ΣΚΕΨΕΙΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΚΑΘ' ΟΔΟΝ

Σημειώσεις καθ’ ὁδόν

Ἡ ἀνάρτηση αὐτὴ περιέχει σημειώσεις, τὶς ὁποῖες κατέγραψα κατὰ τὴν διάρκεια περιπάτου, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζονται «σημειώσεις καθ’ ὁδόν». Οἱ σημειώσεις αὐτὲς εἶναι τοῦ ποδαριοῦ! Ὑπάρχουν πολλὰ λάθη ὀρθογραφικά, συντακτικά, τονισμοῦ, νοήματος καὶ λοιπά. Εἶναι ἰδέες καἱ σκέψεις ποὺ κατέγραψα πρόχειρα μὲ σκοπὸ ἀργότερα νὰ τις ἐπεξεργαστῶ περαιτέρω.

Ἀπὸ ποιοὺς κινδυνεύουμε

Κινδυνεύουμε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἄνθρωποι «διάσημοι», «ἐπιστήμονες», «ρήτορες», «καλλιτέχνες», «συγγραφεῖς», «διανοούμενοι», κ.λπ. Διότι μόνο ἀπὸ αὐτοὺς ἐνδέχεται νὰ ξεγελαστοῦμε καὶ νὰ πιστέψουμε κάτι, τὸ ὁποῖο στὴ συνέχεια μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι ὀλέθριο, καὶ ὅτι αὐτοὶ εἶναι φερέφωνα τῆς ἐξουσίας, δηλαδὴ προδότες.

Ὅλους τοὺς ἄλλους τοὺς μικροὺς καὶ φαύλους τοὺς παίρνουμε χαμπάρι ἀπ τὴν ἀρχὴ καὶ δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ μᾶς ξεγελάσουνε καὶ νὰ μᾶς προκαλέσουν κανένα δεινό.

Προσωπικὰ δεδομένα

Ὡς «Προσωπικά δεδομένα» πρέπει νὰ θεωροῦνται μόνο τὰ ἐξῆς:

Οἱ ἐρωτικές προτιμήσεις
οἱ ἰδεολογικές δόξες
οἱ πολιτικές τοποθετήσεις

Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἐκ τοῦ «πονηροῦ», καὶ θὰ πρέπει νὰ εἶναι δημόσια, ἀνοικτά, καὶ προσβάσιμα στὸν καθέναν. Π.χ. οἱ φορολογικές δηλώσεις, περιουσιακὰ στοιχεῖα κ.λπ.

Οἱ Σοφιστικοὶ Ἔλεγχοι

Τὸ πιὸ ἐπίκαιρο βιβλίο τοῦ Ἀριστοτέλη εἶναι οἱ «Σοφιστικοὶ Ἔλεγχοι».

Στὴν ἐποχή μας, ὅπου ἔχει καταργηθεῖ, ἀπαγορευτεῖ, πλήρως ὁ λόγος ἀπὸ τοὺς «πολῖτες», ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ διάλογος μεταξὺ ὁποιονδήποτε, καὶ οἱ διαλεκτικοὶ ἀγῶνες, δὲν γίνεται πλέον κανένας διάλογος, δὲν ὑπάρχει ἐπικοινωνία. Ἡ κυριαρχία δὲν ἐπιτρέπει τίποτα ἀπὸ αὐτά.

Σὲ αὐτὸ λοιπὸν τὸ κοινωνικό περιβάλλον, καὶ ποὺ ὅλη ἡ φύση, μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἀποτελοῦν ὑλικὸ γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση, τὸ κέρδος, τὴν παραγωγὴ καὶ τὴν ἐξουσία ἐκ μέρους τῶν κυριάρχων, λίγοι ἄνθρωποι μποροῦν νὰ κριτικάρουν σωστὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς πληρωμένους παπαγάλους, ποὺ μᾶς ἔχουν πάρει τὰ μυαλὰ.

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε τί εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς λένε, γιὰ τὴν δημοκρατία τὴν παραγωγή, την πρόοδο, τοὺς πολέμους καὶ ὅλες τὶς σαχλαμάρες τους, πρέπει νὰ ἔχουμε πολὺ κατὰ ὑπόψη μας ὅλες τὶς δυνατότητες «σοφιστικῶν κόλπων» παραγωγῆς σοφισμάτων, παραλογισμῶν, παραδόξων, ψευδῶν, σολοικισμῶν, ἀδολεσχιῶν, καὶ δῆθεν ἐλέγχων, τὰ ὁποῖα παράγουν αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι σήμερα, ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ μιλοῦν στὰ μέσα εἴτε μαζικῆς ἐπικοινωνίας εἴτε κοινωνικῆς δικτύωσης, καὶ ποὺ τελικὰ καθορίζουν καὶ τὸ πρόγραμμα σπουδῶν ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαίδευσης.

Ἡ γνώση λοιπὸν ὅσο καλύτερα γίνεται τῶν «σοφιστικῶν ἐλέγχων» εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὸν ἐντοπισμὸ ὅλων τῶν σημείων τὰ ὁποῖα εἶναι, αὐτὰ τὰ δῆθεν ἀληθῆ, καὶ ποὺ ἔχουμε χρέος νὰ τὰ καταγγείλουμε.

Τί σημαίνει «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύση»

Μιὰ φράση ὑποτιμητικὴ γιὰ τὴν χώρα νὰ τὸ λέει ὁ πρωθυπουργὸς της, γιὰ τοῦτο ἡ ἀντιπολίτευση τοῦ ἀπάντησε «ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες».

«ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύση»: Ἰδεολογικὸς ὄρος ἀπροσδιόριστος καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπαράδεκτος.

Εἶναι μεταφορὰ ἑνὸς σημείου τοῦ ὁρίζοντα στὴν πολιτική.

Εἶναι ἕνας ὅρος ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει περιεχόμενο οὔτε γεωγραφικὸ οὔτε πολιτικὸ οὔτε στρατιωτικὸ οὔτε οἰκονομικὸ οὔτε ἐθνικό.

Τὸ μόνο ποὺ ἔχει, εἶναι ἕνα ἰδεολογικὸ πρόσημο ποὺ μπορεῖ ὁ καθένας νὰ τὸ χρησιμοποιεῖ ὅπως θέλει, ὅπου θέλει, καὶ γιὰ ὅ,τι θέλει, ἕνα ἐργαλεῖο στὰ χέρια τῆς ὁποίας ἐξουσίας γιὰ νὰ χαρακτηρίσει τοὺς ἀντιπάλους της ὡς ἀντίθετους της.

Ὁ «ἀγνωστικιστής»

Τί σημαίνει ὁ «ἀγνωστικιστής», τί πιστεύει, καὶ πὼς τὸν βλέπουν οἱ ἄλλοι.

Ὁ ἀγνωστικιστὴς γιὰ τοὺς ἔνθεους καὶ τοὺς θρήσκους εἶναι εἶδος «ἀθέου».

Ἐδῶ θὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε πῶς ἐννοοῦν τὴν σημασία αὐτῆς τῆς ἔννοιας («κατηγορίας») καὶ πῶς τὴν χρησιμοποιοῦν οἱ κατωτέρω:

οἱ ἔνθεοι
οἱ θρῆσκοι
οἱ ἄθεοι
οἱ ἄθρησκοι
οἱ συνδυασμοὶ τῶν παραπάνω
οἱ ἴδιοι οἱ «ἀγνωστικιστές»

Οἱ «ἀγνωστικιστὲς» θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ἔξυπνους καὶ σπουδαίους, διότι νομίζουν δηλώνοντας αὐτό το «δὲν γνωρίζω», ὅτι τὰ βρίσκουν μὲ ὅλες τὶς ἰδεολογίες καὶ παρατάξεις. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς κατηγορήσει γιὰ τίποτα, καθώς λένε ἁπλᾶ «δὲν γνωρίζω». ʼΕνδόμυχα πιστεύουν ὅτι ταυτίζονται μὲ τὸν Σωκράτη ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι «δὲν γνωρίζει τίποτα».

Ἡ διαφορὰ μὲ τὸ Σωκράτη συνίσταται στὸ ὅτι ὁ Σωκράτης ἔλεγε «δὲν γνωρίζω» γιὰ «ἔννοιες-ὀνόματα», τὰ ὁποῖα δὲν ἦταν σαφῶς ὁρισμένα, καί κατόπιν ἀκολουθοῦσε τὸ ἐρώτημα περὶ τῆς ὑπάρξεως αὐτοῦ ἢ ὄχι.

Στὴν περίπτωση ὅμως ἐδῶ, γιὰ τὴν ὁποίαν μιλᾶμε, ὁποιονδήποτε ὁρισμὸ κι ἂν δώσουμε στὴν ἔννοια τοῦ «θεοῦ», ἡ ἀπάντηση ἂν αὐτὸ ποὺ λέμε ἔχει νόημα εἶναι «ναί», καὶ ἡ ἀπάντηση ἐὰν αὐτὸ ὑπάρχει εἶναι «ὄχι». Εἶναι ἀκριβῶς ὅπως ἔχει καθορίσει αὐτὴ την πλατφόρμα σκέψης τοῦ τύπου «τραγέλαφος» ὁ Ἀριστοτέλης.

Ἄρα γιὰ ἀπάντηση τοῦ ἀγνωστικιστή στὴν δεύτερη ἐρώτηση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι, δὲν γνωρίζω, πρέπει νὰ εἶναι, «ὄχι», γιατί τὸ δὲν γνωρίζω σημαίνει ὅτι δέχομαι τὴν πιθανότητα αὐτὸς ὁ οὕτω ὁρισμένος θεός, μπορεῖ καὶ νὰ ὑπάρχει.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀντίφαση τῶν ἀγνωστικιστῶν, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν μὲ αὐτὸ τὸ κόλπο νὰ ξεφύγουν, γιατί ἐνῷ δέχονται ὅτι κατανοοῦν τὸν ὁρισμὸ ποὺ δίνουν οἱ ἔνθεοι γιὰ τὸ «θεό» τους, δὲν ἀπαιτοῦν (ἐννοῶ οἱ ἀγνωστικιστές), εἴτε ἐμπειρικὴ εἴτε ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης ἀπόδειξη γιὰ τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ ὁριζομένου ὡς «Θεός».

Οἱ ἔνθεοι καὶ οἱ θρῆσκοι τώρα, αὐτοὶ ἀντιμετωπίζουν τοὺς «σκεπτικιστὲς» ὡς δικούς τους ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν κάπως παρεκτραπεῖ καὶ ποὺ ὁ διάβολος τοὺς ἔχει βάλει τὴν ἀμφιβολία, γιὰ τὴν ὁποία πρέπει (καὶ προσπαθοῦν μὲ διάφορους τρόπους καὶ ἐπιχειρήματα) νὰ τὴν ἐξαλείψουν καὶ νὰ τοὺς ἐπαναφέρουν στὸ δικό τους ἴσιο καὶ σωστὸ δρόμο.

Οἱ ἄθεοι δὲν τοὺς δέχονται μὲ κανέναν τρόπο καὶ δὲν τοὺς θεωροῦν σωστοὺς στὴ σκέψη καὶ τὴ λογική. Τοὺς θεωροῦν ὅτι «πατοῦν σὲ δύο βᾶρκες», ὅτι προσπαθοῦν νὰ ξεγελάσουν καὶ τὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς ἄλλους μὲ αὐτὸ τὸ «εὐφυολόγημα» τοῦ «δὲν γνωρίζω», «δὲν ἀπαντῶ».

Ἡ Φιλοσοφία

Ἡ φιλοσοφία ὡς ὁ δούρειος ἵππος τῆς ἐξουσίας

Τὸ πρῶτον θέμα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε, εἶναι ὅτι: «εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ἡ «φιλοσοφία» καὶ ἄλλο πρᾶγμα αὐτὸ ποὺ διδάσκεται στὰ πανεπιστήμια ὅλου τοῦ κόσμου ἀπὸ τοὺς καθηγητάδες τῆς φιλοσοφίας»,

οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικὰ ἀναπαράγουν τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς φιλοσοφίας, καὶ ἔχουν ὁρίσει ὡς «φιλοσοφία» τὰ τοῦ παρελθόντος ὁποιαδήποτε ἔχουν γραφτεῖ ἀπὸ διάφορους διανοούμενους καὶ ὑπηρέτες τῶν ἑκάστοτε ἰδεολογιῶν, οἱ ὁποῖοι εἴτε αὐτοαποκαλοῦνται εἴτε ἕτερο ἀποκαλοῦνται (ὀνομάζονται) «φιλόσοφοι».

Ὁ καθένας σημερινὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ φιλοσοφεῖ γιὰ ὁτιδήποτε συμβαίνει γύρω του, μπορεῖ ἀρχικὰ νὰ μελετήσει αὐτὰ που εἶπαν οἱ προηγούμενοι, ἀλλὰ τὸ βασικὸ εἶναι νὰ παράξει ὁ ἴδιος τὸν δικό του λόγο γιὰ τὰ πράγματα ποὺ βλέπει γύρω του καὶ τὸν προβληματίζουν, εἴτε αὐτὰ τὰ προβλήματα εἶναι πολιτικὰ εἴτε εἶναι διαλεκτικὰ ἐρωτήματα, εἴτε εἶναι ἠθικά, εἴτε αἰσθητικὰ εἴτε ρητορικὰ εἴτε εἶναι προβλήματα τῆς φύσης καὶ τῆς ζωῆς στὰ ὁποῖα δὲν μπορεῖ νὰ δόσει ἀπάντηση μέχρι στιγμῆς ἡ ἐπιστήμη.

Ἡ μεγάλη παγίδα τῆς σημερινῆς ἐξουσίας εἶναι ὅτι πέρασε στὴν κοινὴ γνώμη τὴν ἰδεολογία ὅτι τὸ «δίκαιον», ἡ «πολιτικὴ», ἡ «οἰκονομία» ἡ «ψυχολογία», καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία στὴν ὁποία ἐπιβιώνει εἶναι ἀντικείμενα τῆς ἐπιστήμης. Αὐτὸ εἶναι ἡ μεγάλη ἀπάτη σήμερα γιατί ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα ποὺ δῆθεν θεραπεύονται ἀπὸ αὐτὲς τὶς δῆθεν ἐπιστῆμες εἶναι προβλήματα «Πολιτικὰ» καὶ μόνο μέσα ἀπὸ τὴν «πολιτεία» μὲ τὴ σωστὴ ὀργάνωση της, μποροῦν νὰ ἀπαντηθοῦν κάθε φορά. Δὲν ὑπάρχει ἐπιστήμη γιὰ αὐτὰ· ὑπάρχει ὁ λόγος του καθενός.

Ἀπὸ τὰ παραμύθια τῆς γιαγιᾶς μέχρι τον μπὸμπ σφουγγαράκη, καὶ ἀπὸ τὶς ἀσυναρτησίες τῆς κάθε ἰδεολογίας τῶν συγγενῶν τῶν φίλων τῶν γνωστῶν καὶ τῶν δασκάλων, μὲ ναυαρχίδα τους «ἐκθεσάδες», αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ μαθαίνουν τοὺς μαθητὲς νὰ μπουρδολογοῦν, μέχρι τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ μυαλοῦ ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καὶ μέσα ἀπὸ τὴ μορφὴ κάθε «σύγχρονης τέχνης» πρωτοστατοῦντος τοῦ κινηματογράφου, καὶ τὰ σημερινὰ πανεπιστήμια ὅπου ἡ διδασκαλία ὅλων αὐτῶν τῶν ἐπιστημῶν ποὺ δὲν εἶναι ἐπιστῆμες (οἰκονομία, δίκαιο, πολιτική, κλπ) δημιουργοῦν στὸ μυαλό, στὸ νοῦ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ καθενὸς τὶς ἀπαραίτητες ὑποδοχὲς γιὰ νὰ ἐξαπατῶνται ἔκτοτε ἀπὸ τίς ἑκάστοτε ἐξουσίες.

Ἔτσι λοιπὸν φτάνουμε στὸ νὰ ἔχουμε μία παγκόσμια κοινότητα ὅπου κυριαρχοῦν οἱ πόλεμοι, τὰ ναρκωτικὰ, ἡ δουλοποίηση, τὰ ἐγκλήματα, ἡ ἐξαθλίωση, καὶ ἡ παρακμὴ τοῦ ἀνθρώπου. Δημιουργήσαμε ἔτσι αὐτὴν τὴν κοινωνία: «Ὑπερπλούσιοι, ὑπηρέτες, δοῦλοι, ἐξαθλιωμένοι ἄστεγοι, σκουπίδια καὶ μόλυνση».

Ἡ φιλοσοφία ὡς ποιότητα σκέψης

Ἡ φιλοσοφία εἶναι μία «ποιότητα» στὸ γένος τῆς ἐπιστήμης καὶ μποροῦμε νὰ τὴν θεωρήσουμε καὶ εἶδος ἀρετῆς. Τὸ «ποιόν» αὐτῆς τῆς ἀρετῆς εἶναι ὁ «φιλόσοφος». Καὶ ὅπως ὅλες οἱ ἀρετές, δὲν χαρακτηρίζουν συνολικά τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὴν κάθε «μία» πράξη του, ἔτσι καὶ ἡ φιλοσοφία. Γιὰ νὰ ποῦμε ἂν μία «πράξη» εἶναι «φιλοσοφικὴ», ἐξετάζουμε τὸν συγκεκριμένο «λόγο» καὶ «ἔργο» τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου.

Ἂν οἱ πράξεις του καὶ τὰ ἔργα του χαρακτηρίζονται καὶ ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ἀρετές, τότε ἐνδέχεται αὐτὸς ὁ συγκεκριμένος νὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ὑποψήφιος «φιλοσοφικοῦ λόγου». Διότι στὴν ἀντίθετη περίπτωση, ὅτι καὶ νὰ μᾶς πεῖ εἶναι ἄνευ νοήματος, εἶναι ἕνας ἁπλὸς «παπαγάλος».

Μόνο σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἐξετάζουμε τὸν λόγο γιὰ νὰ τὸν χαρακτηρίσουμε «φιλοσοφικό».

Ἐπίσης πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι ὁ ὑποψήφιος, ὁ ὁποῖος θὰ παράξει «φιλοσοφικὸ λόγο», δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται ἢ κάποιος ὁ ὁποῖος θὰ βγάλει χρήματα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς πεῖ. Αὐτὰ γιὰ τὸν ὑποψήφιο.

Τώρα νὰ δοῦμε ποιά εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἔχει ὁ λόγος γιὰ νὰ χαρακτηριστεῖ φιλοσοφικός. Πρῶτα ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι ὁ «λόγος» δὲν εἶναι ρητορικὸς ἢ ἐπιστημονικὸς ἢ ἐριστικός. Αὐτὰ τὰ τρία εἴδη λόγου, ὅποιος καὶ νὰ τὰ ἀναπτύξει, δὲν μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν ὡς «φιλοσοφικὸς λόγος».

Νὰ δοῦμε τώρα ποιά εἶναι τὰ προβλήματα καὶ τὰ θέματα τὰ ὁποῖα μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν τέτοια. Μὲ δύο λέξεις ὅλα «τὰ διαλεκτικὰ προβλήματα», τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν ὅλους τοὺς «ὑγιεῖς» ἀνθρώπους, καὶ ποὺ ὅλοι ἔχουν ἄποψη πάνω σὲ αὐτά, καὶ ποὺ ποτὲ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει τελεσίδικη ἀπάντηση γιὰ αὐτὰ τὰ θέματα -προβλήματα -ἐρωτήματα.

Αὐτὰ τὰ θέματα εἶναι πολιτικά, νομικά, κοινωνικά, πολιτειακά, δημοκρατικά, οἰκονομικά, δικαιοσύνης, ὑπαρξιακὰ, ἠθικά καὶ ἐνδεχομένως ἐρωτήματα τοῦ φυσικοῦ κόσμου, τὰ ὁποῖα δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει ἡ ἐπιστήμη. Ὅλα τὰ ἐρωτήματα καὶ τὰ προβλήματα ποὺ προκύπτουν σὲ αὐτὰ τὰ προαναφερόμενα πλαίσια εἶναι ἐρωτήματα τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν ὅλους τοὺς ὑγιεῖς ἀνθρώπους καὶ εἶναι ἐρωτήματα τὰ ὁποῖα ποτὲ δὲν ἐπιδέχονται ἀδιαμφισβήτητη ἀπάντηση καὶ λύση.

Ἡ φιλοσοφία δὲν προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ τὸ ψεῦδος

Τὴν «ἀλήθεια» (προτάσεις ἀεὶ ἀληθεῖς) προσπαθεῖ νὰ τὴν βρεῖ ἡ ἐπιστήμη καὶ μάλιστα ἡ ἀπόλυτη ἐπιστήμη, δηλαδὴ ἡ ἐπιστήμη τῶν Ἑλλήνων. Οἱ σημερινὲς ἐπιστῆμες εἶναι στατιστικὲς ἀντιμετωπίσεις «διαλεκτικῶν Ἐρωτημάτων», καὶ χειραγωγοῦνται ἀπὸ τὶς κυρίαρχες ἰδεολογίες, ἤ ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ K. Marx «Ἡ ἐπιστήμη ποὺ μετατρέπεται σε παραγωγική δύναμη, ὑποχρεωτικὰ ὑπόκειται στὶς ἐπιταγὲς τῆς ἐξουσίας»

Τὸ ἔργο τῆς φιλοσοφίας καὶ τῶν φιλοσόφων εἶναι νὰ παίρνουν αὐτὲς τίς προτάσεις ποὺ παράγουν οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ρήτορες καὶ οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ ὁποῖες γίνονται κοινὴ πίστη σὲ κοινωνικὲς ὁμάδες, καὶ νὰ ἐλέγχουν τὸ «ψέμα» τὸ ὁποῖο ἐνδέχεται νὰ περιέχουν.

Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ δὲν ὑπάρχει μέχρι σήμερα ἕνα ἐγχειρίδιο φιλοσοφίας, αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν ὑπάρχει μέχρι σήμερα ἕνα ἔργο ποὺ νὰ περιέχει τὴν «φιλοσοφία» γενικῶς.
Καὶ γιατί αὐτό;
Διότι ἡ κάθε ἐποχὴ καὶ μὲ τίς δεδομένες κοινωνικὲς, πολιτικὲς καὶ ἱστορικὲς συνθῆκες της, παράγει διαφορετικὰ «ψέματα», τὰ ὁποῖα τὰ περνᾷ γιὰ ἀλήθειες στὶς κοινωνικὲς ὁμάδες ποὺ προσφέρονται γιὰ αὐτά.

Θὰ ἦταν παράλειψης νὰ μὴν τονίσουμε ὅτι ὅπου εἶναι δυνατὸν ἡ κάθε «νεωτερικότητα» (ἡ ἀντίληψη ὅτι «τὸ σημερινό» εἶναι ἀνώτερο κάθε «προγενέστερου») ἀφήνει νὰ πιστεύουν κάποιες κοινωνικὲς ὁμάδες (στὸ ὄνομα δῆθεν τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψης) παλαιότερα «ψεύδη».

Μερικὰ χαρακτηριστικὰ παραδείγματα γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ αὐτὸ τὸ φαινόμενο.

Τὴν ἐποχὴ τῶν «προσωκρατικῶν» οἱ «δεισιδαιμονίες» τῶν φυσικῶν φαινομένων ἦταν ἡ ναυαρχίδα τῶν ἐξουσιαστῶν. Καὶ πάνω σ' αὐτὲς τίς «δεισιδαιμονίες» στηριζόταν ἡ ἐξουσία. Αὐτὲς τίς δεισιδαιμονίες ἦρθαν καὶ κατήγγειλαν οἱ φυσικοὶ φιλόσοφοι οἱ λεγόμενοι «προσωκρατικοί». Ὑπάρχουν καὶ σήμερα μερικὲς κοινωνικὲς ὁμάδες ποὺ τὶς ἀποδέχονται!

Τὴν ἐποχὴ τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδος, τὸ «ψέμα» παράγεται μέσα ἀπὸ τὴν «ρητορεία» τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν σοφιστῶν. Ἐδῶ εἶναι ποὺ γίνεται ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ ἀπὸ τοὺς Τιτᾶνες τῆς σκέψης (Σωκράτη, Πλάτωνα. Ἀριστοτέλη), γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ὀρθοῦ Λόγου καὶ τὴν ἀνάδειξη τοῦ «ψεύδους» ὅλων αὐτῶν τῶν ρητόρων τῆς ἐξουσίας. Τὸ «ὄργανο» τοῦ Ἀριστοτέλους ἀποτελεῖ γιὰ 2,5 χιλιάδες χρόνια τὸ μοναδικὸ καὶ ἀξεπέραστο ἐργαλεῖο τοῦ «ὀρθῶς σκέπτεσθαι». Τὸ πραγματικὸ ὄργανο ἀνίχνευσης, ἀνάδειξης, καταγγελίας τοῦ ὅποιου παραλογισμοῦ.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ μεσαίωνα τὸ «ψέμα» παράγεται μέσα ἀπὸ τὴν θεολογία καὶ οἱ νεότεροι φιλόσοφοι καταγγέλλουν ὅλο αὐτὸ τὸ παιχνίδι.

Σήμερα ἡ παραγωγὴ τοῦ ψέματος καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται, ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν σημερινὴ «ψευδοεπιστήμη», ἡ ὁποία παράγει ὅτι τῆς παραγγέλνει ἡ πολιτικὴ ἐξουσία.

Ἐπαφίεται στοὺς σημερινοὺς ἐλεύθερους στοχαστὲς, διανοούμενους, φιλοσόφους νὰ ἀναδείξουν αὐτὴν τὴν ἀπάτη.

Ἡ κλοπή

Ἡ κλοπὴ γίνεται ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς πρὸς τοὺς ἀδύναμους, οἱ ἰσχυροὶ κλέβουν τους ἀνήμπορους. Ἡ κλοπὴ αὐτὴ εἶναι θεσμοθετημένη καὶ νομιμοποιημένη καὶ νομοθετημένη πλήρως καὶ ὀνομάζεται ἐπιχειρηματικότητα.

Ὅταν ἕνας φτωχὸς καὶ ἀδύναμος κλέψει κάτι εἴτε ἀπὸ ἕναν ἰσχυρὸ εἴτε ἀπὸ ὁποιονδήποτε, τότε αὐτὸ ὀνομάζεται «κλοπὴ» καὶ εἶναι νομικὰ κολάσιμος πράξη.

Ἀρνητικὴ αὐτοαναφορά.

Προτάσεις μὲ «ἀρνητικὴ αὐτοναφορὰ» δὲν ἔχουν κανένα λογικὸ νόημα, ἑπομένως δὲν μποροῦν νὰ χρησιμοποιήσουν σὲ συλλογισμοὺς καθότι εἶναι πάντα ψευδὴς, ἡ δὲ ἀντιφατική τους πάντα ἀληθής. Αὐτὲς εἶναι προτάσεις οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν συνήθως σὲ παράδοξα.

Παραδείγματος χάρη νὰ ἔρθει κάποιος γιὰ νὰ πεῖ «ἐγὼ δὲν ὁμιλῶ» ἢ «ἐγὼ δὲν ὑπάρχω».

Ἡ ἱστορία τῆς «μεταφυσικῆς»

Σήμερα ἐμφανίζονται κάποιοι νὰ λένε ὅτι ὑπάρχει ἕνας κλάδος τῆς φιλοσοφίας, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται μεταφυσική.

Αὐτὸ εἶναι μία μεγάλη «ἀνοησία» καὶ «ἀπάτη», καθότι ἡ ἔννοια αὐτὴ δὲν ἔχει σαφὲς νόημα καὶ ἱστορικὰ εἶναι μεταγενέστερη, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει στοὺς κλασικοὺς ἕλληνες φιλοσόφους αὐτὴ ἡ λέξη.

Ἡ λέξη ἐπινοήθηκε καὶ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν παραποίηση ἑνὸς τίτλου μιᾶς πραγματείας του Ἀριστοτέλους, ἡ ὁποία ὀνομάζεται «πρώτη φιλοσοφία» καὶ ἀργότερα ὁ Ἀνδρόνικος ὁ Ρόδιος τὴν «τοποθέτησε» σὲ μία σειρὰ μετὰ τὰ «φυσικὰ» καὶ τῆς ἔδωσε αὐτὸν τὸν τίτλο μὲ τὶς τρεῖς λέξεις «μετὰ τὰ φυσικά».

Ἀργότερα τὸν μεσαίωνα κάποιοι χρησιμοποίησαν αὐτὸν τὸν τίτλο, τὰ ἕνωσαν ὅλα αὐτὰ καὶ ἔφτιαξαν τὴν ἀγγλικὴ λέξη «metaphysics», καὶ εἶχαν τὸ θράσος νὰ τὴν ἀποδώσουν στὸν Ἀριστοτέλης καὶ ἔγινε ἔτσι ἕνα ἱστορικὸ «μπάχαλο» γενικῶς.

Σὲ κανένα ἀρχαῖο κλασικὸ κείμενο ἀλλὰ καὶ ὁποιοδήποτε ἄλλο μέχρι τὸν 5ο αἰῶνα μ.χ. δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ λέξῃ κι οὔτε κανένα παράγωγό της.

Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν γιὰ ἕνα πολὺ ἁπλὸ λόγο, προσπάθησαν οἱ θεο-κρατοῦντες τῆς ἐποχῆς νὰ βροῦν ἕνα στήριγμα στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ποὺ νὰ ὁδηγεῖ τὴ σκέψη τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων σὲ ἀνύπαρκτα πράγματα ὅπως εἶναι τὰ θεολογικὰ ὄντα.

Ἕνας ὑγιῶς σκεπτόμενος ἄνθρωπος δὲν ἀποδέχεται τέτοιες ἱστορικὲς «ἀπάτες».

Ἡ ὑγεία τοῦ μυοσκελετικοῦ συστήματος

Ἡ ὑγεία τοῦ μυοσκελετικοῦ συστήματος ἐπιτυγχάνετε μὲ τὴν κατάλληλη «κίνηση» σὲ ποιότητα καὶ ποσότητα, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν κατάλληλη «ἀκινησία» ὁμοίως σὲ ποιότητα καὶ ποσότητα.

Νεωτερικότητα, τεχνικὴ νοημοσύνη, καὶ «woke culture»

Πρέπει νὰ καταλάβουμε πῶς συνδέονται αὐτά τα τρία.

Καὶ πῶς τὸ κάθε ἕνα τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὰ ἄλλα δύο, γιὰ νὰ παράξουν τὸ τελικὸ ἐξουσιαστικὸ κυριαρχικὸ σχῆμα τοῦ «politically correct».

Τὰ τρία ἰδεολογήματα:

Νεωτερικότητα: τὰ πάντα σήμερα εἶναι πιὸ σωστὰ, πιὸ καλὰ, πιὸ δίκαια κλπ ἀπὸ ὅλες τις προηγούμενες ἐποχές.
Τεχνικὴ νοημοσύνη:Το ψευδο- ιδεολόγημα εἶναι τὸ ἐξῆς: «ἡ σημερινὴ τεχνολογία καὶ ἐπιστήμη γνωρίζει τὰ πάντα τέλεια».
«Woke culture»: ἡ ἐπιβολὴ τοῦ παράλογου ὡς λογικοῦ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἐπιβάλλεται ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία.

Μῦθος vs παραμύθι

Ἡ σχέση τοῦ μύθου μὲ τὸ παραμύθι εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὴν σχέση ποὺ ἔχει τὸ λογικὸ μὲ τὸ παράλογο.

Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔπρεπε νὰ καλλιεργεῖται καὶ νὰ ἐκπαιδεύεται στὴν ἀρχὴ (καὶ ὄχι μόνο) τῆς ζωῆς του, μὲ μύθους καὶ ὄχι μὲ παραμύθια, γιατί στὴ δεύτερη περίπτωση, ἐξοικειώνεται καὶ δὲν ἀντιδρᾶ σὲ ὁποιονδήποτε κοινωνικὸ παραλογισμό.

Ἀνέμελα κι ἀπρόσκοπτα

χωρὶς τὶς ἐνοχὲς ἀπ' τὰ παλιά,
τοῦ μέλλοντος οἱ φοβίες μακριὰ,
καὶ οἱ εὐθύνες τοῦ παρόντος
στὸν σκουπιδοτενεκὲ τῆς γειτονιᾶς.

Ἀνέμελα κι ἀπρόσκοπτα
νὰ ζεῖς, νὰ περπατᾶς,
τὴν εὐκαιρία θὰ τὴν δεῖς,
καὶ ὅτι ζητᾶς θὲ νὰ τὸ βρεῖς.

Ὅποιος τὸ σῶμα του ποθεῖ νὰ δυναμώσει

Ὅποιος τὸ σῶμα του ποθεῖ νὰ δυναμώσει
κι ὑγεία, κάλλος κι εὐρωστία νὰ τοῦ δώσει,
νὰ βγεῖ ἀπ' τὴ ξάπλα καὶ τὴν κακὴ διατροφή,
τὴν καθημερινὴ γυμναστικὴ νὰ προσαρμόσει,
τσιγάρα ἀλκοόλ καὶ συντηρητικὰ νὰ κόψει,
τὸ πιάτο τὸ μισὸ πρέπει νὰ τὸ πετάξει,
καὶ τὴν ἐρωτικὴ νὰ μὴν φοβᾶται πράξη
καὶ σὰν νυστάζει στὸν ὕπνο πάντα νὰ τὸ δώσει,
ὅποιος τὸ σῶμα του ποθεῖ νὰ δυναμώσει.

Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα

Τὰ ἄρθρα, οἱ πτώσεις τῶν ὀνομάτων, οἱ καταλήξεις τῶν πτώσεων τῶν ὀνομάτων, οἱ ἀντωνυμίες μὲ τὶς πτώσεις τους, οἱ προθέσεις κλπ, συμβάλλουν ἀποτελεσματικὰ στὴν οἰκονομία καὶ κατανόηση τοῦ «Λόγου» στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἡ τροφή

Ἡ τροφὴ εἶναι τὸ φάρμακο τοῦ καθενὸς καὶ τὸ δηλητήριό του.
Ἀπὸ αὐτὸ ζεῖ καὶ ἀπὸ αὐτὸ πεθαίνει.

Ἡ παιδεία τοῦ ψεύδους

Ἐκεῖνο ποὺ δὲν γίνεται σήμερα στὰ σχολεῖα ὅλων τῶν βαθμίδων εἶναι ὅτι δὲν διδάσκεται στοὺς μαθητὲς τὸ «ψεῦδος».

Δηλαδὴ δὲν διδάσκεται τὸ «ποιὰ εἶναι ψευδῆ», ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἡ κοινωνία ἀποδέχεται, πιστεύει, δέχεται, ὑποθέτει, καὶ τροφοδοτεῖται.

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ μάθει ὁ νέος ποὺ ἐκπαιδεύεται εἶναι τὸ ἑξῆς: «Ὅλες οἱ ἰδεολογίες εἶναι μὴ ἀποκρίσιμες, δηλαδὴ δὲν δέχονται ἀληθοτιμή».

Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς σημερινῆς παιδείας καὶ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐκπαιδευόμενου ἀλλὰ καὶ γενικῶς κάθε ἀνθρώπου, πῶς νὰ διακρίνει ἂν κάτι εἶναι «ἰδεολογία».

Τὸ δεύτερο (ποὺ εἶναι μικρότερο) εἶναι τὸ «τί διδάσκεται ὡς ἀλήθεια», αὐτὸ εἶναι ἕνα δεύτερο θέμα, ποὺ συνδέεται βέβαια πολὺ ἔντονα μὲ τὸ πρῶτο.

Οἱ μεγάλες προσφορὲς τοῦ Σωκράτη

Οἱ μεγάλες προσφορὲς τοῦ Σωκράτη στὴ σκέψη εἶναι:

ἡ ἀπαίτηση γιὰ «ὁρισμό» τῶν ὀνομάτων.
ἡ ἀπαίτηση γιὰ «συλλογισμό».
ἡ κατάταξη σὲ «εἴδη» καὶ σὲ «γένη»,
ἡ ἐνασχόληση μόνο μὲ τὰ κοινωνικά.
(σὲ αὐτὸ πρέπει νὰ προσθέσουμε καὶ τὴν «κατάργηση ὅλων τῶν ἰδιοτήτων», ἀτομικῶν καὶ κοινωνικῶν, τὴν κατάργηση κάθε ἔννοια ἀνώτερου - κατώτερου, τὴν κατάργηση τῶν στρατιωτικῶν, τῶν μηχανικῶν, των ἱερέων, τῶν δασκάλων, τῶν μαθητῶν, τῶν φυλάκων, τῶν ἰδιοκτητῶν «γῆς-φυτῶν-ζώων-προϊόντων-ὀρυκτῶν» κλπ)

Ἡ ἐξάρτηση

Ἡ κάθε ἐξάρτηση ἀπὸ «οὐσίες» (ναρκωτικά, τσιγάρο, ἀλκοόλ, ζάχαρη, φάρμακα, ἄσπρο ἀλεύρι, συντηρητικά, οὐσίες, κλπ) ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους σὲ δυστυχία καὶ σκλαβιά.

Καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ κάθε «διανοητικὴ ἐξάρτηση» (μόδα, ἤθη, ἔθιμα, νόμοι, δοξασίες, πιστεύω, ἰδεολογίες, συνήθειες, συρμοί, καθωσπρεπισμοί, πεπατημένα, κλπ) ὁμοίως ὁδηγεῖ σὲ δυστυχία καὶ σκλαβιά.

Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος, ὁ εὐτυχισμένος ἄνθρωπο, ὁ εὐδαίμονας, βλέπει, ἀκούει σκέφτεται, συζητᾶ, συλλογίζεται, δοκιμάζει, ἐπαναδοκιμάζει, καὶ υἱοθετεῖ δοξασίες καὶ πρακτικές, μεθόδους καὶ τέχνες, οἱ ὁποῖες εἶναι πάντοτε ὑπὸ αἵρεση ἀπὸ τὸν ἴδιο.

(Σκέψεις ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὸ ποίημα τοῦ Καβάφη , «ὅποιος τὸ πνεῦμα του ποθεῖ νὰ δυναμώσει» ἢ «Ἡ ἐνδυνάμωση» )

Τὰ 3 εἴδη τοῦ ἄγχους

Ἐνοχές, καθωσπρεπισμοί, φοβίες.
Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον.

Ἐνοχὲς γιὰ ὅτι ἔπραξα, σκεφτικὰ, ἐπιθυμοῦσα,
καθωσπρεπισμοὶ γιὰ τὸ τί κάνω τώρα,
Φοβίες γιὰ ὅτι πρόκειται νὰ συμβεῖ στὸ μέλλον.

Οἱ ὑπηρεσίες τῆς μεγαλούπολης

Ἡ κοινωνία τῆς ἀδικίας τῆς ἐξαθλίωσης τῆς ὑποδούλωσης καὶ τῆς ἀποβλάκωσης δημιουργεῖται πιὸ εὔκολα στὶς μεγάλες πόλεις
ὅπου ὑπάρχουν:
κουρεῖα κομμωτήρια καφενεῖα
φροντιστήρια χορευτήρια καὶ τατου
studio μπουρδέλα μασατζίδικα
πιτσαρίες ψησταριὲς καὶ μπουζουξίδικα
λέσχες καζίνο λοταρίες
θέατρο ἐκκλησίες καὶ θεάματα
σχολὲς καράτε καὶ χοροῦ
ἀχθοφόροι φορτοεκφορτωτές
νυχτοφύλακες σεκιουριτάδες
ταξιτζῆδες τοκιστὲς καὶ νταβατζῆδες
ἀστυνόμοι δικηγόροι καὶ παπᾶδες
καφετζοῦδες σούργελα τιβιτζοῦδες
καντηλανάφτες νεκροθάφτες καὶ παπᾶδες
κλέφτες ἀπατεῶνες καὶ νονοί
ἀχθοφόροι ταξιτζῆδες σοφεράτζες
μάγειροι λατζέριδες γκαρσόνια
κλόουν ἀκροβάτες ἠθοποιοί
ψάλτες λογιστὲς καὶ δικηγόροι
σκουπιδιάριδες ὀδοκαθαριστές
γιατροὶ νοσοκόμες νοσηλευτές
ἰδιαίτερα μαθήματα κατ οἶκον
καθαρίστριες νταντάδες

Ἡ κωμωδία

Ἡ κωμωδία στηρίζεται στοὺς ἐξῆς βασικοὺς ἄξονες.

τοῦ «παράλογου»
τοῦ «τραγικοῦ».
τοῦ «ἀπρόσμενου».
τοῦ «παράδοξου»
τῆς «ὁμωνυμίας»

Ἡ Εὐφυΐα

«Ἡ Εὐφυία» ὁρίζεται ὡς ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀλλάζει, μετὰ λόγου γνώσεως, τὶς «ἀποφάσεις» του.

Εὐφυΐα καὶ χαρακτῆρας

Ἡ εὐφυΐα κάποιου εἶναι ἀνάλογη τῆς δυνατότητάς του νὰ ἀλλάζει τὶς δικὲς του «ἀποφάσεις», ἀλλὰ καὶ τὸν «χαρακτῆρα» του.

Τὰ εἴδη τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν κατοικίδιο σκύλο

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κατοικίδια σκυλιά, χωρίζονται σὲ δύο κατηγορίες:

Κυνοκοπρανοσυλλέκτες
Δρομοκοπρανοβρωμίτες

Οἱ πρῶτοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ μαζεύουν τὰ κόπρανα τῶν σκύλων τους καὶ οἱ δεύτεροι εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖα δὲν τὰ μαζεύουν. Ὑπάρχει ἡ περίπτωση κάποιος νὰ ἀνήκει καὶ στὶς δύο κατηγορίες, περιστασιακὰ ἄλλοτε στὴν μία καὶ ἄλλοτε στὴν ἄλλη.

Διάφορα

Ἡ ἀπάντηση ποὺ δίνει ὁ κάθε ἄνθρωπος στὸ «ὅποιο» διαλεκτικὸ ἐρώτημα, εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὴν κάθε του πράξη (εἴτε φυγὴ εἴτε δίωξη ποιούμενος).
Ὅλα τα ὄντα συνδέονται μεταξύ τους, κάπως θετικά, κάπως ἀρνητικά. «Ὄργανον» εἶναι τὸ σύνολο τῶν σχέσεων τοῦ ὄντος μὲ τὸ περιβάλλον του.
Ἡ «συμμορία των κυριάρχων» διευρύνεται ἢ συρρικνώνεται μὲ κριτήριο πάντα τὴ σταθερότητα τῆς κυριαρχίας.
Ἡ δημοκρατικὴ ψήφιση νόμων πρέπει νὰ εἶναι 100% σύμφωνη μὲ ὅλους τοὺς φορεῖς καὶ πολῖτες.
Ἡ κοινωνικὴ διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Γνώση, δικαιοσύνη καὶ ἡ καθημερινή του πράξη, εἶναι τὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὴν εἰκόνα τῆς κοινωνικῆς ὕπαρξης τοῦ καθενὸς ἀνθρώπου.
Ἡ σωματικὴ διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡλικία, Ὑγεία, ἀσθένεια, ἀρρώστια, πάθηση, ὕψος, βάρος, σωματότυπος.
Ἡ ψυχικὴ διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπιθυμία, ἀνάγκη, ἔρωτας. Ἡ ἀπάντηση ποὺ δίνει ὁ κάθε ἄνθρωπος στὸ «ὅποιο» διαλεκτικὸ ἐρώτημα, εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὴν κάθε του πράξη (εἴτε φυγὴ εἴτε δίωξη ποιούμενος).
Ὅλα τα ὄντα συνδέονται μεταξύ τους, κάπως θετικά, κάπως ἀρνητικά. «Ὄργανον» εἶναι τὸ σύνολο τῶν σχέσεων τοῦ ὄντος μὲ τὸ περιβάλλον του.
Ἡ «συμμορία των κυριάρχων» διευρύνεται ἢ συρρικνώνεται μὲ κριτήριο πάντα τὴ σταθερότητα τῆς κυριαρχίας.
Ἡ δημοκρατικὴ ψήφιση νόμων πρέπει νὰ εἶναι 100% σύμφωνη μὲ ὅλους τοὺς φορεῖς καὶ πολῖτες.
Ἡ κοινωνικὴ διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Γνώση, δικαιοσύνη καὶ ἡ καθημερινή του πράξη, εἶναι τὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὴν εἰκόνα τῆς κοινωνικῆς ὕπαρξης τοῦ καθενὸς ἀνθρώπου.
Ἡ σωματικὴ διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡλικία, Ὑγεία, ἀσθένεια, ἀρρώστια, πάθηση, ὕψος, βάρος, σωματότυπος.
Ἡ ψυχικὴ διάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπιθυμία, ἀνάγκη, ἔρωτας..

Πρακτικὴ μέθοδος βαθμονόμησις (Calibration) ὀργάνου.

Ὁ ἔλεγχος τῶν δύο ὀργάνων, τὰ ὁποῖα ἀγοράστηκαν μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο. Πῆγα στὴν Ἀθήνα στὸ κέντρο ἔψαξα καὶ βρῆκα μαγαζιὰ ποὺ πουλᾶνε θερμόμετρα καὶ ὑγρόμετρα «σὲ ἕνα», καὶ πῆρα δύο γιὰ νὰ τὰ ἔχω στὸ σπίτι, ἀλλὰ πρὶν τὰ ἀγοράσω ἔκανα ἔλεγχο «καλιμπραρίσματος» (βαθμονόμησης),, δηλαδὴ ἂν τὰ ὄργανα αὐτὰ εἶναι καλὰ καὶ δείχνουν σωστά.

Ὅπως βλέπετε αὐτὰ τὰ δύο ὄργανα ποῦ ἐπέλεξε εἶναι ἀπολύτως ἀξιόπιστα ὄργανα. Ἡ πιθανότητα νὰ κάνουν καὶ τὰ δύο τὸ ἴδιο λάθος εἶναι μικρότερη ἀπὸ τὴν πιθανότητα νὰ εἶναι καὶ τὰ δύο σωστά.

Ἡ νηπιακὴ διάθεση

Ἡ «νηπιακὴ διάθεση» εἶναι ἡ διάθεση ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία ἀκοῦμε τὸν ὁμιλητὴ σὰν νὰ μὴ γνωρίζουμε τίποτα, σὰν νὰ ἔχουμε σβήσει ὅλες τὶς προκείμενες ὅλων τῶν θεμάτων ἀπὸ τὸ νοῦ μας.

Ἡ «νηπιακὴ διάθεση», στὴν ἐκπαίδευση εἶναι τὸ ἀπαραίτητο στοιχεῖο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐκπαιδευομένου, τὸ ὁποῖο θὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ ἐνδώσει στὸν «πνεῦμα» τῆς νέας γνώσης, ποὺ τοῦ ὑπόσχεται ὁ ἐκπαιδευτής.

Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο βέβαια ὁ ἐκπαιδευόμενος νὰ συμφωνήσει ἐκ τῶν ὑστέρων στὶς προκείμενες (ἀληθῆ καὶ πρῶτα τοῦ θέματος), τὶς ὁποῖες θὰ τοῦ ἐπιβάλει ὁ ἐκπαιδευτής.

Μῦθος vs παραμύθι

Ἡ σχέση τοῦ μύθου μὲ τὸ παραμύθι εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὴν σχέση ποὺ ἔχει τὸ λογικὸ μὲ τὸ παράλογο.

Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔπρεπε νὰ καλλιεργεῖται καὶ νὰ ἐκπαιδεύεται στὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς του μὲ μύθους καὶ ὄχι μὲ παραμύθια, γιατί στὴ δεύτερη περίπτωση ἐξοικειώνεται καὶ δὲν ἀντιδρᾶ σὲ ὁποιονδήποτε κοινωνικὸ παραλογισμό.

Τὰ ἰδεολογικὰ δίπολα τῆς ἐξουσίας

Τὰ ἰδεολογικὰ δίπολα μεταξὺ τῶν ὁποίων κινοῦνται ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις τῆς κάθε ἐξουσίας εἶναι:

Λογικό – παράλογο
Δίκαιο – ἄδικο
Νόμιμο - παράνομο
Ἠθικό - ἀνήθικο
κλπ κοινωνικὲς ἀντιθέσεις

Τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς κάθε ἐξουσίας εἶναι ὅτι ἐμφανίζεται νὰ ἐκπροσωπεῖ τὸ ἠθικό, τὸ λογικό, τὸ νόμιμο καὶ τὸ δίκιο, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα ἐξυπηρετεῖ τὸ ἀνήθικο, τὸ παράλογο, τὸ παράνομο, καὶ τὸ ἄδικο.

Καὶ νὰ μὴν ξεχνᾶμε ποτὲ τὸ σκοπὸ τῶν ἐξουσιαστῶν!
αὐτὸς εἶναι:
Νὰ ὑπάρχει ἐν ἀφθονία ὁ «ὑπάκουος δοῦλος»,
ποὺ θὰ ὀνομάζεται «ὑπήκοος», «ἐργαζόμενος».

Εὐφυΐα καὶ χαρακτῆρας

Ἡ εὐφυΐα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀνάλογη τῆς δυνατότητας του νὰ ἀλλάζει ἀποφάσεις καὶ τὸν χαρακτῆρα του.

Τὸ «ἄπειρον» τῆς σκέψης

Ἡ δυνατότητα τῆς σκέψης τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «ἄπειρη» καὶ ὡς πρὸς τὴν ἐξυπνάδα καὶ ὡς πρὸς τὴν βλακεία.

Οἱ δυνατότητες παραγωγῆς «ὀνομάτων» καὶ «προτάσεων» εἶναι ἄπειρες, καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ ὀρθοῦ καὶ σωστοῦ καὶ ἀληθοῦς καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τὴν ἀντίθετη αὐτῶν.

Ἡ συνειδητοποίηση τῆς πραγματικῆς κοινωνικῆς δομῆς, στὴν ὁποία ζεῖ ἕνα ἄτομο, ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ πρώτη προτεραιότητα του.

Ζοῦμε στὴν κοινωνία τῶν «ἴδιων», σὲ μία κοινωνία ὅπου ὅλοι οἱ νόμοι λειτουργοῦν γιὰ τὴν προστασία τῆς ἰδιοκτησίας τῆς ἀδικίας. Ἰδιοκτησία παντοῦ καὶ στὰ προϊόντα τὰ παραγόμενα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, καὶ στὰ φυσικὰ προϊόντα «ἰδιοκτησία γῆς», καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ κατάργηση τῆς πατριαρχίας

Ἡ σημερινὴ φιλολογία, ποὺ ἔχει ξεκινήσει κάποια χρόνια, γιὰ τὴν κατάργηση τῆς πατριαρχίας καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς κοινωνίας εἶναι «ἀνοησία», δὲν ἔχει κανένα οὐσιαστικὸ νόημα, ἁπλῶς προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει τὴν ἐξουσιαστικὴ κοινωνία, τὴν κοινωνία της ταξικότητος, καὶ ἡ ἄρχουσα τάξη νὰ ἀποτελεῖται καὶ ἀπὸ ἄνδρες καὶ ἀπὸ γυναῖκες.

Ἡ κοινωνία σήμερα ἀποτελεῖται ἀπὸ «μέσα» καὶ «δομές» ἐξουσίας, ποὺ τὸ κύριο χαρακτηριστικό τους εἶναι ἡ πλουτοκρατία.

Ὅλο τὸ παραμύθι τῆς δῆθεν ἀπελευθέρωσης τῶν γυναικῶν, τῶν μαύρων, τῶν ὁμοφυλόφιλων, τῶν γύφτων, καὶ λοιπῶν μειονοτήτων γίνεται μὲ τὴν ἑξῆς σκοπιμότητα: νὰ ρίξουμε στάχτη στὰ μάτια καὶ νὰ μὴ βλέπουμε τὸ κυρίαρχο πρόβλημα, δηλαδὴ τὸ πρόβλημα τῆς ἐξουσίας καὶ μάλιστα τῆς ἐξουσίας τοῦ χρήματος.

Οἱ κάθε εἴδους καταπιεσμένοι τσιμπᾶνε στὸ τυράκι τῆς ἐξουσίας «ἐναντίον τῆς x-αρχίας», δέχονται τὰ ψίχουλα ἐξουσίας ποὺ τοὺς τάζει τὸ σύστημα, καὶ γίνονται ἔτσι ἐργαλεῖο ἀναπαραγωγῆς της.

Διεθνιστὲς καὶ παγκοσμιοποιητές

Καὶ οἱ διεθνιστὲς καὶ οἱ παγκοσμιοποιητὲς εἶχαν μία ἀρνητικὴ στάση ἀπέναντι στὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ κείμενα.

Ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ τοῦ φαινομένου δὲν εἶναι πολὺ δύσκολη ἂν σκεφτοῦμε μόνο τὴν δημοκρατικὴ αἴσθηση ἰσότητας τὴν ὁποία ἀποπνέουν αὐτά τα κείμενα.

Καὶ οἱ διεθνιστὲς καὶ οἱ παγκοσμιοποιητὲς θέλουν μία κοινωνία ὑπηκόων καὶ ὄχι μία κοινωνία πολιτῶν.

Παρελθόν, παρόν, μέλλον

Ἀπὸ τὸ παρελθόν μας, δὲν θὰ πρέπει νὰ κουβαλᾶμε:
Ἐνοχές, ἀπωθημένα, ἀπορρίψεις, ἀδικίες,

Γιὰ τὸ μέλλον μας, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἔχουμε:
Φοβίες, προσδοκίες, ἐλπίδες,

Γιὰ τὸ παρὸν θὰ πρέπει νὰ ἀποβάλουμε κάθε ἔννοια:
καθήκοντος, ὑποταγῆς, σεβασμοῦ, ὑποχρέωσης,

Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς «μέτρησης»

Χωρίς «Μετρήσεις», ἡ Τεχνολογία εἶναι ἀνύπαρκτη,
ἡ Ἐπιστήμη ταυτίζεται μὲ τὴν ἰδεολογία
καὶ τὸ ἐμπόριο γίνεται ληστεία.

Τὰ προϊόντα τοῦ «Πολιτισμοῦ»

Οἱ 10 ἄχρηστες, βλαβερὲς καὶ ἐπικίνδυνες κατηγορίες προϊόντων, ποὺ χαρακτηρίζουν καὶ καθορίζουν τὴν κοινωνία μας σήμερα, καὶ πού καλύπτουν τὸ 90% τῆς «Παραγωγῆς».
Αὐτὰ ἀποτελοῦν «προϋποθέσεις» καὶ «ἀποτελέσματα» τῆς ταξικῆς δομῆς τῆς κοινωνίας μας.

1. Προϊόντα πορνείας καὶ πορνογραφίας, μὲ ὅλες τους τὶς προεκτάσεις, ἐγκληματικότητα, ναρκωτικά, σωματεμπορία, κ.λπ.
2. Ἐξαρτησιογόνα: ναρκωτικά, ἀλκοόλ, καφές, ζάχαρη, ἀναψυκτικά, κλπ.
3. Τὰ «ἰδιωτικῆς» χρήσης μέσα μεταφορᾶς: αὐτοκίνητα, δίκυκλα, σκάφη, ἀεροπλάνα κ.λπ.
4. Οἱ ἄσκοπες καὶ ἀτέρμονες μεταφορές-μετακινήσεις, τὰ ταξίδια τῶν ἀνθρώπων.
5. Ἡ ἄσκοπη συντήρηση ζώων.
6. Ἡ μετατροπὴ τοῦ νομίσματος σὲ χρῆμα.
7. Οἱ παντὸς εἴδους Ἐξοπλισμοὶ γιὰ τὴ κοινωνικὴ καταστολή.
8. «Παραπαιδεία» καὶ γενικῶς ὅλο τὸ ἐμπόριο τῆς Γνώσης.
9. Ἡ Μόδα καὶ ἡ ὑπερκατανάλωση.
10. Τὰ Μεταφυσικά: προβλέψεις, στοιχήματα, λαχεῖα, ἀστρολογίες, μαγεῖες καὶ ὅλα τὰ παρόμοια «παράλογα».

«Ὑπακοή» καὶ «Δικαιοσύνη»

Οἱ δύο βασικοὶ ἄξονες στὰ παραμύθια τῆς ἐξουσίας:

1. Νά υπακούς στὶς ἐντολὲς τῶν ἀνωτέρων σου, γιὰ νὰ μὴ σὲ ἐξαιρέσει ὁ ἄϊ-Βασίλης.

2. Καὶ τὸ δεύτερο ἴσως τὸ πιὸ βασικὸ ἡ διαστροφικὴ ἀντίληψη περὶ δικαιοσύνης, τὴν ὁποία προωθεῖ τὸ σύστημα ἐξουσίας καὶ ταξικῆς δομῆς, ὅτι οἱ ἀνισότητες δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν καὶ δὲν τὶς συζητοῦμε ἢ τὶς ἀμφισβητοῦμε, ἀλλά το «δίκαιο σύστημα» μᾶς ἀνταμείβει ὅλους δίκαια, ὁ ἄϊ-Βασίλης δίνει δῶρο καὶ στοὺς πλούσιους καὶ στοὺς φτωχούς !!!!

Όχλος καὶ ἀπομόνωση

Στὸν ὄχλο καὶ τὴν ἀπομόνωση βγάζει ὁ καθένας τον πραγματικὸ του ἑαυτό!

Ὑγιεινή διατροφή

Ἡ πιὸ ἀνθυγιεινὴ συνήθειας διατροφῆς εἶναι νὰ τρῶς κάθε μέρα φαγητὰ ποὺ ἔχουν μαγειρέψει ἄλλοι γιὰ σένα
Σωστὴ διατροφὴ εἶναι ἡ «πειραματικὴ» διατροφή, (ἔλεγχος: πόνου, ὕπνου, διάθεσης, βάρους, κ. λπ.)
Τρῶτε ὅσο καὶ ὅτι θέλετε ἀρκεῖ νὰ διατηρεῖτε «βάρος» καὶ «μέση» σταθερά. (ἡ ρύθμιση γίνεται μέσῳ γυμναστικῆς)
Τρέφεσαι ὑγιεινά, ὅταν κάθε μέρα, μεταφέρεις ἀπὸ τὴν «ἀγορά», μὲ τὰ χέρια μία τσάντα τρόφιμα χωρὶς νὰ χρειάζεσαι αὐτοκίνητο, μία «τσάντα» κάθε μέρα, μὲ τὰ πόδια, μὲ τὰ ἀπαραίτητα φρέσκα τῆς ἡμέρας

Πλοῦτος

Δὲν ὑπάρχει «πλοῦτος» αὐτὸς καθ' αὐτός, εἶναι ἡ συνάρτηση τῆς «παραγωγῆς-διάθεσης», τοῦ παραγόμενου κοινωνικοῦ προϊόντος, ἡ ὁποία δημιουργεῖ τὸ φαινόμενο «πλοῦτος-φτώχεια».

Πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη

Τὰ τρία ταῦτα ἰδεολογήματα ποὺ πᾶνε πίσω στὸ «μεσαίωνα» τὸ ἄτομο.

Ὁ «Πυθαγόρας» χθὲς καὶ σήμερα

Πυθαγόρας: «Τὰ πάντα ἀριθμός».
Ψηφιακὴ ἐποχή: «Στὴν σημερινή εἰκονική-ψηφιακὴ πραγματικότητα τὰ πάντα εἶναι ἀριθμός.»

Πρωταθλητής ἢ νούμερο

Αγώνες: Νούμερο τρεξίματος καὶ νούμερο κατάταξης

Πολιτική εἶναι

«Πολιτική» εἶναι ἡ «συμμετοχὴ» τοῦ κάθε «πολίτη» στὰ τρία διαλεκτικὰ ἐρωτήματα:

τὶ θὰ παραχθεῖ;
ποῖος θὰ τὸ παράξει;
πῶς θὰ μοιραστεῖ;

Χωρὶς τὴν ἰσότιμη συμμετοχὴ ὅλων τῶν «πολιτῶν» μὲ λόγο καὶ μὲ δράση στὰ «παραπάνω», δὲν ἔχουμε «πολῖτες» καὶ «πολιτεία», ἀλλὰ ἔχουμε ἐξουσιαστικὰ αὐταρχικὰ καὶ ἄδικα καθεστῶτα διακυβέρνησης ὑπηκόων.

Σκέψη, Νόηση

Σκέψη: εἶναι ἡ πλατφόρμα λογισμικοῦ κάθε μορφῆς Ζωῆς. Ἐξ ὁρισμοῦ, κάθε ἔμβιο ὀν γιὰ νὰ κινηθεῖ στὸ ἐπίπεδο τῆς συντήρησης καὶ ἀναπαραγωγῆς χρειάζεται ἕνα λογισμικὸ ἀπαραίτητο νὰ κάνει ὅλους τοὺς ὑπολογισμοὺς ποὺ χρειάζεται. Αὐτὸ εἶναι ἡ «Σκέψη», Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς «Σκέψης» στὸ ἀτομικὸ ἢ συλλογικὸ ἐπίπεδο τὸ ἀποκαλοῦμε «Δράση».

Νόηση: εἶναι τὸ ἀνώτερο ἐπίπεδο τῆς σκέψης (τέχνη, φιλοσοφία, ἐνίοτε ἐπιστήμη), γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ «Κόσμου», χωρὶς καμία «σκοπιμότητα» μήτε ἐπιβίωσης μήτε ἀναπαραγωγῆς, συνειδητῆς ἢ ἀσυνείδητης, ἔμμεσης ἢ ἄμεσης. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς «Νόησης» τὸ ἀποκαλοῦμε «Πράξη».

Τὰ βιώματα ἡ πίστις καὶ ἡ λογική

Τὰ βιώματα καὶ ἡ πίστις δὲν ἀφήνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ σκεφτεῖ σωστά.

Τὰ ἄλυτα προβλήματα

Στὴ γεωμετρία (ἐπιστήμη) «τρία» τὰ ἄλυτα προβλήματα. Ὁ τετραγωνισμος τοῦ κύκλου, ἡ τριχοτόμηση ὀξείας γωνίας καὶ ὁ διπλασιασμὸς τοῦ κύβου.

Στὴ κοινωνία «δύο» τὸ οἰκονομικὸ καὶ τὸ ἐρωτικό.

Στην συνείδηση «ένα» τὸ γνῶθι σαὐτόν.

Τὰ 5 εἴδη τῶν μετρήσεων καὶ ἡ Ἱστορία τῆς Στατιστικῆς

1. Μετρήσεις Φυσικῶν Μεγεθῶν. Σὲ ὁρισμένες ἐξ αὐτῶν εἴτε «τοῦ μεγέθους χρόνου» εἴτε κάποιου ἄλλου μεγέθους ποὺ ἐξελίσσεται μέσα στὸ χρόνο, ἐφαρμόζεται μοντέλλο ἐπεξεργασίας σὰν αὐτὸ τῶν στατιστικῶν ἢ τῶν βιολογικῶν μετρήσεων (Νο 4, 5)

2. Μετρήσεις ἢ προσδιορισμὸς Σταθερῶν (εἴτε φυσικῶν εἴτε μή)

3. Οἱ Μετρήσεις κβαντισμένων μεγεθῶν, δηλαδὴ μέτρηση πλήθους διακεκριμένων ὀντοτήτων (ἢ ἀλλιῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν στοιχείων σαφῶς καθορισμένου συνόλου), στὴ φύση τῶν ὁποίων δὲν νοεῖται ἀβεβαιότητα ἢ σφάλμα, ἀποτελοῦν τὰ δεδομένα τῶν στατιστικῶν μετρήσεων.

4. Στατιστικὲς μετρήσεις ἢ μετρήσεις γιὰ κάλυψη κοινωνικῶν ἀναγκῶν ἢ περίπου τὸ αὐτό, διαχείρισης προγνωστικῶν καὶ προβλέψεων.

5. Βιολογικὲς μετρήσεις

Ὑπόμνημα γιὰ τὶς Στατιστικὲς Μετρήσεις

Μετρήσεις πληθυσμῶν γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς παραγωγῆς (καὶ τῆς ἐξουσίας). πχ τὸ ὕψος τῶν ἀτόμων γιὰ τὴν παραγωγὴ ρούχων (καὶ ἐξοπλισμοῦ). ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν κάθε ἡλικίας γιὰ τὴν παραγωγὴ σχολικῶν αἰθουσῶν (καὶ στρατώνων)

Μέση τιμή, Τυπικὴ ἀπόκλιση καὶ Κατανομή των ν (ἀριθμοῦ) μετρήσεων , εἶναι τὰ κυρίως χαρακτηριστικὰ μιᾶς στατιστικῆς διαδικασίας καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ βασικὰ καθορίζουν τὸ τί καὶ πὼς πρέπει νὰ παραχθεῖ κάτι σὲ μιὰ κοινωνία.

Στις στατιστικὲς διαδικασίες μετρήσεις, στὴν ἐπὶ μέρους μέτρηση (ποὺ στὴν οὐσία εἶναι καταγραφὴ) ἢ δὲν ὑπάρχει λάθος (πχ ἀριθμὸς μαθητῶν μιᾶς τάξης), ἢ δὲν νοεῖται λάθος στὴν κάθε μία μέτρηση (πχ τὸ ὕψος κάποιου πληθυσμοῦ δίνεται μὲ μετρήσεις πλήθους σὲ κάποια ὅρια).

Οἱ τρεῖς τυπικὲς ἀποκλίσεις (ὅλο, μισό, διπλάσιο) Σὲ n μετρήσεις ἡ «Τυπικὴ Ἀπόκλιση (χ1 ἢ χ2 ἢ χ0.5) μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς «τυπικὸ σφάλμα» ἢ τυπικὴ ἀπόκλιση, ἀναλόγως τοῦ τί μᾶς ἐνδιαφέρει. Ἤ, κάτι ποὺ εἶναι περίπου ἰσοδύναμο, «ἡ τυπικὴ ἀπόκλιση ἀναλόγως μὲ τὸ φαινόμενο καὶ τὴν ὅλη του προσέγγιση, λαμβάνεται ἢ ἡ «τυπικὴ ἀπόκλιση μιᾶς σειρᾶς μετρήσεων» (διὰ n, τὸ ὅλο) ἢ ἡ «τυπικὴ ἀπόκλιση τῆς μιᾶς (ἑπόμενης) μέτρησης» (διὰ n-1, τὸ διπλάσιο), ἢ ἡ «τυπικὴ ἀπόκλιση τῆς μέσης τιμῆς» (μιᾶς σειρᾶς μετρήσεων) (διὰ n*(n-1), τὸ μισό)

Τὰ αἴτια καὶ οἱ συνέπειες τῆς ταξικότητας

Οἱ κοινωνικὰ θεσμοθετημένες συμμορίες εἶναι τὰ αἴτια καὶ οἱ συνέπειες τῆς ταξικότητας.

Τὰ εἴδη τῶν ἀσθενειῶν

ἡλικίας
περαστικές
ἐποχικές
γονιδιακῆς προέλευσης
ψυχικὲς καὶ διανοητικές
τρόπου ζωῆς

Τὰ δύο αἴτια τῆς Κοινωνικῆς ἐξαθλίωσης

1. Ἡ οὐσιαστικὴ κατάργηση στὴ πράξη τοῦ Πολίτου. Mὲ τὰ Κόμματα ἀφ' ἑνὸς καὶ τὴν στρατευμένη ἐκπαίδευση ἀφ' ἑτέρου.

2. Ἡ νομιμοποίηση τῆς μετατροπῆς τοῦ νομίσματος σὲ χρῆμα. Αὐτὸ ἐπετεύχθη μὲ τὴν θεσμοθέτηση τραπεζῶν καὶ χρηματιστηρίου.

Τὰ ΜΜΕ ἀπασχολοῦνται ἀποκλειστικά:

Ἐκπομπὲς διαμόρφωσης ἰδεολογίας
Διαφημίσεις
Ποδόσφαιρο
Ζώδια
Σαπουνόπερες
Τηλεπαιχνίδια
Ἐκφοβιστικὲς εἰδήσεις (κυβερνητικὴ προπαγάνδα)
Τηλεπωλήσεις
Παιγνίδια τζόγου (ΟΠΑΠ)
Μαγειρική
Χολιγουντιανὴ σαβούρα σπέρματος καὶ αἵματος
Ροζ τηλέφωνα
Τηλετσόγος (τηλεφώνησε καὶ κέρδισε)
ντοκυμαντέρ Τρόμου (ἐπιδημίες, τρῦπα ὄζοντος, aids, τρελὲς ἀγελάδες, κοτόπουλα κλπ)

Τὰ Μαθηματικὰ ποὺ λείπουν ἀπὸ τὴν ζωή μας ἢ ἄλλως οἱ μαθηματικὲς διαστροφές της καθημερινῆς τρέλλας

Ὀνομάσαμε 2ο θερμοδυναμικὸ ἀξίωμα αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ διδάσκεται πρῶτο.

Ὀνομάσαμε τὴν πρώτη μέρα τῆς ἑβδομάδος «Δευτέρα» δηλαδὴ δεύτερη.

Ἀπὸ τὸ ἀτομικὸ σπαθί

...στό πολυβόλο ὅπλο κι ἀπὸ κεῖ στὴν ἀτομικὴ βόμβα.
Τὰ στάδια τοῦ πολιτισμοῦ μας.

Ἄνδρας vs Γυναῖκα

Οἱ διαφορές Ἀνδρὸς καὶ Γυναικός.

Οἱ γυναῖκες ὡριμάζουν γρηγορότερα καὶ γερνοῦν γρηγορότερα.

Οἱ γυναῖκες πληροφοροῦνται διὰ τῆς ἀκοῆς, ἐνῶ οἱ ἄνδρες διὰ τῆς ὁράσεως.

Οἱ γυναῖκες ἐρωτεύονται γιὰ 1με 2 χρόνια, ἐνῶ οἱ ἄνδρες γιὰ 1 μὲ 2 μέρες
(καὶ οἱ δύο γιὰ τὸν ἴδιο σκόπὸ, γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς διαιώνισης τοῦ εἴδους).

Τὰ Γράμματα, οἱ Τέχνες καὶ ἡ Παιδεία

Τὰ γράμματα εἶναι ἡ πλατφόρμα τῆς σκέψης.

Τὰ ἔργα τέχνης εἶναι ἡ συμπύκνωση τῆς γνώσης καὶ ὁ μόνος τρόπος γιὰ τὴ μετάδοση τῆς γνώσης καὶ τὴν καλλιέργεια τῆς παιδείας.

Ἡ παιδεία γίνεται μόνο μὲσῳ τῆς Τέχνης.

Ἡ παιδεία σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης καλλιεργεῖ τὰ δύο αὐτὰ στοὺς ἐκπαιδευομένους της.

Οἱ τραγωδίες δὲν παίζονται ἀλλὰ διδάσκονται.

Μόνο μὲ ἔργα τέχνης γίνεται οὐσιαστικὴ παιδεία, ἄλλως παπαγαλίζουν οἱ ἄνθρωποι διάφορα «σωστὰ» κείμενα.

Ταξική κοινωνία

Ἡ «μεσαία τάξη (πλέμπα)» συντηρεῖ τὴν ταξικὴ κοινωνία μέσῳ:

Κατανάλωσης
Ἰδεολογίας
Ἀνάγκης
Μόδας
Θεσμῶν
Γλῶσσας

Ὁρισμὸς: Κυριαρχία εἶναι ἡ συνειδητὴ ἄσκηση βίας, ἀπάτης, καθυπόταξης, πρὸς ἕνα μέρος τοῦ πληθυσμοῦ, μὲ ταυτόχρονη ἀνάπτυξη τῶν μηχανισμῶν ἀναπαραγωγῆς της. Ὁ βασικὸςμηχανισμὸς ἀναπαραγωγῆς της εἶναι τὸ «Κράτος». Ἀπὸ τὸ κράτος ἔθνος στὸ κράτος πρόνοιας καὶ τέλος στὸ ἀστυνομικὸ κράτος καταστολῆς.

Ἡ δουλεία μετασχηματίστηκε σὲ «παροχὴ ὑπηρεσιῶν», μέσῳ τῆς ἐργασίας.

Ὅλες οἱ ἀνθρώπινες δραστηριότητες, τέχνη, ἐπιστήμη, τεχνολογία, παραγωγὴ, κλπ ἐνσωματώνονται καὶ μετασχηματίζονται σὲ μηχανισμοὺς ἀναπαραγωγῆς τῆς «κυριαρχίας», «ἐξουσίας» μέσῳ τοῦ «κράτους», μὲ μοναδικὴ ἐξαίρεση τὴν Φιλοσοφία.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὀνομάζεται «πολιτισμὸς» ἕνα κοινωνικὸ μόρφωμα στὸ ὁποῖο εἶναι ἀπαγορευμένος μὲ χίλιους τρόπους ὁ ἔρωτας.

Στὰ βάρβαρα κοινωνικὰ μορφώματα ταξικοῦ τύπου ἀπαγορεύεται νὰ ἐρωτευτεῖς τὶς παρθένες τῆς γειτονιᾶς σου, ἀλλὰ ὁ τοπικὸς ἄρχοντας τὶς «πηδάει» γιὰ πλάκα καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῆς ἀστυνομίας.

Ψυχιατρικὴ vs Ψυχανάλυσης

Οἱ «ψυχικὲς διαταραχὲς» καθὼς καὶ ὁ «τρόπος ἀντιμετώπισής των» , συνδέονται ἄμεσα μὲ τὰ κοινωνικὰ αἴτια τῆς δημιουργία καὶ τῶν δύο.

Ἢ ἄλλως:

Ἡ «ψυχικὴ νόσος» καθὼς καὶ ὁ «τρόπος ἀντιμετώπισή της» συνδέονται ἄμεσα μὲ τὰ αἴτια ποὺ τὰ δημιούργησαν.

Ἢ ἀκόμα πιὸ ἁπλά:

Ἡ «ψυχικὴ νόσος» ἔχει τὰ αἴτιά της στὴν ταξικότητα τῆς κοινωνίας.

Ὁ «τρόπος ἀντιμετώπισή της» εἶναι τέτοιος καὶ ἀνάλογος τῆς αὐταρχικότητας καὶ τῆς ταξικότητά της.

Τὰ κοινωνικὰ αἴτια τῶν ψυχικῶς νοσούντων εἶναι πάντα κοινωνικά-ἐξουσιαστικά. Αὐτὰ εἶναι: Καταπίεση, ἐξευτελισμός, φθόνος, μόχθο, πονηριά, διάκριση, ἰδιαιτερότητα, ἀπὸ καὶ πρὸς τὸν ἀνώτερο/κατώτερο τῆς ταξικῆς κοινωνίας, καὶ προκαλοῦν ψυχικὲς διαταραχὲς καὶ στατιστικὰ βέβαιο τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψυχικῆς νόσου σὲ μέρος τοῦ πληθυσμοῦ.

Ὅλα τὰ κοινωνικὰ συστήματα, εἴτε εἶναι δημόσια εἴτε ἰδιωτικὰ εἴτε ἐκκλησιαστικὰ εἴτε τοπικῆς αὐτοδιοίκησης κλπ ἔχουν μέσα τους ἐνσωματωμένη τὴν ἀδικία τοῦ ἰσχυροῦ εἴτε ἐπιλέγοντας τὴν ψυχανάλυση εἴτε τὴν ψυχιατρικὴ εἴτε κάτι ἐνδιάμεσο εἴτε κάτι μικτὸ ὡς κυρίαρχο σύστημα ἀντιμετώπιση τῆς ψυχικῆς νόσου ποὺ αὐτὰ παράγουν.

Ἡ ψυχανάλυση στοχεύει στὴν συνειδητοποίηση τῆς ὅλης κατάστασης ἀπὸ τὸν ἀσθενῆ, ἐνῷ ἡ ψυχιατρικὴ στοχεύει στὴν μὲ κάθε κόστος κατασταλτικὴ κοινωνικὴ ἔνταξη, ἐνσωμάτωση.

Ὑγεία καὶ γυμναστική

Ἡ «καθημερινὴ γυμναστική» εἶναι πρωταρχικὴ συνθήκη γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς ὑγείας καὶ τῆς χαρᾶς ἑνὸς ἀτόμου.

Φιλοσοφία Ζωῆς, δημιουργία Θρησκείας

Νὰ μὴ παίρνεις τίποτα ἄλλο, στὴ ζωή σου, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σοῦ δίνουν οἱ αἰσθήσεις σου καὶ νὰ μὴν ἀφήνεις τίποτα πίσω σου ἐκτὸς ἀπὸ σκέψεις.

Καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐφικτὰ ἂν κάποιος εὐτυχήσει νὰ δημιουργήσει τὴν δική του «ἀληθινὴ θρησκεία».

Κριτήριο ἀλήθειας αὐτῆς τῆς θρησκείας εἶναι, «τὸ πόσο ἀπουσιάζει ἡ ψυχολογικὴ τάση-ἐπιθυμία νὰ τὴν κοινοποιήσει στοὺς ἄλλους καὶ νὰ τοὺς προσηλυτίσει».

Το γλωσσικὸ ζήτημα καὶ ἡ ἀπάτη καὶ τῶν δύο πλευρῶν

Ἡ ἱστορία τῆς «ἑλληνικῆς γλώσσας» εἶναι ἀρκετὰ ἐνδιαφέρουσα, κυρίως λόγῳ τῆς ἀνωτερότητά της καὶ τῆς πολυπλοκοτητάς της, ἀλλὰ κυρίως λόγῳ τῆς μακροχρόνιας πορείας της σὲ διαφορετικὰ τεχνολογικὰ πλαίσια καὶ πολιτισμούς.

Οἱ ἰδεολογικοὶ προσδιορισμοὶ «γλωσσικῶν ἰδιωμάτων» καὶ «διαλέκτων» ὅπως μαλλιαρὴ, ἀρχαΐζουσα, καθαρεύουσα, λόγια, κοινὴ, δημοτικὴ, ποντιακὴ, κρητικὴ, ὁμηρικὴ, ἀττικὴ, κλπ ἀπὸ ἀγράμματους κυρίως χρῆστες τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, δὲν ἔχουν κανένα νόημα.

Ὁ ξένος

Γιατί ὁ ξένος σὲ μιὰ πόλη εἶναι πιὸ γοητευτικός;

Ἀριστοποίηση vs βελτιστοποίησης

Στὴν ἀριστοποίηση ἔχουμε μοναδικὸ μέλημα νὰ βροῦμε τὴν «μεσότητα τοῦ ἀγαθοῦ»,

ἐνῶ στὴ βελτιστοποίηση ἔχουμε νὰ ρυθμίσουμε καὶ ἄλλους θετικοὺς καὶ ἀρνητικούς παράγοντες.

Ἡ διαστροφή

Ὅταν οἱ ἀριθμοὶ γίνονται «ὄντα»,
τότε ἔχουμε ἐμφάνιση λογικῶς ἀντινομιῶν.

Ψυχαγωγία ἢ διασκέδαση

Ψυχαγωγία εἶναι ἐκείνη ἡ ἐκπαιδευτική-ἐρωτικὴ διαδικασία ποὺ ἔχει σκοπὸ τὴν παιδεία καὶ ἐκπαίδευση καὶ τὴν εὐχαρίστηση τῶν ἐμπλεκομένων.
Ἀπολλώνιος προοπτική.

Διασκέδαση εἶναι ἡ εἰκονικὴ ἀπελευθέρωση τῶν ἐπιθυμιῶν τοῦ ἀσυνείδητου μὲ σκοπὸ τὴν ψευδῆ ἀνάδειξη τοῦ αἰσθήματος τῆς ἐλευθερίας.
Διονυσιακὴ προοπτική.

«Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων» (Ἰλιάδα Ζ208, Λ784)

Συνέχεια τοῦ «πᾶν μέτρον ἄριστον», τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται στὸ ἄτομο ὑποκείμενο καὶ τὴν προσπάθειά του νὰ βρεῖ τὴν «μεσότητα» ἑνὸς «ἀγαθοῦ», εἶναι τὸ «Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων», τὸ ὁποῖο ἐπεκτείνει τὴν προσπάθεια τῆς ἐπίτευξης τῆς εὐδαιμονίας καὶ ἀναζήτησης τοῦ ἀγαθοῦ στὸ κοινωνικὸ σύνολο καὶ σὲ μιὰ εὐρύτερη καὶ καθολικὴ ὁλοκλήρωση.

Ὁ Πλάτωνας προσπαθεῖ μέσῳ τοῦ ὁρισμοῦ τῶν ἀρετῶν καὶ τοῦ προβληματισμοῦ του ἂν εἶναι οἱ ἀρετὲς εἶναι πέντε καὶ μποροῦν νὰ ὑπάρξουν καθ' ἑαυτὲς μία μία χωριστὰ, ἢ ἂν πρόκειται γιὰ ΜΙΑ μὲ πολλὲς ἐκφάνσεις (π.χ. «Δικαιοσύνη»).

Ὁ Ἀριστοτέλης ξεπερνᾶ τὴ δυσκολία τοῦ ὁρισμοῦ τῆς ἀρετῆς μὲ τὴν καταπληκτικὴ μοναδικὴ καὶ ἀριστουργηματικὴ ἔμπνευση τῆς ἔννοιας τῆς «Μεσότητος» (Ἠθικὰ Νικομάχεια).

Ἡ ἔννοια τῆς μεσότητος τοῦ Ἀριστοτέλη μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἔννοια τῆς Ἀριστοποίησης. Ἡ Μεσότης στὰ μονοδιάστατα παραδείγματα του εἶναι φανερὸ ὅτι πρόκειται γιὰ Ἀριστοποίηση καὶ ὄχι γιὰ κάποιο στεῖρο μέσον ὅρο ἢ μέση τιμή.

Ἡ ἡδονὴ (εὐδαιμονία).
Ἡ σωματική, ψυχική, διανοητική, ἐπικοινωνιακή, καὶ κοινωνικὴ (δικαιοσύνη) εἶναι ὅλες διαστάσεις τοῦ Ἀγαθοῦ (μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια του). ὁ Πλάτων μιλοῦσε γιὰ τὶς βασικὲς ἀρετὲς ἀνδρείας μεγαλοψυχία σωφροσύνη δικαιοσύνη

Ἄριστον, ἀριστεύω, αἰὲν ἀριστεύειν, ἀριστεῖα, ἄριστος.

Οἱ ἔννοιες αὐτῶν τῶν ὀνομάτων, λέξεων, ἔχουν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες παραποιηθεῖ πολὺ ἄσχημα ἀπὸ τὶς διάφορες ἐξουσίες κυριαρχίας, οἱ ὁποῖες δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τίποτα ἄλλο παρὰ μόνον γιὰ τὴν ἀναπαραγωγή τους.

Ἔτσι λοιπὸν τὸ ἄριστον καὶ τὸ ἀριστεύω καὶ ἡ ἀριστεία δυστυχῶς κατήντησε σήμερα νὰ σημαίνει πρωταθλητισμὸ, ἀνταγωνισμὸ καὶ διάκριση, δηλαδὴ τὰ τρία κακὰ τῆς μοίρας τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ, τὰ ὁποῖα φυσικὰ ὁδηγοῦν σὲ μεγαλύτερη καὶ μεγαλύτερη ταξικότητα μιᾶς κοινωνίας καὶ σὲ μεγαλύτερη καὶ μεγαλύτερη σταθεροποίηση αὐτῆς τῆς ταξικῆς καὶ ἄδικης δομῆς.

Ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ὅποια ἱκανότητα, ἰδιαιτερότητα ἔχει κάποιος εἴτε στὴ σωματικὴ εἴτε στὴν διανοητικὴ του ὑπόσταση, τὸν βάζει νὰ πιστεύει ὅτι εἷναι καλύτερος, ἀνώτερος, καὶ ἔτσι τὸν κάνει νὰ πείθεται ὅτι αὐτὴ ἡ «κοινωνία μὲ τὶς ταξικὲς διακρίσεις» εἶναι φυσιολογικὴ καὶ δίκαιη.

Ταυτόχρονα, οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι τῆς ὁμάδας στὴν ὁποία ἀνήκει αὐτὸς, ὁ «ἱκανὸς», ἀποδέχονται καὶ αὐτοὶ μὲ τὴν σειρὰ τους, μέσῳ αὐτῆς τῆς ἀπάτης τὴν «ὅλη ἰδεολογία» τῆς ὕπαρξης τῆς ταξικότητας.

Περὶ Ψυχῆς συνέχεια... ἢ ἀλλιῶς ψυχολογία

Τὸ «στρὲς» ἢ «ἄγχος» εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ κάθε ἀνθρώπου νὰ διαχειριστεῖ τὸν θάνατον ἐν γένει, αὐτὸ τὸ δυσβάστακτο καὶ δύσκολα διαχειρίσιμο φορτίο. Οἱ δύο «ἄμυνες» ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ ψυχὴ γιὰ τὴ διαχείριση αὐτή εἶναι, πρῶτον οἱ «ἐνοχὲς ἀπὸ τὸ παρελθὸν» καὶ τὸ δεύτερο εἶναι «οἱ φοβίες γιὰ τὸ μέλλον».

Μὲ αὐτὰ τὰ δύο δεκανίκια προχωράει σήμερα ὁ ἄνθρωπος καὶ διαχειρίζεται ἀφ’ ἑνὸς τὸ «ἀδιανόητο» τοῦ θανάτου καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ «παράλογο τῆς ἐξουσίας».

Ψέμα ἢ ἀπάτη;

Σήμερα, ἡ ἀνθρωπότητα βρίσκεται σὲ μιὰ συγκυρία, ὁποὺ εἴτε ἀπὸ δόλο εἴτε ἀπὸ ἀπάτη, διδάσκει καὶ προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει ἀνακρίβειες καὶ ψεύδη ἀλλων ἐποχῶν, ὅπως π.χ.

τὰ περὶ ἱστορίας ἀποκρύψεις καὶ διαστρεβλώσεις..
τὰ περὶ ἀστρολογίας καὶ λοιπῶν μαντειῶν μελλοντικὲς προβλέψεις..
τὰ περὶ θρησκείας..
τὰ ἰδεολογήματα περὶ δῆθεν «δημοκρατίας»..
καὶ τὰ λοιπὰ... παρόμοια

Χρόνος, κατανάλωση καὶ κοινωνικὴ ταξικότητα

Σε μία ταξικὴ κοινωνία, ὁ βαθμὸς τῆς ταξικότητας εἶναι ἀνάλογος τῆς συνεργασίας ἐπιστήμης καὶ τέχνης στὸ θέμα στήριξης αὐτῆς τῆς ταξικότητας, τῆς ἐξαθλίωσης καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης τῶν ἐμπλεκομένων ἐπιστημόνων καὶ καλλιτεχνῶν.

Ὁ χρόνος εἶναι ὁ πρῶτος, ὁ ὁποῖος ὑπέστη τὴν πιὸ μεγάλη διαστρέβλωση. Χωρίστηκε καὶ ὀνομάστηκε σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα θεώρησης του.

Χρόνος, ἔτος, αἰῶνας, ἡμέρα, λεπτὸ, δευτερόλεπτο, πρωί-βράδυ, ἀπόγευμα, νύχτα, μέρα, καλὲς μέρες, κακὲς μέρες, γιορτὲς, ἀργίες, weekends (τὸ κάθε ἕνα ἀπ’ αὐτὰ παίρνει καὶ ἀριθμὸ, ταυτότητα), καὶ χιλιάδες ἄλλοι προσδιορισμοὶ κάνουν τὸ μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου «γιαούρτι».

Με τὴν κατάτμηση καὶ τὴν ὀνοματοδοσία τῶν χρονικῶν περιόδων ἔχουμε φτιάξει τὸ πρῶτο ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ὑπερκατανάλωση.

Σὲ μία κοινωνία ποὺ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ εἶναι ἐπιστήμονες καὶ καλλιτέχνες, σὲ αὐτὸ τὸ ποσοστὸ τέχνη καὶ ἐπιστήμη «δουλεύει» γιὰ τὴν ἀδικία καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ τὴν ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους.

Οἱ προϋποθέσεις εὐδαιμονίας σὲ μία κοινωνία εἶναι ««δικαιοσύνη» καὶ «σωστὴ παιδεία», ὅλα τὰ ἄλλα πρέπει νὰ δουλεύουν γιὰ αὐτὰ τὰ δύο.

Ὁ καταναλωτὴς, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ εἶναι ἐργάτης, δηλαδὴ δοῦλος, καταναλώνει ἀγοράζει ἐπειδὴ σήμερα εἶναι αὐτὴ ἡ μέρα καὶ ἐπειδὴ τώρα εἶναι αὐτὴ ἡ ὥρα καὶ ἐπειδὴ ἔτσι προστάζει ἡ μόδα, ἡ ὅποια μόδα. Εἶναι καὶ αὐτὴ ἐντεταγμένη μέσα στὴν κατάτμηση αὐτὴ τοῦ χρόνου, φέτος θὰ φορεθεῖ αὐτὸ, τοῦ χρόνου θὰ φορεθεῖ τὸ ἄλλο, σήμερα εἶναι τῆς μόδας αὐτὸ, σήμερα εἶναι τῆς μόδας τὸ ἄλλο, τὸ παιχνίδι τῆς μόδας συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τὸ παιχνίδι τῆς κατάτμησης τῶν χρονικῶν περιόδων καὶ τῆς ὀνομασίας τους.

Ἡ σημερινὴ ἐκπαίδευση εἶναι ἐκπαίδευση ὄχι γιὰ τὴν ἀπόκτηση ἤθους καὶ γνώσης, ἀλλὰ γιὰ τὴν διαμόρφωση ἑνὸς «καταναλωτικοῦ μοντέλλου» τοῦ συγκεκριμένου ἀτόμου, τοῦ ἐκπαιδευόμενου.

Τὸ σύστημα σήμερα σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης ἀγωνιᾶ καὶ προσπαθεῖ μὲ τὸν ἀνταγωνισμὸ ἀπὸ τὴ μία μεριὰ καὶ μὲ τὴν κούφια γνώση ἀπὸ τὴν ἄλλη, νὰ δώσει στὸ ἄτομο ἕνα «μοντέλλο κατανάλωσης», τὸ ὁποῖο θὰ τὸ ὑπηρετεῖ πιστὰ στὴν ὑπόλοιπη ζωή του.

Ἀπὸ τὰ κυλικεῖα τῶν νηπιαγωγείων μέχρι τὰ «καψιμὶ» τοῦ στρατοῦ μαθαίνουν στὸν καταναλωτὴ τὴν φτηνιάρικη τὴν ἀνθυγιεινὴ καὶ ταυτόχρονα τὴν ἀκριβὴ ἀντιμετώπιση τῆς πείνας. Τὸ σχέδιο τοῦ ἐγκλήματος εἶναι προμελετημένο ἡ «ἐπιστήμη τοῦ μάρκετινγκ» ποὺ στόχο της ἔχει τὴν αὔξηση τῆς κατανάλωσης φτιάχνει μία κοινωνία στὴν ὁποία ἰατρικὴ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὑγεία, ἀλλὰ γιὰ τὴν αὔξηση τῆς πελατείας της. Ἡ «νομικὴ ἐπιστήμη» δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ δίκαιο ἀλλὰ γιὰ τὴν αὔξηση τῆς ἀδικίας, γιατί ἔτσι αὐξάνονται τὰ κέρδη τῶν δικηγόρων. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες δραστηριότητες τοῦ ἀνθρώπου μέσα σὲ μία ταξικὴ κοινωνία.

Πολιτισμὸς, γράμματα, τέχνες, τεχνικὲς, καὶ τεχνολογίες ὅλες ἐνδιαφέρονται γιὰ νὰ αὐξήσουν τὸ ἐμπόρευμα κάποιων παραγωγῶν καὶ ὁ χορὸς καλὰ κρατεῖ. Οἱ ἑκατομμύρια ἀνατροφοδοτήσεις ὅλων αὐτῶν τῶν συστημάτων ὁδηγοῦν σὲ ἐκρηκτικὲς καταστάσεις, πολέμους καὶ κρίσεις.

Πώς θὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὴ τὴν ὅλη ἱστορία; ἡ ἀπάντηση εἶναι μία καὶ προφανὴς γραμμένη ἀπὸ ὅλους τοὺς φιλοσόφους ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀπὸ τοὺς προσωκρατικοὺς, σωκρατικοὺς, πλατωνικοὺς, ἀριστοτελικοὺς, ἐπικούρειος, νιτσεϊκούς καὶ καστοριαδικούς. Δηλαδὴ ἡ μόνη ἐλπίδα γιὰ μία κοινωνία τῆς «εὐδαιμονίας» εἶναι ἡ «πραγματικὴ δικαιοσύνη» καὶ ἡ «σωστὴ παιδεία», μὲ «κοινωνικὴ ὀργάνωση» ἀντὶ γιὰ «ἐξουσία».

Χαμένοι στὴ μετάφραση

Ὅλοι εἴμαστε χαμένοι ἀπὸ τὴν μετάφραση. Εἴμαστε χαμένοι καὶ οἱ τρεῖς, καὶ ὁ συγγραφέας καὶ ὁ μεταφραστὴς καὶ ὁ ἀναγνώστης.

Τὸ πρῶτο καὶ τὸ ἁπλὸ ποὺ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ δεῖ καὶ νὰ σκεφτεῖ μὲ τὴν πρώτη ματιὰ εἶναι ὅτι οἱ λέξεις καὶ οἱ ἔννοιες δὲν ἔχουν τὴν ἴδια ἀκριβῶς σημασία στὸ μεταφρασμένο κείμενο. Οἱ φαινομενικὰ κοινὲς ἔννοιες ἀλλάζουν νόημα καὶ στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο καὶ ἱστορικὰ. Ἐπίσης καὶ ἀπὸ κοινωνία σὲ κοινωνία ἔχουν διαφορετικὴ ἔννοια οἱ λέξεις.

Σὲ ὅλα τὰ μεγάλα καὶ κλασικὰ ἔργα οἱ μεταφραστὲς «περνοῦν» στὴν μετάφραση κάτι ἀπ τὴν ἰδεολογία τους, τὴν ἄγνοιά τους καὶ τὴν ἀδυναμία τους . Ἄλλοι λίγο ἄλλοι πολύ, μερικοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἔχουν σὰν μοναδικό τους σκοπὸ καὶ στόχο τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ ἀνάδειξη τῆς ἰδεολογίας τους.

Ἡ παραποίηση καὶ ἀλλοίωση τοῦ νοήματος εἶναι πάρα πολὺ σημαντικὸ θέμα, καὶ προκύπτει εἴτε ἀπὸ ἀδυναμία εἴτε ἀπὸ πρόθεση (ἰδεολογική) τοῦ μεταφραστῆ εἴτε ἀπὸ ἔλλειψη ἀντίστοιχου νοήματος στὴ γλῶσσα ὑποδοχῆς, ὅμως τὸ μεγάλο πρόβλημα ποὺ προκύπτει εἶναι ἡ ἐνίσχυση τοῦ κύρους τῆς ἰδεολογίας, ποὺ προσδίδεται σὲ αὐτήν, λόγῳ τῆς αὐθεντίας τοῦ συγγραφέως.

Ἡ μετάφραση τῶν ἑλληνικῶν κειμένων, ὅποιας ἐποχῆς, στὰ ἑλληνικὰ εἶναι ἡ μέγιστη ἀνοησία, ἂν δὲν ἔχει σκοπιμότητες. Εἶναι σὰν νὰ μεταφράζεις ἕνα κείμενο τοῦ Ἐλύτη σὲ μιὰ ἔκδοση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἡ ὁποία νὰ εἶναι κατανοητὴ σὲ μαθητὲς δημοτικοῦ.

Χαμένοι στὴ μετάφραση λοιπὸν καὶ οἱ συγγραφεῖς καὶ οἱ μεταφραστὲς καὶ οἱ ἀναγνῶστες.

Ὑπάρχει καὶ ἡ δυσκολία τῆς μεταφορᾶς τῶν ἐννοιῶν ἀκόμα καὶ ἂν ὁ μεταφραστὴς δὲν ἔχει καμία πρόθεση ἰδεολογικὴ. Παραδείγματος χάρη στὸν «Ζαρατούστρα» ὁ Νίτσε μᾶς μιλάει γιὰ τὸν «over man» καὶ ἡ μετάφραση τῶν περισσότερων στὶς περισσότερες γλῶσσες τοῦ κόσμου τὸ ἔχουν κάνει «σούπερμαν» = ὑπεράνθρωπος ἐνῷ στὴν πραγματικότητα εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶναι πάνω καὶ ἔξω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Δὲν μιλᾶμε γιὰ τὶς μεταφράσεις σκοπιμοτήτων π.χ. «γράψας ἐν πίνακι πτυκτὸ θυμοφθόρα πολλά»

Ὅταν σὲ ἕνα κείμενο ἔχουμε ἄγνωστες λέξεις δὲν χρειαζόμαστε μετάφραση, ἁπλᾶ χρειαζόμαστε λεξικό.

Φυσικές Ἀνάγκες

Ὅταν οἱ φυσικὲς ἀνάγκες δὲν καλύπτονται ἐπέρχεται θάνατος, ὅταν ἀναβάλονται ἀσθένειες.

Φόβος καὶ φαντασία

Φόβος καὶ φαντασία εἶναι ἀδέλφια δίδυμα καὶ οἱ γονεῖς τους τὸ ἄγχος θανάτου.

Φιλοσοφίας συνέχεια

Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει φιλοσοφία ἔξω ἀπὸ τὴν ἱστορία, ὅπως ἐπίσης δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει φιλοσοφία μέσα στὴ θεολογία.

Ἡ φιλοσοφία δὲν διδάσκεται.

Ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι ἐπιστήμη, ἀλλὰ εἶναι ἡ κριτικὴ ὅλων τῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν κοινωνικῶν τους προεκτάσεων καὶ συνεπειῶν.

Ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι ἱστορία, οὔτε μπορεῖ νὰ διδαχθεῖ ὡς τέτοια, γιατί ἡ ἱστορία γράφεται ἀπὸ τοὺς ἐξυπηρετοῦντες ἰδεολογικὰ συμφέροντα στρατευμένους ἱστορικούς.

Ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι «Δίκαιον» διότι τὸ «Δίκαιον» ἱστορικά μας δείχνει πὼς προσπαθεῖ νὰ συμβιβάσει καὶ νὰ ἀποδεχτεῖ τὶς ἀδικίες!

Ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι τέχνη, λογοτεχνία, ποίηση, γιατί αὐτὲς συνήθως περιγράφουν καὶ φωτογραφίζουν τὴν πραγματικότητα, δὲν τὴν κριτικάρουν ἀπαραίτητα.

Ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι γνώση, ἀλλὰ εἶναι διαδικασία ἀνακάλυψης τῆς σημερινῆς κοινωνικῆς ἀπάτης, τῆς μοναδικῆς κάθε φοράς ἀπάτης στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς ἀπάτης ποὺ ζεῖ ὁ καθένας καὶ οἱ συνάνθρωποι του σήμερα. Αὐτὸς ποὺ θὰ δεῖ, θὰ καταγράψει καὶ θὰ ἀποκαλύψει αὐτὴ τὴν ἀπάτη, αὐτὸς μπορεῖ νὰ κάνει φιλοσοφία, μπορεῖ νὰ φιλοσοφήσει, μπορεῖ νὰ γίνει φιλόσοφος!

Ἡ φιλοσοφία δὲν εἶναι γνώση γιὰ νὰ διδαχτεῖ, δὲν εἶναι ἱστορία γιὰ νὰ γραφτεῖ.

Ἡ φιλοσοφία εἶναι ὁ τρόπος ποὺ ζεῖς στὴ σημερινὴ κοινωνικὴ συγκυρία, στὴν ὁποία γεννήθηκες μεγάλωσες καὶ πέθανες.

Σὲ αὐτή σου τὴ ζωὴ ἔχοντας γύρω σου τὸ κοινωνικὸ στάτους, τὸ συγκεκριμένο, τὸ ὁποῖο τὸ βιώνεις καὶ παίρνοντας ὅτι μπορεῖς ἀπὸ τὴν ἱστορία, τὴν ἐπιστήμη, τὴν τέχνη, ἀνακαλύπτεις τοὺς τρόπους καὶ τὶς μεθόδους μὲ τὶς ὁποῖες «ἐξαπατᾶ ὁ ἄνθρωπος τὸν ἄνθρωπο» (ἀπάτες, αὐταπάτες, ἰδεολογίες) γιὰ νὰ τὶς ἀποκαλύψεις, γιὰ νὰ τὶς καταγγείλεις μὲ τὸ λόγο σου, τὶς σκέψεις σου, τὰ ἔργα σου, ἔ! τότε κανεὶς φιλοσοφία!

Φιλοσοφίας συνέχεια... Ἀριστοτέλης τὸ θέμα της δουλείας

Εἶναι τραγικὸ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σήμερα, (πιθανῶς νὰ συνέβαινε καὶ σὲ προηγούμενες ἐποχές), ὅπου ἐμφανίζονται διάφοροι «μελετητὲς» τοῦ Ἀριστοτέλη, οἱ ὁποῖοι δῆθεν προβληματίζονται ἐὰν ὁ Ἀριστοτέλης ἀποδεχόταν τὴν δουλεία ἡ ὄχι!

Ὅλη αὐτὴ ἡ ὑποκρισία εἶναι διάχυτη σήμερα στὰ πανεπιστήμια, στὰ ΜΜΕ, στὰ καφενεῖα, στὴν καθημερινὴ ἁπλὴ ἀνθρώπινη σκέψη!

Ἂν εἶναι λοιπὸν ποτὲ δυνατόν, αὐτὸς ὁ μέγιστος ὅλων τῶν ἐποχῶν, ὁ διανοητὴς τῶν διανοητῶν ποὺ ἀγωνίστηκε σὲ ὅλη τους τὴ ζωὴ νὰ ὁρίσει τὸ ἠθικό, τὴν δικαιοσύνη καὶ τὸ πὼς οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνονται εὐτυχισμένοι, ποὺ ἡ εὐδαιμονία τοῦ ἀνθρώπου ἦταν τὸ κύριο μέλημα του, ποὺ τοὺς τοκιστὲς καὶ τοὺς πορνοβοσκοὺς τοὺς ὑβρίζει ἀσύστολα... γι’ αὐτὸν λοιπόν τὸν ἄνθρωπος αὐτοί, τὰ πουλημένα τσιράκια τῆς ἑκάστοτε ἐξουσίας, δῆθεν προβληματίζονται ἐὰν ἦταν ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς δουλείας. Αὐτὴ εἶναι ἡ μέγιστη ὑποκρισία ποὺ ἔχει ὑπάρξει ποτέ.

Σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς οἱ μελετητὲς προσπαθοῦν νὰ ἀμαυρώσουν τὸ ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλη γιατί δὲν συμφέρει τὴν ἑκάστοτε πολιτικὴ ἡγεσία, τὴν ἑκάστοτε οὐσιαστικὴ ἐξουσία, τὴν κυριαρχία.

Ὅλες οἱ ἰδεολογίες ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν ταξικότητα μιᾶς κοινωνίας δηλαδὴ τὴν ἀδικία, προσπαθοῦν νὰ ἀποδώσουν καὶ σ' αὐτὸν τὸν μεγάλο διανοητὴ καὶ φιλόσοφο ὅτι δῆθεν ἦταν ὑπὲρ τῆς δουλείας.

Ἀκόμα καὶ ἂν ὑπάρχει σὲ κάποιο κείμενο μία ἀναφορὰ ποὺ νὰ ὁδηγεῖ τὴ σκέψη μας πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ὑποθέσουμε ὅτι εἶναι πειραγμένο τὸ κείμενο ἀπὸ κάποιους προγενέστερους κολοκυθοκέφαλους.

Εἶναι προφανὲς ὅτι σὲ ὅλα αὐτά τα κείμενα ὁ Ἀριστοτέλης ἀναφέρεται στὴν ὑπάρχουσα κατάσταση χωρὶς νὰ τὴν κριτικάρει ἢ νὰ παίρνει θέση.

Στὶς μεταγενέστερες τοῦ Ἀριστοτέλη ἐποχὲς, οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀδικία ποὺ συντηροῦσαν στὶς κοινωνίες τους, προσπαθοῦν νὰ βροῦν ἕνα στήριγμα στὸ μεγάλο αὐτὸ σοφό.

Δὲν πρέπει νὰ τοὺς κάνουμε τὴ χάρη νὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ τὸ ἐπιχειροῦν κάτι τέτοιο, αὐτὴ τὴν ἀηδία, αὐτὴν τὴν ὕβρη. Γιατί περὶ ὕβρεως προκύπτει ὅταν κάποιος ἀναρωτιέται ἐὰν ὁ Ἀριστοτέλης ἦταν ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς δουλείας προφανῶς αὐτὸς δὲν εἶναι φιλόσοφος δὲν ἔχει καταλάβει τὸ ρόλο τῆς φιλοσοφίας καὶ ἑπομένως ἐξυπηρετεῖ ἄλλες σκοπιμότητες.

Ὁ Ἀριστοτέλης εἶναι ὑπὲρ τῆς κατάργησης τῆς δουλείας καὶ ὑπὲρ τῆς ἰσότητας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, Σὲ ὅλο του τὸ ἔργο ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἰσότητα καὶ ἡ λογικὴ ἀγωνίζονται νὰ βροῦν τὸν δρόμο γιὰ τὴν εὐδαιμονία τοῦ ἀνθρώπου.

Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἑρμηνεύσουμε τὸ γιατί τόσες χιλιετίες, 2,5 χιλιετίες ἡ ἀνθρωπότητα προσπαθεῖ νὰ καταστρέψει αὐτὸν τὸν φοβερὸ διανοητικὸ πολιτισμὸ, τὸ κάνει ἐπίτηδες ἡ ἐξουσία καὶ τὰ τσιράκια της εἶναι ἀλήθεια ὅτι καμία ἐξουσία δὲν θέλει τὸν ἄνθρωπο νὰ σκέπτεται ὀρθά.

Φιλοσοφίας συνέχεια

Ἡ κατανόηση τῆς Ἀριστοτελικῆς λογικῆς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ τὴν τυπικὴ λογικὴ ἔτσι ὅπως διδάσκεται σήμερα στὰ Πανεπιστήμια.

Αὐτὸ ποὺ διδάσκεται σήμερα εἶναι μία περιορισμένη ἄσκηση στὴν Ἀριστοτέλεια θεωρία τῆς λογικῆς. Γιὰ νὰ γίνει ὁλοκληρωμένη ἡ κατανόηση τῆς Ἀριστοτελικῆς λογικῆς εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κατανοηθοῦν πρωταρχικῶς οἱ κατηγορίες, ἡ ἀντίφαση, ἡ ἀντιστροφὴ ὑποκειμένου κατηγορουμένου, ἡ διάκριση «καθόλου - ἐν μέρει - καθ’ ἕκαστον» , τὸ βάθος καὶ τὸ πλάτος τῶν ἐννοιῶν, ὁ ὁρισμὸς τῶν ἐννοιῶν, καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ τέσσερις βασικὲς ἀρχὲς τῆς νόησης. Πολλοὶ πιστεύουν λανθασμένα, ὅτι οἱ τέσσερις αὐτὲς ἀρχὲς τῆς νόησης εἶναι ἀρχὲς μὲ τὶς ὁποῖες λειτουργοῦν οἱ νόμοι τῆς φύσεως! Αὐτὸ εἶναι μέγα λάθος.

Φιλοσοφία καὶ ἐξουσία

Ἡ Φιλοσοφία ἀναπτύχθηκε, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ λόγῳ τῆς πολὺ ἔντονης «ἐξουσίας» στὶς αὐταρχικὲς κοινωνίες, ὅπου οἱ αὐθαιρεσίες τῶν «ἐξουσιαστῶν» ἀπὸ δῆθεν ἀόρατους, φανταστικοὺς, ἐπικίνδυνους καὶ ἐνίοτε πραγματικοὺς κινδύνους καὶ ἐχθροὺς ἔφτασαν σὲ ἐπίπεδα κορεσμοῦ.

Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀρχίζει ὁ πόλεμος μεταξὺ τῶν ἰδεολογιῶν, ποὺ ἀναπτύσσουν οἱ ἐξουσίες βοηθούμενες ἀπὸ τὰ «διανοούμενα- τσιράκια» τους καὶ ἀπὸ τοὺς «ἀνθρώπους» τοὺς φύσει ἐλεύθερους, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀφαιρέσουν τὶς ἀπάτες ὅλων τῶν τύπων ἀπὸ τὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ φιλόσοφοι.

Τὰ πρῶτα βήματα τῆς φιλοσοφίας ξεκίνησαν σὰν προ-φιλοσοφία, -ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ὁ νεολογισμός, κατὰ τὸ προϊστορία-, τὴν ἐποχὴ τῶν Ἀχαιῶν, ὅπου ἡ ἐξουσία ἦταν στὰ λεγόμενα βασίλεια καὶ ἡ ἀμφισβήτηση της ἦταν ἀνύπαρκτη, μὲ τὸν Ἡσίοδο, ὁ ὁποῖος φτιάχνοντας τὴν πρώτη Θεολογία-φιλοσοφία θέλησε νὰ περιορίσει τὴν ἀπεριόριστη ἐξουσία τῶν βασιλέων καὶ τῶν περὶ αὐτῶν, πετῶντας τους τὸ πρόβλημα τῆς ὕπαρξης ἑνὸς Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ τοὺς τιμωρήσει γιὰ τὰ ἀδικήματά τους.

Ὕμνος στὴν λιτότητα

Δυὸ χιτῶνες εἶν πολλοί.
ἄχρηστοι καὶ περιττοί,
φέρνουνε πολλοὺς μπελᾶδες,
ἄγχη, βάσανα, ζαλάδες.

Γιὰ νὰ χαίρεις Λευτεριά,
θὲς διάλογο, παρέα,
σκέψεις μὲ ἀνεμελιά,
ξάπλα στὴν ἀστροφεγγιά.

Σέβας, ἐνοχὲς καὶ μίση,
ὅλα πᾶνε μακριά,
ὅταν ποῦμε δυνατά,
τέρμα πιὰ τὰ περιττά.

Ὕπανδρος

Ἡ ἔκφραση «παντρεμένος ἄνδρας», εἶναι ἀντίφαση καὶ ἀνοησία λόγῳ τῆς ἐτυμολογίας τοῦ νοήματος τῆς λέξης παντρεμένος, ὕπανδρος: ὑπὸ τὸν ἄνδρα, καὶ ἀναφέρεται μόνο στὴν γυνή, «ὕπανδρος γυνή».

Ὑγεία

Τὰ τέσσερα αἴτια τῶν ἀσθενειῶν ἢ τὰ δύο ζεύγη τῶν ὑπερβολῶν

κίνηση - ἀκινησία
ἀσιτία - πολυφαγία

Τῷ Οὐρανῷ

Πίσω ἀπὸ τὸ ἀπέραντο γαλάζιο πέλαγος,
πάνω καὶ μέσα σ' αὐτὸ,
καὶ στὰ πολύχρωμα κι ἀεικίνητα σύννεφα,
τὸ φόντο στὰ καταπράσινα δάση,
μὲ φεγγάρι κι ἀστέρια τὰ βράδια στολισμένος,
μᾶς χαρίζει ἡλιοβασιλέματα ἀτελείωτα,
αὐτὸ τὸ τίποτα,
τὸ ἄγνωστο,
τὸ φῶς,
τὸ κάποτε μπλὲ καὶ κάποτε ὅλα τὰ ἄλλα χρώματα,
τὸ ὑπέροχο αἴσθημα ἐλευθερίας.

Τύχη

Τύχη εἶναι συνάρτηση τῶν ἀποφάσεων σου κατὰ τῆς ρουτίνας
Τύχη εἶναι ἡ ἐνεργοποίηση τῆς δυνατότητας γιὰ τὸ ἀναπάντεχο, τὸ μὴ ἀναμενόμενο «συμβὰν» καὶ μὲ τὶς δύο του ἐκδοχὲς, εὐοίωνο ἢ δυσοίωνο

Τύχη καὶ ἀτυχία

Τύχη καὶ ἀτυχία στὴ σύνταξη νὰ βγεῖς,
καὶ νὰ εἶσαι ἀκόμα δυνατὸς, ὡραῖος, καὶ ὑγιής,
νὰ παίρνεις τὸ μισθὸ σου καὶ νὰ ’σαι ἀραχτός,
ἀλλὰ ἔχεις γεράσει, δὲν εἶσαι ἑλκυστικός.

Τουρισμός

Γιατί ἡ ἄρχουσα τάξη προωθεῖ τὴν ἰδεολογία τοῦ τουρισμοῦ καὶ τοῦ πορνοτουρισμοῦ;

Ὁ τουρισμὸς, τὶς μικρὲς χῶρες, τὶς ὁδηγεῖ στὴν ἐξαθλίωση τῆς παραγωγῆς των, μὲ σκοπό νὰ γίνουν οἱ κάτοικοι σερβιτόροι, γκαρσόνια, τραπεζοκόμοι, μάγειρες, καὶ ἐν τέλει πόρνες.

Ὁ τουρισμὸς, ὡς γενικευμένη ἐπιλογὴ στὴ παραγωγὴ μιᾶς χώρας, ὁδηγεῖ ἀναγκαστικὰ στὸν σεξοτουρισμό.
Διότι ἔχεις ἐξαθλιωμένους ἰθαγενεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ «πλούσιους», διακοπεύοντες, «ἐρεθισμένους» τουρίστες, τὸ «μαθηματικὰ ἑπόμενο» εἶναι ἡ πορνεία.

Τουρισμὸς εἶναι ἡ αὐτὸ χρηματοδοτούμενη καὶ αὐτοαποφασιζόμενη ἐξορία, ἐνίοτε σὲ φυλακὲς ὑπερπολυτελείας.

Ὁ Τουρισμὸς εἶναι «τὸ ἀτέρμονο προϊόν».
Μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο σὲ καταναλωτὴ κάθε μορφῆς κατανάλωσης, διότι τὰ προϊόντα ποὺ χρησιμοποιεῖ π.χ. ἰδιωτικῆς χρήσης αὐτοκίνητο, διόδια, βενζίνη, φθορὲς αὐτοκινήτου, ροῦχα, ἀξεσουὰρ διακοπῶν, πλοῖα, τραῖνα, αὐτοκίνητα, καφὲ, ταβέρνες, κουρεῖα, μασὰζ, τατουὰζ, κινητὰ τηλέφωνα, δωμάτια, ξενοδοχεῖα, νερό, φαγητό, ποτά, τσιγάρα, ἀτυχήματα μικρὰ μεγάλα, ἀσθένειες, ἰώσεις, λοιμώξεις, ὀργανωμένες παραλίες, φτηνιάρικα προϊόντα σὲ ὑψηλὲς τιμές, δὲν ἔχουν τέλος.
Ἐπίσης ἔχει τὴν «ἀτέρμονη» διάσταση καὶ σὲ δύο ἄλλες παραμέτρους.
α) τὴν διάσταση τοῦ ἐθισμοῦ καὶ
β) τῆς μόνιμης στέρησης.
Πράγματι κάνοντας ἕνα «τουριστικὸ ταξίδι» πάντα σοῦ φαίνεται μικρό, καὶ ζηλεύεις αὐτοὺς ποὺ κάνουν μεγαλύτερα καὶ περισσότερα ταξίδια.

Τοπικοί πόλεμοι

Τὰ κοινωνικὰ αἴτια συνήθως δὲν εἶναι μονοδιάστατα. Παραδείγματος χάριν μιὰ τοπικὴ πολεμικὴ σύρραξη, μπορεῖ νὰ ἔχει κάποια ἀπὸ τὰ παρακάτω πιθανὰ αἴτια ἢ καὶ συνδυασμὸ αὐτῶν ἢ καὶ κάποιων ἄλλων ἀγνώστων σὲ μᾶς.

τὴν διαμελίσει τῆς χώρας, τῆς μιᾶς ἢ (καὶ) τῆς ἄλλης
Τὴν ἐπιβολὴ ἴδιων πολιτικῶν στὴν περιοχή
Οἱ βιομηχανίες ὅπλων πρέπει νὰ πουλήσουν τὰ προϊόντα τους
Ἡ Ἐξαθλίωση μεγάλου ποσοστοῦ τοῦ πληθυσμοῦ ἐξυπηρετεῖ τὶς ἀνάγκες τῶν ταξικῶν κοινωνιῶν
Παντὸς εἴδους ἐκβιασμοῦ, γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς θέλησης τῶν ἰσχυρῶν δυνάμεων

Σὲ ὅλες τελικὰ τὶς περιπτώσεις, τουλάχιστον μία τῶν ἐμπλεκομένων χώρων, δὲν ἔχει «δημοκρατία»

Τοξική ἀνάπτυξη

Ἀπὸ τὴν Ἱπποκράτεια ἰατρική, τὰ ἀρχαῖα θέατρα, τοὺς κλαδούχους καὶ τὸ «νόμισμα», στὴ σημερινὴ τοξικὴ (ταξικὴ) ἀνάπτυξη - παραγωγὴ, τοῦ τουρισμοῦ, τῆς πορνείας, τοῦ παράλογου, καὶ τοῦ «χρήματος», συνεχίζεται ἡ τοξικὴ ἀνάπτυξη.

Ὡς προϊόντα τοξικῆς ἀνάπτυξης, χάριν συντομίας ἄς τὰ ὀνομάσουμε «τουρισμοῦ – πορνείας», νοοῦνται ὅλα τὰ προϊόντα, ποὺ ἔχουν τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἀτέρμονου, δηλαδὴ τὰ προϊόντα στὰ ὁποῖα ἐμπορευματοποιῆται τὸ αὐτονόητο, τὸ φυσιολογικὸ, ἡ ἀπόκτηση τοῦ ὁποίου δὲν σὲ ἱκανοποιεῖ, ἀπεναντίας σοῦ ἀνοίγει τὴν ὄρεξη γιὰ περαιτέρω.

Τζόγος, Τόκος, Ἀξία.

Τί εἶναι ὁ «τζόγος»;
Τζόγος σημαίνει, «ποντάρω» μία ἀξία σὲ ἕνα γεγονὸς, τὸ ὁποῖο εἶναι πιθανὸν νὰ συμβεῖ, καὶ εἶναι τὸ εὐνοϊκὸ γεγονός γιὰ μένα.

Ἡ «πιθανότητα» νὰ συμβεῖ αὐτὸ τὸ γεγονὸς καὶ νὰ κερδίσω, ὀνομάζεται καὶ «μαθηματικὴ ἐλπίδα». Γιὰ νὰ εἶναι τίμιο τὸ παιχνίδι πρέπει ἡ «ἀξία» ποὺ «ποντάρεις» νὰ ἰσοῦται μὲ τὴν «πιθανότητα» νὰ συμβεῖ τὸ εὐνοϊκὸ γεγονὸς ἐπὶ «τὸ ἀναμενόμενο κέρδος».
Aὐτὸς εἶναι ὁ νόμος τοῦ τίμιου τζόγου.

Ἄρα: «ἀξία» = «πιθανότητα» * «ἀναμενόμενο κέρδος»

παραδείγματος χάριν
«Ποντάρω» 1000 € νὰ ρίξω το ζάρι καὶ νὰ φέρω «ἑξάρα», πόσα πρέπει νὰ πάρω ἄν «φέρω» πράγματι «ἑξάρα»; Δηλαδὴ ποιὸ εἶναι τὸ «ἀναμενόμενο κέρδος»; Ἡ «πιθανότητα» εἶναι 1/6, καὶ ἡ «ἀξία» εἶναι «1000 €».

Λύνοντας τὴν ἐξίσωση: 1000 = 1/6 * «ἀναμενόμενο κέρδος», λαμβάνουμε «ἀναμενόμενο κέρδος»= 6000

Ὁ νόμος ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ τυχερὰ παιγνίδια.
Ὑποτίθεται ὅτι ὅλες οἱ ἑταιρεῖες στοιχημάτων ἐφαρμόζουν αὐτὸν τὸν νόμο.
Αὐτὸ ποὺ δύσκολα ὑπολογίζεται, καὶ ἐκεῖ γίνεται ἡ «ἀπάτη» (ἄν γίνεται), εἶναι ἡ «πιθανότητα».

Τόκος

Ὁ «Τόκος» καὶ ὁ «Τζόγος» εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό.

Ὁ τόκος εἶναι τὸ ἀναμενόμενο κέρδος γιὰ τὸ ρίσκο ποὺ παίρνεις δανείζοντας.

Οἱ ἐξισώσεις εἶναι ἴδιες, ἁπλῶς ἐδῶ ἡ πιθανότητα χρεοκοπίας τοῦ δανειολήπτη εἶναι δύσκολο νὰ ὑπολογιστεῖ.
Καὶ αὐτὴ καθορίζει τὸ ὕψος τοῦ τόκου.
Ἡ τεχνικὴ τοῦ ὑπολογισμοῦ λίγο ἀλλάζει.

Στὸ δημόσιο χῶρο τὸ παιγνίδι τοῦ «Τζόγου – Τόκου» παίζεται κάποιες φορές «ἄδικα» μὲ ἀποτέλεσμα τὸν δανεισμὸ τῶν κρατῶν μὲ ὑπερτόκους καὶ τὴν δημιουργία ἀποικιῶν χρέους, καὶ ἔχουμε φαινόμενα ὅπως:

Ἡ κλοπὴ τῶν ἀπεθεματικῶν τῶν ταμείων
Ἡ κλοπὴ τῶν καταθέσεων μέσῳ τοῦ χρηματιστηρίου
Οἱ μηχανισμοὶ ὑπεραξίας, ἀποταμίευσης, τζόγου, χρηματιστηρίου, ἀποθεματικῶν, φοροαπαλαγῶν φοροδιαφυγῆς, διαπλοκῆς, καὶ λοιπὰ παρόμοια

Μπορεῖ νὰ εἶναι τὰ τυχερὰ παιχνίδια τίμια!

Τὸ φεγγάρι κάθε μέρα!

Τὸ φεγγάρι κάθε μέρα,
μιὰ μπουνιὰ πάει πιὸ πέρα,
πιὸ λεπτὸ ἢ πιὸ χοντρό,
ἐξ, ἑπτὰ τοῖς ἑκατό!

Το ψέμα

Ὅλοι ὑπηρετοῦν τὸ ψέμα,
οἱ μὲν ἀπὸ ἄγνοια,
οἱ δὲ ἀπὸ συμφέρον.
Ὑπάρχουν στὸν πλανήτη μας 3.407 θρησκεῖες οἱ 3.406 λένε ψέματα.

Τὰ Ζῶα

Ὑπάρχει τόση ἀδικία (ἐξαθλίωση ἐξευτελισμὸς) τῶν ἀνθρώπων τὰ τελευταῖα 3.5 χιλιάδες χρόνια, ποὺ ἡ ἐνασχόληση καὶ ἡ φροντίδα κατοικίδιων ζώων ἀποτελεῖ ὕβρη γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης.

Ἀποτελεῖ ὕβρη γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἡ ἐνασχόληση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὰ κατοικίδια καὶ ἄλλους εὐτελεῖς ἔρωτες, ὅταν ὑπάρχει τέτοια ἀδικία ἐξευτελισμὸς καὶ ἐξαθλίωση στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες.

Ἀπὸ «τὸν Ἡράκλειτο μέχρι τον Νίτσε» ἡ ἀνθρωπότητα πολεμᾶ, ἀδικεῖ, καὶ δουλοποιεῖ τοὺς Ἀνθρώπους.

Στὸ κοινὸ πρόγραμμα ὅλων αὐτῶν τῶν κοινωνιῶν γιὰ τὴν ἀποβλάκωση τῆς μεσαίας τάξης ὑπάρχουν πάντα οἱ ἰδεολογίες, ποὺ παράγονται καὶ ἀνατροφοδοτοῦνται ἀπὸ τὴν ἄρχουσα ἰδεολογία, οἱ ὁποῖες καθοδηγοῦν τοὺς μικρομεσαίους ἀνθρώπους στὸ νὰ μὴ σκέπτονται καὶ νὰ πράττουν ἀνοησίες.

Το τέλος τῶν ἐπαναστάσεων

Ἡ ἐποχὲς τῶν ἐπαναστάσεων τῶν καταπιεσμένων καὶ ὑπόδουλων τελείωσαν.

Ἡ σημερινὴ ἀνάπτυξη ὅπλων, καὶ τεχνολογίας γενικῶς, αὐτὸ δὲν τὸ ἐπιτρέπει.

Οἱ ὑποτελεῖς δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα οὔτε νὰ ὀργανωθοῦν, οὔτε νὰ ἀποκτήσουν ἐφάμιλλα ὅπλα μὲ τοὺς καταπιεστὲς δυνάστες καὶ κυρίαρχους τους, ἀλλὰ οὔτε ἔχουν πλέον τὴν δυνατότητα τῆς συνειδητοποίησης τῆς ὑποτέλειας τους (πληρώνουν τὰ τέλη τους ἀδιαμαρτύρητα γιὰ νὰ τὰ παίρνουν οἱ κυρίαρχοί τους).

Ἡ εὔκολη διάχυση μαζικῆς ἰδεολογίας (τηλεόραση, ἴντερνετ) ἐκ μέρους τῶν κατακτητῶν ἰδιοκτητῶν αὐτῶν τῶν μέσων, ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν ἀσφάλεια στὸ ἐπίπεδο «σκέψης», τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου.

Το ὕψος τῆς σημερινῆς τεχνολογίας ὅπλων καὶ ὄχι μόνο κάνει ἀπαγορευτικὴ κάθε προσπάθεια, ἀλλὰ ἴσως καὶ κάθε σκέψη.

Τὶ τὸ σχολεῖο διδάσκει

Τὸ κυρίαρχο σύστημα ἐξουσίας διαχρονικὰ καὶ παγκοσμίως ἐλέγχει πλήρως τὴν ἐκπαίδευση

Σὲ ὅλα τὰ σχολεῖα τοῦ κόσμου ὅλων τῶν βαθμίδων διδάσκονται:

ἀνταγωνισμός
ἐνοχές
ἀποδοχὴ αὐθεντιῶν
ἀποδοχὴ κατάταξης
πληροφορίες καὶ δεδομένα ἀντὶ γιὰ οὐσιαστικὴ γνώση
παραποίηση τῆς Ἱστορίας γιὰ τὴν ἀνάδειξη παγκόσμιων ἢ τοπικῶν ἰδεολογιῶν, μὲ σκοπὸ τὴν ἀναπαραγωγὴ τῆς ἐξουσίας
Τζόγο, νίκη ἢ ἧττα γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς θέσης του στὴ «δουλεια»

Το σύστημα

Γιὰ νὰ διατηρηθεῖ μία ἐξουσιαστικὴ κοινωνικὴ δομὴ, εἴτε πρόκειται γιὰ αὐτοκρατορία εἴτε πρόκειται γιὰ μία συμμορία πέντε ἀτόμων, βασικὴ προϋπόθεση εἶναι τὰ μέλη ὑπήκοοι νὰ μὴν ἔχουν «σκέψη», νὰ μὴν σκέπτονται, εἴτε μὲ ἀπαγόρευση ὅπως ἔκανε ὁ Ἰουστινιανός, εἴτε μὲ ἔμμεση ἀπαγόρευση ἀπὸ τὴν ἔλλειψη ἐλεύθερου χρόνου, ὅπως γίνεται σήμερα.

Το μεῖγμα τῆς «ἠθικῆς», «πολιτικῆς» καὶ «παραγωγικῆς δομῆς» μιᾶς κοινωνίας εἶναι μοναδικὸ καὶ χαρακτηριστικὸ τῆς κάθε ἐποχῆς, τῆς κάθε ἱστορικῆς στιγμῆς. Αὐτὸ καθορίζει καὶ προκαθορίζει τὴν «ἐπιστήμη», τὴν «ἰδεολογία» καὶ τὴ «φιλοσοφία» τῆς κάθε ἐποχῆς.

Ἐπιστήμη

Ἡ ἐπιστήμη εἶναι τὸ κάθε τι ποὺ συσχετίζεται μὲ τὸν λόγο, τὸ κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ μαθευτεῖ, νὰ διδαχτεῖ καὶ νὰ ἀποτελέσει τὴν γνώση ἢ αὐτὸ ποὺ ἡ κοινότητα ὀνομάζει γνώση. Περιλαμβάνει τὴν γνώση τοῦ φυσικοῦ κόσμου, τὴν γνώση τῆς ψυχολογίας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν γνώση τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς παραγωγῆς, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ μὲ λόγο μὲ κείμενο ἢ μὲ τέχνη. Αὐτὸ διδάσκεται καὶ ἀναπαράγεται.

Ἡ Ἰδεολογία

Ἰδεολογία εἶναι τὰ ἀναπόδεικτα πιστεύω σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο τῆς κοινωνίας, τὰ ὁποῖα ὅταν καθολικοποηθοῦν ὁδηγοῦν τὴν κοινωνία σὲ μία συγκεκριμένη ταξικὴ δομὴ, ὅπου ὑπάρχουν οἱ ἀνώτεροι, οἱ ἄρχοντες, οἱ κύριοι, ἀπὸ τὴν μιὰ πλευρὰ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ οἱ ἐργαζόμενοι οἱ ἐργάτες, οἱ σκλάβοι, οἱ δοῦλοι. Στὴν ἰδεολογία συμπεριλαμβάνονται ὅλες οἱ αὐθαιρεσίες, τὰ δόγματα, τὰ εὔδοξα καὶ τὰ σοφίσματα τὰ ὁποῖα προέρχονται καὶ παράγονται ἀπὸ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες δραστηριότητες τῆς κοινωνικῆς δράσης.

Φιλοσοφία

Φιλοσοφία εἶναι ἡ προσπάθεια ἑνὸς μέρους τῆς ἐπιστήμης νὰ ἀποκαλύψει τὶς ἀπάτες καὶ αὐταπάτες ποὺ ἡ συγκεκριμένη κοινωνία παράγει καὶ ἀναπαράγει κυρίως μέσῳ τῆς ἰδεολογίας της. Ὅλοι οἱ φιλόσοφοι ὅλων τῶν ἐποχῶν ἔχουν δείξει στοὺς ἀνθρώπους τὶς ἀπάτες, τὶς αὐταπάτες καὶ τὰ λάθη στὴ σκέψη τους. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπομένει νὰ γίνει σήμερα ἐκτὸς τῶν προηγούμενων εἶναι νὰ συνδυαστεῖ ἐπαρκῶς ἡ φιλοσοφία μὲ τὴν ψυχολογία γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀλλάξουν οἱ ἀπάτες ποὺ πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι, γιατί ἀπὸ τὴν ἱστορία φαίνεται ὅτι αὐτὸ δύσκολα ἀλλάζει.

Ἑνοποίηση Γνώσης (ἐπιστημῶν)

Γενικότερα γιὰ τὴν ἑνοποίηση ὅλων τῶν ἐπιστημῶν καὶ ὄχι μόνο ἀλλὰ καὶ τὴν ἑνοποίηση ὅλων τῶν μορφῶν τῆς γνώσης καὶ τῆς σκέψης εἶναι ἕνα μεγάλο κεφάλαιο, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει κάποτε νὰ ἀνοίξει καὶ νὰ ὁλοκληρωθεῖ.

Ὀργάνωση Παραγωγῆς

Ἀπὸ τὴν «ὀργάνωση» στὴν «ἐξουσία», καὶ ἡ ἐμφάνιση τῆς Κυριαρχίας (ἡ ὁμάδα τῶν ἐκμεταλλευτῶν, σήμερα τὸ ρόλο αὐτὸ τὸν ἔχει κατὰ κύριο λόγο ἡ παγκόσμια ὑπερεθνικὴ χρηματοπιστωτικὴ Ἐλίτ), ἡ ὁποία καθορίζει κατὰ μεγάλο ποσοστὸ τὰ τρία παραπάνω συστατικὰ τῆς σκέψης τῶν Ἀνθρώπων.

Ἡ κοινωνία στηρίζεται παράγει καὶ ἀναπαράγει κάθε ἱστορικὴ στιγμὴ ἕνα ἠθικὸ πολιτικὸ καὶ παραγωγικὸ σύστημα.

Το ἠθικὸ σύστημα κάθε κοινωνίας εἶναι τὸ ὁλοκλήρωμα τοῦ συνόλου τῆς σκέψης κάθε ἑνὸς μέλους της καὶ ὡς πὼς τὶς τρεῖς διαστάσεις του τῆς ἐπιστήμης (γνώσης) , τῆς ἰδεολογίας καὶ τῆς φιλοσοφίας.

Πολιτικό σύστημα εἶναι ἕνα πλέγμα ἀπό ἐπιστήμη, πολιτικὴ ἰδεολογία καὶ φιλοσοφία σὲ τέτοιες ἀναλογίες ποιοτήτων καὶ ποσοτήτων ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν κάθε ἱστορικὴ στιγμή, καὶ ὡς πρὸς τὴν παραγωγή της (δομὴ τῆς οἰκονομίας της), καὶ ὡς πρὸς τὴν ἠθική της (δομὴ παιδείας της).

Στον παραπάνω ὁρισμὸ ἡ ἔννοια τῆς παραγωγῆς καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἠθικῆς νοοῦνται μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια τῶν ὅρων.

Σε ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ πλανήτη μας, καὶ σὲ κάθε ἱστορικὴ στιγμὴ ἡ "ἐπιστήμη" ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸ σύστημα ὡς ὁ ἄριστος γνώστης τον πραγμάτων καὶ Ἑπομένως "θὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ σᾶς ζητᾶμε", ἐξουσία ἡγεμονία καὶ κυριαρχία ἔχει στὸ πλευρό της τὴν ἐπιστήμη ὅπως αὐτὴ τὴν ἀναπαράγει κάθε φορὰ γιὰ νὰ τὴν ἐξυπηρετήσει καλύτερα.

Ένα παράδειγμα πρόσφατο, ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετὰ ὅλες οἱ Ἐπιστῆμες τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς πολιτικῆς μας ἐπιβεβαίωναν ὅτι πρέπει νὰ χρεωνόμαστε γιὰ νὰ "ἀναπτυχθοῦμε" καὶ νὰ φτιάξουμε καλύτερες κοινωνίες, νὰ γίνουμε πλουσιότεροι καὶ ἄλλες παρόμοιες ἀνοησίες.

Το τελικὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ καταντήσει ἡ Ἑλλάδα μία ἀποικία χρέους νὰ διαλυθοῦν ὅλοι οἱ κοινωνικοὶ θεσμοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι νὰ εἶναι σήμερα σὲ ἀπόγνωση ἡ ταξικότητα καὶ ἐγκληματικότητα νὰ αὐξηθοῦν στὸ ἔπακρο νὰ διαλύσουμε ὅλες οἱ δομὲς τῆς κοινωνικῆς στήριξης, καὶ νὰ φτάσουμε σὲ μία κατάσταση ποὺ ὅλοι νὰ ἀναρωτιώμαστε "ποιός φταίει γιὰ αὐτὸ τὸ χάλι". Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ παγκόσμια οἰκονομικὴ Ἐλὶτ τρίβει τὰ χέρια της καὶ χαμογελάει πονηρὰ κλείνοντας τὸ μάτι στοὺς συνεργάτες της (πολιτικοὺς ἐπιστήμονες καλλιτέχνες ποὺ τὴν στηρίζουν).

Ἡ Ἰδεολογία ποὺ παράγεται καὶ ἀναπαράγεται μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ τοὺς κοινωνικοὺς μηχανισμοὺς (παιδεία, τέχνη, ἐνημέρωση, θρησκεία, παράδοση, μόδα, ποδόσφαιρο, ἀθλητισμός, τζόγος. τόκος) τελικῶς προωθεῖ αὐτὴν τὴν κατάσταση καὶ προσπαθεῖ νὰ τὴν σταθεροποιήσει.

Σε ὅλο αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἔρχεται ἡ φιλοσοφία καὶ προσπαθεῖ νὰ παράξει ἕνα λόγο ποὺ νὰ δίνει καθαρὴ εἰκόνα τῆς ἀπάτης, αὐταπάτης καὶ ἀδικίας ποὺ γίνεται. Νὰ δώσουμε τώρα ἕνα παράδειγμα το πῶς ἡ ἐπιστήμη διαφοροποιεῖται γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ στὴν Πολιτικὴ κατάσταση.

Την ἐποχὴ τοῦ Μεσαίωνα στὴ Δύση οἱ ἐπιστῆμες ἦταν ἀπαγορευμένες ὅπως ἦταν ἀπαγορευμένη κάθε ἔννοια τῆς δημοκρατίας, πολῖτες δὲν ὑπῆρχαν, μόνο ὑπήκοοι καὶ σκλάβοι, ἡ πιὸ μαύρη ἐποχὴ τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ φυσικὰ οὔτε λέξη γιὰ φιλοσοφία (τὴν ἀντικαταστοῦσε ἐπάξια ἡ θρησκεία).

Με τὴν ἀναγέννηση καὶ τὸν διαφωτισμὸ οἱ ἐπιστῆμες ἀρχισαν νὰ ἀναθερμαίνονται τὰ μαθηματικὰ καὶ ἡ γεωμετρία εἰδικότερα ξεκίνησαν πάλι γιὰ νὰ βάλουν τοὺς ἀνθρώπινους ξανὰ νὰ σκέπτονται.

Ἡ Ἀναγέννηση καὶ ὁ Διαφωτισμὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος ἄρχισε νὰ ἀνθεῖ.

Όμως ἡ δομὴ τῶν νέων ἐθνικῶν κρατῶν ποὺ ἐμφανίστηκαν ἀπαιτοῦσαν ἄλλου τύπου μαθηματικὰ καὶ ἄλλου τύπου ἐπιστῆμες, δὲν τοὺς ἀρκοῦσε ἡ κλασσικὴ ἐπιστήμη τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Εὐκλείδη.

Έπρεπε νὰ ἀλλάξουν πολλὰ ἀπὸ τὰ βασικὰ ἀξιώματα καὶ θεωρήματα τῆς λογικῆς τοῦ Εὐκλείδη, τὸ πέμπτο αἴτημα ἀντιστρεφεται μὲ τὸ 28ο θεώρημα, καταργοῦνται τὰ πέρατα τῆς εὐθείας καὶ ἐμφανίζεται τὰ εὐθύγραμμα τμήματα, καταργεῖται ὁ 1 ὡς ὁ πρῶτος ἀριθμός, ὁρίζεται τὸ ἄπειρο ὡς στοιχεῖο τῆς ἐπιστήμης, ὁρίζεται τὸ μηδὲν ὡς ἀριθμός, καταργοῦνται τὰ ἀσύμμετρα μεγέθη καὶ ἀντικαθίστανται ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἀριθμούς, καταργοῦνται οἱ ἄρρητοι λόγοι π καὶ ρίζα τοῦ 2 καὶ ἀντικαθίστανται μὲ σειρές, ὁρίζονται οἱ ἀρνητικοὶ ἀριθμοί, οἱ φανταστικοὶ κλπ.

Παράλληλα γίνεται μία τεράστια προσπάθεια διάσπασης τῶν ἐπιστημῶν! Διαχωρίζεται τὸ δίκαιο ἀπὸ τὴν οἰκονομία ἡ ψυχολογία ἀπὸ τὴν κοινωνιολογία καὶ καὶ ἡ γλῶσσα ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ λοιπὰ καὶ λοιπὰ περισσότερα γι αὐτὸ τὸ θέμα ἔχω γράψει ἐδῶ.

Ἡ ἐπιστήμη ξεφεύγει καὶ διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν φιλοσοφία καὶ ἔτσι λοιπὸν ἐμφανίζεται τὸ σύστημα ποὺ ὀνομάζεται δημοκρατία ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ κυριαρχία τῶν ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπὸ τὰ κόμματα ἐξαπατοῦν τοὺς πολῖτες καὶ ἀπὸ πολῖτες τοὺς συνανθρώπους ἱππικὸ ἀποδέχονται τὸν ποπὸ τοῦ τζόγου καὶ τοὺς δούλους οἱ τουρίστες Ὑπουργὸ μουσικὴ καὶ τὴ μύτη ἀπὸ παράνομες δραστηριότητες τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀριστοτέλη μετατρέπονται σὲ δομικὰ στοιχεῖα τῆς σημερινῆς κοινωνίας

Τὸ κοινωνικὸ «Σύστημα»

Γιὰ νὰ διατηρηθεῖ μία ἐξουσιαστικὴ κοινωνικὴ δομὴ, εἴτε πρόκειται γιὰ αὐτοκρατορία εἴτε πρόκειται γιὰ μία συμμορία πέντε ἀτόμων, βασικὴ προϋπόθεση εἶναι τὰ μέλη ὑπήκοοι νὰ μὴν ἔχουν «σκέψη», νὰ μὴν σκέπτονται, εἴτε μὲ ἀπαγόρευση ὅπως ἔκανε ὁ Ἰουστινιανός, εἴτε μὲ ἔμμεση ἀπαγόρευση ἀπὸ τὴν «ἔλλειψη ἐλεύθερου χρόνου», ὅπως γίνεται σήμερα.

Ἡ Ἐπιστήμη

Ἡ ἐπιστήμη εἶναι τὸ κάθε τι, ποὺ συσχετίζεται μὲ τὸν λόγο, τὸ κάθε τι ποὺ μπορεῖ νὰ μαθευτεῖ, νὰ διδαχτεῖ, καὶ νὰ ἀποτελέσει τὴν γνώση, ἢ αὐτὸ ποὺ ἡ κοινότητα ὀνομάζει γνώση. Περιλαμβάνει τὴν γνώση τοῦ φυσικοῦ κόσμου, τὴν γνώση τῆς ψυχολογίας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν γνώση τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς παραγωγῆς, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ μὲ λόγο μὲ κείμενο ἢ μὲ τέχνη. Αὐτὸ διδάσκεται καὶ ἀναπαράγεται.

Ἡ Ἰδεολογία

Ἰδεολογία εἶναι τὰ ἀναπόδεικτα «πιστεύω» σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο τῆς κοινωνίας, τὰ ὁποῖα ὅταν καθολικοποηθοῦν ὁδηγοῦν τὴν κοινωνία σὲ μία συγκεκριμένη ταξικὴ δομὴ, ὅπου ὑπάρχουν οἱ ἀνώτεροι, οἱ ἄρχοντες, οἱ κύριοι, ἀπὸ τὴν μιὰ πλευρὰ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ οἱ ἐργαζόμενοι, οἱ ἐργάτες, οἱ σκλάβοι, οἱ δοῦλοι. Στὴν ἰδεολογία συμπεριλαμβάνονται ὅλες οἱ αὐθαιρεσίες, τὰ δόγματα, τὰ παράδοξα, τὰ εὔδοξα, καὶ τὰ σοφίσματα, τὰ ὁποῖα προέρχονται καὶ παράγονται ἀπὸ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες δραστηριότητες τῆς κοινωνικῆς δράσης.

Ἡ Φιλοσοφία

Φιλοσοφία εἶναι ἡ προσπάθεια ἑνὸς μέρους τῆς ἐπιστήμης νὰ ἀποκαλύψει τὶς ἀπάτες καὶ αὐταπάτες, ποὺ ἡ συγκεκριμένη κοινωνία παράγει καὶ ἀναπαράγει, κυρίως μέσῳ τῆς ἰδεολογίας της. Ὅλοι οἱ φιλόσοφοι ὅλων τῶν ἐποχῶν ἔχουν δείξει στοὺς ἀνθρώπους τὶς ἀπάτες, τὶς αὐταπάτες καὶ τὰ λάθη στὴ σκέψη τους. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπομένει νὰ γίνει σήμερα, εἶναι νὰ συνδυαστεῖ ἐπαρκῶς ἡ φιλοσοφία μὲ τὴν ψυχολογία καὶ τὴν παραγωγὴ, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἔχουμε μιὰ κοινωνία δικαιοσύνης καὶ εὐδαιμονίας, ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὶς ἀπάτες τῆς ἰδεολογίας.

Ἡ Ἑνοποίηση Γνώσης (ἐπιστημῶν)

Ἡ Ὀργάνωση Παραγωγῆς

Ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς κοινωνικῆς «ὀργάνωσης», ὁδηγηθήκαμε στὴν «ἐξουσία», καὶ στὴν ἐμφάνιση τῆς Κυριαρχίας (Κυριαρχία: ὁμάδα ἐκμεταλλευτῶν, σήμερα τὸ ρόλο αὐτὸ τὸν ἔχει κατὰ κύριο λόγο ἡ παγκόσμια ὑπερεθνικὴ χρηματοπιστωτικὴ Ἐλίτ), ἡ ὁποία καθορίζει κατὰ μεγάλο ποσοστὸ τὰ παραπάνω συστατικὰ τῆς σκέψης τῶν Ἀνθρώπων.

Τὸ ἠθικὸ «σύστημα» κάθε κοινωνίας εἶναι τὸ ὁλοκλήρωμα τοῦ συνόλου τῆς «σκέψης» τῶν μελῶν της καὶ ὡς πὼς τὶς τρεῖς διαστάσεις της, τῆς ἐπιστήμης (γνώσης) , τῆς ἰδεολογίας καὶ τῆς φιλοσοφίας.

Στὸν παραπάνω ὁρισμὸ ἡ ἔννοια τῆς παραγωγῆς καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἠθικῆς νοοῦνται μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια τῶν ὅρων.

Σε ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ πλανήτη μας, καὶ σὲ κάθε ἱστορικὴ στιγμὴ ἡ «ἐπιστήμη» ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸ σύστημα ὡς ὁ ἄριστος γνώστης τον πραγμάτων καὶ ἑπομένως «θὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ σᾶς ζητᾶμε». Ἡ Ἐξουσία (ἡγεμονία, κυριαρχία) ἔχει στὸ πλευρό της τὴν «ἐπιστήμη», ὅπως αὐτὴ τὴν ἀναπαράγει κάθε φορὰ γιὰ νὰ τὴν ἐξυπηρετήσει καλύτερα.

Ἕνα παράδειγμα πρόσφατο, ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετὰ ὅλες οἱ «ἐπιστῆμες» τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς πολιτικῆς μας ἐπιβεβαίωναν ὅτι πρέπει νὰ χρεωνόμαστε γιὰ νὰ «ἀναπτυχθοῦμε» καὶ νὰ φτιάξουμε καλύτερες κοινωνίες, νὰ γίνουμε πλουσιότεροι καὶ ἄλλες παρόμοιες ἀνοησίες.

Το τελικὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ καταντήσει ἡ Ἑλλάδα μία ἀποικία χρέους, νὰ διαλυθοῦν ὅλοι οἱ κοινωνικοὶ θεσμοὶ, καὶ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι νὰ εἶναι σήμερα σὲ ἀπόγνωση, ἡ ταξικότητα καὶ ἐγκληματικότητα νὰ αὐξηθοῦν στὸ ἔπακρο, νὰ διαλύσουμε ὅλες οἱ δομὲς τῆς κοινωνικῆς στήριξης, καὶ νὰ φτάσουμε σὲ μία κατάσταση ποὺ ὅλοι νὰ ἀναρωτιόμαστε «ποιός φταίει γιὰ αὐτὸ τὸ χάλι;». Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ παγκόσμια οἰκονομικὴ Ἐλὶτ τρίβει τὰ χέρια της καὶ χαμογελάει πονηρὰ κλείνοντας τὸ μάτι στοὺς συνεργάτες της (πολιτικοὺς, ἐπιστήμονες, καλλιτέχνες, ποὺ τὴν στηρίζουν).

Ἡ Ἰδεολογία ποὺ παράγεται καὶ ἀναπαράγεται μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ τοὺς κοινωνικοὺς μηχανισμοὺς (παιδεία, τέχνη, ἐνημέρωση, θρησκεία, παράδοση, μόδα, ποδόσφαιρο, ἀθλητισμός, τζόγος. Τόκος), τελικῶς προωθεῖ αὐτὴν τὴν κατάσταση καὶ προσπαθεῖ νὰ τὴν σταθεροποιήσει.

Σε ὅλο αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ἔρχεται ἡ φιλοσοφία καὶ προσπαθεῖ νὰ παράξει ἕνα λόγο ποὺ νὰ δίνει καθαρὴ τὴν εἰκόνα τῆς ἀπάτης, αὐταπάτης καὶ ἀδικίας ποὺ γίνεται. Νὰ δώσουμε τώρα ἕνα παράδειγμα γιὰ τὸ πῶς ἡ ἐπιστήμη διαφοροποιεῖται γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ στὴν Πολιτικὴ κατάσταση.

Την ἐποχὴ τοῦ Μεσαίωνα στὴ Δύση οἱ ἐπιστῆμες ἦταν ἀπαγορευμένες ὅπως ἦταν ἀπαγορευμένη κάθε ἔννοια τῆς δημοκρατίας, πολῖτες δὲν ὑπῆρχαν, μόνο ὑπήκοοι καὶ σκλάβοι, ἡ πιὸ μαύρη ἐποχὴ τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ φυσικὰ οὔτε λέξη γιὰ φιλοσοφία (τὴν ἀντικαθιστοῦσε ἐπάξια ἡ θρησκεία).

Με τὴν ἀναγέννηση καὶ τὸν διαφωτισμὸ οἱ ἐπιστῆμες ἄρχισαν νὰ ἀναθερμαίνονται, τὰ μαθηματικὰ καὶ ἡ γεωμετρία εἰδικότερα ξεκίνησαν πάλι γιὰ νὰ βάλουν τοὺς ἀνθρώπινους ξανὰ νὰ σκέπτονται.

Μὲ τὴν Ἀναγέννηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καὶ τὸν Διαφωτισμὸς του, ξεκίνησε γιὰ τήν ἀνθρωπότητα μιὰ νέα ἱστορικὴ περίοδος.

Ὅμως ἡ δομὴ τῶν νέων ἐθνικῶν κρατῶν ποὺ ἐμφανίστηκαν ἀπαιτοῦσαν ἄλλου τύπου μαθηματικὰ καὶ ἄλλου τύπου ἐπιστῆμες, δὲν τοὺς ἀρκοῦσε ἡ κλασσικὴ ἐπιστήμη τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Εὐκλείδη.

Ἔπρεπε νὰ ἀλλάξουν πολλὰ ἀπὸ τὰ βασικὰ ἀξιώματα καὶ θεωρήματα τῆς λογικῆς τοῦ Εὐκλείδη, τὸ πέμπτο αἴτημα ἀντιστρέφεται μὲ τὸ 28ο θεώρημα, καταργοῦνται τὰ πέρατα τῆς εὐθείας καὶ ἐμφανίζεται τὰ εὐθύγραμμα τμήματα, καταργεῖται ὁ «1» ὡς ὁ πρῶτος ἀριθμός, ὁρίζεται τὸ ἄπειρο ὡς στοιχεῖο τῆς ἐπιστήμης, ὁρίζεται τὸ μηδὲν ὡς ἀριθμός, καταργοῦνται τὰ ἀσύμμετρα μεγέθη καὶ ἀντικαθίστανται ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἀριθμούς, καταργοῦνται οἱ ἄρρητοι λόγοι «π» καὶ ρίζα τοῦ 2 καὶ ἀντικαθίστανται μὲ σειρές, ὁρίζονται οἱ ἀρνητικοὶ ἀριθμοί, οἱ φανταστικοὶ κλπ.

Παράλληλα γίνεται μία τεράστια προσπάθεια διάσπασης τῶν ἐπιστημῶν! Διαχωρίζεται τὸ δίκαιο ἀπὸ τὴν οἰκονομία, ἡ ψυχολογία ἀπὸ τὴν κοινωνιολογία, καὶ καὶ ἡ γλῶσσα ἀπὸ τὴν ἱστορία, καὶ λοιπὰ παρόμοια.

Ἡ ἐπιστήμη ξεφεύγει καὶ διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν φιλοσοφία καὶ ἔτσι λοιπὸν ἐμφανίζεται τὸ σύστημα ποὺ ὀνομάζεται «δημοκρατία», ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ κυριαρχία τῶν ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπὸ τὰ κόμματα ἐξαπατοῦν τοὺς πολῖτες. Καὶ ἀπὸ πολῖτες γίνονται ὑπήκοοι καὶ ἀποδέχονται τὸν «τόκο», τὴν «πορνεία-σωματεμπορία» καὶ τὰ λοιπὰ παρόμοια, καὶ ἀπὸ παράνομες δραστηριότητες τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀριστοτέλη μετατρέπονται σὲ δομικὰ στοιχεῖα τῆς σημερινῆς κοινωνίας.

Τὸ βασικὸ κοινωνικὸ ἀξίωμα

«Ὅλα τὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῆς ἀνθρωπότητας ἐν γένει, ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μερικοὶ ἄνθρωποι θέλουν νὰ ἔχουν κάποιους ἄλλους δούλους.»

Ἡ ἀρχέγονη δικαιολογία τοῦ παρόντος θεωρήματος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἐπιβιώσει ὡς ζῶο, ἔπρεπε νὰ ἐπικράτηση τῶν συνανθρώπων του· δηλαδὴ νὰ τοὺς μετατρέψει ἢ σὲ «δούλους» ἢ σὲ «νεκρούς».

Ἡ ἱστορικὴ δικαιολόγηση τοῦ παρόντος θεωρήματος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ἀρχικὴ συγκρότηση τῶν κοινωνιῶν στὶς ὁποῖες οἱ πόροι δὲν ἦταν ἐπαρκεῖς. Καὶ ἑπομένως κάποιοι ἔπρεπε νὰ δουλεύουν γιὰ νὰ αὐξήσουν τοὺς πόρους καὶ κάποιοι ἔπρεπε νὰ πεθαίνουν ὅταν οἱ πόροι ἐν τέλει δὲν ἀρκοῦσαν γιὰ ὅλους, αὐτοὶ ἦταν εἶναι καὶ θὰ εἶναι οἱ «δοῦλοι».

Το πολιτικὸ σύστημα εἶναι σὲ σήψη

Ὅταν τὸ αὐτονόητο ἐντυπωσιάζει, τὸ κοινωνικὸ σύστημα βρίσκεται σὲ σήψη.

Τὸ παγκόσμιο νόμισμα καὶ ἡ τοκογλυφία εἶναι ἔννοιες ἀσύμμετρες.

Δυστυχῶς σήμερα ὁλόκληρη ἡ παγκόσμια κοινότητα (κράτη καὶ πολῖτες), βρίσκονται δέσμιοι καὶ ἐμποτισμένοι μὲ τὴν ἀπαράδεκτη ἰδεολογία τῆς τοκογλυφίας καὶ τοῦ τόκου γενικότερα καὶ ἀποδέχονται τὴν μετατροπὴ τοῦ νομίσματος σὲ χρῆμα (κάτι ἀδύνατο στὸ παγκόσμιο νόμισμα), καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ ἐντυπωσιάζει ὅταν κάποιος λέει τὰ αὐτονόητα.

Ἡ μεγιστοποίηση τοῦ κέρδους

Ἡ στατιστικὴ καὶ οἱ πιθανότητες εἶναι ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ ἐργαλεῖο, τὸ ὁποῖο ἀναπτύσσουν οἱ ἑταιρεῖες γιὰ νὰ μποροῦν νὰ καθορίζουν τὶς πολιτικὲς μάρκετινγκ. Πλέον οἱ τιμὲς καθορίζονται μόνο ἀπὸ τὴν στατιστικὴ, τὶς πιθανότητες καὶ τὸν ἀνταγωνισμὸ γιὰ τὴ μεγιστοποίηση τοῦ κέρδους, καὶ ἀπὸ κανέναν ἄλλο παράγοντα. Ἡ ἔννοια κόστους στὴν σημερινὴ ἐποχὴ εἶναι ἀνύπαρκτος γιὰ τὶς ἑταιρεῖες.

Το πεπερασμένο καὶ τὸ ἄπειρον

Κάθε σκέψη καὶ ἰδέα δύναται νὰ ἀναπτυχθεῖ περαιτέρω.

Ἡ ὕλη καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ σύμπαντος εἶναι μᾶλλον «πεπερασμένα».

Ἡ ἀνάπτυξη τῆς σκέψης (τὸ software) δηλαδὴ ἡ κάθε διανοητικὴ κατασκευὴ (πχ ἀριθμοί, πράξεις, ἀλγόριθμοι, κώδικες, κλπ), δὲν μπορεῖ νὰ σταματήσει πουθενά!!!

Ὁ σχηματισμός, ἡ μορφή, ἡ ποίηση (Τέχνη) ὑπόκεινται καὶ αὐτὰ στὸ νόμο τοῦ ἀπείρου.

Γενικῶς οἱ δυνατότητες τῆς διανοητικῆς ἀνάπτυξης τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄπειρες, καὶ μὲ τὴν θετικὴ ἔννοια καὶ μὲ τὴν ἀρνητική.
Θετική, δηλαδὴ καὶ μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς δημιουργικότητας, τῆς ὀργάνωσης, τῆς ἐπιστήμης, τῆς τέχνης, τῆς τεχνολογίας, τῆς γλώσσας, τῆς ἐπικοινωνίας.
καὶ ἀρνητική, μὲ τήν ἀνάπτυξη τῆς ἀπάτης, τοῦ παραλογισμοῦ, τῆς ἐγκληματικότητας, τῆς βίας, τῆς ἐξαθλίωσης, τῆς ἀδικίας.

Το παρελθόν

Μὴ σκέπτεσαι τὸ παρελθόν, θὰ χάσεις καὶ τὸ μέλλον.
Νὰ σκέπτεσαι «μὲ παρελθὸν», γιὰ νὰ χαρεῖς τὸ μέλλον.

Τὸ πανεπιστήμιο σήμερα

Τὸ πανεπιστήμιο (σχολεῖο) σήμερα εἶναι ἕνα «μαγαζί», ἐντεταγμένο πλήρως στὸ ἐξουσιαστικὸ σύστημα τῆς «ἀγοράς», ὅπως ἀκριβῶς ἦταν στὸ μεσαίωνα ἐντεταγμένο πλήρως στὶς ἀνάγκες τῆς θρησκείας (μοναστήρι).

Μόνο στὴν κλασσικὴ Ἑλλάδα εἴχαμε «σχολὲς» μὲ ἐλεύθερη παραγωγὴ καὶ διακίνηση γνώσης, ὅπου καὶ παρήχθησαν τὰ ἀριστουργήματα τῆς κλασσικῆς παιδείας, τὰ μοναδικά, ἀνεπανάληπτα, ἀξεπέραστα, κλασσικά, ἀθάνατα, ἔργα, καὶ τὴν δημιουργία τοῦ πρώτου καὶ μοναδικοῦ καὶ τελευταίου πανεπιστημίου της ἱστορίας της ἀνθρωπότητας, στὴν Ἀλεξάνδρεια, τὸ ὁποῖο ἔμεινε στὴν ἱστορία (κακῶς) ὡς «βιβλιοθήκη».

Το πανεπιστήμιο τοῦ μέλλοντος, θὰ ἔχει τέτοια ὀργάνωση καὶ μορφὴ, ὥστε νὰ ἐξυπηρετοῦνται οἱ ἀνάγκες τοῦ ἑκάστοτε ἐπικρατοῦντος ἐξουσιαστικοῦ συστήματος.

Τὸ πολιτικὸ κόμμα

Τὸ «κόμμα» εἶναι ἡ ταφόπλακα τῆς Δημοκρατίας

Οἱ λοιποὶ ζουρλομανδύες τῆς κοινωνίας μας εἶναι:

ἡ κομματικοποίηση τῆς πολιτικῆς
ὁ καλπονοθευτικὸς ἐκλογικὸς νόμος τῆς ἐνισχυμένης ἀναλογικῆς
ἡ παραπληροφόρηση ἀπ΄ ὅλα τὰ μέσα μαζικῆς
Τὸ κόμμα νὰ κυβερνᾶ τὸ κράτος μὲ μὴ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν
ἡ δικτατορία τοῦ ἑνός, ἀρχηγοῦ κόμματος μονοκομματικῆς κυβέρνησης

Γιὰ αὐτὸ λέμε ὄχι στὸ ἐρώτημα ἐνισχυμένη ἢ ἁπλὴ ἀναλογική ἀλλὰ, λέμε ναὶ στὴν ἁπλὴ καὶ ἄδολη δημοκρατία!

Τὸ «κινοῦν ἀκίνητο» τοῦ Ἀριστοτέλους

Γιὰ τὸ κινοῦν ἀκίνητο τοῦ Ἀριστοτέλους ἔχουν γραφτεῖ καὶ ἔχουν ὑποστηριχθεῖ ἀπὸ πολλοὺς σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης ἐννοεῖ ἐδῶ κάτι σὰν «Θεὸ», αὐτὸ ὅμως εἶναι μία ὑπόθεση αὐθαίρετη καὶ δὲν προκύπτει πουθενὰ ἀπὸ τὸ κείμενο.

Ὁ Ἀριστοτέλης ὅπως καὶ ὅλοι οἱ φυσικοὶ φιλόσοφοι προσπαθοῦν νὰ κατανοήσουν τὸ πῶς καὶ γιατί ὑπάρχει ἡ κίνηση ἢ ἀλλιῶς ἡ γέννηση καὶ ἡ φθορὰ τῶν πραγμάτων. Ὅλο αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ποῦμε μὲ μία λέξη «κίνηση», οἱ νεότερες θεωρίες τῆς φυσικῆς μᾶς δίνουν σὰν αἴτιο τῆς κίνησης πάντα μία δύναμη ἢ τὴν διατήρηση τῆς κινητικῆς κατάσταση τοῦ κινουμένου.

Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς θεωρίες ὑπάρχει μία ἀντίφαση καὶ ἕνα αὐθαίρετο ξεκίνημα, θεωροῦν τὰ «πεδία» δεδομένα, καὶ δὲν προβληματίζονται γιὰ τὸ ποῦ καὶ πὼς ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἐνέργεια τοῦ πεδίου, ἡ ὁποία δίνει τὴν κίνηση στὰ διάφορα σώματα. Καὶ στὴ θεωρία τῆς σχετικότητας στὴ κλασσικὴ μηχανική, παντοῦ ἔχουμε κενά.

Ἡ ὑπόθεση τοῦ Ἀριστοτέλη γιὰ τὴν ὕπαρξη «κινοῦν ἀκίνητο», βρίσκεται σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τὶς σημερινὲς θεωρίες πεδίου.

Τὸ θεώρημα τοῦ παπαγάλου

Τί εἶναι τὸ θεώρημα τοῦ παπαγάλου. ἢ ἀλλιῶς πιὸ εἶναι τὸ «θεώρημα τοῦ Παπαγάλου»;
Ὁ συγγραφέας Guedj, Denis τοῦ βιβλίου «τὸ θεώρημα τοῦ παπαγάλου», μας δίνει μὲ ἕναν πολὺ ὡραῖο λογοτεχνικό/καλλιτεχνικὸ τρόπο μέσα ἀπὸ ἕνα μυθιστόρημα τὸ «θεώρημα τοῦ παπαγάλου».

Ἐγὼ θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς τὸ διατυπώσω μὲ ἁπλὰ λόγια ξεκάθαρα. Ὁ συγγραφέας μέσα ἀπὸ καλλιτεχνικὴ ἔμπνευση μᾶς ἔδωσε τὴν ἰδέα σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο. Ἐπειδὴ τὸ θεώρημα τοῦ παπαγάλου εἶναι κάπως προσβλητικὸ γιὰ τὸ σημερινό μας πολιτισμό, ὁ καλλιτέχνης μας τὸ ἔδωσε μὲ μία συμβολικὴ διατύπωση μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο του. Λέει Λοιπὸν τὸ θεώρημα, ἐὰν μία «φράση» πάρα πολὺ σπουδαία τὴν ἐκφέρει ἕνας σοφὸς ἄνθρωπος ὅπως ὁ Πλάτωνας, ὁ Ἀριστοτέλης ἢ ὁ Σωκράτης ἢ καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι μεγάλοι σοφοὶ τῆς Ἑλλάδας καὶ ἂν αὐτὴ τὴν ἴδια φράση τὴν ἐκφέρει ἕνας παπαγάλος, κανονικὸς παπαγάλος, ἐρωτᾶται ὁ συγγραφέας, «ποιές εἶναι οἱ νοητικὲς καταστάσεις» τῶν δύο ἐγκεφάλων; τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ Σοφοῦ καὶ τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ παπαγάλου; τοῦ πουλιοῦ παπαγάλου.

Μία τέτοια ἀντιστοιχία διαφορᾶς νοηματικῶν εἰκόνων ὑπάρχει μεταξὺ τῶν «Ἑλλήνων» καὶ τῶν σημερινῶν «Δυτικῶν ἰδεολόγων», ποὺ μεταφέρουν τέτοιες ἔννοιες, ὅπως ἡ «δημοκρατία», ἡ «ἰσότητα», ἡ «δικαιοσύνη», ὅπως τὶς νόησαν οἱ Ἕλληνες.

Οἱ σύγχρονοι δυτικοί, εἶναι οἱ παπαγάλοι αὐτῶν τῶν ἐννοιῶν, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ «θεώρημα τοῦ παπαγάλου».
Ὁ σύγχρονος δυτικὸς πολιτισμὸς παπαγαλίζει τις «σοφίες» τῆς ἑλληνικῆς σκέψης!

Τὸ θεώρημα τοῦ ἐκφωνητῆ

Τὸ θεώρημα τοῦ ἐκφωνητῆ ἡ ἀλλιῶς τὸ θεώρημα τοῦ μεροληπτικοῦ λόγου. Μία πρόταση μπορεῖ νὰ συνταχθεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους.

Ἡ Μαίρη πλένει τα πιάτα.
τα πιάτα πλένονται ἀπὸ τὴν Μαίρη

Ἡ περιγραφὴ τοῦ ἀγῶνα «ὀλυμπιακοῦ-παναθηναϊκοῦ» ἀπὸ τὸν «παναθηναϊκὸ» ἐκφωνητὴ καὶ ἀντιστρόφως.

Τὸ βιβλίο τῆς ἱστορίας τῆς τετάρτης δημοτικοῦ φέτος, γιὰ τὴ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν γράφει ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «ἀπὸ αὐτὴ τὴ δύσκολη θέση, ἔβγαλε τοὺς Πέρσες ὁ Ἐφιάλτης, δείχνοντάς τους τὸ μυστικὸ μονοπάτι».

Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ὑποκειμένου γιὰ τὴ σύνταξη κάθε πρότασης εἶναι προϊὸν ἰδεολογίας καὶ ἰδεοληψίας.

Τὸ θεώρημα τῆς γλωσσολογίας

Τὸ θεώρημα τῆς γλωσσολογίας λέγει ὅτι:
Ὁποιαδήποτε πρόταση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης (ἢ παραγώγου αὐτῆς γλώσσας, ὅπως ἡ λατινικὴ καὶ οἱ δυτικοευρωπαϊκές), ἀναλύεται σὲ «ἁπλὲς προτάσεις» τοῦ τύπου:

«Α (εἶναι/δὲν εἶναι) Β»,

μὲ ὅλους τοὺς δυνατοὺς καὶ ποσοτικοὺς προσδιορισμοὺς.
ὅπου Α, καὶ Β εἶναι οἱ δύο ἔννοιες,
οἱ ὁποῖες προσδιορίζονται:
Ποσοτικά: ὅλα, μερικὰ, κανένα,
Δυνητικά: ἐνδέχεται, δύναται, ὑπάρχει, ἀναγκαῖον ὑπάρχει.

Το θαῦμα τοῦ κλασικοῦ πολιτισμοῦ

Μὲ τὰ «Ὁμηρικὰ ἔπη» νὰ διδάσκονται σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης, ἀναπτύχθηκε καὶ δημιουργήθηκε ὁ κλασικὸς Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς, τὸν ὁποῖον ὁ μέγας Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Ἀριστοτέλης τὸ τελείωσαν.

Τὸ Ἔργο τέχνης εἶναι τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ διδάξει.

Παιδεία χωρὶς ἔργα τέχνης δὲν γίνεται, ἀλλὰ καὶ τὰ ἔργα τέχνης, αἰτία μόνο τῆς ὕπαρξής τους ἔχουν τὴν διδασκαλία καὶ τὴν ἐκπαίδευση.

Στὸ θαῦμα τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδος ἔχουμε μία συνεχῆ ἀνατροφοδότηση παιδείας καὶ τέχνης, μὲ σκοπὸ τὴν δημοκρατία καὶ τὴν συνεχῆ μείωση τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας.

Το βιβλίο σήμερα

Τὸ τυπωμένο βιβλίο σήμερα στὴν πιὸ ἀθώα ἔκδοσή του ἔχει μοναδικὸ σκοπό το νὰ βγάλει λεφτά, τὸ κέρδος, λεφτὰ ὁ συγγραφέας, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκδότης. Στὴν δὲ πιὸ ἔνοχη ἐκδοχὴ του, εἶναι ὅτι προσπαθεῖ νὰ ἀναπαράξει τὰ ἰδεολογήματα τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας καὶ ἀπευθύνεται σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀπορρίψει ἢ καλύτερα αὐτὸ δουλεύει παράλληλα ὅπως δουλεύουν ὅλα τὰ Μέσα Μαζικῆς ἐξαθλίωσης.

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται ἐπίσης καὶ ὅλα τὰ κανάλια τῆς τηλεόρασης τοῦ ραδιοφώνου καὶ τοῦ Internet.

Τὸ ἀπόλυτο Σύστημα ἀρίθμησης

Τὸ μοναδικὸ ἀπόλυτο σύστημα ἀρίθμησης εἶναι τὸ «μοναδιαίο».
Περιέχει μόνο ἕναν ἀριθμὸ τὸν «ἕνα» καὶ τὴν «θέση» του.
Τὸ μηδὲν δὲν εἶναι ἀριθμός.
Ἡ «θέσις» τοῦ «ἑνός» μᾶς δίνει ὅλους τοὺς ἀριθμούς.
Ἀπὸ ἀριστερὰ πρὸς τὰ δεξιά.
π.χ. «1 11 1 1 1 11 1 1»

Τὸ ἄπειρον

Εἶναι ἀνοησία νὰ χαρακτηρίζουμε κάτι ὡς «ἄπειρον».
Οὔτε ὁρίζεται τὸ ἄπειρον ἀλλὰ καὶ οὔτε μετριέται.
Γιὰ τὰ εἴδη τοῦ ἄπειρου ὡς διαδικασίες καὶ ἔννοιες ὑπάρχει μιὰ ἀνάλυση πολὺ ὡραῖα στὸ ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλη «Μετὰ Τὰ Φυσικά».

Τὸ ἄπειρο δὲν εἶναι οὔτε οὐσιαστικὸ οὔτε ἐπίθετο.
Τιμῆς ἕνεκεν μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς «ἐπιρρηματικὴ φράση».

Τὸ 5ο αἴτημα

ἐπισήμανση:
ὅλα τὰ βιβλία καὶ κείμενα παγκοσμίως ἀναφέρονται στὸ 5ο αἴτημα τοῦ Εὐκλείδη ἀλλάζοντας τὸ καὶ διαστρεβλώνοντάς το ὡς ἑξῆς:

Τὸ 5ο Αἴτημα λέει στὸ πρωτότυπο:
«Καὶ ἐὰν εἰς δύο εὐθείας εὐθεῖα ἐμπίπτουσα τὰς ἐντὸς καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ μέρη γωνίας δύο ὀρθῶν ἐλάσσονας ποίῇ, ἐκβαλλομένας τὰς δύο εὐθείας ἐπ᾿ ἄπειρον συμπίπτειν, ἐφ' ἃ μέρη εἰσὶν αἱ τῶν δύο ὀρθῶν ἐλάσσονες.» (1)

«Ἐὰν μιὰ εὐθεῖα τέμνει δύο εὐθεῖες καὶ οἱ ἐντὸς καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ μέρη γωνίες τους εἶναι μικρότερες τῶν 2 ὀρθῶν τότε ἐκβαλλόμενες οἱ οἱ δύο εὐθεῖες ἐπ' ἄπειρον συμπίπτουν πρὸς τὴν μεριὰ ποὺ εἶναι οἱ δύο γωνίες οἱ μικρότερες τῶν 2 ὀρθῶν»

Ἡ Διαστροφή, σὲ ὅλα τὰ σημερινὰ βιβλία:
Τὸ 5ο αἴτημα (ἀξίωμα) τοῦ Εὐκλείδη.
Ἀπὸ σημεῖο ἐκτὸς εὐθείας μία καὶ μόνη παράλληλος ἄγεται (2)

Ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτὲς οἱ δύο προτάσεις, (1) καὶ (2), εἶναι ἀπολύτως ἰσοδύναμες!!!
Καὶ τί σημαίνει αὐτό;
Ἀφοῦ εἶναι ἰσοδύναμες γιατί νὰ τὴν ἀλλάξουμε τὴν πρωταρχικὴ καὶ νὰ μὴν τὴν ἀφήσουμε ὡς ἔχει;!

Ἐδῶ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ἡ πρόταση (2) εἶναι ἡ «πρόταση (θεώρημα)» 31 τοῦ 1ου βιβλίου τῶν Στοιχείων:

«Διὰ τοῦ δοθέντος σημείου τῇ δοθεὶσῃ εὐθεὶᾳ παράλληλον εὐθεῖαν γρὰμμὴν ἀγαγεῖν.»

Μετὰ ἀπὸ πολὺ προβληματισμὸ γῦρο ἀπὸ τὸ θέμα κατέληξα ὅτι ὁ λόγος αὐτῆς τῆς στρέβλωσης ἦταν ὁ ἑξῆς:
Οἱ μὴ εὐκλείδειες γεωμετρίες δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἐμφανίζονται ὡς αὐτόνομα οἰκοδομήματα ὅπως ἐμφανίζονται τώρα.

Ἡ δὲ ἀναφορὰ στὴν «Εὐκλείδεια Γεωμετρία», εἶναι μὴ δόκιμη καθότι δὲν μπορεῖ νὰ νοεῖται ξεκομμένη ἀπὸ τὸ ὅλο περιβάλλον τῶν «Στοιχείων Εὐκλείδου».

Ἐπίσης νὰ τονίσουμε ὅτι δὲν αὐτοπροσδιορίζεται πουθενὰ μέσα στὸ κείμενο τῶν στοιχείων ὡς τέτοια καὶ οὔτε ξεχωρίζει ἡ Γεωμετρία ἀπὸ τὴν θεωρία τῶν ἀριθμῶν, ἀπὸ τὶς ἀναλογίες, ἀπὸ τὰ ἀσύμμετρα μεγέθη, καὶ ἀπὸ τὴν στερεομετρία.

Τὸ ἐρώτημα τῶν Πυθαγορείων

«πῇ παρέβην; τί δ' ἔρεξα; τί μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη;»
ἦταν τὸ καθημερινὸ βραδυνὸ ἐρώτημα τῶν Πυθαγορείων.

δηλαδὴ
τί παρέβην, τι ἔπραξα, τί δέον καὶ δὲν ἐτελέσθη;
τὶ παραβίασα, τὶ ἔπραξα, τὶ ἔπρεπε νὰ κάνω καὶ δὲν τὸ ἔκανα;

Ὁλόκληρος ἡ παράγραφος τοῦ κειμένου ἀπὸ τὰ «Πυθαγορικὰ, Χρυσὰ ἔπη»

Μὴ δ' ὕπνον μαλακοῖσιν ἐπ' ὄμμασι προσδέξασθαι, πρὶν τῶν ἡμερινῶν ἔργων τρὶς ἕκαστον ἐπελθεῖν· «πῇ παρέβην; τί δ' ἔρεξα; τί μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη;» ἀρξάμενος δ' ἀπὸ πρώτου ἐπέξιθι καὶ μετέπειτα δειλὰ μὲν ἐκπρήξας ἐπιπλήσσεο, χρηστὰ δὲ τέρπευ. ταῦτα πόνει, ταῦτ' ἐκμελέτα, τούτων χρὴ ἐρᾶν σε· ταῦτά σε τῆς θείης ἀρετῆς εἰς ἴχνια θήσει ναὶ μὰ τὸν ἁμετέραι ψυχᾶι παραδόντα τετρακτύν, παγὰν ἀενάου φύσεως.

Τὰ ὠφέλιμα καὶ τὰ βλαβερά

Ὅσα ὠφελοῦν στὴ χρήση,
αὐτὰ βλάπτουν στὴν κατάχρηση.
Ὅσα βλάπτουνε στὴ χρήση,
αὐτὰ σκοτώνουν στὴ κατάχρηση.

Ἔργο Τέχνης συνέχεια

Καλλιτέχνης εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος «τὸ Ὑπάρχον», μᾶς τὸ δίνει δωρεὰν μὲ εὔληπτο, ἁπλό, κατανοητό, σύντομο, εὐχάριστο καὶ μοναδικὸ τρόπο, στὸ ἔργο τέχνης του, ποὺ δημιούργησε γιὰ ἐκπαιδευτικοὺς σκοπούς.

Ἂν δὲν συμβαίνουν ὅλες οἱ παραπάνω προϋποθέσεις, τότε ἁπλὰ εἶναι ἔμπορος (ἐπαγγελματίας, βιοπαλαιστὴς καὶ λοιπὰ παρόμοια).

Τὰ ἔργα τέχνης, οὔτε μεταφράζονται, οὔτε ἑρμηνεύονται, οὔτε ἐξηγοῦνται, μόνο διδάσκονται.

Τὰ γένη τῆς τέχνης:
Διανοητικὴ, εἰκαστικὴ, χρηστική.
Τὰ εἴδη τῆς διανοητικῆς:
Ποίηση, λογοτεχνία, θέατρο, μουσική, ...
Τῆς εἰκαστικῆς:
Ζωγραφικὴ, γλυπτική, ...
Τῆς χρηστικῆς:
Ἀρχιτεκτονική, ...

Ὅταν ἀντιγράφεις τὴν πραγματικότητα κάνεις Τέχνη! Ἀρκεῖ νὰ μὴν τὸ κάνεις μὲ σκοπιμότητες κέρδους, ἀλλὰ μὲ μόνο κίνητρο τὴν πληροφόρηση καὶ τὴν παιδεία.

Τέχνη καὶ παιδεία

Ἡ παιδεία μόνο μέσῳ ἔργων τέχνης πρέπει νὰ ἀσκεῖται νὰ διδάσκεται ἡ Ἱστορία ἡ Γλῶσσα ἡ Μουσικὴ κλπ

Μόνο ἔτσι θὰ γίνει ἀντιληπτὸ τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τῆς Παιδείας, καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ αὐτὴν ὅλες οἱ ἄχρηστες, περιττὲς, ἐπικίνδυνες ἰδεολογίες, προθέσεις, καὶ τεχνικὲς ἀναπαραγωγῆς τῆς ἐξουσίας. Μόνο ἔτσι θὰ πᾶμε σὲ μιὰ κοινωνία τῆς εὐδαιμονίας.

Παράδειγμα,
Τὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδος τῶν τελευταίων 200 ἐτῶν μόνο λίγοι Ἕλληνες τὴν γνωρίζουν καὶ ὄχι μέσῳ τῆς παιδείας ἀλλὰ μὲ προσωπικὴ προσπάθεια. Ἀντιθέτως τὴν ἱστορία τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου τὴν ξέρουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὅλων τῶν ἐποχῶν ἀπὸ τὰ μεγάλα ἔργα τέχνης (τραγωδίες Ἰλιάδα, Ὀδύσσεια κλπ). Τὰ παιδιὰ πρέπει καὶ ὀφείλουμε νὰ τὰ διδάσκουμε μέσῳ ἔργων τέχνης, τὰ δοκίμια, οἱ σοβαρὲς μελέτες, καὶ τὰ ἐγχειρίδια χρήσης, εἶναι γιὰ τοὺς μεγάλους, τοὺς μελετητές.

Καὶ ἐδῶ πρέπει νὰ τονίσουμε τὴν ἀντίστροφη λογικὴ γιὰ νὰ προσδιορίσωμεν τὰ κριτήρια τῆς αἰσθητικῆς, δηλαδὴ τί εἶναι ἔργο τέχνης καὶ τί ἀρλοῦμπα.
Τὸ «Ἔργο Τέχνης», συμπυκνώνει τὶς πληροφορίες μὲ ἑλκυστικὸ τρόπο γιὰ τὶς μεγάλες ἀλήθειες.

Ἔτσι λοιπὸν τὸ παιδὶ σὰν παιγνίδι, μὲ οἰκονομία χρόνου, σκέψης, καὶ προσπάθειας, θὰ μάθει τὶς μεγάλες ἀλήθειες τῆς ζωῆς, τῆς φύσης, τῆς ἱστορίας.

Τὸ ἔργο τέχνης ὅταν τὸ ἀπολαμβάνεις ἢ ἁπλὰ τὸ λαμβάνεις, θὰ πρέπει πάντα νὰ εἶσαι 100% μὲ ὅλες σου τὶς αἰσθήσεις μέσα σ’ αὐτὸ, ἀλλιῶς δὲν εἶναι ἔργο τέχνης εἶναι ἕνα ἔργο διασκεδάσης

Τὸ σύστημα διδασκαλίας, θὰ εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ συστήματος τῆς ἑκάστοτε ἐξουσίας, ἐὰν ἡ Τέχνη, (ἐννοεῖται ὄχι ἡ στρατευμένη), δὲν εἶναι «ταυτόσημο πρᾶγμα» μὲ τὴν Παιδεία.

Τὰ κριτήρια αἰσθητικῆς

1. τὸ ἔργο τέχνης πρέπει νὰ εἶναι δημόσιο.

2. τὸ ἔργο τέχνης δὲν πρέπει νὰ ἔχει χρηστικὴ ἀξία.

3. τὸ ἔργο τέχνης διατίθεται δωρεὰν γιὰ ὅλους.

4. τὸ ἔργο τέχνης ἔχει ἐκπαιδευτικὸ χαρακτῆρα.

5. τὸ ἔργο τέχνης σὲ καμία περίπτωση δὲν ἐμπορευματοποιεῖται.

6. τὸ νόημα του νὰ εἶναι σαφὲς καὶ γιὰ ὅλους τὸ ἴδιο.

7. Πρέπει τελικὰ τὸ ἔργο τέχνης νὰ προωθεῖ τὴν Ἀρετὴ τὴν Δικαιοσύνη καὶ τὴν Εὐδαιμονία τῶν ἀνθρώπων, ἐὰν ἀπεργάζεται τὰ ἐνάντια, ἐὰν δηλαδὴ κάτι ἀπὸ αὐτὰ δὲν προωθεῖ τότε εἶναι «τερατούργημα» καὶ ὄχι «δημιούργημα».

Τέχνη καὶ Παιδεία

Μόνο μ' ἕνα ποίημα θὰ μποροῦσα νὰ τὸ πῶ,
τοῦτο τὸ μεγάλο τῆς ζωῆς μας μυστικό,
Τέχνη καὶ Παιδεία πᾶν παντοῦ μαζί,
ταυτόσημες πῶς εἶναι οἱ ἔννοιες δηλαδή.

Τὰ χρώματα τοῦ Μαραθιᾶ

Τὰ χρώματα τοῦ Μαραθιᾶ εἶναι τὸ μυστικό του,
Πλατάνια, θάλασσα, βουνὰ εἶναι τὸ σκηνικό του,
Χαμόγελα οἱ κάτοικοι εἶναι στὸ ριζικό τους,
Κι οἱ ἐπισκέπτες μιᾶς φορᾶς εἶναι στατιστικό του!

Τὰ τρία δεινὰ τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου

1. Ἡ «μόδα», ἡ τάση του νὰ ἀκολουθεῖ τὸν συρμὸ χωρὶς κριτικὴ σκέψη, νὰ κάνει καὶ νὰ ἀγοράζει αὐτὰ ποὺ τοῦ προτείνουν τὰ ΜΜΕ χωρὶς αὐτοπεριορισμοὺς.
2. Ἡ «ἀνασφάλεια», ἡ ψυχολογικὴ κατάσταση τῆς ἀνασφάλειας, τῆς ἐνοχῆς καὶ τοῦ φόβου, μὲ τὰ ὁποῖα τὸν ἔχουν γαλουχήσει σὲ ὅλη του τὴ ζωή, τὸν ὁδηγοῦν στὸ νὰ ἀγοράζει «ἀσφάλειες», ὅλων τῶν τύπων, ἀσφάλειες ἀπὸ τὶς ἀσφαλιστικές, ἀσφάλειες ἀπὸ τὶς τράπεζες, ἀσφάλεια ἀπὸ τὴν προμήθεια προϊόντων, καὶ λοιπὰ παρόμοια.
3. Ἡ «μετακίνηση μὲ ΙΧ», ἡ κατοχὴ καὶ συντήρηση ΙΧ, χωρὶς νὰ συνυπολογίζουμε τὰ τροχαῖα ἀτυχήματα, ποὺ θὰ μπορούσαμε μὲ μόνο αὐτὰ νὰ καταλήξουμε πιὸ εὔκολα στὰ καταδικαστικὰ γιὰ τὸ ΙΧ συμπεράσματα, ἀποτελεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς χειρότερες (μαζὶ μὲ τὰ ναρκωτικὰ τὴν πορνεία, καὶ τὰ ὅπλα-πολέμους) συνήθειες τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου. Το ὅτι τὸ μισὸ τῆς ἀνθρώπινης ἐργασίας σήμερα εἶναι γιὰ τὴν κατασκευὴ συντήρηση καὶ σκουπιδοποίηση τοῦ ΙΧ, χωρὶς νὰ ἐξετάζουμε τὰ παράπλευρα δεινά του (ὅπως καυσαέρια, μόλυνση, ἀρρώστιες, ἀτυχήματα καὶ λοιπά.

Τὰ τέσσερα γένη τῶν ἀναγκῶν

Τέσσερα εἶναι τὰ γένη τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου.

Το πρῶτο εἶναι τὸ γένος τῶν ἀναγκῶν τὸ ὁποῖο καλύπτεται μὲ ὑλικὰ προϊόντα ὅπως ψωμὶ, τυρὶ, ντομάτες, φασόλια, ροῦχα, παπούτσια, σπίτι καὶ λοιπά.

Το δεύτερο εἶναι αὐτὸ τῶν ἀναγκῶν τὸ ὁποῖο καλύπτεται μὲ ἐνεργειακὰ προϊόντα ὅπως ὁ ἠλεκτρισμὸς, θερμότητα, κίνηση, καὶ λοιπά.

Το τρίτο εἶναι τὸ γένος τῶν ἀναγκῶν τῶν ἐπικοινωνιακῶν προϊόντων ὅπως παιδεία, γνώση, ἐπικοινωνία, τηλέφωνα, τηλεοράσεις, μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας, internet, καὶ λοιπά.

Καὶ τὸ τέταρτο εἶναι τὸ γένος τῶν ἀναγκῶν γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου ποὺ χρειάζονται κάποιον ἄλλον ἄνθρωπο, ἕναν ὑπηρέτη, ἕναν ἐξυπηρετητὴ ἄνθρωπο ὅπως κουρεῖα, πορνεία, ἀσφάλεια, στρατό, ὅπλα, καφενεῖα, κομμωτήρια, καὶ λοιπά.

Τὰ Στοιχεῖα Εὐκλείδου

Ἀπὸ τότε ποὺ ἀσχολοῦμαι προσωπικὰ καὶ ἀποκλειστικὰ μὲ τὰ «Στοιχεῖα», τὸ μόνο ποὺ κάνω σὲ ἐπιστημονικὸ ἐπίπεδο, εἶναι νὰ διορθώνω τὰ λάθη ποὺ στὸ παρελθόν μου δίδαξαν ὡς ἀλήθειες οἱ διδασκαλίες τῶν διαφόρων ἰδεολογιῶν, ποὺ κυριαρχοῦν σήμερα σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης, προσποιούμενες «ἐπιστημοσύνη».

Καθώς καὶ ὅλες τὶς ἀντιστροφὲς π.χ. μέσῳ τῆς κατανόησης τῶν «ἀσύμμετρων μεγεθῶν» κατανόησα ὅτι οἱ «πραγματικοὶ ἀριθμοὶ» δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λέγονται ἔτσι.

Οἱ διαστρεβλώσεις τῶν ἐννοιῶν εἶναι ἕνα μόνιμο χρόνιο ζήτημα, ὅπως π.χ. μηδέν, ἄπειρο, εὐθεῖα, ἐπίπεδο, 5ο αἴτημα, πρῶτοι ἀριθμοί...

Λανθασμένες ἐκφράσεις ὅπως π.χ. «δὲν ἰσχύει τὸ 5ο αἴτημα;»! ἡ πρόταση αὐτὴ εἶναι «ἀ-νοησία» διότι τὸ αἴτημα εἶναι διανοητικὴ συνθήκη καὶ δὲν τίθεται ζήτημα ἂν εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἔτσι ἡ πραγματικότητα γιὰ νὰ ἔχει νόημα ἡ ἐρώτηση.

Τὰ σημερινὰ ἰδεολογήματα

Τὰ σημερινά ἰδεολογήματα βομβαρδίζουν τὰ μυαλά τοῦ ἀνθρώπου καὶ καθορίζουν ἔτσι τὴν πράξη του.
Τρομοκρατία
κλιματικὴ ἀλλαγὴ
Πανδημίες
δικαιώματα ἀδικημένων
μελλοντικὲς προβλέψεις
ἐξωγήινοι
τεχνική νοημοσύνη
πνευματικά δικαιώματα
πολιτικὴ ὀρθότητα
προσωπικὰ δεδομένα
σεξουαλικὲς διαστροφὲς

Οἱ μηχανισμοὶ ποὺ τὰ παράγουν.
Οἰκογένεια
Σχολεῖο
Μέσα Μαζικῆς
Διαφήμιση
Ἑταιρεία

Τὰ θέματα ποὺ διαστρεβλώνονται
Ἱστορία
Μύθους
Παραμύθια
Ἐπιστῆμες
Θρησκεία

Τὰ πέντε ἐλεύθερα μιᾶς κοινωνίας

Τὰ πέντε ἐλεύθερα μιᾶς κοινωνίας εἶναι ἡ Παιδεία, ἡ Ἀσφάλεια, ἡ Ὑγεία, ὁ Ἔρωτας καὶ ἡ Ἐργασία.
Ἂν αὐτὰ δὲν εἶναι ἐλεύθερα καὶ εἶναι ἐμπορευματοποιημένα τότε ἡ κοινωνία πάει κατὰ διαόλου.

Τὰ ἐπαγγέλματα τῶν ὑπηκόων

Τὰ κυρίως ἐπαγγέλματα τῶν ὑπηκόων καὶ τῶν κατωτέρων κοινωνικῶν τάξεων καὶ τῶν ἀποικιῶν παντὸς τύπου.

Ὑπηρέτες, δοῦλοι, ἐπαῖτες
Πόρνες, νταβατζίδες
Ἔνστολοι φύλακες
Μάντεις, προφῆτες, καφετζοῦδες
Ἀγρότες, οἰκοδόμοι, κτηνοτρόφοι, ἁλιεῖς
Χορεύτριες, κομπάρσοι, ἠθοποιοί

Ἀναλυτικά.

πλύστρες, νταντάδες, νοσοκόμες, θυρωροί, κλόουν, θεατρίνοι, καραγκιοζοπαῖχτες, χαροκόποι, γλεντοκόποι, πορνοβοσκοί, φύλακες, φαντάροι, ἀστυνόμοι, μάγειροι, γκαρσόνια, κυρίες τῆς τιμῆς, βοθρατζῆδες, λασπιτζῆδες, ταξιτζῆδες, παπατζῆδες, μπογιατζῆδες, σοβατζῆδες, ὑπηρέτριες, γκαρσόνια, δοῦλοι, πόρνες, πορνοστάρ, σοφεράντζες, ζιγκολό, συνοδοί, καφετζοῦδες, χαρτορίχτρες, παπατζῆδες, χορευτές, ἠθοποιοί, ὑπηρέτες, φύλακες, κομμώτριες, μανικιουρίστες, κομμωτές, καθαρίστριες, ἀγρότες, τραπεζοκόμοι, λαχειοπῶλες, τζογαδόροι, χαρτοπαῖχτες, χαρτοκλέφτες, ἀστρολόγοι, χειρομάντες, παλιατζῆδες, ἐπαῖτες, ρακοσυλλέκτες, προδότες, γενίτσαροι.

Ὑπάρχουν καὶ σχολές γιὰ ὅλους τοὺς παραπάνω: π.χ. «κομμωτῶν», «ὁδηγῶν», καὶ λοιπῶν!

Τὰ κόλπα τῆς ἐξουσίας γιὰ τὸν ἀποκλεισμὸ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ φιλοσοφία!

Γιὰ νὰ καταλάβουμε αὐτὰ τὰ κόλπα, ποὺ μὲ πολλὲς παραλλαγὲς ἐφαρμόζουν συστηματικὰ ὅλες οἱ ἐξουσίες, πρέπει πρῶτα νὰ κατανοήσουμε ὄχι μόνο τὸ περιεχόμενο τῆς φιλοσοφίας ἀλλὰ καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς γένεσής της.

Καὶ τὰ δύο αὐτὰ σὲ μιὰ φράση εἶναι «ἡ καταγγελία τῆς ἐξουσίας»! Ἢ ἡ ἀποκάλυψη τῆς «ἐξουσίας», ποὺ εἶναι τὸ κύριο μέλημα ὅλων τῶν φιλοσοφιῶν.

Ἡ Ἐξουσία μὲ κάθε μέσο προσπαθεῖ νὰ ἀποκλείσει τοὺς ἐξουσιαζόμενούς της ἀπὸ τὴν ὀρθὴ σκέψη τὴν μόρφωση, καὶ τὴν διανόηση, δηλαδὴ τὴ φιλοσοφία. Αὐτὸ ἀρχικὰ τὸ πετυχαίνει παράγοντας τὸν μῦθο ὅτι ἡ φιλοσοφία εἶναι δύσκολη καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει, στὴ συνέχεια τὴν ἀποκλείει ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση, καὶ μὲ τὴ ἀνάγκη δῆθεν τῆς μετάφρασης· παραποιοῦν διαστρεβλώνουν καὶ κάνουν ἀκατανόητο τὸ νόημα τῆς φιλοσοφίας.

Αὐτὰ εἶναι τὰ κόλπα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ ἐξουσία ἀντιπαλεύει τὸν μεγάλο της ἐχθρό, ποὺ εἶναι ἡ φιλοσοφία.

Τὰ καλύτερα γιὰ:

Ὑγεία, Εὐτυχία, Χαρά.

Ὁ καλύτερος γιατρὸς εἶναι ὁ ἑαυτός σου
Το καλύτερο φάρμακο εἶναι ἡ διατροφή σου
Ἡ καλύτερη ἀγωγὴ εἶναι ἡ σωστὴ γυμναστικὴ καὶ ὁ ὕπνος
Τὰ καλύτερα καλλυντικὰ εἶναι τὸ ἁγνὸ σαπούνι
Ἡ καλύτερη ἡδονὴ εἶναι ἡ διανοητική

Τὰ καλύτερα συνθήματα

«Το σύστημα διδασκαλίας εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ συστήματος»
«Διατηρῆστε τὴν Ἀθήνα καθαρή, ταχυδρομῆστε τὰ σκουπίδια στὴ Θεσσαλονίκη»
«Ποτέ μὴ λογομαχεῖς μὲ ἕνα βλᾶκα θὰ σὲ κατεβάσει στὸ ἐπίπεδό του καὶ θὰ σὲ νικήσει λόγῳ πείρας»
«Σε μιὰ διαμάχη πάντα φταίει ὁ ἐξυπνότερος»
«Σε ἕνα πόλεμο πάντα φταίει καὶ ὁ δυνατότερος»
«Μὴ περιμένετε νὰ χιονίσει, γιὰ νὰ δεῖτε ἄσπρη μέρα»

Τὰ «ἐξουσιαστικὰ καθεστῶτα»

Τὰ διάφορα «ἐξουσιαστικὰ καθεστῶτα», τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ τὰ διαχωρίσουμε ἀπὸ τὶς «δημοκρατικὰ ὀργανωμένες» κοινωνίες, διαφέρουν μεταξύ τους, καὶ κατατάσσονται, ἀναλόγως τοῦ μίγματος «ἀπάτης», «βίας» καὶ «προδοσίας» ποὺ χρησιμοποιοῦν.

Τὰ εἴδη τῶν «ὀργάνων μέτρησης»

Τέσσερα εἶναι τὰ εἴδη τῶν «ὀργάνων μέτρησης».

Πρῶτον τὰ ψηφιακά, ποὺ εἶναι στὴν αἰχμὴ τῆς τεχνολογίας, καὶ χρησιμοποιοῦνται στὸ μεγάλο ποσοστὸ τῶν σημερινῶν μετρήσεων
Το δεύτερο εἶναι τὰ ἀναλογικὰ ὄργανα, τὰ ὄργανα ποὺ ἔχουν «γραμμὲς» στὸ σύστημα 1,2,5
Τρίτον εἶναι τὰ ὄργανα τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦν σταθμά
Καὶ τέταρτον σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ τρία προηγούμενα τὰ ὁποῖα κάνουν «online» μετρήσεις εἶναι «οἱ γραφικὲς παραστάσεις», οἱ ὁποῖες κάνουν «σχετικές-στατικές» μετρήσεις

Τὰ εἴδη τῶν Δούλων

Ἱστορία

Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ἀποταμίευσης ἐργασίας γιὰ περιπτώσεις γήρατος ἢ ἀσθένειας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ κοινωνικὸ κέρδος τῆς ὀργάνωσης καὶ τὸ τῆς ἐξειδίκευσης, ἀποτελοῦν τὴ μαγιὰ τῆς κοινωνικῆς ζύμωσης γιὰ τὴ δουλοποίηση μέρους τῆς κοινωνίας.

Ἔχουμε ἐδῶ τὸ πρῶτο στάδιο τῆς δημιουργίας τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας.

Ὁ περιορισμὸς τῶν φυσικῶν καὶ κοινωνικῶν πόρων εἶναι ἡ πρώτη καὶ κύρια αἰτία τῆς δημιουργίας τῆς «ἀτομικῆς διάκρισης». Ἐμεῖς οἱ ἀνώτεροι πρέπει νὰ ζήσουμε ἐσεῖς νὰ πεθάνετε.

Τὰ προϊόντα τῆς τεχνολογίας αἰχμῆς καὶ τὰ ἀντικείμενα τῆς σεξουαλικῆς ὑπεροχῆς εἶναι ἐκ φύσεως περιορισμένα καὶ ἑπομένως ἀποτελοῦν τὰ αἴτια τῶν προστριβῶν γιὰ τὶς ἀτομικὲς διακρίσεις.
Ἡ δημιουργία στρατοῦ καὶ τὰ γενικότερα αἴτια τοῦ Πολέμου μετατοπίζουν τὰ προβλήματα ἐπιβίωσης καὶ διάκρισης ἀπὸ τὸ ἀτομικὸ στὸ κοινωνικὸ ἐπίπεδο.

Οἱ Ἰδεολογικὲς θεσμικὲς κοινωνικὲς πρακτικὲς (ἤθη, ἔθιμα, θρησκεῖες, νόμοι) παγιόνουν, ἐνισχύουν, ὑποστηρίζουν καὶ ὑποθάλπτουν τὴν ἰδέα «κάποιος ἄλλος νὰ κάνει τὴν δουλειὰ γιὰ μένα ἢ γιά μας». ἔτσι γεννιέται ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἀπαίσιας αὐτῆς ἔννοιας τῆς «δουλείας» ἢ ἄλλως τῆς ἐκμετάλλευσης τοῦ Ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Ἄνθρωπο.
Κάθε ἱστορικὸς κοινωνικὸς σχηματισμὸς (δουλοκτησία, δουλοπαροικία, φεουδαρχισμός, καπιταλισμός, παγκοσμιοποίησις) ἐνισχύει τὴν δουλεία καὶ ταυτόχρονα τὴν καλύπτει καλύτερα ἰδεολογικό-κοινωνικά.

Ὁρισμός

Δοῦλος, σκλάβος, ὑπηρέτης, ἐργάτης. εἶναι αὐτὸς ποὺ ἡ ἐργασία του ὡς προϊὸν ἢ ὑπηρεσία μεταβιβάζεται σὲ κάποιον ἄλλον, μὲ ἀντάλλαγμα, βία, ἀπάτη, ἐκβιασμό, κοροϊδία.

Στὴν πολυ-διαστρωμάτωση τῆς κοινωνικὴ ταξικότητας, τῆς σημερινῆς ἱστορικῆς φάσης τῆς κοινωνίας μας, εἶναι ἀρκετὰ πολύπλοκη ἡ κατάταξη τῶν Δούλων.

Ἡ ἐναλλακτικὴ δουλεία
φαγάδικα, κουρεῖα, καὶ πορνεία

Ὁ τουρισμὸς: τὸ ἀπύθμενο καζάνι συντήρησης τῆς δουλείας.

Οἱ δοῦλοι τῶν δούλων καὶ τὸ τσίρκο τῆς νομιμότητας.

«1,2,5», οἱ τρεῖς ἀριθμοί

«1,2,5», «οἱ τρεῖς μαγικοὶ ἀριθμοί», τους ὁποίους μπορεῖ νὰ χειριστεῖ ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος χωρὶς νὰ καταφεύγει σὲ βοηθητικὲς ὑπολογιστικὲς μηχανές.
Καὶ τὰ δεκαπολλαπλάσια καὶ ὑποδεκαπολλαπλάσια αὐτῶν.
Ἀντιπροσωπεύουν τὸ «ὅλον», τὸ «μισὸ», καὶ τὸ «διπλάσιο».
Καὶ εἶναι οἱ μοναδικοὶ διαιρέτες τοῦ δέκα, εἶναι πρῶτοι, καὶ ἔχουν ἀντιστρόφους τοὺς ἑαυτοὺς τους.

Οἱ Πολιτισμοί μας

Μετὰ ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ τῆς καρέκλας ἔρχεται
ὁ πολιτισμὸς τῶν σοφιστῶν, καὶ στὴ συνέχεια
ὁ πολιτισμὸς τῶν σκουπιδιῶν.
Αὐτοὶ οἱ τρεῖς πολιτισμοὶ «πᾶνε πακέτο» σήμερα.

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα

Το μεγαλεῖο καὶ τὸ κόσμημα τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς εἶναι ἡ δομὴ τῆς Γλώσσας της.

Ἡ γλῶσσα αὐτὴ ἔχει «δομὴ» ἀτελείωτης παραγωγῆς λέξεων καὶ ἐννοιῶν.

Οἱ ἀρχικὲς ἔννοιες, οἱ ρίζες, οἱ πτώσεις, οἱ κλήσεις, οἱ χρόνοι, οἱ καταλήξεις, τὰ προθέματα, οἱ προθέσεις, τὰ ἐπιρρήματα, οἱ ἀντωνυμίες, τὰ ἄκλιτα, συνδυάζονται μὲ πολλαπλοὺς καὶ θαυμαστοὺς τρόπους μὲ τὶς βασικὲς ἔννοιες-λέξεις τῶν οὐσιαστικῶν, τῶν ἐπιθέτων τους, καὶ τῶν ρημάτων γιὰ νὰ δίνουν στὸ διηνεκές, ὅλα τὰ ἀπαραίτητα γλωσσικὰ ἐργαλεῖα ποὺ θὰ καλύπτουν τὶς συνεχῶς ἀναπτυσσόμενες κοινωνικὲς ἀνάγκες ἐπικοινωνίας (ἐπιβίωσης, παραγωγῆς, ἔρωτα), ἐπιστήμης (γνώσης,τέχνης, φιλοσοφίας), ἐκπαίδευσης (παιδεία, τεχνική, πολιτική)

Ἡ ἀτελείωτη παραγωγὴ συνθέτων καὶ νέων λέξεων, ἐννοιῶν, φράσεων, εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο συμβαίνει στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ ἕνα ἀριστουργηματικὸ τρόπο.

«ἀργὰ ἢ γρήγορα ὅτι σὲ ἀκινητοποιεῖ σὲ σκοτώνει»

Δεσπότες καὶ Δούλους

Δεσπότες καὶ δούλους ἡ φύση δὲν φτιάχνει!
ἀλλὰ εἶναι ἡ ἱστορία ποὺ ἄδικο στάζει
ἀδίστακτο τέρας ὁ ἄνθρωπος μοιάζει
ποὺ καὶ ἔξυπνους δούλους ἄν θέλει τοὺς κάνει,
σὲ βλᾶκες δεσπότες μπορεῖ καὶ τοὺς τάζει

Ἡ ἰδεολογικὴ πολιτικὴ σύγχυση προκαλεῖ κομματικὸ φανατισμό

Τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν. Οἱ ἀριθμοὶ καὶ πὼς διαβάζονται ἀπὸ ἄτομα ποὺ βρίσκονται σὲ ἰδεολογικὴ σύγχυση, ἢ ἀπὸ ἑταιρεῖες σκοπιμοτήτων (δημοσκοπήσεων), ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς θεσμοὺς καὶ τοὺς νόμους.

Οἱ ἀριθμοὶ, οἱ ἐκφράσεις «νικήσαμε», «ὁ λαὸς ἀποφάνθηκε», «μεγάλωσε ἡ διαφορά», καὶ ἄλλες παρόμοιες ἀνοησίες, οἱ ὁποῖες δὲν προκύπτουν ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς, ἀλλὰ προκύπτουν ἀπὸ ἰδεολογικὲς προσεγγίσεις στατιστικῶν μεγεθῶν.

Ἡ ἰδεολογία τῆς αὐτοδύναμης κυβέρνησης καὶ ὁ ἐκλογικὸς νόμος τῆς ἐνισχυμένης ἀναλογικῆς ἰσοπεδώνουν κάθε ἔννοια δικαιοσύνης καὶ δημοκρατίας γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦμε σὲ ἄλλες περιπτώσεις καταπάτησης τῆς ἔννοιας τῆς δημοκρατίας ὅπως πχ ἡ μὴ δυνατότητα ἀνάκλησης τῶν αἱρετῶν ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ψηφοφόρους τους.

Ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπώνυμης ἀντιπροσώπευσης εἶναι ἡ οὐσία τῆς δημοκρατίας ἀλλὰ αὐτὸ τὸ προσπερνοῦν τὰ ἐξουσιαστικὰ συμφέροντα μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἰδεολογίας τῆς μυστικότητας τῆς ψήφου. Μὲ μυστικὴ ψηφοφορία ἡ ἔννοια τῆς ἀνακλητότητας δὲν ἔχει νόημα.

Ἡ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν ἐνισχύεται καὶ ἀποκτᾶ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο μόνο μὲ κυβερνήσεις, ποὺ σέβονται τοὺς νόμους καὶ δὲν διοικοῦν ἀδίκως πρὸς τὰ συμφέροντα κάποιων ὁμάδων.

Ἡ ὀρθὴ ἀνάγνωση (σκέψη συλλογισμὸς) τῶν στοιχείων τῶν δεδομένων τῆς πραγματικότητας δὲν εἶναι μία καὶ μοναδικὴ, ἀλλὰ εἶναι ἐξελισσόμενη καὶ ἀναπτυσσόμενη ὅπως καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος.

Ἐπειδὴ ἡ ἀπάτη εἶναι δομικὸ στοιχεῖο τῆς ἔμβιας ὕλης πρέπει νὰ προσέξουμε πολὺ στὴν ἀνάγνωση τῶν ἀποτελεσμάτων.

«Σὲ κάθε ἐπιστημονικὴ σκέψη, πρόλογο ἀποτελεῖ τὸ παρελθόν»

Ἀγχιβασίην

Τὸ «Ἀγχιβασίην» εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς προτροπὲς τοῦ Ἡρακλείτου καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴν Ὁμηρικὴ λέξη ἐπίρρημα «ἄγχι», ποὺ σημαίνει ἐγγύς, πλησίον, καὶ τὴν λέξη «βάση», καὶ μᾶς προτρέπει στὸν ὀρθὸ λόγο μὲ το νὰ μὴ παραβιάζουμε (ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ) τὶς «βασικές» μας ἀρχές. Ἀπὸ τὸ «ἄγχι» προέρχονται πολλὲς λέξεις ὅπως ἀγχόνη, ἄγχος, Ἀγχίαλος κλπ.

Ἀδικία καὶ κοινωνικὴ διαστρωμάτωση

Ἡ κοινωνικὴ ἀδικία στηρίζεται στὴν κοινωνικὴ διαστρωμάτωση, ἡ ὁποία ρυθμίζεται σύμφωνα μὲ τὴν τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη.

Ἡ Φιλοσοφία

Τὸ περιεχόμενο (ὁ ὁρισμός) τῆς φιλοσοφίας εἶναι ἕνα καὶ μοναδικό! Εἶναι ἡ ἀνεύρεση, ἀνακάλυψη, ἀποκάλυψη, σὲ κάθε ἐποχή, τῶν μηχανισμῶν ἐκείνων τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι, οἱ ὁποῖοι ἐπιτρέπουν ἐπιβάλλουν καὶ ἀνέχονται τὴν ὅποια κοινωνικὴ ἀδικία.

Καὶ κατ ἐπέκταση ὁ φιλόσοφος εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος μὲ ὅλες τὶς ψυχικὲς διανοητικὲς καὶ σωματικές του δυνάμεις ἀγωνίζεται γιὰ νὰ ἀποκαλύψει, καταγγείλει καὶ ἀποτρέψει τὴν ὅποια ἀδικία. Ὄχι στὴν πράξη (αὐτὸ τὸ παλεύουν οἱ ἐπαναστάτες), ἀλλὰ στὴν πηγή της, τὴν ἴδια τή σκέψη.

Ἡ φιλοσοφία τῆς κάθε ἐποχῆς εἶναι διαφορετικὴ καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι διαφορετικὴ γιατί κάθε φιλοσοφία προσπαθεῖ νὰ ἀναδείξει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους κάθε φορὰ ἡ ἄρχουσα τάξη κρατάει τοὺς ἀδικημένους, τοὺς δούλους, τοὺς καταπιεσμένους, τους ἐκμεταλλευόμενους, στὴν κατάσταση ποὺ βρίσκονται.

Ἑπομένως κάθε φορὰ, σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ σὲ κάθε μέρος τοῦ κόσμου, ἡ φιλοσοφία ὀφείλει ἀναγκαστικὰ νὰ εἶναι διαφορετικὴ γιὰ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπάρχει ἕνα ἐγχειρίδιο φιλοσοφίας ἑνιαῖο ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη μέχρι τον Νίτσε!

Ἡ σχέση φιλοσοφίας - ἐξουσίας.

Ἡ ἐξουσία πάντα φλέρταρε τὴν φιλοσοφία μὲ μιὰ σχέση ἀγάπης καὶ μίσους. Ἀπὸ τὰ 4 ἐπίπεδα συγκρότησης τοῦ ὄντος: φυσικὸ, βιολογικὸ, κοινωνικὸ, συνειδησιακό, ἡ φιλοσοφία ψάχνει στὰ δύο πρῶτα τὴν ἀληθινὴ περιγραφή, στὸ τρίτο τὴν ὀρθὴ ὀργάνωση καὶ στὸ τέταρτο τὴν ἀνάπτυξη τῆς «Ἀρετῆς».

Ἡ ἐξουσία προσποιεῖται ὅτι ἐνδιαφέρεται γιὰ αὐτὰ τὰ τέσσερα, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὴν ἀναπαραγωγή της. Καὶ ἐδῶ εἶναι ὅλη ἡ οὐσία τῆς σχέσης φιλοσοφίας καὶ ἐξουσίας.

Τὸ νὰ θέλεις νὰ ἀσχοληθεῖς μὲ τὴ φιλοσοφία καὶ νὰ προσπαθεῖς νὰ κατανοήσεις τί εἶπαν οἱ προηγούμενοι φιλόσοφοι εἶναι τὶς περισσότερες φορὲς ἕνα δῶρον ἄδωρον. Δὲν μπορεῖς νὰ κατανοήσεις τὰ λεγόμενα τῶν φιλοσόφων διότι δὲν ξέρεις ὅλες τὶς ἱστορικὲς συνθῆκες μέσα στὶς ὁποῖες αὐτὰ διαδραματίσθηκαν καὶ παρήχθησαν. Στὴν οὐσία κάνεις μία ἐπιφανειακὴ ἱστορία τῆς φιλοσοφίας.

Καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ δύο λόγους:
Πρῶτον Διότι ἔχουν ἀλλάξει οἱ σημασίες καὶ τὰ νοήματα τῶν λέξεων καὶ τῶν ὀνομάτων. Καὶ δεύτερον δὲν μπορεῖς νὰ ἔχεις καλῆ γνώση τῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης λόγῳ τοῦ ὅτι ἡ ἱστορία, ποὺ ἔχει γραφτεῖ, ἔχει γραφτεῖ ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιά.

Ἡ ἐκπαίδευση τῶν νέων καὶ ἡ διδασκαλία τῶν ἐνηλίκων (σχολεῖα, ΜΜΕ, τέχνη) εἶναι οἱ δύο διαφορετικὲς διαδικασίες τῆς «Παιδείας» μέσῳ τῶν ὁποίων διατηροῦνται καὶ ἀναπαράγονται ὅλες οἱ ἀπάτες καὶ αὐταπάτες περὶ τῆς ἀναγκαιότητας τῆς ὕπαρξης τῶν δούλων.

Φιλοσοφία καὶ δουλεία δὲν μποροῦν συνυπάρχουν καθὼς ἐπίσης δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρχουν φιλοσοφία καὶ Θεός.

Βεβαίως στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ὅλη ἡ προσπάθεια τῆς ἄρχουσας τάξης εἶναι νὰ ἀναζωπυρώσει καὶ νὰ συνδέσει αὐτὰ τὰ δύο ζευγάρια.

Τὸ δεύτερο τὸ παλεύει πολὺ δυνατὰ καὶ ἔχει καταφέρει ὥστε στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ πανεπιστημίου Ἀθηνῶν νὰ ἔχει μπεῖ ὁ κλάδος τῆς θεολογίας (ὡς σχολή, ὡς ἐπιστήμη) καὶ μάλιστα ἔχει γίνει ἡ ἀνατροπὴ καὶ ἔχει περάσει μπροστὰ ἡ θεολογία, ἡ ὁποία ἔχει καπελώσει τὴν φιλοσοφία!

Γιὰ τὸ πρῶτο, προσπαθοῦν νὰ βροῦν στοὺς μεγάλους φιλοσόφους τί ἔχουν πεῖ γιὰ τοὺς δούλους καὶ νὰ τὸ διαστρεβλώσουν ἔτσι ὥστε νὰ διακηρύσσουν τὴν ἀναγκαιότητα τῶν δούλων.

Ἀπὸ τὶς πυραμίδες στὶς χωματερές

Ἡ κάθε ἐξουσία γιὰ νὰ διατηρηθεῖ καὶ νὰ ἀναπαραχθεῖ ἀπαραίτητη προϋπόθεση εἶναι νὰ ἐργάζονται οἱ ὑπήκοοι της. Ἡ προϋπόθεση αὐτὴ εἶναι καὶ ὁ ὁρισμὸς τῆς ὑποταγῆς καὶ τῆς ἐξουσίας: «κάποιος νὰ ἐργάζεται γιὰ κάποιον ἄλλον».

Ὅποια ἱστορικὴ στιγμὴ τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ἂν μελετήσεις, θὰ παρατηρήσεις δύο πράγματα πρῶτον τὴν ἐξαπάτηση τῶν ἀνθρώπων μέσῳ τῶν διαφόρων ἰδεολογιῶν, καὶ δεύτερον τὸν ἐκβιασμὸ τῶν ἀνθρώπων πρὸς ἐργασίας, πρὸς «δουλεία» οὐσιαστικά.

Ὁ Φαραὼ ἔφτιαχνε πυραμίδες, λέγοντας τους ὅτι οἱ θεοὶ τὸ προστάζουν. Σήμερα «χρωστᾶμε ἄρα πρέπει νὰ δουλεύουμε», καὶ τί φτιάχνουμε; τὶς χωματερὲς. Στὸ «Μεσαίωνα» ἔβαζαν καὶ προσεύχονταν ὅλοι, εἴχανε διανοητικὲς χωματερὲς καὶ τὰ λοιπά.

Ἀνάλυση τῶν σκουπιδιῶν:
Τὰ σκουπίδια σήμερα εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ συστήματος παραγωγῆς, χωρὶς αὐτὰ θὰ κατέρρεε τὸ σύστημα.
Γιὰ νὰ δοῦμε τί σκουπίδια πετᾶμε:
τὸ 80% εἶναι συσκευασίες, χαρτὶ, γυαλὶ, πλαστικὸ, καὶ λοιπά,
τὸ 10% εἶναι προϊόντα ποὺ ἀκόμα δὲν ἔχουν λήξει καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ χρησιμοποιήσουμε γιὰ πολὺ καιρὸ ἀκόμα,
τὸ ὑπόλοιπο εἶναι τρόφιμα καὶ ὑπολείμματα τροφῶν, καὶ ἕνα μικρὸ ποσοστὸ 1% εἶναι τὰ διάφορα.

Ἄπλωμα ρούχων

Δὲν χρειάζεται νὰ γνωρίζεις πολὺ καλὰ μετεωρολογία γιὰ νὰ ἁπλώσεις σωστὰ τὰ ροῦχα.
Ἁπλὴ λογική

ἀναρχική κοινωνία ἀρχῶν

κοινωνία ἀρχῶν ἢ κοινωνία ἀρχόντων;

ή ἀλλιῶς, «κοινωνία ἰσότητας καὶ δικαιοσύνης» ἀπὸ τὴ μιὰ, καὶ διάκρισης ταξικότιτας καὶ παραγωγῆς «δούλων» ἀπὸ τὴν ἄλλη.

ἀνταγωνιστική παραγωγή!

ἐξάντληση τῶν πόρων: π.χ .Ἐλεφαντόδοντο,
ἢ παραγωγὴ ἀναπαραγωγῆς τῶν πόρων: π.χ. ἀρχαῖοι κλαδοῦχοι καὶ θέατρα.

Ή ὅλοι ἢ τίποτα

Στὴν παγκόσμια κοινωνία ποὺ ἔρχεται ἢ θὰ ἐπικρατήσει ἡ ἠθικὴ τῆς δικαιοσύνης ἢ τὸ χάος της ταξικότητας.

Ποιὸς θὰ κάνει τὴν δουλειὰ καὶ ποιός θὰ ἔχει «ὑπηρέτες»!

Ἀμφιβολία καὶ λήθη

Τὰ δύο πολὺ ἰσχυρὰ διανοητικὰ ἐργαλεῖα ποὺ διαθέτει ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος γιὰ τὴ γνώση τὴ δημιουργία καὶ τὸν ἔρωτα, εἶναι ἡ «ἀμφιβολία» καὶ ἡ «λήθη».

η ἀμφιβολία γιὰ τὰ μελλούμενα

καὶ ἡ λήθη τῶν παρελθόντων.

Ἀριστοτέλης καὶ Μαθηματικά

Τι εἶναι τὰ μαθηματικά;

Μαθηματικά εἶναι ὁ τρόπος σκέψης γιὰ τὴν ὀρθὴ κατανόηση τοῦ κόσμου.

Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ προηγεῖται τῆς ἐρώτησης τί εἶναι ἐπιστήμη.

Ὁ πατέρας τῶν μαθηματικῶν ἢ μᾶλλον ἕνας ἀπὸ τοὺς πατέρες τῶν μαθηματικῶν εἶναι ὁ Ἀριστοτέλης. Στὸ ἀριστουργηματικὸ ἔργο του «τὸ ὄργανο» μᾶς διδάσκει, μᾶς μαθαίνει, μᾶς περιγράφει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον θὰ βγάζουμε τὰ μαθηματικὰ (καὶ ὄχι μόνο) συμπεράσματα μὲ τὸν ὀρθὸ τρόπο.

Δηλαδή μᾶς μαθαίνει τὰ μαθηματικὰ τῶν μαθηματικῶν.

Καὶ ὅλο αὐτό, δηλαδὴ τὴν ἐπιστήμη του ὀρθῶς συλλογίζεται, ποὺ ἐμεῖς τὴ λέμε σήμερα «λογική», τὴν ἐφαρμόζει στὴ συνέχεια σὲ ὅλα τὰ ἔργα του!

Τὰ παραμύθια τῆς γιαγιᾶς

Αὐταπάτη, ἀπάτη, κλοπή, ψεῦδος, ἐκμετάλλευση, ἐκβιασμός, ἐκφοβισμός, ὑποδούλωση καὶ τὰ τοιαῦτα καὶ πῶς στὴ σημερινὴ κοινωνία ἐφαρμόζονται ἀπὸ ἄτομα σὲ ἄλλα ἄτομα.

Οἱ βασικὲς ἀπάτες καὶ αὐταπάτες ποὺ διδάσκονται ἀπὸ τὴν κούνια τοῦ ἀνθρώπου ξεκινῶντας ἀπὸ «τὰ παραμύθια τῆς γιαγιᾶς» καὶ φτάνοντας στὰ σχολικὰ βιβλία, εἶναι ἡ πίστη στὴν οἰκογένεια, τὴν πατρίδα, τὴ θρησκεία, τὴν ἐπιστήμη, τὴν τεχνολογία, καθὼς καὶ ἡ ἐξοικείωση καὶ ἡ ἀποδοχὴ τῶν ἐννοιῶν βασιλιᾶς, ὑπηρέτης, ἄρχοντας, δυνατὸς, δίκαιος, κακὸς, ἄδικος, καὶ τὰ παρόμοια.

Ἀρετὲς καὶ ταξικότητα

Ὅσον ἡ ταξικότητα μίας κοινωνίας αὐξάνεται (καὶ στὸ πλῆθος τῶν τάξεων καὶ σὲ «διαφορὰ τῆς ψαλίδας» μεταξύ των), τόσο:

1. διαστρεβλώνονται καὶ οἱ ἀξίες (ἠθικὲς αἰσθητικὲς γνωσιακὲς ) καὶ οἱ ἀρετὲς (δικαιοσύνης ἀνδρείας λιτότητας σωφροσύνης κλπ), ἀφ ἑνὸς στὸ ἀξιακὸ σύστημα της, καὶ ἀφ ἑτέρου στὸ ἀτομικό ἐπίπεδο τοῦ καθενός.

2. τόσο αὐξάνονται οἱ μηχανισμοὶ καταστολῆς τῆς κοινωνίας καὶ ἡ ἀτομικὴ καὶ ὁμαδικὴ ἐγκληματικότητα.

Ἀριθμὸς καὶ Σχέση

Ἀριθμὸς ἀριθμεῖ ἀριθμὸ ἐξ ὁρισμοῦ.

Ἀριθμὸς ἀριθμεῖ μέγεθος ὅταν ἔχει ὁρισθεῖ ἡ μονάδα.

Ἡ σχέση δύο μεγεθῶν μπορεῖ νὰ εἶναι σύμμετρη, ἀλλὰ συνήθως εἶναι ἀσύμμετρη.

Τέτοιες ἀσύμμετρες σχέσεις εἶναι τὸ π, τὸ ρίζα 2, τὸ e, τὸ i, οἱ ὁποῖες μπορεῖ καὶ νὰ σχετίζονται μεταξύ των!

Στὴν ἀπόλυτη ἑλληνικὴ ἐπιστήμη οἱ σχέσεις αὐτὲς δὲν ἦταν ἀριθμοί!

Ἀπὸ τὴν Ὁμάδα στὴ συμμορία

Πῶς νὰ μὴν ὁδηγηθεῖ τὸ παιδὶ ἀπὸ τὴν ὁμάδα στὴ συμμορία!

Ὁ ἀθλητισμὸς καὶ οἱ ὁμαδικὲς δραστηριότητες σήμερα ἀντὶ νὰ διδάξουν τὴν συνεργασία καὶ τὴν ἀποδοτικότητα τῆς ὁμάδας διδάσκουν τὸν ἀνταγωνισμὸ μὲ τὴν ἔννοια τῆς συμμορίας.

Γιατὶ δὲν διδάσκουν στὰ σχολεῖα «Ἀριστοτέλη»

Γιατί δὲν διδάσκουν στὰ σχολεῖα Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα, Ἐπίκουρο;

Ὅλο ἐκπαιδευτικὸ σύστημα στηρίζεται σὲ μία πλατφόρμα τέτοια ὥστε νὰ ἀναπαράξει τὸ σύστημα τῆς ἐξουσίας, τὸ ὁποῖο καθορίζει καὶ τὸ πρόγραμμα σπουδῶν.

Θὰ ἦταν ἑπομένως ἄκρως ἀντιφατικὸ σὲ ἕνα τέτοιο σύστημα νὰ διδάσκεται ἡ φιλοσοφία στὴν βάση της, δηλαδὴ στὴν κατάργηση τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ κάθε ἀδικία.

Ὁ Γέρος ἔλεγε

Ὅποια πέτρα καὶ νὰ σηκώσεις σὲ αὐτὴ τὴν κοινωνία
θὰ βρεῖς σκατᾶ καὶ δυσωδία

Κάτω ἀπ' ὅποια πέτρα κι ἂν κοιτᾶς,
σὲ αὐτὴ τὴν κοινωνία,
θὰ βρεῖς σκουπίδια καὶ σκατᾶ
καὶ μόνο δυσωδία.

Βία καὶ βιασύνη

ὁ σημερινὸς Πολιτισμὸς τῆς Ποσότητας μὲ βιασύνη παντοῦ καὶ πάντα.
Ὅλοι καὶ ὅλες τρέχουν νὰ προλάβουν.
πέρασε ἡ ὥρα πρέπει νὰ φύγω.
δὲν θὰ τὰ προλάβω ὅλα σήμερα, ὅπως κι ἐχθές.
Ἔχω νὰ.. καὶ πρέπει νὰ πάω νά...
νὰ μὴν ξεχάσω νά ...
νὰ προλάβω νά...
ψώνια ὑποχρεώσεις ,καὶ ἀναψυκτικά...

Βισκοελαστικότης καὶ στρέτσινγκ

Το ἀνθρώπινο σῶμα δὲν εἶναι οὔτε ἐλαστικὸ οὔτε ἄκαμπτο, ἀλλὰ εἶναι «ὑλικὸ» ποὺ στὴν ὁλότητά του ἐμφανίζεται ὡς «βισκοελαστικό»

Ὁρισμὸς τοῦ βισκοελαστικοῦ

Ὅταν μιὰ δύναμη σταθερὴ στὰ ὅρια τῆς ἐλαστικότητος του,ῦ ἐφαρμόζεται σὲ ἕνα σῶμα, καὶ ἡ παραμόρφωση εἶναι ἀνάλογη τοῦ χρόνου ποὺ ἐφαρμόζεται ἡ δύναμη καὶ ὄχι ἀνάλογη τῆς δύναμης, τότε τὸ σῶμα εἶναι «βισκοελαστικό»,

Π.χ. οἱ πλαστικὲς σακοῦλες σκουπιδιῶν εἶναι βισκοελαστικὸ ὑλικὸ καὶ γι αὐτὸ ἂν ἀσκήσουμε ἀπότομα μιὰ δύναμη σκίζονται ἐνῶ ἂν ἀσκήσουμε γιὰ μεγαλύτερο χρόνο μικρότερη δύναμη σταθερὴ ἔχουμε ἐπιμήκυνση ἀνάλογη τοῦ χρόνου!

Στα Τραβήγματα τώρα.
Τραβήγματα στατικά.
Τραβήγματα δυναμικά.

Τὰ στερεὰ ὑλικὰ σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄμορφα ἔχουν τὰ διάφορα μέτρα ἐλαστικότητος ἕκαστο διαφορετικὸ σὲ κάποια ὅρια δυνάμεων.

Το πρῶτο ποὺ ψάχνουμε στὰ «τραβήγματα» (διατάσεις) εἶναι νὰ βροῦμε ὅλες τὶς δυνατὲς γωνίες στὶς ἀρθρώσεις καὶ στὰ συμπλέγματα τῶν ἀρθρώσεων.

Αὐτοτέλεια καὶ ὑποτέλεια

Οἱ δύο μεγάλες κοινωνικὲς ἔννοιες, μὲ τὶς ὁποῖες ἡ ἀνθρωπότητα γράφει τὴν ἱστορία της.

«Τέλος», εἶναι ὁ σκοπὸς, «αὐτοτελής», εἶναι αὐτὸς ποὺ θέτει ὁ ἴδιος τοὺς σκοποὺς γιὰ τοὺς ὁποίους ἐργάζεται. «ὑποτελεῖς», εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν τοὺς σκοποὺς κάποιων ἄλλων

Αὐτοπειθαρχία

Αὐτοπειθαρχία: ἡ ἀρετὴ προϋπόθεση καὶ πλατφόρμα γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ὅλων τῶν ἄλλων ἀρετῶν.

Στὶς ἀρχές σου, ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ πείθεσαι καὶ νὰ πιστεύεις, τὶς ἀρχὲς ποὺ ἐσὺ ὁ ἴδιος θὰ ἀνακαλύπτεις, τὶς δικές σου καὶ νὰ αὑτοπείθεσαι σὲ αὐτὲς καὶ μὲ τὴ σκέψη σου καὶ μὲ τὴν πράξη σου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρετὴ τῆς «αὐτοπειθαρχίας», νὰ βάζεις μόνος σου τὴν σκέψη καὶ τὴν πράξη σου νὰ εἶναι ἀνάλογες καὶ συνεπεῖς μὲ τὶς «ἀρχὲς» ποὺ ἐσὺ ὁ ἴδιος ἔχεις δεχτεῖ.

Γλώσσας συνέχεια

Ἡ Γραπτὴ γλῶσσα.

Ἡ γραφὴ μιᾶς γλώσσας εἶναι ἕνα θέμα ὅπου ἡ ἱστορία τὸ ἔχει ἀναδείξει μὲ ἕναν πολὺ περίεργο τρόπο καὶ ὡς πρὸς τὴν παραγωγὴ της καὶ ὥς πρὸς τὴν κριτική της καὶ ὡς πρὸς τὸν σκοπὸ καὶ τὴν χρησιμότητα της.

Νὰ δοῦμε ἀρχικῶς μόνο τοὺς σκοποὺς γιὰ τούς ὁποίους ὑπῆρξε ἡ «Γραφή»!

Ὁμιλῶ πάντα μὲ δεδομένο τὸ ἀξίωμα ὅτι «Γλῶσσα εἶναι κυρίως ὁ Προφορικὸς Λόγος»!

Γραπτό κείμενο λοιπὸν ἔχουμε μὲ σκοπὸ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν, κυρίως γιὰ ἀνάγκες ἐκφράσης, ἀνάγκες παιδείας, καλλιτεχνικὲς ἀνάγκες, ἀνάγκες ἐξουσίας, πολιτικὲς ἀνάγκες, ἀνάγκες Δημοκρατίας καὶ ρητορείας, ἀνάγκες παραγωγῆς, ἀνάγκες ἐμπορίου καὶ λοιπά.

Ἑπομένως ἡ «Γραφή», ὡς ἀποτύπωση τοῦ προφορικοῦ λόγου σὲ κάποιο «μέσον» μὲ σκοπὸ τὴν ὅσο γίνεται πιστότερη διατήρηση τοῦ «προφορικοῦ κειμένου» γιὰ ὅποια μελλοντικὴ χρήση, καθίσταται ἀναντικατάστατο κοινωνικὸ προϊόν.

Ἡ προσπάθεια γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς γραφῆς, μὲ σκοπὸ τὴν πιστότερη ἀναπαραγωγὴ τοῦ προφορικοῦ κειμένου στὸ μέλλον, δημιούργησε τὴ γραπτὴ γλῶσσα μὲ ὅλα τὰ σύμβολά της, τὸ ἀλφάβητο, τοὺς ἀριθμούς, τὶς νότες, τὰ σημεῖα στίξεως, τὴ γραμματική, τὸ συντακτικὸ κλπ.

Σήμερα μὲ τὴν ὑψηλὴ τεχνολογία ποῦ διαθέτει ἡ ἀνθρωπότης, ὅπου ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι μὲ ἕνα Smartphone στὴν τσέπη, ἡ ἀνάγκη τῆς διατήρησης τοῦ προφορικοῦ κειμένου ἐξυπηρετεῖται πολὺ καλύτερα μὲ τὴ δημιουργία «πολυμέσων» π.χ. βίντεο, παρὰ μὲ τὴν κλασσικὴ γραφή!

Δηλαδή μπορεῖ αὐτὸς ποὺ ἔχη «ἕνα κείμενο» καὶ θέλει νὰ τὸ ἀναπαράξει ἀντὶ νὰ τὸ γράψει στὸ χαρτί, νὰ μᾶς φτιάξει ἕνα βίντεο, ὅπου θὰ βλέπουμε καὶ τὸ πρόσωπό του καὶ τὸν τρόπο ποὺ μιλάει, τὶς χειρονομίες του, τὸν τονισμὸ τῶν λέξεων καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποία δὲν ἀποτυπώνονται εὔκολα σὲ γραπτὸ κείμενο, καὶ ἔτσι πρῶτον ὁ λόγος του εἶναι πιὸ ἀξιόπιστος, καὶ θὰ διατηρηθεῖ στὸ μέλλον καὶ ξεπερνάει τὸ πρόβλημα τῆς ὀρθογραφίας!

Ἡ γραφὴ πλέον πραγματικὰ δὲν ἔχη νόημα. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ καὶ οὐσιαστικὴ φωνητικὴ γραφὴ ἡ ἀναπαραγωγὴ σὲ «πολυμέσα»,

Ἐγώ προτιμῶ νὰ παρακολουθήσω ἕναν ἐπιστήμονα νὰ ὁμιλεῖ σὲ ἕνα βίντεο πάρα νὰ διαβάσω τὸ κείμενο αὐτὸ τυπωμένο σὲ ἕνα βιβλίο (καὶ μάλιστα φωνητικῆς γραφῆς).

Εἶναι ἀλήθεια τελικά, ὅτι ἡ «Γραφὴ» ἱστορικὰ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς ἐξουσίας ἔπαιξε ἕναν πάρα πολὺ ὕποπτο ρόλο στὴν ὑποδούλωση τῶν ἀνθρώπων μέσῳ τῶν νόμων τῆς ἐξουσίας, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ μποροῦν νὰ διαβαστοῦν ἀπὸ τοὺς ὑπηκόους. Φυσικὰ ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες ,καὶ ἐνάρετες χρήσεις τῆς γραπτῆς γλώσσας, ὅπως τὰ ἔργα τέχνης π.χ. Ἰλιάδα καί Ὀδύσσεια ποὺ διαδίδονται γραπτῶς.

Σήμερα τὰ τελευταῖα 50 χρόνια ἡ αὐταρχικότητα τῆς ἐξουσίας συνεχῶς μεγαλώνει, οἱ δημοκρατίες καταργοῦνται φανερὰ ἢ μὴ καὶ ἡ ἀποβλάκωση τῶν ἀνθρώπων πρέπει νὰ γίνει καὶ μέσῳ τῆς κατάργησης τῆς δυνατότητας των νὰ διαβάζουν ἀπελευθερωτικὰ κείμενα ποὺ ἔχουν γραφτεῖ κάποιες ἄλλες ἐποχὲς μὲ κάποια ἄλλη γραφή. Ἐὰν αὐτὰ τὰ κείμενα τὰ μεταφέρουμε σὲ μονοτονικὴ ἡ φωνητικὴ γραφὴ τότε αὐτὰ τὰ κείμενα χάνουν τὸ 99% τῆς ἀξίας τους.

Το ζήτημα Λοιπὸν τῆς συνέχειας ἢ ὄχι τῆς ἱστορικῆς γραφῆς εἶναι καθαρὰ πολιτικὸ καὶ μόνο μία Πολιτεία μὲ δημοκρατία θὰ μποροῦσε νὰ ἀποφασίσει τὴν ὀρθὴ γραφὴ τῆς γλώσσας.

Τὰ συμφέροντα τῶν μεγάλων ἑταιρειῶν τοῦ ἐμπορίου, τῶν ἑταιρειῶν τοῦ παγκόσμιου τουρισμοῦ καὶ μεταφορῶν, τῶν πολυεθνικῶν, τῶν ἀγορῶν χρήματος, ἐπιθυμοῦν τὴν ἰσοπέδωση πρὸς τὰ κάτω τῆς γραφῆς τῆς γλώσσας γιὰ προφανεῖς λόγους, γιατί ἔτσι πιστεύουν ὅτι θὰ αὐξήσουν τὰ κέρδη των.

Σήμερα, ἐννοῶ τὰ τελευταῖα χρόνια, στὴν Ἑλλάδα ἡ προσπάθεια τῆς ὑποβάθμισης τῆς γλώσσας εἶναι ἕνα μεγάλο πολιτικὸ ζήτημα. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ βρίσκονται συντονισμένα ὑπουργεῖα, πανεπιστήμια, ἰνστιτοῦτα, φορεῖς, παπαγαλάκια τῆς ἐξουσίας μὲ σκοπὸ τὴν ὑποβάθμιση τῆς γλώσσας καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς γραφῆς καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς γραμματικῆς καὶ στὸ ἐπίπεδο τοῦ συντακτικοῦ καὶ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Καταργήθηκαν οἱ δοτικὲς, καταργήθηκε ἡ τρίτη κλίση, καταργήθηκαν οἱ τόνοι καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ὑπουργικὲς ἀποφάσεις, μὲ νόμους, μὲ θεωρίες ἰνδοευρωπαϊκὲς καὶ ἄλλες ἀνοησίες, ὅλοι μαζὶ παλεύουν ὥστε νὰ καταργηθεῖ ἡ δυνατότητα τῶν νέων ἑλλήνων καὶ ἀνθρώπων νὰ ἔχουν πρόσβαση στὰ κείμενα, τὰ ἑλληνικὰ, ποὺ ἀκόμα εἶναι μόνο μὲ ἱστορικὴ γραφὴ δὲν τὰ ἔχουν μεταφέρει σὲ μονοτονικὴ πλὴν ἐξαιρέσεων.

Ἡ πρόταση ἡ δική μου εἶναι νὰ διαφυλάξουμε τὰ κείμενά μας, στὴν ἱστορική τους «Γραφή», νὰ τὰ διαβάζουμε καὶ νὰ τὰ κατανοοῦμε ὡς τέτοια καὶ νὰ συνεχίζουμε νὰ γράφουμε ὅσο μποροῦμε μὲ τὸ ἴδιο σύστημα, νὰ παλεύουμε δέ, σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο, νὰ ἀνατραποῦν αὐτοὶ οἱ νόμοι καὶ οἱ ἰδεολογίες.

Γυμναστικὴ καὶ στὰ τρία ἐπίπεδα

Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ κάνει γυμναστικὴ καὶ στὰ τρία ἐπίπεδα, σωματικὸ πνευματικὸ καὶ ψυχικό.

Στὸ σωματικὸ ἐπίπεδο εἶναι ἡ γνωστὴ σὲ ὅλους Γυμναστική. Ἀλλὰ ἐπίσης πρέπει νὰ γυμνάζει:

Τον νοῦ του, τὸ μυαλό του δηλαδὴ νὰ ἐξασκεῖται μὲ διάφορα διανοητικὰ προβλήματα, ἀσχολούμενος μὲ τὴν ἐπιστήμη ἐν γένει.

Καὶ νὰ γυμνάζεται καὶ στὸ τρίτο ἐπίπεδο τὸ ψυχο-συναισθηματικὸ δηλαδὴ νὰ νευριάζει, νὰ ἀγαπάει, νὰ μισεῖ, νὰ φωνάζει, νὰ θυμώνει, νὰ ἐξοργίζεται καὶ τὰ λοιπά, αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχει εὔκολα μὲ τὴν «ἐπικοινωνία» μὲ ἄλλους ἀνθρώπους.

Γυμναστικὴ καὶ ἐργασία

Νὰ διακρίνουμε τὴν ἔννοια τῆς γυμναστικῆς ἀπὸ τὴν ὁποιαδήποτε ἄλλη δραστηριότητα ἐργασίας ἢ κάλυψης ἄλλης ἀνάγκης.

Ἀρχικὰ ἔχουμε διακρίνει τὴν γυμναστικὴ ἀπὸ τὶς ἀθλητικὲς δραστηριότητες. Τὸ κλειδὶ τῆς ἰδανικῆς γυμναστικῆς εἶναι ἡ ἀπουσία σκοπιμότητας, ἔξω ἀπὸ τοὺς στόχους αὐτῆς καθ’ αὐτῆς τῆς γυμναστικῆς.

Ὁποιαδήποτε κίνηση ἔχει (καὶ) ἄλλον ἢ ἄλλους σκοποὺς δὲν εἶναι γυμναστικὴ ἀσχέτως ἂν γυμνάζει κάποια συστήματα τοῦ σώματος.

Κάνουμε ἑπομένως γυμναστικὴ μόνο γιὰ τὴν γυμναστικὴ ὅσο μᾶς ἐπιτρέπει ἡ ὅλη μας κοινωνικὴ καὶ σωματική μας κατάσταση γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουμε τοὺς σκοποὺς καὶ στόχους τῆς γυμναστικῆς ἤτοι κάλλος, ὑγεία, εὐεξία.

Γκαρσόνια

Οἱ κοινόχρηστοι δοῦλοι

Γνώση, Γλῶσσα, Ἐπιστήμη

Ἡ ἱστορία δὲν μπορεῖ νὰ γράφει, καθότι ἡ ἄδικη δομὴ τῆς ἑκάστοτε κοινωνίας γιὰ πολλοὺς λόγους δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοηθεῖ νὰ συνειδητοποιηθεῖ καὶ νὰ περιγραφεῖ ἀπὸ τὸν ἱστορικό.

Ὅλα τὰ ἐπίθετα εἶναι στὴ βάση τους ἀριθμοί, τὰ κατ’ ἐξοχὴν ἐπίθετα.

Ἡ ἱστορία γράφεται μὲ ἐπίθετα, ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸ παίξουν οὐσιαστικά.

Στὰ ὅρια τῆς ἀκροβασίας τῶν τριῶν αὐτῶν στηρίζεται ἡ ἱστοριογραφία.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν τὴν μόδα;

Οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν τὴ μόδα γιὰ πολλοὺς καὶ ποικίλους λόγους.

Οἱ ἀντιθέσεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας μας δίνουν τὸ σκηνικὸ καὶ τὴν ἀπάντηση σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα.

Πρώτη ἀντίθεση: ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζῶο μιμητικὸ ποὺ προσπαθεῖ νὰ διαφέρει.

Δευτέρα ἀντίθεση: ἡ ζωὴ στηρίζεται στὸν θάνατο ἄλλης ζωῆς.

Τρίτη ἀντίθεση: ὁ κάθε ἕνας θέλει νὰ ἐξουσιάζει ἀλλὰ νὰ μὴν ἐξουσιάζεται.

Τέταρτη ἀντίθεση: ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται πολλὲς ὧρες γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει ἐλεύθερο χρόνο δηλαδὴ νὰ μὴν ἐργάζεται.

Ψυχραιμία

Πότε χάνουμε τὴν ψυχραιμία μας;

Ὅταν ὁ ἄλλος ἐπιβάλλεται στὶς αἰσθήσεις μας
Ὅταν ὁ ἄλλος δὲν ἀποδέχεται τὶς ἀπόψεις μας
Ὅταν ὁ ἄλλος ἀπαιτεῖ νὰ ἀλλάξουμε τὸν τρόπο σκέψης μας

Πῶς τὴν ἀνακτοῦμε πίσω;

ἀπομόνωση σὲ ὕσηχο μέρος
μπάνιο στὴ θάλασσα ἢ στὴ μπανιέρα
ἕνα καλὸ φαΐ
ἕνα ἥσυχο καὶ βαθὺ ὕπνο
μιὰ βόλτα σὲ ἄγνωστα ὡραῖα μέρη (περπάτημα)

«Γιὰ τὸν ὕμνο»

Γυμνός, γυμνὴ, γυμνὸ, ἀρχικὰ ἐπίθετο

Ὕμνος εἶναι ἡ εὐχὴ γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη.

ὑψώνουμε τὰ χέρια γιὰ τὸν ὕμνο, ἐξ οὗ καὶ τὸ γυμνὸ καθότι οἱ βραχίονες αὐτόματα γυμνώνονται.

Ἀρχικῶς «γυμνὸ» σήμαινε, χωρὶς καλύμματα κάποιο μέρος τοῦ σώματος.

Δὲν σημαίνει κατ ἀνάγκη τσίτσιδο, ἀλλὰ ὅταν θέλουμε νὰ ποῦμε ὅτι κάποιος εἶναι τσίτσιδος λένε «ὁλόγυμνος».

Ὅπως γίνονταν τὰ χέρια τῶν Ἀχαιῶν γιὰ τὸν ὕμνο. οἱ ἀρχαῖοι γιὰ ὕμνο =γυμνό.

γυμναστική ἡ κίνηση τοῦ σώματος ἀπηλλαγμένη ἀπὸ κάθε τι περιττὸ μὲ συμμετρία ρυθμὸ πληρότητα καὶ προσαρμογή.

Ἡ «Δημοκρατία» τοῦ δικομματισμοῦ

Ἡ «Δημοκρατία» τοῦ δικομματισμοῦ καὶ τῶν ΜΜΕ ,εἶναι ταυτόσημη μὲ ὅποια δικτατορία μπορεῖ νὰ νοηθεῖ

Ποιὸς δικαιοῦται νὰ ἔχει δημόσιο λόγο

«Δημόσιο λόγο» μπορεῖ νὰ ἔχει κάποιος, ὁ ὁποῖος δηλώνει ἀνοικτὰ τὰ οἰκονομικά του στοιχεῖα (εἰσόδημά, περιουσία καὶ τὶς πηγές τους).

Νὰ δημοσιοποιήσουμε στὸ Internet τὰ οἰκονομικά μας στοιχεῖα καὶ τὶς δηλώσεις μας στὴν ἐφορία, καὶ μόνο τότε νὰ μποροῦμε νὰ μιλᾶμε «δημοσίως» ἐλεύθερα.

Δημόκριτος ἐναντίον Ἐπίκουρου

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀκόμα νέος ἀκολουθεῖ περισσότερο τὴν Δημοκρίτεια ὁδὸ τῆς γνώσης ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ ταξίδια καὶ ἐπισκέψεις νέων τόπων καὶ γνωριμίες μὲ νέους ἀνθρώπους.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος φτάσει σὲ κάποια ἡλικία τότε ἀκολουθεῖ τὴν Ἐπικούρειο ὁδὸ τῆς γνώσης ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ νὰ βλέπει γύρω του τοπικὰ πὼς ἀλλάζει ὁ κόσμος μὲ τὴν ὥρα, τὶς ἐποχές, τὸ γῆρας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν πραγμάτων, κλπ, χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ ταξιδεύει.

Δανειστής ἢ φοροφυγάς;

Δανειστὴς καὶ φοροφυγὰς εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες, ἢ καλύτερα κάθε δανειστὴς εἶναι κατ’ ἀνάγκη φοροφυγάς.

Δεξιόχειρες καὶ δεξιόστροφοι

Δὲν ὑπάρχουν μόνο οἱ δεξιόχειρες καὶ οἱ ἀριστερόχειρες. Αὐτὴ ἡ κατάταξη εἶναι ἡ προφανής.

Ὑπάρχουν ἐπίσης καὶ οἱ ἀριστερόστροφοι καὶ οἱ δεξιόστροφοι. Π.χ. μὲ ποιὰ «φορὰ» γράφει κάποιος ἕναν κύκλο.

Γυμνός, μπροστὰ στὸν καθρέφτη

Οἱ ἄριστες συνθῆκες σωστῆς γυμναστικῆς

Δουλείας συνέχεια

Γιὰ νὰ γίνεις πραγματικὰ ἐλεύθερος τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ κάνεις εἶναι νὰ ἀποποιηθεῖς το νὰ ἔχεις δούλους.

Σὲ κάθε ἐποχὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ γράψουν τὴν Ἱστορία ἔχοντας πάντοτε τὸ ἄγχος νὰ μὴν κατηγορηθοῦν ἀπὸ τὶς ἑπόμενες γενιὲς γιὰ τὴ δουλεία ποὺ ἐπιβάλλουν στὴ δική τους ἐποχὴ ἐνῶ κριτικάρουν παράλληλα τὴν δουλεία τῶν προηγούμενων ἐποχῶν.

Ἡ ὑποκρισία δὲν ἔχει τέλος.

Ἡ κοινωνία στὴν ὁποία ζοῦμε ἔχει δημιουργήσει ὅλες τὶς προϋποθέσεις (μεγάλα ποσοστὰ ἀνεργίας), γιὰ νὰ ἔχει ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι νὰ παρακαλᾶνε νὰ γίνουνε δοῦλοι.

Ἡ γνώση

Ὁ Ἄνθρωπος γιὰ ὅτι γνωρίζει, φτιάχνει «Θεωρίες»,
γιὰ ὅτι δὲν γνωρίζει, φτιάχνει «Θεούς»,
κι ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ ξεχωρίσει τί γνωρίζει καὶ τί ὄχι, φτιάχνει «Θρησκεῖες»

Ἡ ἄγνοια

Οἱ δύο δρόμοι τῆς Ἄγνοιας.

Ὁ ἕνας εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἡμιμάθειας ποὺ τὸν ἀποκαλοῦμε «Ἐπιστήμη»,
καὶ ὁ ἄλλος ὁ δρόμος τῆς αὐτογνωσίας ποὺ τὸν ἀποκαλοῦμε «Φιλοσοφία».

Το γονιδίωμα εἶναι ἕνα πολὺ ἐξελιγμένο ρολόϊ

Διαφοραί: Ἀριστοτέλης, Πλάτων, Ἐπίκουρος

Ὡς πρὸς τὶς κοινωνικὲς σχέσεις παραγωγῆς καὶ τὴν ὀργάνωσης τους στὴν κοινότητα.

Πλάτων. Ἡ κοινωνικὴ ὀργάνωση καὶ ἡ κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ταυτότητας τῶν ἀτόμων εἶναι πρωταρχικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, ποὺ εἶναι ἡ βάση γιὰ τὴν κοινωνικὴ εὐημερία.

Ἀριστοτέλης. Τὸ ἐνάρετο ἄτομο σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν κοινωνικὴ αὐτοπιστοποίηση μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει μιὰ κοινότητα τῆς εὐδαιμονίας

Ἐπίκουρος. Κάλυψη τῶν ἀναγκῶν μὲ λιτότητα, φιλία, δικαιοσύνη. Προτεραιότητα στὴ σκέψη καὶ πνευματικὴ ἀνάπτυξη.

Δουλείας συνέχεια

Ἐλευθέρους ἀφῆκε πάντας ὁ Θεός, οὐδένα δοῦλον ἡ φύσις πεποίηκε.

Πίνδαρος

Ὁ θεὸς ὅλους ἐλεύθερους ἐποίησε Ἡ φύση δὲν φτιάχνει δούλους.

Ἔνστολος

Τὰ ἔνστολα ἐπαγγέλματα εἶναι ὁ πλήρης ἐξευτελισμὸς τοῦ ἀνθρώπου!
ὁ ἐργαζόμενος, ὁ δοῦλος, ὁ σκλάβος, ὁ ὑπηρέτης, ὁ στρατευμένος.

Ἑλληνικὴ Γλῶσσα

Ἡ «λέξη» ἔχει πολλὲς διαστάσεις θεώρησης καὶ νοήματα καὶ ἔχει ἀκόμη πιὸ πολλὲς ὅταν εἶναι ἐκτὸς κειμένου καὶ κειμενικοῦ περιβάλλοντος.

Π.χ.
Τὸ Νόημά της,
Ἡ Ἱστορία της,
Ἡ Ἐτυμολογία της,
Οἱ Ἰδεολογικὲς προσεγγίσεις της,
Ἡ γραμματικὴ καὶ συντακτικὴ τῆς δομή,
καὶ τὰ λοιπὰ τοιαῦτα.

Θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω εἶναι ὅτι ὅλες οἱ λέξεις ἔχουν τὸ ἴδιο ἐπιστημονικὸ βάρος κάτω ἀπὸ τὸ πρίσμα τῆς ἐπιστήμης τῆς γλώσσας.

Δὲν ὑπάρχουν λέξεις καλὲς καὶ κακές.

Τὰ ἰδεολογικὰ φορτία καὶ τὰ ἱστορικὰ νοήματα ποὺ φέρνουν οἱ λέξεις δὲν εἶναι νομίζω ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης τῆς γλώσσας, καὶ οὔτε βέβαια πειράζει νὰ ἀναφέρονται.

Το μόνο ἀντεπιστημονικὸ καὶ ἀπαράδεκτο εἶναι ἡ χρήση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἰνδοευροπαϊκῆς ὑπόθεσης.

Ὅπου τοῦτο ἀνιχνεύω προφανῶς δὲν διαβάζω τὸ περιεχόμενο τῆς ἀνάρτησης. Δυστυχῶς στὶς μέρες μας εἶναι πολλοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν αὐτὴν τὴν ἀνοησία. Πολλὰ βιβλία γραμματικῆς καὶ λεξικὰ ἔχουν γραφτεῖ μὲ αὐτὴ τὴν βάση. Δυστυχῶς διδάσκεται ἀκόμη καὶ σὲ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια.

«Γένωμα», «Γενωμικὸς» οἱ δύο νέες λέξεις τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας ποὺ προέρχονται ἀπὸ τοὺς ἀγγλικοὺς ὅρους «genum» «genomic» ἀντιδάνειο, ἐνῷ ὑπῆρχαν ἤδη στὴν Ἑλληνικὴ οἱ «γονιδίωμα» καὶ «γονιδιωματικὸς» ποὺ σημαίνουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ἀντίστοιχα!

Οἱ ἰθύνοντες ὅμως δὲν τὸ γνώριζαν καὶ μετέφρασαν τοὺς ἀγγλικοὺς ὅρους!

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔτσι γίνεται πλουσιότερη καὶ στὸ μέλλον μὲ τὴν πρόοδο καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς βιοιατρικῆς θὰ βρεθοῦν «νέες ἔννοιες» γιὰ νὰ ὀνομαστοῦν κατάλληλα μὲ τὴν διάκριση τῶν ὅρων αὐτῶν, «γένωμα», «γονιδίωμα», Πχ θὰ μποροῦσε νὰ σημαίνει τὸ «γονιδίωμα» ὅτι σημαίνει καὶ σήμερα καὶ τὸ «γένωμα» νὰ σημαίνει τὸ μέρος τοῦ γονιδιώματος γιὰ τὸ ὁποῖο γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τὶς βιοχημικές του λειτουργίες!

ἕνα, μηδέν, ἄπειρο

Γιατί τὸ «ἕνα», τὸ ἔβγαλαν ἀπὸ τοὺς πρώτους ἀριθμούς; λὲς καὶ δὲν εἶναι ὁ κατ' ἐξοχὴν «ὁ πρῶτος τῶν πρώτων».

Ἕλληνες

Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται 6 χιλιάδες χρόνια τώρα! Ἀπὸ τὸ Τρωικὸ Πόλεμο μέχρι σήμερα.

Τὰ εἴδη δράσης

πρόγραμμα ἐξουσίας ἔξωθεν

ἀποφάσεις ἔσωθεν ἀπὸ ἐνσωματωμένες ἰδεολογίες

ἐλεύθερη δράση

Ἐγκληματικότητα

Ἐγκλήματα κοινωνικῆς δομῆς:
ἄδικοι νόμοι, ἄδικοι θεσμοί, ἐξουσιαστικοὶ μηχανισμοί.

Ἐγκλήματα ἐκ τῶν ἄνω:
φοροδιαφυγὴ, διαπλοκὴ, κατάχρηση ἐξουσίας, κλοπὴ δημοσίου χρήματος, ὑπεξαίρεση, μίζες.

Ἐγκλήματα ἐκ τῶν κάτω:
σωματεμπορία, πορνεία, διαρρήξεις, κλοπὲς, ἀνθρωποκτονία, δολιοφθορὲς, ἀπάτες, ἐπαιτεία, ἐκβιασμοὶ, βιασμοί.

Ἔθνη, Κράτη, Συμμαχίες, Ὀργανισμοί, Ἑνώσεις

Μὲ τὸ τέλος τῆς φεουδαρχίας, ἡ «Κυριαρχία» ἐκμεταλλευόμενη καὶ τὶς νέες τεχνολογίες, ἀνακαλύψεις, ἰδεολογίες, κατασκεύασε, γιὰ δικό της λογαριασμὸ καὶ μόνο, τὰ νέα ἐξουσιαστικά της ἐργαλεῖα· τὰ ἔθνη, τὰ κράτη, τὶς συμμαχίες, τοὺς ὀργανισμούς, τὶς ἑνώσεις κρατῶν καὶ λοιπὰ παρεμφερῆ· γιατί ἔτσι ἐξυπηρετοῦνταν καλύτερα τὰ ἐξουσιαστικά της συμφέροντα.

Ἐξειδίκευση καὶ Ὑποτέλεια

Ἡ Ἐξειδίκευση καὶ ἡ Ὑποτέλεια εἶναι ταυτόσημα μὲ τὸν Ἀναλφαβητισμό

Ἐμπορίας ἀποτελέσματα

Ἐμπορίας ἀποτελέσματα ἢ τὸ Μάρκετινγκ τῆς κοινωνίας τῶν δούλων τῶν δολοφόνων καὶ τῶν ψευτῶν.

Αὐτὴ ἡ κοινωνία σου ἀπαγορεύει τὸ Α γιὰ νὰ σοῦ τὸ πουλήσει ὡς Β.

Σοῦ ἀπαγορεύει τὸν Ἔρωτα γιὰ νὰ σοῦ πουλήσει «Πορνεία»,
Σοῦ ἀπαγορεύει τὴν Λογικὴ Σκέψη γιὰ νὰ σοῦ πουλήσει «Μόδα»,
Σοῦ ἀπαγορεύει τὴν Γνώση γιὰ νὰ σοῦ πουλήσει «Παραπληροφόρηση».

Ἐλαστική Ἠθική

Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Ἠθικὴ εἶναι σταθερὴ, ἀκλόνητη, μόνιμη, καθολικὴ, διαχρονικὴ, εἶναι μία ἕρπουσα ἰδεολογία.

Ἔλλειψη πόνου

Ἡ ὀρθὴ κίνηση (γυμναστικὴ) σοῦ ἐξασφαλίζει τὴν ἔλλειψη σωματικοῦ πόνου, ὅπως ἡ ὀρθὴ σκέψη σοῦ ἐξασφαλίζει τὴν ἔλλειψη ψυχικοῦ πόνου.

Ἐργασία, ἀμοιβὴ, φορολογία

Μία πολὺ δύσκολη μέτρηση.

Ὁ μισθωτὸς ἐργάτης τοῦ σήμερα ἴσως νὰ μὴν ἔχει καμία οὐσιαστικὴ διαφορά ἀπὸ τὸν σκλάβο (res) τοῦ μεσαίωνα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὁ ἐργάτης σήμερα πιστεύει ὅτι εἶναι σὲ καλύτερη μοῖρα ἀπὸ τὸν σκλάβο τοῦ μεσαίωνα.

Οἱ ἑταιρεῖες καὶ τὰ κράτη εἶναι οἱ νταβατζῆδες τῆς ἐργασίας, δηλαδὴ τῆς παραγόμενης κοινωνικῆς ἀξίας, καὶ βρίσκονται σὲ μιὰ καταπληκτικὴ ἁρμονικὴ συνεργασία μεταξύ τους, γιὰ τὴν ἰδιοποίηση αὐτῆς τῆς ἀξίας ἀπὸ μιὰ μειοψηφία ἐξουσιαστῶν ἐκμεταλλευτῶν.

Ἡ κλοπὴ τῆς ἐργασίας, ὁ ἐξευτελισμὸς τῆς ἀξιοπρέπειας, ἡ ἐκμετάλλευση τῶν ἀνθρώπων γίνεται μέσα ἀπὸ τοὺς ἀκόλουθους μηχανισμούς.

1. Οἱ φόροι.

Μόνο οἱ ἐργαζόμενοι πληρώνουν φόρους, οἱ ἑταιρεῖες ὄχι μόνο δὲν πληρώνουν ἀλλὰ τοὺς ἐπιστρέφονται χρήματα μὲ πολλοὺς τρόπους, π.χ. μέσῳ τῶν τοκοχρεωλυσίων τῶν δανειακῶν συμβάσεων ἢ μέσῳ τῶν ἐπιστροφῶν φόρου γιὰ διάφορους δῆθεν ἀναπτυξιακοὺς λόγους ἢ τὶς παράκτιες ἑταιρεῖες καὶ λοιπὰ παρόμοια.
Οἱ φόροι πλέον δὲν δίνονται γιὰ κοινωνικὲς προσφορὲς, ὡς εἴθισται, ἀλλὰ μὲ τὸ κόλπο τῆς κρατικῆς ὑπερχρέωσης πᾶνε πίσω στὶς ἑταιρεῖες.

Ἡ φορολόγηση τῶν ἑταιρειῶν εἶναι ψεύτικη καὶ ὄχι μόνο ἐπιστρέφονται οἱ φόροι τους μέσῳ νόμων (πχ ἀνάπτυξης) ἢ δὲν πληρώνονται παρανόμως καὶ ἀτιμώρητα.

Γιὰ τὶς διαπλοκὲς καὶ τὰ λαδώματα τῶν πολιτικῶν ἀπὸ τὶς ἑταιρεῖες εἶναι τόσο γνωστὰ στὴν κοινὴ γνώμη ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τὶς τονίσουμε ἰδιαίτερα στὸ παρὸν κείμενο.

Ὁρισμὸς τῆς ἔννοιας τοῦ «νταβατζή». «Νταβατζὴς» εἶναι ὁ κάτοχος μιᾶς (ἢ περισσοτέρων) πόρνης, ἡ ὁποία τοῦ δίνει τὸ 95 μὲ 99 % τῶν εἰσπράξεων της ὡς ἀμοιβὴ προστασίας.

Γιατί «κράτος» καὶ «ἑταιρεῖες» εἶναι οἱ «νταβατζῆδες» τῶν ἐργαζομένων εἶναι φανερό.

Γιὰ τὸν ἀνταγωνισμὸ μεταξὺ τῶν ἑταιρειῶν καὶ τὸ πὼς μιὰ ἑταιρεία ἂν δὲν εἶναι ἀνταγωνιστικὴ χάνεται θὰ τὸ συζητήσουμε ἐκτενῶς ἀλλοῦ.

2. Ἡ Παιδεία:

Ἡ διδασκαλία τοῦ ἀνταγωνισμοῦ καὶ τῆς ἐπιβράβευσης δίνει στὸν «νέο», ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μέχρι τὸ διδακτορικὸ, ὅλο ἐκεῖνο τὸ διανοητικὸ ὑπόβαθρο γιὰ τὴν ἐπιδίωξη, ἀνοχὴ, καὶ ἀποδοχὴ τῆς κοινωνικῆς ταξικῆς ἀξίωσης, καὶ ἄρα τὴν συντήρηση καὶ τὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ κοινωνικοῦ στάτους τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ταξικότητας· δηλαδὴ τὴν ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ δίπολου «ἀφέντης -δοῦλος».

3. Ὁ στρατὸς καὶ ἡ ἀστυνομία
4. Τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης
5. Τὰ μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς
6. Ἡ μαζικὴ κουλτούρα

Ἐργαλεῖο ἢ ὅπλο ἢ προϊόν

Ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία παράγει «ἐργαλεῖα», «ὅπλα», «προϊόντα». Ὁλάκερη ἡ γνώση καὶ ἡ σκέψη τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κλειδωμένη σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ αὐτά.

Ὀνομάζονται «ὅπλα» ἢ «ἐργαλεῖα» ἀναλόγως τῆς χρήσης ποὺ κάνει σὲ αὐτὰ, ἐπίσης μπορεῖ νὰ εἶναι ἁπλὰ ἐργαλεῖα ἀτομικῆς χρήσης ἢ μπορεῖ νὰ εἶναι ἐργαλεῖα ὅπλα μαζικῆς χρήσης δηλαδὴ κοινωνικῆς, (τότε ἑτοιμαζόμαστε γιὰ πόλεμο εἴτε μὲ τὴ φύση ἢ μὲ τὰ ζῶα ἢ μὲ ἄλλους ἀνθρώπους).

Ὑπάρχουν καὶ τὰ ἀμιγῶς ὅπλα (βόμβες, πολεμικὰ πλοῖα κλπ) ὅπως καὶ τὰ ἀμιγῶς ἐργαλεῖα, ἐπίσης ὑπάρχουν «προϊόντα χρήσης» τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι οὔτε ὅπλα οὔτε ἐργαλεῖα.

Γιὰ τὰ «διανοητικὰ ἐργαλεῖα-προϊόντα» ἰσχύουν περίπου τὰ ἴδια.

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν

Ὅλες οἱ ἐρωτικὲς σχέσεις εἶναι σχέσεις ἐξουσίας, καὶ ὅσο πιὸ μεγάλη καὶ καλὰ κρυμμένη εἶναι ἐξουσιαστικὴ διάσταση τῆς σχέσης, τόσο μεγαλύτερος εἶναι ὁ ἐν λόγῳ ἔρωτας.

Ἡ μοῖρα τοῦ ἐρωτευμένου εἶναι νὰ ὑποστηρίζει 24 ὧρες τὸ εἰκοσιτετράωρο τὶς ἰδέες τοῦ ἐραστῆ του καὶ νὰ ἱκανοποιεῖ τὶς ἀνάγκες του.

Δὲν πληρώνω τίποτα γιὰ τὸν Ἔρωτα, μὴν τὸν μπερδεύετε μὲ τὴ πορνεία.
Δὲν ἀποσκοπῶ τίποτα ἀπ τὸν ἔρωτα, μὴν τὸν μπερδεύετε μὲ τὴν ὑποτέλεια-δουλεία.
Δὲν πληγώνουν οἱ ἔρωτες, μὴ τοὺς μπερδεύετε μὲ τὸ «σαδομαζοχισμὸ»· αὐτὸ εἶναι ψυχο-κοινωνικὸ φαινόμενο.

Ἐραστὴς ἢ ἐρωμένος

Τέσσερις οἱ προϋποθέσεις γιὰ ἐπιτυχημένο ἐραστή:
ὀμορφιὰ, ἐξυπνάδα, εὐφράδεια, γοητεία·
ἂν λείπει τὸ 4ο, ἴσως νὰ κάνεις γιὰ ἐρωμένος.

Ἔξω τὰ σνακάδικα ἀπὸ τὴ διατροφή μας

Τυροπιτάδικα
Χαμπουρκεράδικα
Σουβλατζίδικα
Πιτσαρίες

Καθὼς καὶ τὰ προϊόντα τους

Ἐξουσία, τρέλλα, εὐφυΐα

Ἐξουσία, τρέλλα καὶ εὐφυΐα ἔχουν ἕνα κοινὸ χαρακτηριστικὸ, εἶναι ἀνάλογες τῆς δυνατότητας ἀλλαγῆς ἀποφάσεων. Δηλαδὴ τὸ πόσο «μεγάλες» εἶναι, μᾶς τὸ δείχνει τὸ πόσο εὔκολα ἀναθεωροῦν τὶς ἀποφάσεις τους.

Ἐξουσία, τρέλλα καὶ εὐφυΐα ἔχουν ἕνα κοινὸ χαρακτηριστικό: ἀναθεωροῦν εὔκολα καὶ γρήγορα τὶς ἀποφάσεις τους.

Ἐξουσία καὶ δικαιοσύνη

Οἱ 4 (τέσσερις) διαστάσεις τῆς ἀδικίας στὴν ἱστορία της ἐξουσίας.

1. Ἡ «ρατσιστική» μὲ τὴν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου.
Τὸ πρῶτο εἶδος/διάσταση τῆς ἀδικίας εἶναι αὐτὸ στὸν ὁποῖο δύο ἄνθρωποι ξεχωρίζουν διακρίνονται σὲ ἀνώτερο κατώτερο λόγῳ κάποιου φυσικοῦ ἢ ἱστορικό -κοινωνικοῦ τους χαρακτηριστικοῦ (χρῶμα, φυλή, φῦλο, καταγωγή, μόρφωση, εὐφυΐα, περιουσία, ἰδιοκτησία, οἰκονομικὴ ἰσχύ, κλπ κλπ). Ἡ διάσταση αὐτὴ εἶναι διανοητική, δηλαδὴ ἰδεολογία ἢ ἰδεοληψία ἢ ἀπάτη. Ἐνισχύει ἰδεολογικὰ καὶ δικαιολογεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ διπόλου «Κύριος Δοῦλος»

2. Ἡ «ποσοτική» καὶ «ἐσωτερικὴ» διάσταση.
Στὴ δεύτερη διάσταση τῆς ἀδικίας, καθορίζεται στὸ ἐποικοδόμημα τῆς κοινωνίας ἕνα σύστημα «κοστολόγησης καὶ τιμολόγησης τῆς ἐργασίας», ὅπου οἱ ἐργαζόμενοι κατατάσσονται σὲ τάξεις καὶ κατηγορίες, γιὰ νὰ στηριχθεῖ ἔτσι τὸ ἰδεολογικὸ οἰκοδόμημα τῆς «Ταξικότητας» (δηλ. τῆς ἀδικίας). Ἐδῶ τὸ δίπολο τῆς ἐξουσίας («κύριος δοῦλος») ἀναπαράγεται στὴν πράξη σὲ μιὰ μικρότερη ἐσωτερικὴ κλίμακα καὶ ἔχει καὶ συμβολικὸ χαρακτῆρα! π.χ. ἕνας ἐργαζόμενος ποὺ ἔχει ἀπολαβὲς ἀπὸ τὴν ἐργασία του πολλαπλάσιες ἀπὸ ἕναν ἄλλον μπορεῖ νὰ τὸν προσλάβει νὰ δουλεύει γιὰ αὐτόν, καὶ ταυτόχρονα ἀναπαράγει τὸ 1.

3. Ἡ «ἀντικειμενική» ἐξουσία, τοῦ τύπου «Γονέας-τέκνο»
εἶναι ἡ ἀδικία τῆς βιολογικῆς ἀνάγκης, οἱ γονεῖς πρὸς τὰ παιδιὰ ἀσκοῦν ἐξουσία γιὰ τὸ καλό τους.

4. Ἡ ἐξουσία τῆς «ἐκτροπῆς τῆς ὀργάνωσης».
Εἶναι ἡ διάσταση τῆς ἐξουσίας μέσῳ τῆς ὀργάνωσης, ἡ ὀργάνωση εἶναι ἀπαραίτητη σὲ μιὰ κοινωνία καὶ γίνεται μὲ πολλοὺς τρόπους. Ὁ πιό χαρακτηριστικὸς εἶναι αὐτὸς στὸν ὁποῖον οἱ εὑρισκόμενοι σὲ ἀνώτερο σημεῖο τοῦ ὀργανογράμματος ταυτόχρονα θεωροῦνται καὶ ἀνώτεροι ἄνθρωποι. Ἑπομένως θὰ ἔχουνε μεγαλύτερες ἀπολαβὲς καὶ θὰ ἀναπαράξουν τὸ μοντέλλο «κύριος δοῦλος», το ὁποῖο εἶναι ὁ πυρῆνας γιὰ κάθε ἀδικία.

Γιὰ τὴν ἀλληλοτροφοδότηση αὐτῶν τῶν 4ων διαστάσεων, ποὺ εἶναι ἕνα συγκλονιστικὸ καὶ ἄκρως γοητευτικὸ θεωρητικὰ θέμα, θὰ τὸ ἐξαντλήσουμε σὲ ἄλλο κείμενο.

Ἡ Γυμναστική

Πληρότης, συμμετρία,
ρυθμός, προσαρμογή,
ἀπαραιτήτως τάχει
μόνο ἡ Γυμναστική.

Πληρότης, συμμετρία,
ρυθμός, προσαρμογή,
κάποιο ἀπ αὐτὰ ἂν λείπει
δὲν εἶν γυμναστική.

Πληρότης, συμμετρία,
ρυθμός, προσαρμογή,
ποδήλατο κολύμβησι
καὶ τρέξιμο μαζί.

Ἔρως καὶ ἐξουσία

Τὴν ἰδεολογία τοῦ «μοναδικοῦ μεγάλου ἔρωτα» στὴ ζωὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τὴν προωθεῖ ἡ ἑκάστοτε «ἐξουσία» γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους:

1ον
Ἡ ἐλπίδα σὲ μιὰ οὐτοπία-αὐταπάτη (αὐτὸ εἶναι τὸ ἰδεολόγημα), προετοιμάζει τὸ ἄτομο σὲ μιὰ πλατφόρμα σκέψης, τέτοια ποὺ ἡ ἀποδοχή της «ἐξουσίας» νὰ εἶναι στατιστικῶς βεβαία. Μαθαίνει ὁ ἐγκέφαλος μὲ αὐτὴ τὴν πλατφόρμα λογικῆς νὰ σκέπτεται μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ ἀφήνει νὰ ἀποδέχεται τὴν ἀδικία καὶ τὴν ὑποτέλεια γιὰ κάτι ποὺ στὸ μέλλον θὰ συμβεῖ (Δικαιοσύνη), δηλαδὴ μαθαίνει νὰ σκέπτεται μὲ ἄκαμπτες-δογματικές, μὴ ἐλέγξιμες ἀπὸ τὸν ἴδιο παραμέτρους.

2ον
Τὰ προβλήματα ποὺ δημιουργοῦνται στὰ ζευγάρια, λόγῳ αὐτῆς τῆς πίστης (ὅπως καὶ τῆς ὅποιας παρόμοιας), δημιουργοῦν χιλιάδες προβλήματα στὸ ἀτομικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο, κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι «τὸ βούτυρο» στὸ ψωμί της ἐξουσίας.

3ον
Ἡ σχέση θὰ ἰσορροπήσει στὸ ἐπίπεδο τοῦ χειρότερου, σὲ ὅποιο θέμα-τομέα παρατήρησης (στατιστικὴ ἀλήθεια), π.χ. στὸ πόσο γυμνάζεται κάθε μέλος, μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ καὶ οἱ δύο θὰ γυμνάζονται τόσο ὅσο γυμναζόταν αὐτὸς μὲ τὴν λιγότερη γυμναστική. Ἢ ἂν ὁ ἕνας καπνίζει σὲ λίγο θὰ καπνίζει καὶ ὁ ἄλλος καὶ τὰ λοιπά παρόμοια, κάτι ποὺ ἡ «ἐξουσία» τὸ ἐπιδιώκει.

Ἐπιστήμη καὶ Ἐπιστήμονες

Δύο ἔννοιες ἰσχυρῆς ἰδεολογικῆς φόρτισης στὶς μέρες μας. Ἐπιστήμη καὶ Ἐπιστήμονες

Ἀόριστες καὶ ἀσαφὴς ὅσο δὲν γίνεται περισσότερο, μὲ μιὰ σύγχυση νὰ προωθεῖται ἀπὸ ὅλα τὰ κέντρα ἐξουσίας (κράτη, ἑταιρεῖες , ὀργανώσεις κλπ). Αὐτὸ εἶναι ἡ προετοιμασία τῆς κοινωνίας γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δικτατορίας τοῦ «politically correct».

Ἐπικούρειος Ζωή

Μὲ δυὸ λόγια ἡ Ἐπικούρειος φιλοσοφία καὶ Ἐπικούρειος διαβίωση (ζωὴ) εἶναι αὐτὸ, ποὺ θὰ λέγαμε σήμερα «λιτότητα» καὶ «διανόηση» σὲ μιὰ κοινότητα δικαιοσύνης. Τὸ κύριο μέλημα εἶναι ἡ βέλτιστη ἐξασφάλιση τῶν βασικῶν πόρων ἐπιβίωσης καὶ ἡ αὔξηση τοῦ πραγματικοῦ ἐλεύθερου χρόνου γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς φιλίας καὶ τῆς γνώσης. Ἡ προϋπόθεση γιὰ ὅλα αὐτὰ ἦταν εἶναι καὶ θὰ εἶναι τὸ ξεπέρασμα τοῦ ἄγχους καὶ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου μὲ ταυτόχρονη κατάργηση κάθε παρωχημένης ἰδεολογίας κοινωνικῆς διάκρισης, ἀπ ὅπου κι ἂν αὐτὴ προέρχεται.

Ἐξουσία καὶ Ἐπιστήμη

Ὑπάρχουν δύο θεμελιώδεις πόλοι γύρω ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιστρέφεται ἡ ὅλη ἀνθρώπινη σκέψη καὶ δραστηριότητα. Αὐτοὶ εἶναι ἡ Ἐξουσία καὶ ἡ Ἐπιστήμη, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς φιλοσοφίας.

1. Ἡ «ἐξουσία» προσπαθεῖ μὲ ὅλα τὰ μέσα νὰ ἐγκλωβίσει τους ἀνθρώπους στὸ βασικό της δίπολο, ὅλων τῶν κλιμάκων καὶ μεγεθῶν, ποὺ λέγεται «Κύριος Δοῦλος»,

2. Αὐτὸ τὸ δίπολο προσπαθεῖ νὰ τὸ ἀνατρέψει ἀφοῦ τὸ ἀποκαλύψει ἡ Ἐπιστήμη μὲ ναυαρχίδα της τὴν Φιλοσοφία.

3. Ἡ Τέχνη εἶναι ἁπλῶς ἕνα ὅπλο ἐκπαίδευσης, στὰ χέρια τοῦ ὅποιου εἶναι κάθε φόρα (ἐξουσίας ἢ ἐπιστήμη +φιλοσοφίας), καὶ ὑπηρετεῖ τὸ σκοπό του μὲ πολὺ καλὰ ἀποτελέσματα.

Ζοῦμε στὸν αἰῶνα τῆς ἐκλογικευμένης ἀδικίας

Ὅλες οἱ σχέσεις ποὺ ἀναπτύσσονται γύρω μας αὐτὴν τὴν ἐποχὴ, τὴν ἐποχὴ τῆς ἀπάτης, τῆς βίας καὶ τῆς προδοσίας, δηλαδὴ τὴν ἐποχή τῆς ἐξουσίας εἶναι σχέσεις οἱ ὁποῖες δυναμικὰ προσπαθοῦν νὰ σὲ ἀδικήσουν.

Δηλαδὴ νὰ πάρουν τὴν ζωντανὴ ἢ τὴν συμπυκνωμένη «Ἀξία» σου, ζωντανὴ ὡς ἐργασία, καὶ συμπυκνωμένη ὡς χρῆμα/περιουσία γιὰ νὰ σοῦ ἀποδώσουν ὄχι τὰ ἴσα, ὅπως διατείνονται, ἀλλὰ τὰ ἐλάχιστα, μὲ ἄλλα λόγια νὰ σὲ ἀδικήσουν ὅσο περισσότερο μποροῦν.

Συγγενεῖς, φίλοι, γνωστοὶ, γείτονες, συνάδελφοι ,γονεῖς, παιδιὰ, σύζυγοι, ἐραστὲς, ἐρωμέναι, κλπ παράλληλα μὲ τὶς σχέσεις ἐμπορίου, ἰδιοκτησίας, κράτους, ποὺ λειτουργοῦν στὸ ὑπόβαθρο ὅλων αὐτῶν τῶν σχέσεων, μᾶς δίδουν τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀδικίας ποὺ ζοῦμε σήμερα.

Ἀφήσαμε πίσω μας τὴν κτηνώδη φύση μας, καὶ ἀναπτύξαμε πολὺ δυνατὲς νοητικὲς «τεχνικὲς» ὑψηλῆς ἀδικίας.

Ἡ ἄγνοια τοῦ Σωκράτους

Ἡ περίφημη ἄγνοια τοῦ Σωκράτους ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι σὲ ὅλους τοὺς διαλόγους, στοὺς ὁποίους λαμβάνει μέρος ὁ Σωκράτης, ἐμφανίζεται ὡς νὰ μὴν γνωρίζει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο συζητάει.

Ὑποστηρίζει πάντα κάτι ἀλλὰ κρατάει πάντα ἐπιφυλάξεις καὶ ἀμφιβάλλει γιὰ αὐτὸ τὸ ὁποῖο λέει. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ πολὺ μεταγενέστερα διαδόθηκε ὅτι ὁ Σωκράτης εἶπε ἐκεῖνο τὸ περίφημο «ἕν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα», μία ἀνοησία, ἕνα ἀντιφατικὸ πρᾶγμα, ἕνα παράδοξο, τὸ ὁποῖο ὁ Σωκράτης δὲν εἶπε σὲ καμία περίπτωση.

Ἐκεῖνο ποὺ πραγματικὰ εἶπε ὁ Σωκράτης στὸν διάλογο τοῦ Πλάτωνος «Φαῖδρος» εἶναι:
«εὖ οἶδα, συνειδὼς ἐμαυτῷ ἀμαθίαν»
τὸ ὁποῖο σημαίνει:
«πολὺ καλὰ ἔμαθα, νὰ συνειδητοποιῶ τὴν ἀμάθεια μου»

Καὶ τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἀντιφατικό, εἶναι πολὺ βαθὺ φιλοσοφικὸ καὶ εἶναι καὶ πιὸ κομψὸ ὡς διατύπωση!
Φαῖδρος 235c

Ἔρωτας καὶ ἐξουσία

Ἡ ἐξουσία ἐκμεταλλεύεται τὸν ἔρωτα δημιουργῶντας (καὶ προτρέποντας πρὸς αὐτό, μὲ ὅλες τις τρέχουσες ἠθικὲς) τὰ «ἐξουσιαστικὰ δίπολα», δηλαδὴ τὰ ζευγάρια, τὰ ἀνδρόγυνα, τὰ «συμφώνων συμβίωσης», κ.λπ.

Γιατί συμβαίνει αὐτό; Στὰ ζευγάρια ἡ κάθε σχέση ἐξελίσσεται σὲ ἐξουσιαστική, ὅσο καλὴ πρόθεση καὶ ἂν ἔχουν τὰ μέλη. Αὐτὸ συμβαίνει γιατί ὁ πυρῆνας τῆς ὕπαρξης στηρίζεται στὴν ἐξουσία.

Ἡ ἑκάστοτε «Κυριαρχία» τὸ ἔχει δεῖ αὐτὸ στὴ πράξη καὶ τὸ προωθεῖ: ζευγάρια ,ἀνδρόγυνα, συμβίωση, ὅλα τὰ προωθεῖ καὶ τὰ στηρίζει.

Ἀργότερα ὅλοι αὐτοί τῆς τὸ ἀνταποδίδουν μὲ το «νὰ ὑπομένουν ἢ νὰ ἀσκοῦν» ἐξουσία, ἂν εἶναι ἀντίστοιχα ὁ «καταπιεζόμενος ἢ ὄχι» στὸ ζευγάρι.

Ἡ ἀρετὴ τῆς πραότητας!

«Πρᾶος» ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ποὺ βρίσκεται στὴ μέση, ἀνάμεσα στὸν «ὀργίλο», ποὺ βρίζει ὁποιονδήποτε ὁποιαδήποτε στιγμὴ καὶ μερικὲς φορὲς ἐνδεχομένως ἄνευ λόγου καὶ στὸν «χαύνο», ποῦ δὲν ἀντιδρᾶ ποτέ, ὅποια ἀδικία καὶ ἂν συμβαίνει γύρω του.

Παραδείγματος χάρη, δὲν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος «ἐνάρετος», «πρᾶος» ὅταν γιὰ τὴν κακὴ κατάσταση τῆς χώρας του ὑβρίζει τοὺς κυβερνῆτες, τοὺς δικαστές, τοὺς δημοσιογράφους, τοὺς ἐπιχειρηματίες, τοὺς ἐργάτες.

Ἐνῷ θὰ πρέπει νὰ στρέψει τὰ πυρά του μόνο ἐνάντια στὴν «ἐκλεγμένη ἀπὸ αὐτὸν Βουλή», Οἱ βουλευτὲς εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι διορίζουν τὴν κυβέρνηση, εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ψηφίζουν τοὺς νόμους, τοὺς προϋπολογισμοὺς καὶ ἑπομένως εἶναι αὐτοὶ οἱ μόνοι ὑπεύθυνοι γιὰ τὸ ἂν πηγαίνει καλὰ ἢ ὄχι ἡ χώρα!

Ἡ ἀνοησία τοῦ «εἰσαγόμενου προϊόντος»

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁριστεῖ ἕνα προϊὸν ὡς εἰσαγόμενου ἐὰν δὲν ἔχει σαφῶς προσδιοριστεῖ τὸ ὅριο, τὸ σύνορο ἀπὸ τὸ ὁποῖο πέρνα κάτι γιὰ νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς εἰσαγόμενο.

Ἄρα οἱ ἔννοιες εἰσαγόμενα, ἐξαγόμενα, καὶ εἰσαγωγὲς, ἐξαγωγὲς, (καὶ κατ' ἐπέκταση ἡ διαφορὰ «Ἀκαθάριστου Ἐθνικοῦ Προϊόντος» καὶ «Ἀκαθάριστου Ἐγχώριου Προϊόντος»), σὲ χῶρες ὅπως εἶναι οἱ χῶρες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἕνωσης εἶναι μιὰ ἔννοια ἀδιανόητος, ἀντιφατική, ἀνόητος καὶ ὕποπτος.

Ἔρως καὶ θρησκεία

Ὁ ἔρωτας καὶ ἡ θρησκεία, ἐπειδὴ καλύπτουν βαθιὲς ψυχικὲς ἀνάγκες, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελοῦν αὐστηρὰ «προσωπικὰ δεδομένα», τὰ ὁποῖα σὲ καμία περίπτωση δὲν συζητιοῦνται καὶ δὲν κοινοποιοῦνται δημόσια.

Ἡ ἀμφισβήτηση

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς τέχνης, τῆς ἐπιστήμης, τῆς φιλοσοφίας, τῆς παιδείας, τῆς παραγωγῆς, τῆς ἠθικῆς, τῆς οἰκονομίας, τῆς πολιτικῆς εἶναι τὸ ὕψιστο καθῆκον ὅλων μας.

Ἐρώτηση

Μπορεῖ ἡ Φιλοσοφία νὰ εἶναι σὲ ἁρμονία μὲ τὴν δομημένη ἐξουσία μιᾶς κοινωνίας;
Ἡ δική μου ἀπάντηση εἶναι «ΟΧΙ»

Ἐρωτικά

Ἂν στὸ τέλος ἑνὸς ἔρωτα λυπᾶσαι, τότε ὁ ἔρωτας δὲν ἦταν ἀληθινός.

Οἱ μεγάλοι ἔρωτες δὲν τελειώνουν ποτέ
ἁπλὰ μερικὲς φορὲς ὁ ἐραστὴς βαριέται καὶ ἡ ἐρωμένη ὑποφέρει.

Ἡ διελκυστίνδα τῶν ἐπιστημῶν

Ἡ διελκυστίνδα τῶν ἐπιστημῶν, τῆς σκέψεις καὶ τῆς νόησης, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα ἀκολουθεῖ τὸν νόμο τῆς διάκρισης καὶ τῆς συνέχειας.

Δηλαδὴ γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ συγκεκριμένοι, στὰ μαθηματικὰ ἔχουμε τὸ αἰώνιο πρόβλημα τῆς ὕπαρξης ἢ μὴ ὕπαρξης τοῦ ἄπειρου καὶ τοῦ μηδενὸς, μὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ Εὐκλείδη νὰ ἔχουν ἀποκλείσει αὐτὰ τὰ δύο στοιχεῖα ἀπὸ τὴν θεωρία τους καὶ μὲ τους νεότερους νὰ τὰ ἔχουν υἱοθετήσει, γιὰ νὰ καταλήξουμε στὸ θεώρημα τοῦ Γκέντελ ποὺ καταγγέλλει τὴν δεύτερη αὐτὴ πρακτική.

Ἀντίστοιχα καὶ ὁμοίως συμβαίνει σὲ ὅλες τὶς Ἐπιστῆμες σήμερα. Στὴ φυσικὴ καὶ σὲ ὅλες τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες τὸ μεγάλο ἐρώτημα εἶναι ἐὰν ὁ χῶρος καὶ ὁ χρόνος καὶ ὁ χωροχρόνος μποροῦν νὰ εἶναι συνεχὴς ἢ ἡ δομή τους εἶναι διακεκριμένη.

Ἡ διελκυστίνδα αὐτὴ συνεχίζεται καὶ στὶς κοινωνικὲς ἐπιστῆμες ὅπου οἱ μὲν τῆς συνέχειας ὑποστηρίζουν τὶς κοινωνικὲς δομὲς τῆς ἄπειρης ἰδιοκτησίες, τῆς αὐξήσης τῆς ψαλίδας μεταξὺ τῶν ἐχόντων καὶ κατεχόντων, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὑπάρχουν οἱ θεωρίες τῆς ἀριστοτελικῆς δικαιοσύνης, ὅπου ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σὲ μία κοινωνία πρέπει νὰ ἀπολαμβάνουν τὸ ἴδιο μερίδιο τοῦ παραγόμενου κοινωνικοῦ προϊόντος μὲ ταυτόχρονη κατάργηση κάθε εἴδους δουλείας καὶ δεσποτείας αὐτόματα.

Ἡ διαμάχη ὅλων τῶν μαχῶν

Ἡ διάκριση μεταξὺ «συνεχοῦς» καὶ «διακεκριμένου»,
Ἀπὸ τὸν Ζήνωνα μέχρι τὸν Heisenberg καὶ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα μέχρι τὸν Ἀρχιμήδη βλέπουμε τὴν ἀγωνία καὶ τὸν ἀγῶνα ὅλων των διανοούμενων νὰ ἑστιάζεται σὲ αὐτὸν τὸν προβληματισμό: συνεχὲς ἢ διακεκριμένο.

Σὲ ὅλα τὰ πεδία τῆς νόησης :
Σκέψη, ἠθικὴ, δικαιοσύνη, πολιτική, τεχνολογία, θεωρία, ἐπιστήμη, φιλοσοφία, ἐμπλέκεται ὁ προβληματισμὸς αὐτὸς καὶ στοὺς ὅρους (ὁρισμοὺς) καὶ στὶς σχέσεις τους καὶ ἑπομένως καὶ στὰ συμπεράσματα.

Ἡ δυσκολότερη καὶ πιὸ διαδεδομένη μέτρηση

Ὁ ὑπολογισμὸς τῆς «ἀξίας» καὶ ὁ προσδιορισμὸς τῆς τιμῆς ἑνὸς προϊόντος παραγωγῆς ἀποτελεῖ τὴν πλέον δύσκολη μέτρηση ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη ἔχουμε τὸ ἠθικὸ πρόβλημα τῆς δίκαιης ἀνταλλαγῆς.
Αὐτοῦ του τύπου ἡ προσπάθεια περιλαμβάνει ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς μετρήσεις.
Ἐπὶ πλέον ὑπεισέρχεται τὸ θέμα τῆς ἀπάτης ἐκ μέρους τῶν συντελεστῶν παραγωγῆς.

Ἡ Γυμναστική

Ὅλη ἡ θεωρία τῆς γυμναστικῆς ὁρισμὸς τῆς ἔννοιας καὶ ἡ ἐτυμολογία της καθὼς καὶ ἡ ἱστορία της. Ἀρχικῶς γυμνὸ σημαίνει χωρὶς καλύμματα κάποιο μέρος τοῦ σώματος. Δὲν σημαίνει κατ ἀνάγκη τζίτσιδος ἀλλὰ ὅταν θέλουμε νὰ ποῦμε ὅτι κάποιος εἶναι τζίτσιδος λένε «ὁλόγυμνος». Ὅπως γυμνώνονται τὰ χέρια τῶν Ἀχαιῶν γιὰ τὸν ὕμνο. οἱ ἀρχαῖοι γιὰ ὕμνο =γυμνό. Γυμναστικὴ, ἡ κίνηση τοῦ σώματος ἀπηλλαγμένη ἀπὸ κάθε τι περιττὸ μὲ συμμετρία, ρυθμὸ, πληρότητα καὶ προσαρμογή.

Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ παραγωγὴ μιᾶς κοινωνίας εἶναι ἀδέλφια δίδυμα

Σὲ μία κοινωνία ἡ συνολικὴ παραγωγὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ καθορίζει τὴ γλῶσσα της συνολικά. Ὅλες οἱ λέξεις καὶ ὅλες οἱ ἔννοιες σχετίζονται μὲ τὸν α ἢ β τρόπο μὲ τὴν συνολικὴ παραγωγὴ προϊόντων καὶ θεσμῶν.

Ἡ βαθμολογία στὰ σχολεῖα

Στὸ ἴδιο πνεῦμα μὲ τοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες κινῆται ἡ βαθμολογία στὰ σχολεῖα, οἱ μαθητὲς οἱ φοιτητὲς καὶ οἱ σπουδαστὲς σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης κυνηγοῦν τοὺς βαθμούς, δὲν ἐνδιαφέρει κανέναν ἡ οὐσιαστικὴ γνώση καὶ ἡ ἀρετή, νὰ ἔχουν μεγάλους βαθμοὺς γιὰ νὰ μπορεῖ ἔτσι ἡ ἐξουσία ποὺ θὰ τοὺς ἀναλάβει ἀργότερα εἴτε στὸ δημόσιο εἴτε στὶς ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες νὰ μπορεῖ νὰ διαλέξει τοὺς καλύτερους ἐντὸς εἰσαγωγικῶν γιὰ νὰ κάνει ἔτσι τὴν ταξικὴ κατάταξη, καὶ νὰ ἀποενοχοποεῖ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν ταξικότητα τῆς κοινωνίας.

Ἡ Γυμναστική

Ἡ ἀνθρωπότητα σιγά-σιγά θὰ ἐπανέλθει στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ στάδια καὶ ἐκεῖ θὰ γυμνάζονται οἱ ἄνθρωποι ἐλεύθερα καὶ οὐσιαστικὰ ἔξω καὶ μακριὰ ἀπὸ τὸ ἐμπόριο, τὸν ἀνταγωνισμό, τὸν ἀθλητισμό, τοὺς ἀγῶνες καὶ ὅλες τὶς μορφὲς ἐκμετάλλευσης τῆς «Γυμναστικῆς» ἀπὸ τὶς ἐξουσίες.

Ἡ δομὴ τὸ μέγεθος καὶ ἡ σταθερότητα μιᾶς οἰκονομίας

Ἡ δομὴ τὸ μέγεθος καὶ ἡ σταθερότητα μιᾶς οἰκονομίας εἶναι τρία μεγέθη ἐντελῶς ἀνεξάρτητα μεταξύ τους

Ἡ «βία», ἀτομικὴ καὶ κοινωνικὴ

Ἡ σημερινὴ ἀτομικὴ βία προωθεῖται ἀπὸ τὰ συστήματα ἐκπαίδευσης καὶ οἰκονομίας γιὰ δύο λόγους ὁ πρῶτος λόγος εἶναι ὅτι ὁ ἀνταγωνισμὸς ποὺ πρέπει ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ ἀσκεῖ στοὺς γύρω του εἶναι προϋπόθεση τῆς ὕπαρξης αὐτοῦ τοῦ συστήματος παραγωγῆς τοῦ λεγόμενου καπιταλιστικοῦ.

Αὐξάνει τὴν ἀνάγκη γιὰ «ἀσφάλεια» σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα ἔτσι παράγεται ἕνα καινούργιο προϊὸν ποὺ λέγεται «ἀσφάλεια»

Ἡ Γραμματικὴ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης

Ἡ γενικὴ πληθυντικοῦ εἶναι ἴδια καὶ στὰ δύο γένη γιατί ἔτσι μιλᾶς καλύτερα γιὰ αὐτὸ ποὺ θέλεις νὰ πεῖς. π.χ. «τῶν συζύγων» καὶ ἐννοεῖς ἀμφότερους, ὅλους, καὶ «τῆς συζύγου» καὶ «τοῦ συζύγου».

Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἐπίθετα καὶ ἐξ αὐτῶν παράγονται ρήματα, ἐπιρρήματα καὶ οὐσιαστικὰ καὶ ἐξ ὅλων αὐτῶν πολλὲς σύνθετες λέξεις π.χ. τρὶς, τρισάθλιος, πρωτεύω κλπ

Τὸ ἐπίθετο γυμναστικὴ (γυμναστικός, -ἤ, -ὃν) εἶναι λέξη τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καὶ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὴν παράλειψη τοῦ οὐσιαστικοῦ τέχνη, (γυμναστικὴ τέχνη = ἡ τέχνη ἡ ποιητικὴ τῆς σωματικῆς εὐεξίας).

Ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης βρίσκεται στὴν ἀρχαία λέξη γυμνὸς καὶ τὸ ρῆμα γυμνάζω. Στὴν ἀρχαιότητα τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν Ἑλλήνων ἀθλητῶν ἦταν πὼς ἀγωνίζονταν γυμνοί, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς βαρβάρους, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονταν φορῶντας ἐνδύματα.

Ὁ χῶρος στὸ ὁποῖο συγκεντρωνόταν οἱ νέοι γιὰ νὰ ἐξασκηθοῦν στή φιλοσοφία, τὴ μουσικὴ ἀλλὰ καὶ νὰ γυμναστοῦν ἢ νὰ συναγωνιστοῦν μεταξύ τοὺς στὰ ἀθλήματα ὀνομαζόταν γυμνάσιον καὶ ἔχει κοινὴ ρίζα μὲ τὴ γυμναστική.

Τὸ κενὸ ἀνάμεσα στὶς λέξεις δὲν ὑπῆρχε ἀρχικὰ ὅπως δὲν ὑπῆρχαν κι οἱ τόνοι καὶ ὅπως δὲν ὑπῆρχε (τὸ κενὸ) καὶ στὸν προφορικὸ λόγο. Ὑπῆρχαν μόνο οἱ καταλήξεις καὶ ἡ ἐξοικείωση τοῦ ἐγκεφάλου μὲ αὐτές.

Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ γραφή

Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ γραφή, μᾶλλον καλύτερα ἡ γλῶσσα καὶ ἡ γραφή της, εἶναι δύο διαφορετικὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει νὰ συγχέονται. Βεβαίως ἀναπτύσσονται ταυτόχρονα καὶ παράλληλα σὲ μία ἱστορικὴ πορεία ἑνὸς λαοῦ ποὺ τὰ παράγει (καὶ ποὺ παράγει, γιατί μὴν ξεχνᾶμε γλῶσσα καὶ παραγωγὴ πᾶνε μαζί).

Ὅταν λέμε γλῶσσα δὲν ἐννοοῦμε τὴ γραφή της ἢ τοὐλάχιστον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐννοοῦμε τὴν γραφή της.

Αὐτὸ ποὺ συνέβη τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἑλλάδα νὰ ἁπλοποιήσουμε τὴ γραφὴ θὰ ἦταν ἀποδεκτὸ ἐὰν δὲν συνοδευόταν καὶ ἀπὸ τὴν ὑποβάθμιση τῆς γλώσσας.

Πολὺ ὡραῖα καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μπορούσαμε νὰ καταργήσουμε καὶ τὰ πνεύματα καὶ τοὺς τόνους καὶ ἐνδεχομένως τις ὑπογεγραμμένες ἂν εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτὰ τὰ προσθέσαμε στοὺς ἑλληνιστικοὺς χρόνους γιὰ νὰ διευκολύνουμε τὴν διάδοση τῆς γλώσσης μας.

Αὐτὰ γιὰ τὴν γραφή. Ὅμως ἡ κατάργηση τῶν μερῶν τοῦ λόγου ὅπως παραδείγματος χάρη ἡ κατάργηση τῆς τρίτης κλίσεως καὶ τῆς δοτικῆς πτώσεως καὶ πολλῶν ἄλλων εἶναι ἐγκληματικὴ πράξη γιὰ τὴ γλῶσσα καὶ τὴν ἱστορία μας.

Ἐμεῖς πρέπει νὰ συνεχίσουμε νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ γράφουμε σὲ συνεργασία μὲ τὰ παιδιά μας χρησιμοποιῶντας ὅλα τὰ μέρη τοῦ λόγου, ποὺ ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ παράξει ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Καθὼς ἐπίσης θὰ πρέπει νὰ μὴ φοβόμαστε νὰ χρησιμοποιοῦμε καὶ τοὺς δύο τύπους ἐνδεχομένως ἐὰν ὑπάρχουν στὶς καταλήξεις τῶν ὀνομάτων παραδείγματος χάρη τῆς «γλώσσας» καὶ τῆς «γλώσσης».

Καὶ τὰ δύο εἶναι πολὺ σωστὰ, τὸ πρῶτο ἔχει προέλευση τὴ δωρικὴ διάλεκτο τὸ ἄλλο ἔχει προέλευση τὴν ἀττικὴ διάλεκτο, ὅπως ἐπίσης δὲν θὰ πρέπει νὰ φοβόμαστε νὰ μιλᾶμε τὰ ἰδιώματα τοῦ τόπου καταγωγῆς μας.

Τὸ ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι πολὺ σημαντικὴ ὑπόθεση καὶ γιὰ τὸ ἄτομο καὶ γιὰ τὴν κοινωνία του αὐτὸ δὲν χρειάζεται καμία ἀπόδειξη, ἐπιχειρηματολογία.

Τὸ ὅτι ἡ σκέψη καὶ ἡ λογικὴ ταυτίζεται μὲ τὴν γλῶσσα συμφωνοῦν ὅλοι οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ἐπιστήμονες.

Ὅμως ἡ γλῶσσα εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο πολὺ ἰσχυρὸ ἴσως τὸ ἰσχυρότερο ὅλων καὶ τῶν πυρηνικῶν, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ ἐξουσία δὲν θέλει νὰ διαδοθεῖ στὰ λαϊκὰ στρώματα, δὲν θέλει λαοὺς νὰ σκέπτονται βαθιὰ λογικὰ καὶ ἐλεύθερα, πρᾶγμα ποὺ μόνο μία ἀνεπτυγμένη γλῶσσα σὰν τὴν ἑλληνικὴ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει αὐτό.

Ὅλα αὐτὰ τὰ γράφω μὲ ἀφορμὴ τὰ βιβλία τῆς γλώσσας τοῦ δημοτικοῦ μὲ τὰ ὁποῖα ἔρχομαι τώρα σὲ ἐπαφὴ καὶ ἡ ὀργή μου εἶναι ἀπερίγραπτη.

Ἡ Ἐπιλογή

Ἂν δὲν εἶσαι ποιητής,
ἔχεις τρεῖς ἐπιλογές,
ἢ Ἐλεύθερος ἢ Δοῦλος
ἢ μὲ Ἐρωτικὲς πληγές.

Ὅταν εἶσαι γητευτής
τολμηρὸς καὶ χλευαστής,
εἶσαι Ἐλεύθερος καὶ ἐργένης
καὶ ἀνέμελος καὶ πένης.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐξαρτημένος,
ἐργαζόμενος σὰν σκλάβος,
πλήρως ἀλλοτριωμένος,
ἢ ἐργάτης ἢ ἐργολάβος!

Καὶ ἂν τύχει ἐρωτευμένος,
ἐραστὴς ἢ ἐρωμένος,
θὰ τὸν βλέπεις πιὰ τὸν κόσμο,
ἀπὸ τοῦ θεοῦ τὸν ὦμο!

Ἡ ἐξουσία παράγει τὴν Γνώση

Κάθε φορὰ ποὺ μιὰ ἐξουσία ἐγκαθιδρύεται, ἐπιβάλλει τὴν Γνώση, ποὺ θὰ τὴν στηρίξει καὶ θὰ τὴν ἀναπαράξει, μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διαθέτει ἡ ἐποχή, καὶ μὲ ὅλους τοὺς μηχανισμοὺς ποὺ μποροῦν νὰ δουλέψουν γι αὐτό, π.χ. παιδεία, ΜΜΕ, κοινὲς λογικὲς, ἰδεολογίες.

Ἡ ἐξουσία στοὺς ἀμόρφωτους

Ὅτι χειρότερο μπορεῖ νὰ συμβεῖ σὲ μιὰ κοινωνία εἶναι νὰ δοθεῖ «ἐξουσία» σὲ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀμόρφωτοι ἀγράμματοι, βλᾶκες, ἄσχημοι, καθυστερημένοι, ἀνίκανοι, κομπλεξικοὶ καὶ μπλεγμένοι σὲ ἕνα σωρὸ ἰδεολογίες.

Ἡ ἐμπορευματοποίηση

Ὅταν ἐμπορευματοποιοῦνται ἐκφυλίζονται, ἐξευτελίζονται καὶ ἐκπορνεύονται ἡ φιλία, ἡ γονεϊκότης, ἡ διδασκαλία, ἡ διασκέδαση, ἡ φιλία καὶ ὁ ἔρωτας.

Ἡ «ἐξαθλίωση τῶν δύο ἄκρων»

Ἡ «ἐξαθλίωση τῶν δύο ἄκρων»φτιάχνει τὸ μεγάλο κοινωνικὸ τσίρκο μὲ θεατὲς ἐμᾶς τοὺς ὑπόλοιπους.

Ἡ ἐξαθλίωση ὅλης τῆς κοινωνίας καὶ ὅλων ἡμῶν προσωπικῶς, εἶναι ἡ ὕπαρξη τῶν ἐξαθλιωμένων της δύο ἄκρων. Ἀστέγων, ζητιάνων, ἀρρώστων, ναρκομανῶν, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ καὶ ὑπερπλουσίων μὲ τὴν ἐξαθλίωση στὸ μυαλὸ τὴ ψυχὴ καὶ τὴν αὐτογελοιοποίηση τους ἀπὸ τὴν ἄλλη, καὶ ἀνάμεσά τους οἱ «ἀποβλακωμένοι μικροαστοὶ θεατὲς», ἡ λεγόμενη «μεσαία τάξη».

Αὐτὴ εἶναι ἡ κοινωνία μας.

Ἡ ἐξουσιαστικὴ κοινωνία

Ἡ δομὴ τῆς κοινότητας ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν συνέχεια τῆς ὕπαρξής της καὶ τῆς ἀναπαραγωγῆς της ὥς τέτοια.

Ἡ δομὴ τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐνσωματωμένη τὴν «βιολογικὴ καταγωγὴ» τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης, τῆς βίας, μὲ στόχο τὴν ἐπιβίωση. Αὐτὸ τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγεῖ τὴν κοινότητα στὸ δίπολο «ἀφέντης δοῦλος».

Τὰ παραπάνω συνδυάζονται μὲ τὴν ἀνάγκη τῆς παραγωγῆς τῶν βασικῶν καὶ ὄχι μόνο, ἀγαθῶν.

Ὁ Ἡράκλειτος μᾶς ἔδωσε τὴν βάση καὶ τὴν πλατφόρμα τῆς σκέψης γιὰ τὴν φύση, τὴ ζωὴ, τὴν κοινωνία, καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ Πλάτωνας μᾶς ἔδωσε ὅλα τὰ ἐργαλεῖα γιὰ νὰ σκεφτόμαστε καὶ νὰ προβληματιζόμαστε σὲ ὅλα ὅσα νομίζουμε ὅτι εἶναι ὀρθά.

Ὁ Ἀριστοτέλης μας δίδαξε πῶς νὰ σκεφτόμαστε ὀρθὰ γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς εὐδαιμονίας σὲ μία κοινωνία δικαιοσύνης.

Ὁ Ἐπίκουρος μᾶς ἔμαθε νὰ μὴ φοβόμαστε τὸ θάνατο καὶ μᾶς δίδαξε τὴν φιλία.

Ὁ Δαρβίνος ἀποκάλυψε στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀπάτη τῆς θεϊκῆς δημιουργίας.

Ὁ Μάρξ κατήγγειλε τὴν κλοπὴ ποὺ γίνεται σὲ ὅλη τὴ διαδικασία τῆς παραγωγῆς.

Ὁ Φρόϊντ μᾶς ἀποκάλυψε ὅλους τοὺς μηχανισμοὺς τῆς διαστρέβλωσης τῆς ψυχῆς του ἀνθρώπου.

Ὁ Νίτσε μᾶς δίδαξε τὴν γενεαλογία τῆς ἠθικῆς, καὶ τοῦ ψεύδους.

Καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι μεγάλοι τῆς ἱστορίας μας ἔδωσαν σκέψεις πάνω στὴν κοινωνικὴ ἀδικία.

Οἱ ἔμποροι: ἡ ἀνεξέλεγκτος ἀδικία στὴ τιμὴ τοῦ προϊόντος.
Οἱ παραγωγοὶ: ἡ ἀπροσδιόριστος ἀδικία στὴ τιμὴ τοῦ προϊόντος.
Οἱ ἐργάτες: ἡ ἐκβιαστικὴ καὶ αὐθαίρετη τιμὴ στὸν μισθό.

Ὁ πόλεμος εἶναι τὸ μεγάλο ἐργαλεῖο τῆς κυριαρχίας. Μὲ τὸν πόλεμο ἐπιτυγχάνεται ὅλο αὐτὸ τὸ οἰκοδόμημα τῆς ταξικῆς κοινωνίας. Ὁ Ἡράκλειτος μᾶς εἶπε, καὶ κανεὶς ποτὲ δὲν τὸ ἀμφισβήτησε, ὅτι ὁ πόλεμος φτιάχνει τοὺς δούλους καὶ φτιάχνει καὶ τοὺς θεοὺς, δηλαδὴ φτιάχνει τὴ δομὴ τῆς ἐξουσιαστικῆς κοινωνίας.

Ὁ πόλεμος καὶ κατὰ τὴν διεξαγωγή του, καὶ μετὰ τὸ πέρας του, λειτουργεῖ ὅπως ἀναφέρθηκε παραπάνω, ἀλλὰ καὶ καθ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς λεγόμενης εἰρήνης, καὶ τῆς προετοιμασίας γιὰ τὸν πόλεμο, ἡ λειτουργία του εἶναι ἡ αὐτή.

Ἡ ἐκπαίδευση τοῦ Ἀνθρώπου στὴν «ἀποδοχὴ τοῦ ψεύδους»

Ἡ ἐκπαίδευση τοῦ Ἀνθρώπου στὴν «ἀποδοχὴ τοῦ ψεύδους» ἀρχίσει ἀπὸ τὰ γεννοφάσκια του καὶ ἂν δὲν ἀντιδράσει σοβαρὰ δὲν τελειώνει ποτέ!

Τὰ νανουρίσματα, τὰ παραμύθια, οἱ ἱστορίες, τὰ ἀνέκδοτα, οἱ θρησκεῖες, οἱ θεωρίες, οἱ σοφιστεῖες, οἱ ἀερολογίες, τὰ ψέματα, οἱ ἐπιστῆμες, οἱ εἰδήσεις, ἡ παραπληροφόρηση, οἱ ἰδεολογίες καὶ τὰ παρεμφερῆ, συνιστοῦν τὸ πλέγμα τῆς «ἀπάτης καὶ τῆς ὑποδομῆς» τῆς ἀπαραίτητης γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ὅποιας κοινωνικῆς πραγματικότητας τῆς ἀδικίας!

Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς λόγος τῆς ἀποδοχῆς καὶ τῆς ὕπαρξης ὅλων αὐτῶν!

Ἡ ἐξίσωση κίνησης τῆς κοινωνίας

ἐξουσία = βία + ἀπάτη+ προδοσία = καταστροφή

Ἐξουσία: Ἡ ἐπιβολὴ τῆς θέλησης τοῦ ἰσχυρότερου, δυνατότερου, ἐξυπνότερου, ἢ καὶ συμμορίας συστησαμένων τοιούτων, φύσει ἢ καὶ θέσει, σὲ κάποια ὁμάδα πληθυσμοῦ.

Αὐτὸς ποὺ τὴν ἀσκεῖ ὀνομάζεται ἐξουσιαστής, αὐτὸς ποὺ τὴν ὑφίσταται ἐξουσιαζόμενος.

Στὰ πολύπλοκα κοινωνικὰ μορφώματα καὶ τὶς ὁμοιοαναλογικὲς κοινωνικὲς κλίμακες ἱεραρχίας ὁ καθένας ἔχει καὶ τὶς δύο ἰδιότητες.
π.χ. Γονέας, μαφιόζος, βασιλιᾶς, ἱερέας, διευθυντὴς, δάσκαλος, ἀξιωματικὸς, στρατιώτης, ἐπιστήμονας, εἰσοδηματίας, διανοούμενος, καλλιτέχνης, ἰδιοκτήτης, γαιοκτήμων, κ.λπ.

Πόρισμα: Σὲ κάθε ἱεραρχικὴ κοινωνικὴ δομὴ, ἕκαστος ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνέβει στὴν ἱεραρχία.

Καμία θεωρία κοινωνικῆς συγκρότησης δὲν εἶναι ἀθῶα, καθὼς κινδυνεύει νὰ ἀξιοποιηθεῖ κατάλληλα ἀπὸ τὴν ἐξουσία.

Ἡ νομιμοποίηση τῆς δουλείας εἶναι ἰσοδύναμο μὲ τὴν κατοχύρωση τῆς ἰδιοκτησίας.

Ἡ ἐξουσία κάθε φορὰ σὲ κάθε ἐποχὴ χρησιμοποιεῖ τὴν τεχνολογία αἰχμῆς γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὴν ἀπάτη, ἀλλὰ καὶ τὴν βία, ποὺ κρίνει ὅτι ἀπαιτοῦνται γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς ὕπαρξης της, τὴν μεγέθυνση της, καὶ τὴν ἀναπαραγωγή της.

Βία: (ἐξωτερικὲς δυνάμεις): Ἡ κάθε δέσμευση, ἀπαγόρευση, περιορισμὸ, ἐπιβάλλει ὁ ἐξουσιαστὴς στὸν ἐξουσιαζόμενο, ἔτσι ὥστε νὰ τὸν καταστήσει ἐκτελεστὴ τῶν ἐπιθυμιῶν του, δηλαδὴ δοῦλο του.

Κοινὴ ἢ καὶ θεσμοθετημένη ἡ βία ἐμφανίζεται σὲ ὅλες τὶς ἱεραρχικὲς καὶ ταξικὲς κοινωνίες.

Οἱ φόβοι γιὰ τὸ μέλλον εἶναι τὸ κεντρικὸ ἀναπτυσσόμενο ἀφήγημα ἀπὸ ὅλα τὰ συστήματα βίας.

Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ τὴν Ναυαρχίδα τῶν μηχανισμῶν ἰδεολογικῆς ἐπιβολῆς της ἐξουσίας.

Ἕπονται καὶ διαπλέκονται σ’ αὐτὴ καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι μηχανισμοί . Ἡ ἐξαπάτηση καὶ ἡ ἀπάτη πρέπει νὰ ἔχουν βαθιὲς ρίζες σὲ ὅλους τοὺς ἐμπλεκομένους στὸ παιχνίδι τῆς ἐξουσίας σὲ μιὰ κοινωνία γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότερη ἑδραίωση τῆς ἐξουσίας αὐτῆς. Τὰ σύγχρονα μοντέλλα ἄσκησης τῆς θεσμοθετημένης κοινωνικῆς βίας εἶναι: ἀστυνομία, στρατός, σώματα ἀσφαλείας, φυλακές, σωφρονιστήρια, ψυχιατρεῖα, κλπ.
Τὰ μὴ θεσμοθετημένα εἶναι: συμμορίες, ἑταιρεῖες δολοφόνων, μαφία, αὐταρχισμὸς γονέων καὶ δασκάλων, ξυλοδαρμοί, τσαμπουκᾶδες, τραμπουκισμοί.

Ἀπάτη: (ἐσωτερικὲς δυνάμεις) Ἐκφοβισμὸς καὶ πλύση ἐγκεφάλου ἀπ ὅλα τὰ συστήματα διαχείρισης πληροφορίας, ποὺ διαθέτει ἡ ἐξουσία κάθε ἐποχῆς. π.χ. ἡ ἀνάπτυξη ὅλων τῶν εἰδῶν τῶν ἰδεολογιῶν προκειμένου νὰ ἀποδεχτεῖ ὁ δοῦλος τὸν ρόλο του.

Θρησκεῖες, καταστροφολογίες, ἐκφοβισμοὶ, δεισιδαιμονίες, παραμύθια, μῦθοι, καὶ ἱστορίες κατάλληλα δοσμένες, παραλογισμοὶ, προφητεῖες, καὶ ἰδεολογίες ἐνορχηστρώνουν τὴν ἐκπαίδευση καὶ τὴν ὅλη κουλτούρα τῆς τέχνης, τῆς ἐπιστήμης, τῆς πληροφόρησης, σὲ μιὰ ἐξουσιαστικὴ κοινωνία γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς σχέσης «ἀφέντης -δοῦλος».

Οἱ ἐνοχὲς γιὰ τὸ παρελθὸν εἶναι τὸ κυρίαρχο τῆς ἀπάτης ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν.

Ἡ κάθε ἰδεολογία παράγει τὴν δική της ἠθικὴ καὶ τὸ σύστημα ἀρετῶν τὶς ὁποῖες ὀφείλει νὰ τηρεῖ ὁ ἀσπαζόμενος τὴν ἐν λόγῳ ἰδεολογία.

«Ἡ ἀγωνία τῶν δούλων νὰ εἶναι καλοὶ δοῦλοι», εἶναι τὸ βασικότερο μέλημα τῆς ἐξουσίας ποὺ πρέπει νὰ περάσει μέσα ἀπὸ τὴν παιδεία, ἐκπαίδευση, πληροφόρηση. Οἱ παγίδες γι αὐτὸ εἶναι: καλὸς τεχνίτης, ὑπάκουος ὑπηρέτης, συνεπὴς ἐργαζόμενος, φιλεργατικὸς, φιλόπονος, καλὸς οἰκογενειάρχης, καλὸς χριστιανὸς, «καλὸς στὴ δουλειά του», θεοφοβούμενος, ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, κ/λπ.

Ἕνα παράδειγμα γιὰ τὸν τρόπο τῆς ἀποδοχῆς τῆς δουλείας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους: Οἱ ἰνδιάνοι καὶ οἱ μαῦροι τῆς Ἀφρικῆς εἶχαν τελείως διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση τῆς αἰχμαλωσίας, τῆς ὑποταγῆς, καὶ τῆς δουλειᾶς, οἱ ἰνδιάνοι δὲν ἀποδέχτηκαν νὰ γίνουν δοῦλοι ἐνῶ οἱ μαῦροι ἀποδέχτηκαν καὶ ἔγιναν σκλάβοι.

Καταστροφὴ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐξουσίας καὶ τῶν τριῶν (βία, ἀπάτη, προδοσία) ἐργαλείων τῆς ἐπιβολῆς της, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα ποὺ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἡ κοινωνία.

Ὑπερπαραγωγὴ (ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἐξουσίας)
Οἰκολογικὴ καταστροφὴ
Πυραμίδες σκουπιδιῶν
Μόλυνση παντοῦ, γῆ, ἀέρα, θάλασσα
Πόλεμοι, ἐπαναστάσεις, αἷμα, πόνος
Ὑπερκατανάλωση, ἐξαθλίωση, ἐξευτελισμὸς σὲ ἀτομικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο

Ἡ ἐξουσία δὲν εἶναι κακὴ μόνο γιατί εἶναι ἄδικη, ἀλλὰ γιατί προκαλεῖ καὶ κοινωνικὴ καὶ φυσικὴ καταστροφή.

Τὸ καθῆκον ὅλων μας ἂς εἶναι νὰ ἀποκαλύψουμε καὶ νὰ πολεμήσουν ὅλους τοὺς μηχανισμοὺς ἀπάτης ποὺ ὁδηγοῦν τὸν κόσμο σὲ λάθος σκέψη, καὶ ὅλες τὶς δικαιολογίες γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ὕπαρξης τῆς βίας.

Οἱ προσωκρατικοὶ τὸ ἔκαναν γιὰ τὶς παντὸς εἴδους δεισιδαιμονίες, οἱ σωκρατικοὶ (Πλάτων Ἀριστοτέλης) τὸ ἔκαναν γιὰ τὶς παντὸς εἴδους σοφιστεῖες καὶ ρητορεῖες, οἱ ἐπικούριοι γιὰ τὶς ὅποιες φοβίες ἀθανάτου.

Ἡ ἔννοια τοῦ «μὴ ὄντος»

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἔννοια τοῦ «μὴ ὄντος» πρέπει πρῶτα νὰ ὁρίσουμε τὴν ἔννοια τοῦ «ὄντος», Αὐτὴ προέρχεται ἀπο: Ὀν, οὖσα, ὀν ποὺ εἶναι «μετοχή» του εἰμί («εἶναι») τοῦ βασικοῦ ρήματος τῆς ὕπαρξης. Ὀν ->ὄνομα, οὐσα->οὐσία . Καὶ ὡς μετοχὴ ἔχει ρηματικὸ χαρακτῆρα δηλαδὴ ἔχει διάρκεια (χρόνο).

Γιὰ τὶς ἀπαιτήσεις ὅμως τῆς νόησης, σκέψης, συλλογισμοῦ, ἀπαιτῆται τὸ στατικὸν καὶ τὸ ἀναλλοίωτον καὶ ἐδῶ εἶναι ἡ μόνιμη καὶ συνεχὴς ἀντίφαση σκέψης μὲ πραγματικότητα.

Τὸ «εἶναι» ὡς τὸ ἀπαρέμφατο τοῦ εἰμὶ μὲ παρόμοια ἔννοια μὲ τὸ «ὄν» μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι στὸ δεύτερο ὑπάρχουν οἱ διαστάσεις τοῦ χρόνου τοῦ γένους ἐνῶ στὸ «εἶναι» ἡ θεώρηση ἀνάγεται σὲ ὑψηλότερο ἐπίπεδο θεώρησης χωρὶς τέτοιες κατηγορίες.

Οἱ διάφορες προσεγγίσεις του «μὴ ὄντος»,
Οἱ ὀνομασίες τῶν φυσικῶν μεγεθῶν
οἱ μαθηματικὲς ἔννοιες
οἱ μυθολογικὲς ἔννοιες
οἱ λογικὲς ἔννοιες
οἱ συμβολικὲς ἔννοιες τῆς τέχνης
καὶ ἀπὸ τὰ μέρη τοῦ λόγου οἱ σύνδεσμοι.

Στὸ περὶ ἑρμηνείας ὁ Ἀριστοτέλης μας δίνει μιὰ πρώτη γεύση του μὴ ὄντος μὲ τὸ παράδειγμα «τραγέλαφος».

Ἡ ἐκπαίδευση στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐπανάστασης

Ἡ ἐπανάσταση θὰ ἀργήσει τόσες γενιὲς ὅσες ἡ ἐκπαίδευση θὰ ἐλέγχεται ἀπὸ τὴν Κυριαρχία καὶ ἡ ἐξουσία θὰ κατακερματίζει καὶ ἐξευτελίζει τὴν Τέχνη καὶ τὴν Ἐπιστήμη.

Ἡ τέχνη, ἡ ἐπιστήμη, καὶ ἡ παιδεία, ὡς ἕνα ἑνιαῖο ὅλο καὶ μόνο ἔτσι μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει τὸν πολιορκητικὸ κριὸ γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ κάστρου τῆς ἐξουσίας, τῆς κυριαρχίας, τῆς ἰδιοκτησίας, καὶ τῆς κατοχῆς τῶν δούλων.

Ὅλες οἱ φαντασιακὲς θεσπίσεις ἀπὸ τὸν Πλάτωνα μέχρι τὸν Μάρξ ἐμπεριέχουν τὴν ἀντίφαση ὅτι περιμένουν ἀπὸ μιὰ ἐξουσία νὰ ἀναλάβει νὰ καταργήσει τὴν Κυριαρχία, αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι ἀντιφατικὸ, ἀνέφικτο, καὶ οὐτοπικό.

Ἡ «Εἰρήνη» τοῦ Ἀριστοφάνους

Οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου ἀπουσιάζουν.
Στὸν Ὄλυμπο ἔχει ἀπομείνει μόνον ὁ Ἑρμῆς καὶ ὁ Πόλεμος, οἱ δύο αὐτοὶ θεοί, ποὺ ὁ ἕνας ἀναπαράγει καὶ ἀνατροφοδοτεῖ τὸν ἄλλον καὶ ἔχουν φυλακίσει τὴν Εἰρήνη τὴν Ὀπώρα (δηλαδὴ τὴν παραγωγὴ) καὶ τὴν Θεωρία (δηλαδὴ ὅλες τὶς τέχνες καὶ τὴν ποίηση ποὺ στηρίζονται στὴ θεωρία).

Ἡ πρωτοποριακὴ καὶ καταπληκτικὴ ἰδέα τοῦ Ἀριστοφάνη, ἡ ὁποία εἶναι καὶ πραγματικότητα εἶναι ὅτι γιὰ νὰ ἐπαναφέρουμε τὴν «Εἰρήνη», μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτὸ μέσῳ τοῦ Ἑρμῆ (τοῦ θεοῦ τοῦ ἐμπορίου τῆς κλοπῆς καὶ τῆς ἀπάτης), ὅταν οἱ ἔμποροι αὐτοὶ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸν Πόλεμο, θὰ δοῦν ὅτι ἔχουν μεγαλύτερα συμφέροντα ἂν σταματήσει ὁ πόλεμος τότε ἀπελευθερώνουν τὴν «Εἰρήνη»!

Καὶ ἔτσι λοιπὸν ὁ Τρυγαῖος, δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος ποὺ θέλει ξανὰ νὰ παράξει ἀξίες ζωτικές, συνωμοτεῖ μὲ τὸν Ἑρμῆ καὶ ἀφοῦ τοῦ τάζει θυσίες, τότε ὁ Ἑρμῆς δέχεται νὰ ἀπελευθερώσει τὴν «Εἰρήνη» τὴν «Ὀπώρα» καὶ τὴ «Θεωρία»!

Ὅλοι μαζὶ κατεβαίνουν ἀπ τὸν Ὄλυμπο καὶ ἀρχίζει νὰ ἀναπτύσσεται μιὰ κοινωνία εὐδαιμονίας, εὐτυχίας, χαρᾶς καὶ δημιουργίας.

Ἐμφανίζονται τότε διάφοροι Τζαμπατζῆδες ποὺ θέλουν νὰ φᾶνε καὶ αὐτοί, ὁ Τρυγαῖος προσπαθεῖ νὰ τοὺς διώξει...

Υ.Γ.
Τί διαφέρει ὁ Θεὸς «Ἄρης» ἀπὸ τὸν Θεὸ «Πόλεμο». Ὁ Θεὸς «Πόλεμος» εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἐλέγχει τὰ αἴτια τῆς φιλονικίας ,ὁ Θεὸς «Ἄρης» εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἐλέγχει τὴ διεξαγωγὴ τῆς μάχης.

Πλάτων Νόμοι 626e

«Τὸ νικᾶν αὐτὸν αὑτὸν πασῶν νικῶν πρώτη τε καὶ ἀρίστη»

Ἡ κοινωνία τῶν δούλων

Τὸ πιὸ δύσκολο πρόβλημα εἶναι νὰ πείσεις τοὺς δούλους ὅτι πρέπει νὰ σταματήσουν νὰ δουλεύουν γιὰ τὰ ἀφεντικά τους.

Ἡ δυσκολία εἶναι τέτοια σὰν αὐτὴ ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσεις ἂν ζητήσεις ἀπὸ ἕνα παιδάκι νὰ σταματήσει νὰ ἀγαπᾶ τὴν μητέρα του.

Ἡ Κοινωνία καὶ ἡ Φύση

Δούλους καὶ ἀφεντάδες,
Ἄρχοντες, φουκαρᾶδες,
τοὺς φτιάχνει ἡ Κοινωνία
μὲ ἀπάτη καὶ μὲ βία.

Ἡγέτες καὶ ἀκροβάτες,
ἀθάνατους καὶ βλᾶκες,
τῆς Φύσης ἡ ἀγωνία,
ἡ γονιδιακὴ μανία.

Ἡ κουτσομπόλα

Ἡ κουτσομπόλα εἶναι γυναῖκα, συνήθως χαμηλοῦ διανοητικοῦ καὶ κοινωνικοῦ ἐπιπέδου, ἡ ὁποία ἀρέσκεται στὸ νὰ συλλέγει καὶ νὰ διακινεῖ προσωπικὲς πληροφορίες γιὰ γνωστοὺς ἢ ἄγνωστους συμπολῖτες της.

Ἡ καθημερινὴ ἐπίσκεψη στὸ βουνό

Ἡ καθημερινὴ Γυμναστικὴ μὴ λείψει ἀπὸ τὴ ζωή,
γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ «νοῦ» ἐν σώματι ὑγιῆ.

Δὲν εἶναι μόνο τὸ σῶμα ποὺ χρειάζεται τὸ βουνό,
τὸ χρειάζεται ἐπίσης καὶ ὁ «νοῦς», τὸ χρειάζεται καὶ ἡ «ψυχή».

Ἡ κάθε μας πράξη

Τοῦ καθενὸς ἡ πράξη προάγει στὸ «ἀτομικὸ» ἐπίπεδο τὸ κάλλος, τὴν ὑγεία καὶ τὴν εὐεξία, καὶ στὸ «κοινωνικὸ» ἐπίπεδο τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἰσότητα καὶ τὴν εὐτυχία ἢ τὰ ἀντίθετά τους

Ἡ κάθε στιγμὴ εἶναι μία «εὐκαιρία»

Ἡ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς εἶναι μία «εὐκαιρία» γιὰ καλύτερη ζωή, ποὺ μπορεῖς τὴν ἀδράξεις, ἀρκεῖ νὰ εἶσαι ἀρκετὰ ἤρεμος γιὰ νὰ τὴν ἀναγνωρίσεις, εὐκαιρία γιὰ σκέψη ἢ εὐκαιρία γιὰ δράση.

Τὰ δύο αὐτὰ εἶναι περίπου ταυτόσημο γιὰ τὸν ἕνα καὶ συγκεκριμένο ἄνθρωπο.

Ἡ καθημερινὴ ἀερόβια γυμναστική

Δὲν μπορεῖ νὰ εἶσαι ὑγιὴς χωρὶς καθημερινὴ ἀερόβια γυμναστική.

Ὁ λόγος εἶναι ὁ ἑξῆς:
Οἱ ἡμερήσιες συνιστώμενες δόσεις τῶν «ἰχνοστοιχείων» καὶ τῶν «βιταμινῶν», ὅταν καλύπτονται ἐπιτυχῶς δημιουργοῦν πλεόνασμα θερμίδων (καὶ ἄρα βάρους), γιὰ τὸν συνήθη τρόπο ζωῆς. Ἀπαιτεῖται «κάψιμο» τῶν περιττῶν αὐτῶν θερμίδων, τὸ ὁποῖο ἐπιτυγχάνεται μόνο μὲ ἀερόβια γυμναστική.

Ἂν δὲν κάνεις καθημερινὴ ἀερόβια γυμναστικὴ ἢ παχαίνεις ἢ ὑποσιτίζεσαι.

Ἡ Ἱστορία τῆς Δουλείας

Τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ ὁρίσουμε εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἱστορίας.

Ἱστορία, ἱστοριογραφία εἶναι ἕνα ἔργο τέχνης μὲ τὸ ὁποῖο καταγράφεται τὸ παρελθὸν μιᾶς κοινωνικῆς, καὶ ὄχι μόνο, καταστάσης πραγμάτων. Τὸ σχῆμα «ἀφέντης - σκλάβος» τὸ ὁποῖο κυριαρχεῖ σὲ ὅλες τὶς κοινωνίες καὶ εἶναι ἀναλλοίωτο ἱστορικὰ καὶ παντὸς χρόνου καὶ τόπου εἶναι αὐτὸ, τὸ ὁποῖο ἡ κυρίαρχη (ἄρχουσα) καταγραφὴ τῆς ἱστορίας προσπαθεῖ νὰ καλύψει, νὰ κρύψει καὶ νὰ δικαιολογήσει.

Ἡ ἀνάπτυξη τῶν «ἐργαλείων» καὶ «πολιτισμῶν», εἶναι ἀνάλογη τοῦ πόσο ἔντονο, βαθὺ, καὶ ἀπάνθρωπο εἶναι τὸ σχῆμα «ἀφέντης – σκλάβος».

Στὶς πρῶτες κοινωνίες ἀσφαλῶς καὶ καὶ ὁ ἀφέντης καὶ ὁ σκλάβος εἶχαν σχέση περίπου ἕνα πρὸς ἕνα δηλαδὴ ἕνας ἀφέντης εἶχε ἕναν σκλάβο ἐνῶ στὶς σημερινὲς κοινωνίες ἡ ἀναλογία αὐτὴ ἔχει ὑπερβεῖ κάθε προηγούμενη φαντασία. Φτάνουμε δηλαδὴ σὲ μία κατάσταση ὅπου ἕνας ἄνθρωπος νὰ ἔχει χιλιάδες σκλάβους.

Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὶς ἀρχὲς, τὰ αἴτια καὶ τὶς διαδικασίες (ἱστορικὲς, κοινωνικὲς καὶ ψυχολογικὲς) ποὺ ὁδηγοῦν καὶ συντηροῦν αὐτὴν τὴν κατάσταση τῆς δουλείας.

Πρὶν ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ ὁρίσουμε τὴν «κοινωνικὴ ὀργάνωση», ὡς ἀναγκαία προϋπόθεση προκειμένου νὰ ὑπάρξει καὶ νὰ ἐπιβιώσει μιὰ κοινωνία. Καὶ στὴ συνέχεια νὰ περιγράψουμε τὴν μετάβαση ἀπὸ τὴν «ὀργάνωση» στὴν «ἐξουσία». Ἐδῶ κρύβεται τὸ βασικὸ αἴτιο ὅλης αὐτῆς τῆς ὑπόθεσης.

Τὰ εἴδη τῶν δούλων, τῶν σκλάβων, τῶν ἐργατῶν ἢ ὅπως ἀλλιῶς λέγονται, μποροῦμε νὰ τὰ κατατάξουμε μὲ πολλοὺς τρόπους στὶς ἑκάστοτε κοινωνίες, μὲ κριτήρια καὶ διαφορὲς ποὺ ποικίλουν ἀνάλογα μὲ τὸν σκοπὸ τῆς κατάταξης.

Μιὰ κατηγορία δούλων, εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι δουλεύουν γιὰ τὴν ἄμεση παραγωγὴ τῶν προϊόντων ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἡ κοινότητα, στὴ διατροφὴ, τὴν στέγαση, στὴν ἔνδυση, στὴν ψυχαγωγία, καὶ λοιπὰ. Μία ἄλλη κατηγορία εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἄμεσων ὑπηρετῶν, οἱ ἄμεσο - ὑπηρέτες τῶν ἀρχόντων, σὲ ὅλη τὴν διαβάθμιση ποὺ μπορεῖ νὰ νοηθεῖ.

Τὸ δίπολο «ἀφέντης - σκλάβος» ἔχει στὴν ἱστορία πολλὲς ἐκφάνσεις, ἐκφράσεις, διαβαθμίσεις, προοπτικές. Παραδείγματος χάριν «ἀφέντης- δοῦλος» «κύριος -ὑπηρέτης», «ἐλεύθερος -δοῦλος», «ἐξουσιαστής - ἐξουσιαζόμενος», «διευθυντής - ἐργάτης», «προϊστάμενος - ὑπάλληλος» «ἀστὸς - ἀγρότης», «διανοούμενος - χειρῶναξ», «προύχοντες - βιοπαλαιστές», «κατέχοντες - ἄποροι», «εἰσοδηματίας – ἐργαζόμενος».

Ἡ ἱστορία ἡ ἰδεολογία καὶ ὁ πόλεμος

Ἡ ἱστορία δὲν μπορεῖ νὰ γραφτεῖ.

Πόλεμος καὶ ἱστορία πᾶνε μαζί.

Ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο ἕως τὴν εἰσβολὴ στὴ Κύπρο οἱ ἀναπάντητες ἀπορίες εἶναι τῆς ἴδιας τάξης μεγέθους.

Ἦταν προδοσία ἢ σχέδιο διχοτόμησης ἢ εἰσβολή; Πότε θὰ ἀνοίξει ὁ φάκελος τῆς Κύπρου; Ἔγινε ἢ δὲν ἔγινε ὁ Τρωικὸς πόλεμος καὶ πότε; Ὑπῆρχε γραφὴ στὴν ἐποχὴ τοῦ Τρωικοῦ; Ἡ Τεγέα ποὺ ναυπήγησε τόσες νῆες; Ποιός ἔγραψε τὰ ὁμηρικὰ ἔπη;

Ἡ «Ἱστορία» καὶ ἡ σημερινὴ «Ἐπιστήμη»

Ἡ «ἱστορία» καὶ ἡ σημερινὴ «ἐπιστήμη» γράφεται καὶ νομιμοποιεῖται μὲ τὴν ἑξῆς διαδικασία. Παίρνουμε τὰ ὑπαρκτὰ τεκμηριωμένα γεγονότα τῆς κοινωνίας, τῆς ἱστορίας καὶ τῆς φύσης καὶ προσπαθοῦμε νὰ φτιάξουμε θεωρίες μέσα στὶς ὁποῖες αὐτὰ νὰ ἑρμηνεύονται. Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα ὅμως εἶναι νὰ ξεφεύγουν κάποια ἀπὸ αὐτὰ ἢ κάποια καινούργια εὑρήματα ἢ κάποια καινούργια φαινόμενα νὰ μὴν ταιριάζουν στὴ θεωρία καὶ ἡ θεωρία νὰ χρειάζεται ἀνακατασκευή!

Αὐτὴ εἶναι ἡ διαδικασία τῆς ἱστορικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς ἐξέλιξης στὴ γνώση σήμερα σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ἑλληνικὴ (ἐπιστήμη καὶ φιλοσοφία) ὅπου ἐπιστήμη ἐθεωρεῖτο μόνο αὐτὲς οἱ προτάσεις οἱ ὁποῖες παράγονται ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀμφισβητήσεως.

Στὴν ἑλληνικὴ ἐπιστήμη, στὸν λεγόμενο διδακτικὸ λόγο, οἱ προτάσεις ἦταν εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀδιαμφισβήτητες ἐς ἀεί. Παραδείγματος χάρη τὸ «Πυθαγόρειο θεώρημα» ἡ ὕπαρξη ἄπειρων πρώτων ἀριθμῶν καὶ λοιπὰ.

Τὸ ἄλλο σκέλος τοῦ λόγου τοῦ διαλεκτικοῦ ἀσχολεῖτο μὲ τὴν φιλοσοφία καὶ τὴν ὑπόλοιπη γνώση μέσα ἀπὸ προβληματισμὸ καὶ μία συνεχῆ ἔρευνα, διάλογο, καὶ προώθηση τῶν ὑπαρχόντων ἰδεῶν σκέψεων καὶ ἀπόψεων.

Ἠθικὴ φιλοσοφία ἢ φιλοσοφία τῆς πράξης

Ἡ κάλυψη τῶν ἀναγκῶν σου νὰ εἶναι τὸ παιχνίδι σου, ὁ ἔρωτας σου.

Ἔρωτας καὶ παιχνίδι εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες.

Τὰ τέσσερα εἴδη τῆς ἠθικῆς,
τὸ πρῶτο εἶδος ἀναφέρεται στὶς ποιότητες δηλαδὴ στὰ οὐσιαστικὰ ποιά ἀπὸ αὐτὰ ἐνδιαφέρουν

Τὸ δεύτερο εἶδος ἀναφέρεται στὶς ποσότητες εἶναι τὰ ἐπίθετα μᾶς λένε τὸ πόσο, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε κάποια ὅρια ἄνω καὶ κάτω.

Τὸ τρίτο εἶδος τῆς ἠθικῆς ἀναφέρεται στὸ χρόνο ποὺ πρέπει νὰ γίνουν κάποια πράγματα.

Τὸ τέταρτο εἶδος ἀναφέρεται στὸ χῶρο, πὼς θὰ εἶναι διευθετημένα κάποια πράγματα.

Ὁ χῶρος καὶ ὁ χρόνος συνδυάζονται, οἱ δύο τελευταῖες συνδυάζονται, ὅπως ἐπίσης συνδυάζονται οἱ δύο πρῶτες, ἀλλὰ καὶ ὅλες μαζὶ ἀποτελοῦν τὴν ἁρμονία τῆς πράξης.

Ἡ «Κυριαρχία»

Ἀπὸ τὴν «Κυριαρχία» τῶν μοναστηριῶν, ἕως τὴν κυριαρχία τῶν ἑταιρειῶν καὶ τῶν συνδυασμῶν τους, καὶ ἀπὸ τὴν ἀποβλάκωση τῶν μαθητῶν ἕως τὸν ἐκφοβισμὸ μὲ τὰ «ἀτομικά», εἶναι τὰ πρῶτα ἐργαλεῖα τῆς «Κυριαρχίας».

Ὅλα τὰ ἰδεολογήματά περί ἀνάπτυξης καὶ μεγέθυνσης τῆς οἰκονομίας εἶναι οἱ ἄλλοι τρόποι ἐπιβολῆς τῆς κυριαρχίας, ποὺ δουλεύουν παράλληλα καὶ συμπληρωματικὰ μὲ τὰ παραπάνω.

Κάθε κοινωνικὴ ἰδεολογία ἐπιστήμης, τέχνης, φιλοσοφίας, πρακτικῆς ἠθικῆς κλπ εἶναι ἐντέχνως στημένες ἀπὸ καὶ γιά... τὴν «Κυριαρχία».

Ἡ Ἱστορία τῆς φιλοσοφίας

Οἱ δύο πρῶτες προϋποθέσεις γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ φιλοσοφία εἶναι:
1. ἐλευθερία τοῦ λόγου
2. ἀπαλλαγὴ ἀπὸ «ἀνάγκες» (ὑποχρεώσεις, καθήκοντα, ἐργασία, καὶ παρόμοια)
(τὸ δεύτερο, μὲ τὴν ἀπαίτηση νὰ μὴν «ἀνήκεις» στοὺς ἄρχοντες)

Ὅσοι τὰ ἐξασφαλίσουν αὐτὰ καὶ ἐὰν συμβαίνει νὰ ἔχουν τὸ ψυχικὸ σθένος καὶ τὴν διανοητικὴ ἱκανότητα, τότε ἀναπτύσσουν φιλοσοφία.
π.χ.
Αἴσωπος
Ἡράκλειτος
Σωκράτης
Ἀριστοτέλης

Ὁλόκληρος ἡ ἱστορία τῆς φιλοσοφίας δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ τὸ ξεκαθάρισμα σὲ διανοητικὸ ἐπίπεδο καὶ τῆς ἀποκαλύψης τοῦ ὅλου ἰδεολογικοῦ πλαισιοῦ πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται αὐτὴ ἡ δομή της ἐξουσίας τῆς ἑκάστοτε κοινωνίας.

Ἡ κάθε ἐξουσία γιὰ νὰ ὑπάρξει χρειάζεται ὅπλα, στρατηγούς, χρειάζεται ἐνδιάμεσες τάξεις, ἀλλὰ πάνω ἀπὸ ὅλα χρειάζεται ἕνα «ἰδεολογικὸ κατασκεύασμα», τοῦ ὁποίου τὴν παραγωγὴ ἀναλαμβάνουν οἱ διανοούμενοι τῆς «κυριαρχίας», οἱ στρατευμένοι διανοούμενοι καὶ κυριαρχίας.

Αὐτοὶ εἶναι συνήθως ἔξυπνοι ἄνθρωποι, μορφωμένοι, οἱ ὁποῖοι παράγουν τὴν «Ἰδεολογία», ποὺ πρέπει νὰ διαδώσουμε στὴν ἐκπαίδευσή τοῦ λαοῦ γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ σταθεῖ αὐτὸ τὸ σαθρὸ κοινωνικὸ οἰκοδόμημα.

Ἡ βία, τὰ ψέματα, ἡ προδοσία εἶναι πάντα σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς δομικὰ συστατικὰ τῆς ἐξουσίας, καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα θέματα τῆς φιλοσοφίας εἶναι ἡ ἀποκάλυψη ὅλων αὐτῶν.

Ἡ ἱστορία τῆς Ἀδικίας

Ἀπὸ τὴ φύση ἕως τὴν συνείδηση καὶ ἀπὸ τὴν ἱστορία ἕως τὴν κοινωνία, οἱ ἄνθρωποι μὲ πολέμους, ἀγῶνες, ἐπαναστάσεις, κινήματα, προσπαθοῦν οἱ μὲ νὰ ἀδικήσουν καὶ νὰ κυριαρχήσουν, οἱ δὲ νὰ ἀνατρέψουν, καὶ κάποιοι λίγοι νὰ ἐπιφέρουν τὴν χαμένη καὶ ἀνύπαρκτη Δικαιοσύνη.

Ἡ παιδεία σήμερα διδάσκει μόνο τὸν ἀνταγωνισμό

Ἡ παιδεία σήμερα τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ διδάσκει τὸν ἀνταγωνισμό, νὰ δίνει στὸν κάθε μαθητὴ τὸ αἴσθημα ὅτι «αὐτὸς εἶναι ἀντίπαλος» εἰς τὴν ἄλλη ὁμάδα. Ἀνταγωνισμὸς παντοῦ, ἀντίπαλοι, συμμορίες, ἔτσι παράγουμε πολιτισμό. Τὸ παιδὶ βλέπει τοὺς συμμαθητές του σὰν συνεργάτες τῆς «συμμορίας» στὴν ὁποία ἀνήκει.

Ἑπόμενη ἀναμενόμενη «κίνηση», ὁ ἐκφοβισμὸς καὶ ἡ βία στὴν ὑπόλοιπη ζωὴ τους.

Ἡ πλατφόρμα παραγωγῆς ἰδεολογίας

Τὸ παραμύθι καὶ τὸ ψέμα
Τὸ μεταφυσικὸ καὶ τὸ παράλογο
Ὁ ἀνταγωνισμὸς καὶ ἡ βράβευση

Εἶναι τὰ τρία ἐπίπεδα τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τῆς παιδείας, ποὺ καλλιεργεῖ συστηματικὰ μιὰ ταξικὴ κοινωνία, γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς διατήρηση καὶ τῆς ἀναπαραγωγῆς της ὡς τέτοια.

Ἡ «πολιτεία» τοῦ Πλάτωνα

Δὲν γνωρίζουμε πότε κυκλοφόρησε γιὰ πρώτη φορὰ μὲ αὐτὸν τὸν τίτλο τὸ ἔργο «περὶ Δικαίου», τοῦ Πλάτωνος, τὸ πληρέστερο ἴσως στὴν Ἱστορία τοῦ Ἀνθρώπου καὶ μοναδικὸ ἔργο «περὶ Δικαίου».

«Περὶ Δικαίου» εἶναι ὁ ἄλλος τίτλος τοῦ ἔργου αὐτοῦ καὶ ὁ ἀποδίδων καλύτερα τὸ περιεχόμενο τοῦ βιβλίου.

Τὸ ἔργο αὐτὸ ἔχει σταματήσει νὰ διδάσκεται στὰ σχολεῖα, ἐνῶ γίνεται μία συστηματικὴ ἀπαξίωση του, ὀνομάζοντάς το «ἰδανικὴ Πολιτεία».

Ὅλα τὰ αὐταρχικὰ συστήματα καὶ οἱ ταξικὲς κοινωνίες τὸ ἀπαξιώνουν μὲ διάφορους τρόπους, γιατὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ «ἀντέξουν» ἐὰν αὐτὸ τὸ κείμενο καὶ τὸ νόημα του διαδοθεῖ στὶς πλατιὲς μᾶζες.

Μόνο λίγες φορὲς ἀναφέρεται σὲ ὅλο τὸ ἔργο ἡ λέξη «πολιτεία», ἡ δὲ λέξη «ἰδανική» δὲν ἀναφέρεται πουθενά.

Ἔργο πρωτοποριακὸ σταθμὸς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.
Ἀπολαῦστε τὸ στὸ πρωτότυπο κείμενο. Ἀποφεύγετε τὶς μεταφράσεις ἡ πλειονότης τῶν ὁποίων ἢ περιέχουν δόλο ἢ εἶναι ἄσχετες.

Ἡ Μέτρηση τῆς πληροφορίας

Ὁ ὁρισμὸς τῆς πληροφορίας σὲ πρώτη προσέγγιση εἶναι «τὸ ἀντίστροφο τῆς πιθανότητας». Καὶ πιὸ ἀναλυτικὰ εἶναι ὁ λογάριθμος τοῦ ἀντιστρόφου τῆς πιθανότητας νὰ συμβαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ἡ πληροφορία.

Ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ τὰ ἀγαθά της

Παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ διατήρηση τῶν κρατῶν σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο μὲ ἄλλον δίκαιο καὶ ἄλλη πολιτικὴ δομὴ. Ἡ διακυβέρνηση θὰ γίνεται ἀπὸ τὴν παγκόσμια ἄρχουσα τάξη, τὴν οἰκονομικὴ συμμορία μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ χρέους καὶ τὴν ἐξασφάλιση τῶν τόκων.

Πῶς ἐπιτυγχάνονται τὰ ἀνωτέρω.
Μὲ τὴν αὔξηση τῆς παγκόσμιας ἰδεολογίας καὶ τὴν κατοχὴ τῶν μαζικῶν μέσων ἐπικοινωνίας. Κατάλληλη ταξικὴ διαστρωμάτωση μὲ σκοπὸ τὴ μεγιστοποίηση τῆς ταξικότητα ἀλλὰ ταυτόχρονα τὴν διατήρηση τόσης διαστρωμάτωσης ὥστε νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ σταθερότητα τοῦ συστήματος.

Μὲ τὸ ἰδεολόγημα τοῦ δανεισμοῦ τῶν κρατῶν κατάφεραν ὅλα τὰ κράτη τοῦ κόσμου νὰ χρωστᾶνε στὴν παγκόσμια οἰκονομικὴ συμμορία μέσῳ τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ καὶ τραπεζικοῦ συστήματος.

Στὴ συνέχεια μὲ τὸ ἰδεολόγημα ὅτι πρέπει νὰ ἐπιστραφοῦν τὰ δανεικὰ καὶ ὅτι τὸ δίκιο εἶναι νὰ πληρώνουμε τοὺς τόκους ἐφαρμόζουν στὶς χῶρες τοπικὰ μνημονιακὲς πολιτικὲς ἢ πολιτικὲς ἀγορῶν χρήματος, γιὰ νὰ ἐλέγχουν ἔτσι τὴν οἰκονομία, τὴν παραγωγὴ, καὶ τὴν πολιτικὴ τῆς κάθε χώρας, μὲ ταυτόχρονη ἐξασφάλιση καλύτερης σταθερὴ δομὴ τοῦ παγκόσμιου συστήματος.

Ἔρευνα καὶ τεχνολογία στὴν ὑπηρεσία τοῦ παγκόσμιου συστήματος.

Ἡ οὐσία τῆς «κοινωνικῆς κρίσης»

Ἡ κρίση προκαλεῖ καὶ παράγει:
ἑστιατόρια, κουρεῖα, κομμωτήρια καὶ πορνεία.

Ὅσο ἡ κρίση διαρκεῖ τόσο αὐξάνονται τὰ «φαγάδικα», οἱ «ὑπηρεσίες» καὶ οἱ «πόρνες».

Αὐτὸ εἶναι οὐσιαστικὰ καὶ ὁ ὁρισμὸς τῆς κρίσης, δηλαδὴ κάποιοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι (πορνοβοσκοὶ καὶ τοκιστὲς) γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἔχουν στὴν ὑπηρεσία τοὺς περισσότερους ὑπηρέτες, γιὰ τὰ νύχια τους, τὰ μαλλιά τους, τὸ στομάχι τους καὶ τὰ λοιπά τους ὄργανα ποὺ χρειάζονται κατάλληλους νὰ τὰ ὑπηρετοῦν.

Ἡ μαθηματικὴ «τυπικὴ λογικὴ» καὶ τὸ «ὄργανο» τοῦ Ἀριστοτέλους

Θὰ προσπαθήσω νὰ δείξω γιατί ἡ «τυπικὴ λογικὴ» τῶν σημερινῶν μαθηματικῶν ὑστερεῖ πάρα πολὺ τῆς λογικῆς ποὺ ἀναπτύσσεται ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη στὸ ὄργανο, τὴν πραγματεία αὐτὴ τοῦ γίγαντα τῆς σκέψης, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ξεπεραστεῖ στὶς χιλιετίες ποὺ πέρασαν.

Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τυπικὴ λογικὴ τῶν σημερινῶν μαθηματικῶν. Ἡ τυπικὴ λογικὴ τῶν σημερινῶν μαθηματικῶν βασίζεται κατὰ 99,9% γιὰ νὰ μὴν πῶ 110% στὴν λογικὴ ποὺ ἀναπτύσσεται στὸ ὄργανο τοῦ Ἀριστοτέλη.

Ὅμως ἡ τυπικὴ λογικὴ τῶν σύγχρονων μαθηματικῶν εἶναι περιορισμένη ἀπὸ τὴν ἑξῆς διαδικασία: ὅλα τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ εἶναι σαφῶς ὁρισμένα καὶ ἐκτὸς χρόνου καὶ ἐπομένως οἱ κατηγορήσεις, οἱ ἀποφάνσεις καὶ οἱ συλλογισμοὶ δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια οἱ «προτάσεις» οἱ «ὅροι» καὶ οἱ «συλλογισμοὶ» εἶναι σαφῶς καὶ αὐστηρὰ προκαθορισμένοι.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ στὸ ἀριστοτελικὸ ἔργο ἡ λογικὴ ποὺ ἀναπτύσσεται, μέρος τῆς ὁποίας εἶναι ἡ προηγούμενη λογικὴ, ἔχει νὰ ἀντιμετώπιση τρεῖς ἀκόμη διαδικασίες ἐκτὸς τῆς διαδικασίας τῆς παραγωγῆς τοῦ ὀρθοῦ λόγου.

Οἱ διαδικασίες αὐτὲς εἶναι:

Πρῶτον ἡ ρευστότητα καὶ ἡ ἀλλαγὴ ποὺ ὑπάρχει στὴν πραγματικότητα τὴν Ἠρακλειτικὴ ρευστότητα στὴν ὁποία βασίζεται ὁ Ἀριστοτέλης
Δεύτερον ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν χρονικὴ ἀλληλουχία, ὁ χρόνος εἶναι βασικὴ παράμετρος τῆς ἀριστοτελικῆς δομῆς τῆς λογικῆς στὸ ἔργο αὐτὸ
Τρίτον ἔχει νὰ κάνει μὲ ὅλη ἡ σύμβαση καὶ κοινωνικὴ συνθήκη γιὰ τὸν ὁρισμὸ τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ρημάτων ἡ ὁποία ἔχει μέσα της τὶς ἀτέλειες τῶν προθέσεων, προελεύσεων, καὶ ἐπιθυμιῶν τῶν ἑκάστοτε συνομιλητῶν
Τέταρτον λαμβάνει ὅλες τὶς παραμέτρους ποσότητος (πάντα, μερικά, κανένα) καὶ πιθανότητος (ὑπάρχειν, ἀναγκαῖον ὑπάρχειν, ἐνδεχόμενον)

Ἡ Παραγωγὴ δυνάμωσε.

Ἡ Παραγωγὴ δυνάμωσε ἀπὸ τὴν Ἐκπαίδευση καὶ τώρα θέλει τὴν χειραγωγήσει πλήρως.

Ἡ μεγαλύτερη δυστυχία

Ἡ μεγαλύτερη δυστυχία τοῦ Ἀνθρώπου εἶναι νὰ μὴν ἔχεις ἐχθρούς!

Ἡ μοντέρνα τέχνη

Ἡ μοντέρνα τέχνη προωθεῖ τὴν ἐξοικείωση μὲ τὸ παράλογο.

Μιὰ παροιμία

«Μάτια ποὺ δὲν βλέπονται γρήγορα λησμονοῦνται»

Ἡ λιτότητα στὴν πράξη

γιὰ νὰ εἶσαι εὐτυχὴς
πρέπει λίγο νὰ ὁμιλεῖς
πρέπει λίγα νὰ σκεφτεῖς
καὶ λιγότερα νὰ γράφεις
καὶ ἀκόμα πιὸ πολύ
πιὸ λιγότερα νὰ λές
ὁμιλίες ρητορεῖες
ὅποιου τύπου καφενέ
καὶ πιὸ λίγο νὰ ἀκοῦς
φαύλους μὰ καὶ γνωστικοὺς
καὶ πιὸ λίγα νὰ πιστεύεις
κι ἀπ αὐτὰ μόνο ποὺ βλέπεις
Οὔτε λίγο οὔτε πολύ
ἄριστον νὰ προσπαθεῖς
ἴσως τότε καταλάβεις
τὴν ἀξία τῆς ζωῆς
καὶ γι αὐτὴν νὰ ἀγωνιστεῖς

Ἡ νέα «θρησκεία» τῆς παγκοσμιοποίησης προωθεῖ τὰ ἑξῆς:

Οἱ ἡμέρες ἀφιερώνονται σὲ ἔννοιες ποὺ ὑποχθονίως τὴν ἐξυπηρετοῦν
Ἡ προστασία τῶν πνευματικῶν δικαιωμάτων
Ἡ φιλολογία τῶν προσωπικῶν δεδομένων
Ἡ πράσινη ἀνάπτυξη
Τὸ παραμύθι τῆς ὑπερθέρμανσης τοῦ πλανήτη
Ἡ φιλολογία τῶν «δικαιωματιστῶν»
Ἡ παραγραφὴ τῶν ἐγκλημάτων
Ἡ προώθηση τοῦ ἀτέρμονου προϊόντος (ταξίδια, τατουάζ, κατοικίδια, μόδα, ...)
Ἡ νομιμοποίηση καὶ προώθηση δανεισμοῦ, τόκου, ἀποταμίευσης, τζόγου, καὶ νταβατζήδων
Ἡ ἐξειδίκευση καὶ διάσπαση τῆς ἐπιστήμης
Ἡ ἐμπορευματοποιημένες συναλλαγὲς στὴν ὑγεία, ἀσφάλεια, παιδεία, ἔρωτα

Ἡ μοιραία «προκείμενη»

Οἱ φιλόσοφοι ὅλων τῶν κατηγοριῶν καὶ οἱ διανοούμενοι ὅλων τῶν ἐποχῶν προσπάθησαν νὰ ὁρίσουν τὶς ἀρετὲς καὶ δὴ τὴν «δικαιοσύνη» σὲ μιὰ ἰδανικὴ κοινωνία ξεκινῶντας καὶ ἀποδεχόμενοι μιὰ ἀόρατη μοιραία προκείμενη.
Ποιά;
Τὸ ὅτι «ἡ κοινότητα ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄτομα μέλη, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν σὲ διαφορετικὲς καταστάσεις, διακρινόμενοι ὡς πρὸς κάποιο χαρακτηριστικό, π.χ. γένος, φῦλο, φυλή, τάξη, ἡλικία, ἰδιοκτησία, διάνοια, κάλλος, εὐφυΐα, ἱκανότητα κλπ.»

Αὐτὴ ἡ προκείμενη (φαινομενικὰ ἀληθὴς καὶ ἀθώα) τοὺς ὁδηγοῦσε σὲ φαντασιακὲς θεσμίσεις καὶ ἀτέρμονους ὁρισμοὺς τῶν ἀρετῶν, διότι ἡ θέσμιση δὲν γινόταν στὸν ὅρο «ἄνθρωπος», ἀλλὰ στὶς διακρίσεις του.

Ἡ πρόταση γιὰ τὸ ξεπέρασμα εἶναι: «καμιὰ ἐξαίρεση» καὶ «ἐξάλειψη κάθε διάκρισης στὸ θέμα τῆς ἰσότητας καὶ τῆς δικαιοσύνης». Τὸ μοντέλλο «Κύριος - δοῦλος» νὰ μὴν ἔχει καμία εὐκαιρία νὰ περάσει ὕπουλα καὶ ὑποχθόνια οὔτε στὶς σκέψεις ,οὔτε στὶς θεωρίες, οὔτε στὶς πράξεις τῶν μετέπειτα σκεπτόμενων ἀνθρώπων.

Γιὰ νὰ σπάσει ἀπὸ τὴ ρίζα του τὸ κακὸ πρέπει νὰ σπάσει ἀπὸ τὴν «ἀρχή του ἀνθρώπου» δηλαδὴ ἀπὸ τὴ γέννηση του, τὸ ἐξουσιαστικὸ σχῆμα «Γονέας – παιδί». Στὴ συνέχεια ὅπου αὐτό («Κύριος - δοῦλος»), ἐμφανίζεται μὲ τὶς δῆθεν ἀθῶες ἀναγκαιότητες του, π.χ. δάσκαλος-μαθητής, ἐραστής- ἐρωμένη, διευθυντής - ἐργάτης, κλπ, νὰ ἐντοπίζεται καὶ νὰ ἐξοστρακίζεται ἀμέσως.

Ἡ μουσικότητα καὶ ὁ τονισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης

Ἡ κατάργηση καὶ ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ τονισμοῦ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα

Ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ τονισμοῦ στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶναι θέμα γραφῆς ἀλλὰ θέμα προφορᾶς.

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι δομημένη μὲ «μουσικὴ». Ἡ ἐκφορὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὸν προφορικὸ λόγο εἶναι μουσικὸ γεγονὸς. Τὰ σύμβολα τῶν τόνων, ἡ βαρειὰ, ἡ ὀξεῖα, ἡ δασεῖα, ἡ ψηλὴ, ἡ περισπωμένη, ἡ ὑπογεγραμμένη, μπῆκαν στοὺς ἑλληνιστικοὺς χρόνους γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ διαβάζει μὲ σωστὸ τονισμὸ ἕνας μὴ Ἕλληνας. Ὁ τονισμὸς εἶναι βασικὸ καὶ ἀρχικὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ προφορικοῦ λόγου τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Ἡ βαρία μᾶς δείχνει ὅτι κατεβαίνει ὁ «τόνος» τῆς φωνῆς, ἡ ὀξεῖα ὅτι ἀνεβαίνει ὁ «τόνος» φωνῆς ἢ περισπωμένη ξεκινάει μὲ βαριὰ καὶ πάει σὲ ὀξεῖα καὶ οὕτω καθ' ἑξῆς. Ἡ δασεῖα ὅταν ἡ χροιὰ τοῦ ἤχου γίνεται πιὸ ἄγρια καὶ ἡ ψηλὴ ὅταν ἡ χροιὰ τοῦ ἤχου γίνεται λεπτεπίλεπτος χαριτωμένη. Ψιλὴ καὶ δασεῖα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν χροιὰ (χαρακτηριστικὸ) τοῦ ἤχου.

Ἂς τὸ ποῦμε ἔτσι χονδρικὰ μία γυναικεία φωνὴ ἢ μία ἀνδρικὴ φωνή. Ἐνῷ οἱ τόνοι ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ ἀνέβασμα τῆς συχνότητας καὶ τὸ κατέβασμα τῆς συχνότητας, στὴ βαριὰ ἔχουμε κατέβασμα τῆς συχνότητας.

Τὸ ἄρθρο της εἶναι γενικὴ ἐνῶ Ἀπὸ ποῦ ξεκινάει τὸ γένος καὶ αὐτὸ εἶναι μὲ βαριὰ κατεβαίνει ὁ τόνος τῆς φωνῆς τὸ μὰ τὸ πρῶτο τῆς μαμᾶς εἶναι ἄτονο ἐνῶ τὸ δεύτερο μᾶς εἶναι μὲ ὀξεῖα δηλαδὴ ἀνεβάζουμε ἕνα τόνο τὴν συχνότητα τῆς φωνῆς τό της πάλι εἶναι ἄτονο καθὼς εἶναι ἀντωνυμία. Τὰ φωνήεντα εἶναι 7 καὶ φωνάζουν δυνατὰ. Τὰ φωνήεντα χωρίζονται σὲ βραχέα καὶ μακρὰ τὰ «βραχέα» εἶναι μικρῆς διάρκειας, τὰ «μακρά» εἶναι μακρᾶς διάρκειας, ὑπάρχουν καὶ μερικὰ φωνήεντα τὰ ὁποῖα εἶναι ἄλλοτε βραχέα καὶ ἄλλοτε μακρά, αὐτὰ ὀνομάζονται δίχρονα δηλαδὴ ἔχουν δύο χρόνους.

Πᾶμε τώρα στὰ σύμφωνα τὰ σύμφωνα εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ἡ λέξη συμφωνία + καὶ φωνῆεν δηλαδὴ ἕνα χαρακτηριστικὸ μία χροιὰ ποὺ συνοδεύει τὸ φωνῆεν στὴν ἀρχή του.

Μουσικὰ ἐπίσης γεγονότα στὴν ἐκφορὰ τοῦ προφορικοῦ λόγου τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι καὶ τὰ τελικὰ ς καὶ ν. Καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ παράγραφοι καὶ ὅλα τὰ σημεῖα στίξεως. Ὅλα αὐτὰ εἶναι μουσικὰ γεγονότα ποὺ χαρακτηρίζουν καὶ πρέπει νὰ φαίνονται στὴν ἐκφορὰ τοῦ προφορικοῦ λόγου. Παραδείγματος χάρη ἀλλιῶς σταματᾶμε στὴν ἁπλὴ τέλεια, ἀλλιῶς στὴν ἄνω τελεία, ἀλλιῶς στὴν τέλεια ὅταν ἀκολουθεῖτε παράγραφος. Σήμερα στὰ σχολεῖα διδάσκεται μόνο ἡ τέλεια καὶ τὸ κόμμα καὶ αὐτὰ μὲ τὸ ζόρι, ἄντε καὶ κανένα ἐρωτηματικό.

Ἡ ὑποδούλωση

Οἱ χιλιετίες τῆς ὑποδούλωσης τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ἔχουν ὁδηγήσει μεταξὺ ἄλλων στὴν καταστροφὴ καὶ τὴν διαστρέβλωση καὶ τῆς γλώσσας καὶ τῆς ἱστορίας.

Ὁ ἐξευτελισμὸς γίνεται τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ τὴν μετάφραση τῶν ἑλληνικῶν κειμένων δῆθεν στὰ νεοελληνικά! Ἐδῶ ἡ διαστρέβλωση τοῦ νοήματος δὲν ἔχει ὅρια.

Ὁ τόπος, ἡ Ἱστορία, ἡ γλῶσσα ἔχουν καταληφθεῖ ἀπὸ τοὺς βαρβάρους.

Ἡ φιλοσοφία σήμερα

Τὸ ψέμα καὶ ἡ ἀπάτη ποὺ κυκλοφορεῖ σήμερα στὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων, καθὼς καὶ οἱ ἀνόητες σκέψεις, τὰ σαθρὰ σκεπτικὰ πάνω στὰ ὁποῖα στηρίζεται ἡ δημιουργία μηχανισμῶν θεσμοθετημένης βίας, ἀποτελοῦν τὰ σημερινὰ σημεῖα, στὰ ὁποῖα θὰ πρέπει ἡ φιλοσοφία νὰ δώσει τὴν μάχη.

Πῶς παράγεται καὶ πὼς ἀναπαράγεται τὸ κάθε ἕνα ἀπ αὐτὰ τὰ ἰδεολογήματα;

Τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ δοῦμε εἶναι τὰ αἴτια αὐτῶν τῶν προτάσεων ποὺ κυκλοφοροῦν, ὅπως παραδείγματος χάρη ὅτι «οἱ συντάξεις πληρώνονται ἀπὸ τοὺς νῦν ἐργαζόμενους» καὶ ἄλλα πολλὰ παρεμφερῆ.

Ὀφείλουμε νὰ δοῦμε ὅλα τὰ αἴτια παραγωγῆς αὐτῶν τῶν ἰδεολογημάτων καὶ τὰ αἴτια τοῦ τρόπου καὶ τὰ αἴτια τοῦ σκοποῦ αὐτῆς τῆς παραγωγῆς ψεύδους.

Ἡ ὑποκρισία τῆς ἀπαγόρευσης τῶν ναρκωτικῶν

Ἡ ἀπαγόρευση τῶν ναρκωτικῶν εἶναι ὑποκριτικὴ διαδικασία τῆς κοινωνίας τοῦ ἐμπορίου.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο (ἔχουμε δύο τρυγόνια), πρῶτον ἀπαλλάσσονται καὶ προωθοῦνται τὰ προϊόντα τῆς καταστροφῆς, ὅπως εἶναι τὸ τσιγάρο, τὰ ἀναψυκτικὰ καὶ τὰ παρόμοια προϊόντα περιπτέρου. Καὶ δεύτερον αὐξάνεται ὁ τζίρος ἀπὸ τὴν διακίνηση τοῦ «μαύρου» χρήματος τῆς παράνομης ἐμπορίας ναρκωτικῶν.

Ὑγιεινή διατροφή

Κάθε γεῦμα πρέπει νὰ ἔχει καὶ τὰ τέσσερα αὐτὰ χαρακτηριστικά.

πληρότητα (πρωτεΐνες, βιταμίνες, ἰχνοστοιχεία, κ.ο.κ.)
ἐποχικότητα (σαλάτες καὶ φροῦτα ἐποχῆς)
προσαρμογή (στὶς ἀνάγκες τοῦ δικοῦ σου τρόπου ζωῆς σήμερα)
συνέχεια (τρῶμε αὐτὰ ποὺ μάθαμε ἀπὸ παιδιὰ)

Ἡ τέχνη, τὸ ἔργο Τέχνης

Τὸ ἔργο τέχνης εἶναι ἕνα δημόσιο ἀγαθὸν καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἐμπορευματικὴ ἢ χρηστικὴ ἀξία.

Ἡ φιλία

Ἡ γνησιότητα τῆς φιλίας μὲ τὸν μάγειρα στὸ στρατὸ εἶναι πάντοτε ἀμφισβητούμενη.

Ἡ Ὑποταγή

Ἰνδιάνος ἡ Ἀφρικανὸς σκλάβος;

Ἐλεύθερος ἢ δοῦλος;

Ἢ τὰν ἡ ἐπὶ τάς;

Ἐλευθερία ἢ θάνατος;

Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωὴ παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή;

Ἡ ἀνάγκη του νὰ ἀνήκει κάποιος σὲ κοπάδι δημιουργεῖ κοινωνίες διαφορᾶς, ἱεραρχίας, σαπίλας, διαφθορᾶς, ἐξευτελισμοῦ καὶ ἐξαθλίωσης.

Ἡ ἀνάγκη μερικῶν νὰ ἔχουν σκλάβους σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ προηγούμενο δημιουργεῖ τὸ τελικὸ ἐξουσιαστικὸ ἀποτέλεσμα ποὺ βιώνουν ὅλοι οἱ Ἄνθρωποι σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς ἀπὸ τὰ ἀνδρείκελα ποὺ κυριαρχοῦν.

Ἡ σκέψη δὲν ἔχει ἀποχέτευση

Ἡ συσσώρευση στὴ σκέψη εἶναι μιὰ διαδικασία δεδομένη, ποὺ ὁδηγεῖ μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν εὐφυΐα ἢ τὴν τρέλλα μὲ δύο ἐναλλακτικὲς παράλληλες διεξόδους: την ἐξουσία καὶ τὸν ἔρωτα.

Ἡ σκέψη τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις, τὸν κοινωνικὸ λόγο (τέχνη παιδεία ἐπιστήμη), τὰ κοινωνικὰ συναισθήματα (βιώματα) καὶ τοὺς συλλογισμούς.

Ἡ σκέψη δὲν ἔχει ἀποχέτευση.
Ὁ ἐγκέφαλός μας δὲν διαθέτει μηχανισμὸ ἀποβολῆς περιττωμάτων.
Ὁ ἐγκέφαλός μας θάβει μέσα του τὰ περιττώματα του.
Ἡ ἀνάγκη του ἀνθρώπου γιὰ «λήθη» εἶναι πάρα πολὺ μεγάλη, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει μηχανισμὸς γιὰ αὐτό.
Ἄσχημες ἐμπειρίες, βιώματα, ἐνοχὲς καὶ φόβοι συσσωρεύονται ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία.
Ὁ Sigmund Freud εἶναι ὁ μόνος ὁποῖος μᾶς ἔδωσε κάποιους μηχανισμοὺς γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ θάψουμε αὐτὰ τὰ τοξικὰ ἀπόβλητα.
Ὁ Σωκράτης μας προτρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε ὥστε νὰ μὴν τὰ βάζουμε οὐδόλως μέσα μας.

Σκέψεις καλὲς ἢ φαῦλες
Ἀπὸ
Αἰσθήσεις ὄμορφες ἢ ἄσχημες
Συναισθήματα θετικὰ ἢ ἀρνητικά
Λόγους ἐναρέτους ἢ φαύλους
συλλογισμοὺς σωστοὺς ἢ λανθασμένους

Οἱ καλὲς σκέψεις ὁδηγοῦν σὲ πράξεις ἐνάρετες, πολιτισμὸ καὶ κοινωνικὴ εὐδαιμονία.

Οἱ κακὲς σκέψεις σὲ δυστυχία βαρβαρότητα καὶ καταστροφές.

Ἡ τρίτη διάσταση στὴν Τέχνη

Γιὰ τὶς ἄλλες δυὸ διαστάσεις τῆς Τέχνης, τὴν τοῦ «περιεχομένου» της, καὶ τὴν τῆς «κοινωνικῆς της παρέμβασης», ἔχουμε μιλήσει ἀλλοῦ.

Ἡ τρίτη διάσταση στὴν τέχνη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν «παραγωγή» τοῦ ἔργου τέχνης καὶ ὅλους τοὺς συντελεστές του. Δηλαδὴ μὲ ποιόν τρόπο παρήχθη, μέσα σὲ ἕνα κοινωνικὸ ὅλο, ποιοί οἱ σκοποὶ αὐτῆς τῆς χρηματοδότησης, μὲ τί χρήματα, καθαρά, μαῦρα ἢ κόκκινα ἔγινε, σὲ τί ἀποβλέπουν αὐτοὶ οἱ συντελεστές, ποιοί οἱ σκοποὶ ὄχι ἀπὸ τὸ ἔργο τέχνης ἀλλὰ ἀπὸ τὶς ἐνέργειές τους γιὰ νὰ τὸ παράξουν κ.ο.κ.

Ἡ ρητορεία καὶ ὁ ρητορικὸς λόγος

«Ἀπὸ ὅσα βλέπεις νὰ πιστεύεις τὰ μισὰ καὶ ἀπὸ ὅσα ἀκοῦς τίποτα»

«Κακοὶ μάρτυρες ἀνθρώποισιν ὀφθαλμοὶ καὶ ὦτα βαρβάρους ψυχὰς ἐχόντων»
«Ὀφθαλμοὶ γὰρ τῶν ὤτων ἀκριβέστεροι μάρτυρες»
Ἡράκλειτος

Ρητορεία εἶναι ἡ τέχνη τοῦ λόγου, τῆς ἐκφορᾶς, τῆς ὁμιλίας, ἡ ὁποία ἀφ' ἑνὸς μὲν μπορεῖ καὶ «πείθει», ἀφ' ἑτέρου δὲ «εὐχαριστεῖ» τὸν ἀκροατή!

Ὑπάρχουν πάρα πολλὰ πράγματα, γιὰ τὰ ὁποῖα ἡ ρητορεία εὐθύνεται, ὑπάρχει ἡ ρητορεία ἡ «οὐσιαστικὴ», ὅπου παραδείγματος χάριν πείθεις τὰ παιδιὰ νὰ μὴν καπνίσουν, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ρητορεία ἡ καταστροφικὴ, ὅπου πείθεις λαοὺς καὶ ἄτομα σὲ καταστροφικὲς δράσεις.

Τὰ εἴδη τοῦ ρητορικοῦ λόγου εἶναι πολλὰ, μὲ τὶς δύο ἀκραῖες ἐκφάνσεις του, τὸν οὐσιαστικὸ λόγο ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ καὶ τὸν «ξύλινο λόγο» ἀπὸ τὴν ἄλλη.

«Ξύλινος λόγος» εἶναι ὁ ρητορικὸς λόγος, ὁ ἀνεπιστρεπτὶ ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἀνεπανόρθωτα καταστροφικός.

Ξύλινος (=δούρειος) εἶναι ὁ λόγος τὸν ὁποῖον γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία ἀνέπτυξαν οἱ ρήτορες τῆς Τροίας γιὰ νὰ νὰ πείσουν τοὺς ἀρχηγοὺς νὰ βάλουν μέσα τὸ Δούρειο ἵππο, οἱ συνέπειες αὐτῆς τῆς πράξης ἦταν τέτοιες ποὺ κανεὶς δὲν ἐπέζησε γιὰ νὰ ζητήσει ἀπὸ τοὺς ρήτορες τὸν «λόγο».

Ἀπ τὴν ἄλλη ἄκρη ὑπάρχει ὁ «οὐσιαστικὸς λόγος» αὐτὸς ποὺ διατυπώνει ἀλήθειες ἀνεξίτηλες στὸ χρόνο. Πχ οἱ λόγοι καὶ οἱ γραφὲς τῶν μεγάλων διανοητῶν.

Ἕνας καλὸς ρήτορας ἔχει δύο βασικὲς δυνατότητες ἢ πιθανότητες, εἴτε νὰ γίνει σοφιστὴς εἴτε νὰ γίνει φιλόσοφος.

Ὁ πρῶτος θὰ προσπαθεῖ νὰ πείθει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀκολουθοῦν τὸν δρόμο τῆς ἐξουσίας, τῆς ἀδικίας, καὶ μάλιστα ἐπὶ πληρωμῇ, ἐνῶ ὁ δεύτερος θὰ καθαρίσει τὸ μυαλὸ τῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν ρητορεία του τὴν φιλοσοφικὴ ἀπὸ τὶς ἀπάτες, τὶς αὐταπάτες καὶ τοὺς περιορισμοὺς τῆς σκέψης, ποὺ τοὺς ἔχει δημιουργήσει ἡ ἐξουσία προκειμένου νὰ τοὺς ἐκμεταλλεύεται.

Τὰ αὐτὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ ὅλες τις ἄλλες μορφὲς τέχνης, ἔχοντας πάντα ὑπόψη ὅτι ἡ τέχνη ἔχει ἐκπαιδευτικό, παιδευτικὸ χαρακτῆρα.

Ἡ τέταρτη φάση τῆς ἱστορίας τῆς φιλοσοφίας

Μετὰ τοὺς «προσωκρατικοὺς», αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη φάση τῆς φιλοσοφίας, τῆς φυσικῆς φιλοσοφίας, ἀκολούθησε ἡ φιλοσοφία ἡ «Σωκρατικὴ», κατὰ τὴν ὁποία ὁ φιλόσοφος ἀποκαλύπτει καὶ καταγγέλλει τὰ ρητορικὰ κόλπα καὶ τὶς σοφιστεῖες. Ἡ τρίτη φάση τῆς φιλοσοφίας ξεκίνησε μὲ τὴν ἀναγέννηση καὶ τὸν διαφωτισμό, μετὰ τὸ Μεσαίωνα, ὅπου ἡ σκέψη εἶχε πλήρως ἀπαγορευτεῖ καὶ ὑπῆρχε μόνο tractatus theologico politicus.

Τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ διαδικτύου καὶ τοὺς παγκοσμιοποιημένους μηχανισμοὺς ἄσκησης τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἡ φιλοσοφία εἰσῆλθε στὴν τετάρτη φάση τῆς ἱστορίας της, καλεῖται νὰ ἀποκαλύψει ὅλες τὶς λογικὲς ἐκεῖνες οἱ ὁποῖες καλύπτονται μέσα ἀπὸ ἐπιστημονικὰ δῆθεν κριτήρια τῆς στατιστικῆς ἐπιστήμης. Σήμερα σχεδὸν ὅλες οἱ ἐπιστῆμες εἶναι στατιστικὲς.

Οἱ πολιτικὲς σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, μὲ τὴν ἀσθενὴ ὕπαρξη τῶν προηγούμενων πολιτικῶν ἐξουσιῶν τῶν κρατῶν, καθορίζονται μέσα ἀπὸ τὴν ρητορεία τῶν ἀριθμῶν τῆς σημερινῆς στατιστικῆς ἐπιστήμης. Ἡ φιλοσοφία σήμερα ἔχεις σκοπὸ «ἕναν καὶ μόνο», νὰ ξεκαθαρίσει αὐτὴ τὴν σκέψη καὶ τὴν λειτουργία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τὴν ἀνθρωπότητα σὲ μία πολὺ μεγάλη ἐξαθλίωση.

Ἡ δημοκρατία, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ εὐδαιμονία τῆς κοινότητος ἔχουν μπεῖ στὴν κατάψυξη.

Οἱ τέχνες καὶ οἱ ἐπιστήμες ἔχουν πλήρως παραδοθεῖ στὴ «Νέα παγκοσμιοποιημένη σκέψη» πραγμάτων· μόνο ἡ φιλοσοφία μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἀκόμη ἐλεύθερη.

Ἡ πρόθεση

Ἡ σημασία, ὁ ρόλος καὶ ἡ λειτουργία τῆς «πρόθεσης» καὶ στὴ ζωὴ καὶ στὴ γραμματική, παρουσιάζουν πολὺ μεγάλο ἐρευνητικὸ ἐνδιαφέρον.

Ἡ προέλευσης τῶν θεῶν, μία ἐκδοχή

Μία ἐκδοχὴ γιὰ τὴν προέλευση τῶν θεῶν, ἡ πιὸ ἤπια καὶ ἡ πιὸ ἐπαναστατικὴ εἶναι οἱ ἑξῆς: Βλέποντας τὴ μεγάλη ἀδικία ποὺ ἀσκοῦσαν πάνω στοὺς ἀνθρώπους, οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες, κάποιοι σοφοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦσαν τὸ «ἀνθρώπινο εἶδος», σκέφτηκαν νὰ δημιουργήσουν ὅλο αὐτὸ τὸ πλέγμα τῶν θεοτήτων, μήπως καὶ συνετιστοῦν καὶ φοβηθοῦν οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ σταματήσουν αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ τὴν ἄγρια ἐξουσία ποὺ ἀσκοῦσαν.

Ἡ σκέψη καὶ ἡ δράση

Ἡ σκέψη καὶ ἡ δράση τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἀκολουθεῖ μία ἀπὸ τὶς τρεῖς διαδικασίες κάθε φορά.

πρόγραμμα
προτεραιότητες
ἄμεση ἐκτέλεση

Εἶναι οἱ ἀντίστοιχοι τρόποι σκέψης καὶ δράσης

γιὰ ἐργάτες, δούλους, φυλακισμένους
γιὰ μεσαία τάξη
γιὰ ἀνώτερους, ἄρχοντες

Ὅλα ἀλλάζουν γύρω μας καὶ ὅλα τὰ ἴδια μένουν

Τὴν ποιητικὴ αὐτὴ φράση θὰ τὴν δεχτῶ μόνη μὲ μία προσθήκη. Ἐὰν προσθέσουμε στὸ τέλος τὴ φράση: «ὅλα στὸν κόσμο ἀλλάζουν».

Ἢ μᾶλλον καλύτερα νὰ τὸ ποῦμε ὅλο μαζὶ ὡς ἑξῆς:
«ὅλα στὸν κόσμο ἀλλάζου γύρω μας καὶ ὅλα τὰ ἴδια μένουν στὸ μυαλὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ στὶς κοινωνικές τους σχέσεις».

Ἰδιοκτησία, ἐλευθερία, ἑταιρεία

Ἡ σκοτεινὴ ἀναπαραγωγή τῆς φεουδαρχίας εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τῆς μεγάλης ἰδιοκτησίας.

Οἱ «μηχανισμοὶ ἐξαπάτησης» παιδεία, ἐνημέρωση, προπαγάνδα, προσπαθοῦν νὰ καλύψουν καὶ τὰ καταφέρνουν τὶς σχέσεις ἀδικίας γιὰ τὴν ὑπαγωγὴ σὲ τελευταία ἀνάλυση μέρους πληθυσμοῦ σὲ «δούλους» καὶ σὲ «ἄρχοντες».

Τὰ τρία μεγάλα θέματα ποὺ σκοπίμως διαχειρίζονται σήμερα οἱ «ἑταιρεῖες» εἶναι τὰ ἐξῆς:
Τὸ πρῶτον θέμα εἶναι ἡ ὕπαρξη τῆς ἰδιοκτησίας καὶ ἡ δυνατότητα ἀνεξέλεγκτης αὔξησης της.
Τὸ δεύτερο θέμα εἶναι ἡ μετατροπὴ νομίσματος σὲ χρῆμα καὶ
Τὸ τρίτο θέμα εἶναι ἡ ἀνάπτυξη ἐπαγγελμάτων νταβατζήδων, πορνοβοσκῶν, τοκιστῶν, καὶ τῶν παρεμφερῶν ἐπαγγελμάτων.

Ἔτσι παίζεται σήμερα ὅλο τὸ παιγνίδι τῆς ἐξουσίας. Ἠθικὴ ὑποχρέωση ὅλων μας ὁ διαχρονικὸς ἀγῶνας ἐνάντια στὴν ἐξουσία. Ἡ σωστὴ χρήση τῶν λέξεων εἶναι πρόβλημα ὄχι μόνο γραμματικῆς καὶ λογικῆς ἀλλὰ καὶ ἱστορικῆς προοπτικῆς.

Ἰδιώτης καὶ Ἰδιότητα

«Ἰδιώτης» εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ λόγῳ κάποιων αἰτίων, δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ κοινά, καὶ ὡς ἐκ τούτου θεωρεῖται «βλᾶκας» καὶ «ἠλίθιος».

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ μὲ κάποιον ποὺ δηλώνει «ἰδιότητα» (γιατρὸς, ποδοσφαιριστὴς, ὑδραυλικὸς, καλλιτέχνης ), δηλαδὴ δηλώνει ὅτι εἶναι «ἄσχετος» γιὰ τὰ κοινά.

Ἰδεολογία, ἱστορία, ἱστοριογραφία

Ἡ κάθε «ἰδεολογία» ἀναπτύσσεται μὲ σκοπὸ νὰ καλύψει, νὰ συσκοτίσει, νὰ εὐλογήσει, τὶς κοινωνικὲς σχέσεις ἐκμετάλλευσης καὶ κυριαρχίας τῆς ἐποχῆς της.

Ἔχει τὶς ρίζες της στὸ ἀτομικὸ ἐπίπεδο στὰ ἔνστικτα τῆς αὐτοσυντήρησης καὶ τῆς ἀναπαραγωγῆς, ἐνῶ στὸ κοινωνικὸ ἐπίπεδο στὸ ἀφήγημα τῆς σταθερῆς κοινωνικῆς συγκρότησης.

Ἡ ἱστορία γράφεται ἀπὸ τοὺς «ὑπηρέτες» τῶν κυριάρχων (πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων), γιὰ τὴν ἀναπαραγωγὴ τῆς ἰδεολογίας τους.

Ἰδεολογία

Ἰδεολογία εἶναι μιὰ συγκροτημένη μορφή-δομὴ σκέψης, κοινωνικὰ προερχόμενη, ποὺ τὴν ἔχει ἀποδεχθεῖ πλήρως τὸ ὑποκείμενο καὶ ἡ ὁποία παράγει μὲ ὀρθὸ τρόπο σκέψης λανθασμένα συμπεράσματα.

Πάντοτε στὶς ἰδεολογίες θὰ συναντήσετε ἥρωες, θεοὺς, ἡμίθεους, μεγάλους, δαίμονες, κλπ

Τὰ αἴτια καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ὕπαρξης τῆς ἰδεολογίας εἶναι ἡ «ἐξουσία-κυριαρχία» κάποιων πάνω σὲ κάποιους ἄλλους.

Ἡ ἀνάπτυξη καὶ ὑποστήριξη ὁποιασδήποτε ἰδεολογίας, (καὶ ἡ πολιτική της στήριξη ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο κόμμα) εἶναι αὐτὴ καθαυτὴ ἀντιδημοκρατική!

Τί συμβαίνει στὴν πραγματικότητα.
Ἂς δοῦμε τί συμβαίνει στὴν πραγματικότητα μὲ τὶς διαφορὲς ἰδεολογίας ποὺ κυκλοφοροῦν. Τὸ κυρίαρχο σύστημα προτείνει καὶ προωθεῖ μερικές, μὲ τὴν παιδεία καὶ μέσα μαζικῆς τὰ ὁποῖα φροντίζει ἐκ τῶν προτέρων νὰ ἐλέγχει, καταφέρνει κάθε στιγμὴ κάθε ἱστορικὴ στιγμὴ νὰ πείσει τὶς μεγάλες μᾶζες ὅτι μὲ μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἰδεολογίες θὰ μπορέσει νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ μιζέρια τῆς δουλείας τους.

Ἰδεολογία

Τί εἶναι ἰδεολογία;
Ὁρισμός:Ἰδεολογία εἶναι ὁποιαδήποτε «θεωρία» ἐπιστημονικοφανὴς ἢ αὐθαίρετος ἢ δογματική, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπὸ ἔνδοξα ποὺ τὰ κάνει «πιστεύω», καὶ ἐξυπηρετεῖ συμφέροντα ἀτομικά, ὁμαδικά, ἢ καὶ στήριξη ἄλλων ἰδεολογιῶν.

Οἱ ἰδεολογίες ὁδηγοῦν τοὺς ὑποστηρικτές τους στὴ φαυλότητα. Ἡ ἀναγνώριση τῶν ἰδεολογικῶν προτάσεων μέσα σὲ ἕνα λόγο, καὶ γενικότερα ὁ ἐντοπισμὸς τῶν ἰδεολογιῶν εἶναι μία πολὺ δύσκολη ὑπόθεση.

Οἱ ἰδεολογίες χρησιμοποιοῦν σχήματα συλλογισμῶν ποὺ ἐνδεχομένως ἀποκρύπτουν τοὺς παραλογισμοὺς καὶ τὰ σοφίσματα πάνω στὰ ὁποῖα στηρίζονται.
Ὅλες οἱ ἰδεολογίες ὁδηγοῦν σὲ τελευταία ἀνάλυση στὴν ἀδικία στὴν ὑποδούλωση καὶ στὸν ἐξευτελισμό του ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο.

Ἰδεολογία καὶ ἐξουσία

Ἡ Ἰδεολογία εἶναι ἡ πίστις σὲ ψευδῆ γεγονότα, σὲ ἀντιφατικὲς ἰδέες, σὲ αὐθαίρετους δογματισμούς, σὲ κοινωνικὲς καὶ ἱστορικὲς ἀσυναρτησίες καὶ φαντασιακὲς πραγματικότητες.

Ἐξουσία εἶναι ἡ ἐπιβολὴ μιᾶς πολιτικῆς κατάστασης μὲ βία καὶ ἀπάτη μὲ σκοπὸ τὴν ἐξυπηρέτηση ὑπὲρ κάποιων τῆς σχέσης «δοῦλος ἀφέντης».
Ἰδεολογία καὶ ἐξουσία εἶναι ἀδέλφια δίδυμα.
Ὅλες οἱ ἰδεολογίες ὑποστηρίζουν τὸ ψέμα τὴν ἀπάτη καὶ τὸ παράλογο.
Ὅλες οἱ ἐξουσίες ὑπηρετοῦν τὴ σχέση «δοῦλος ἀφέντης».
Ὅσο πιὸ παράλογη εἶναι μιὰ ἰδεολογία τόσο πιὸ φανατικοὶ ὑποστηρικτὲς γίνονται οἱ ὀπαδοί της.
Ὅσο πιὸ αὐταρχικὴ εἶναι μιὰ ἐξουσία τόσο πιὸ ἔντονη εἶναι ἡ σχέση «δοῦλος ἀφέντης».
Ἡ ἀποδοχὴ μιᾶς ὁποιασδήποτε ἰδεολογίας ἔχει σὰν συνέπεια, ἀλλὰ πιθανότατα καὶ στόχο καὶ σκοπό, τὸ νὰ μπορεῖ νὰ ἀποδεχτεῖ καὶ τὸ παράλογο τῆς ἐξουσίας.

Ἀπόδειξη
Στὶς χῶρες καὶ κοινωνίες μὲ πολὺ αὐταρχικὰ καθεστῶτα οἱ ἰδεολογίες ποὺ τρέχουν εἶναι πολὺ ἔντονες μὲ ὑπέρ-φανατισμένους ὀπαδούς.

Στὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἰδεολογίας καὶ ταυτόχρονα τῆς ἐξουσίας ἀνήκουν:
Ἡ ἱεράρχηση τῶν «πάντων» ἀκόμα καὶ τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου.
Ἡ ἠθικὴ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ στὰ «πάντα», ἀπὸ ροῦχα μέχρι νόμους.
Δυστυχῶς ζοῦμε στὸν κοινωνικὸ ὠκεανὸ τῶν ἰδεολογιῶν!

Ἰατρική

Ἰατρικὴ εἶναι ἡ διαχείριση τῆς φθορᾶς

ἰδεολογία ἰδιοκτησία ἱεραρχία, τὰ τρία ταῦτα

Ἰδεολογία, ἰδιοκτησία, ἱεραρχία, εἶναι τὰ τρία βασικὰ θεμέλια τῆς ταξικῆς κοινωνίας.

Πόλεμοι, ἐπαναστάσεις, αἷμα, πόνος, ὑπερκατανάλωση, ἀναλφαβητισμὸς, δουλεία, ἐξαθλίωση, ἐξευτελισμὸς, πορνεία, πορνογραφία, ἐγκληματικότητα, σχιζοφρένεια, ψυχασθένειες, αὐτοκτονίες, καὶ τὰ τοιαῦτα εἶναι ἁπλῶς τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῶν τῶν τριῶν αἰτιῶν.

Ἰδεολογία εἶναι τὸ περίγραμμα ὅλων τῶν μηχανισμῶν ἀπάτης.
Ἰδιοκτησία εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἄσκησης βίας ὅλων τῶν μορφῶν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση καὶ διατήρηση τῆς ἐξουσίας.
ἱεραρχία εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ταξικότητας τῆς κοινωνίας.

Ἡ γοητεία

Ἡ Φύση εἶναι γοητευτικὴ ἀλλὰ ἐπικίνδυνη, ἡ κοινωνία δὲ πολὺ περισσότερο! Φύση καὶ κοινωνία οἱ δύο μεγάλοι ἔρωτες του ἀνθρώπου, θέλει νὰ γνωρίσει νὰ κατακτήσει νὰ ἀπολαύσει, καὶ ἔτσι ξεκινᾶ ἡ Ὀδύσσειά του, στὴν γοητευτικὴ καὶ ἐπικίνδυνη ζωή του.

Καφὲς καὶ τσιγάρο

Ἡ μεγάλη ὑπηρεσία ποὺ προσφέρει τὸ τσιγάρο καὶ ὁ καφὲς εἶναι ὅτι σοῦ δίνουν τὴ δυνατότητα νὰ ἀντέξεις τὴ μιζέρια τῆς κάθε στιγμῆς ποὺ τὰ χρειάζεσαι.

Ἢ σὲ κάνουν νὰ σκέφτεσαι θέματα ἀλλότρια, ἄσχετα μὲ τὴ ζωή σου καὶ τὴν κοινωνία, χωρὶς νὰ ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἐνδιαφέροντα ἢ ὄχι, χωρὶς νὰ ἔχει σημασία ἂν αὐτὰ εἶναι ἀληθινὰ ἢ ψεύτικα, χωρὶς νὰ ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἐνδιαφέροντα ἡ ἀνούσια.

Μὲ τὸν καφὲ καὶ τὸ τσιγάρο ἀλλάζει τοὺς «νευροδιαβιβαστὲς» σου καὶ σὲ κάνει νὰ μπορεῖς νὰ σκεφτεῖς διαφορετικὰ πράγματα καὶ ἔτσι ἡ μιζέρια τῆς στιγμή σου πάει περίπατο.

Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ ἔχουμε τὴν ἀνάγκη τοῦ τσιγάρου καὶ τοῦ καφὲ. Ὅταν παραδείγματος χάρη ἔχουμε ἄγχος, ὅταν συναντοῦμε καὶ πρέπει νὰ μιλήσουμε μὲ κάποιον καὶ ὅλες οἱ στιγμὲς οἱ ὁποῖες θέλουν τὸν ἐγκέφαλό μας νὰ σκεφτεῖ κάτι ἄλλο ἀπὸ τὰ τρέχοντα.

Σὲ μιὰ κοινωνία ἄδικη καὶ ταξικὴ τὸ τσιγάρο καὶ ὁ καφὲς λειτουργοῦν ὑπερταξικὰ καθότι τὸ ἄγχος καὶ ἡ μιζέρια τῶν ἀνθρώπων εἶναι πρόβλημα διάχυτο σὲ ὅλες τὶς τάξεις.

Μὲ τὸν ὅρο «τσιγάρο καὶ καφὲ» ἐννοοῦμε ὅλα τὰ προϊόντα ἀλλαγῆς τῆς συνείδησης, ναρκωτικὰ, διεγερτικὰ, φάρμακα, χάπια, καὶ λοιπὰ ἡ κατάργηση αὐτῶν τῶν προϊόντων θὰ γίνει μόνο μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἄδικης ταξικῆς κοινωνίας.

Κανόνες πειραματικῆς διαίτης

Κατ ἀρχὰς πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι ἡ φράση «σωστὴ δίαιτα» εἶναι πλεονασμὸς καθότι «δίαιτα» σημαίνει αὐτὸ ἀκριβῶς, σωστὴ διατροφή, ἡ δίαιτα περιέχει στὸ νόημά της καὶ τὶς ἔννοιες «ὀρθὸν» «σωστὸ» «ἄριστον». Ἐπίσης δὲν ἀναφέρεται μόνο στὴν διατροφὴ ἀλλὰ σὲ ὅλο τὸν τρόπο διαβίωσης ὕπνο ντύσιμο γυμναστικὴ κ.λπ.

γιὰ τὴν διατροφή

Πρωταρχικὴ φροντίδα εἶναι οἱ προμήθειες, πὼς καὶ τί ψώνια κάνουμε π.χ. ἐποχικά, μὲ λιγότερα χημικά, σωστὴ ποσότητα γιὰ νὰ μὴ πετᾶμε ὅσο λιγότερα μποροῦμε ἀνὰ περίοδο κ.λπ.
Τρῶμε πλήρη γεύματα, τὰ ὁποῖα φτιάχνουμε ἀνάλογα τὴν ὄρεξη τῆς στιγμῆς καὶ εἶναι μικρὰ καὶ πολλὰ καθημερινῶς. Ὁ χρόνος (ἡ ὥρα) τοῦ γεύματος καὶ τὰ πόσα γεύματα τὴν ἡμέρα πρέπει νὰ καθορίζονται ἀπὸ τὸν καθένα κατόπιν πειραμάτων καὶ προσωπικῶν ἀποφάσεων
Τὴν ἑπομένη ἂν αἰσθανόμαστε ὡραία τότε ὑπογράφουμε καὶ ἐγκρίνουμε αὐτὰ ποὺ φάγαμε καὶ πότε τὰ φάγαμε χθές
Τὸ μοντέλλο τοῦ προϊστορικοῦ ἀνθρώπου ἴσως νὰ εἶναι τὸ ἄριστον
Τὸ σταθερὸ βάρος εἶναι προϋπόθεση καὶ σκοπὸς τῆς διαίτης
Ἡ ξεκούραση μετὰ τὰ γεύματα εἶναι ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς διαίτης
Οἱ 4-5 ὧρες χωρὶς φαγητὸ μόνο νερὸ μεταξὺ τῶν γευμάτων εἶναι ἀπαραίτητες
Ἡ πληρότης τῆς διατροφῆς νὰ ἐλέγχεται περιοδικὰ, ἐνδεικτικὰ ἀπὸ τὸ site «περιεκτικότητες τροφίμων»
Ἡ καθημερινὴ νηστεία ~14ων ὡρῶν (ἀπὸ το τελευταῖο γεῦμα τὸ βράδυ μέχρι τὸ πρωινὸ τῆς ἑπομένης) εἶναι πολὺ σημαντικὸς κανόνας σωστῆς διατροφῆς

Κάρη κομόωντας Ἀρχαίους

Κατὰ πόσο μπορεῖ νὰ σημαίνει ἡ ἔκφραση τοῦ Ὁμήρου «κάρη κομόωντας Ἀρχαίους» ὅτι οἱ Ἀχαιοὶ ἐνδιαφέρονται νὰ καλυτερεύσουν τὴ σκέψη τους, νὰ φτιάχνουν ἢ νὰ ἔχουν πολὺ ὡραῖο τρόπο σκέψης!

Ἱστορία καὶ Φιλοσοφία

Βίους παράλληλους ἀκολουθοῦν οἱ δύο αὐτὲς σπουδαῖες νοητικὲς δραστηριότητες τοῦ Ἀνθρώπου ἡ «Ἱστορία» καὶ ἡ «Φιλοσοφία». Τὰ γεγονότα, ἡ καταγραφή τους καὶ ἡ διδασκαλία των (τὰ τρία ταῦτα), καθορίζουν τὸ φιλοσοφικὸ καὶ ἱστορικὸ γίγνεσθαι.

Ὅλες οἱ σκέψεις καὶ τὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν δραστηριότητα τοῦ Ἀνθρώπου, καθὼς ἐπίσης ὅλες οἱ δραστηριότητες τύπου «ποδοσφαίρου», τζόγου, τόκου καὶ ἄλλων παιγνίων, καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ θρησκευτικὰ πιστεύω καὶ συναισθήματα τῶν ἀνθρώπων δὲν ἐνδιαφέρουν τὴν Φιλοσοφία καὶ τὴν Ἱστορία «αὐτὰς καθ᾿ αὐτὰς» ἀλλὰ ἐμμέσως, καθότι ἔχουν νὰ κάνουν μὲ βαθύτερες ἐξουσιαστικὲς δομὲς ἀτομικὲς ἢ κοινωνικές.

Ἡ ἑλληνικὴ κλασικὴ σκέψη ὑφίστανται συνεχεῖς ἐπιθέσεις ἀλλοιώσεις καὶ διαστρεβλώσεις. Ἡ πρώτη ἐπίθεση εἶναι τύπου «Μεσαίωνας» ὅπου ἡ διαστρέβλωση γίνεται μέσα ἀπὸ δογματισμούς. Καὶ μὲ τὸ ἀφήγημα «ἐμεῖς τώρα τὰ ξέρουμε καλύτερα ἀπὸ σᾶς».

Ἡ δεύτερη τύπου διαστρέβλωση γίνεται μὲ τὴ «νεωτερικότητα», ὅπου βασικὸς ἄξονας τῆς διαστρέβλωσης εἶναι ἡ διάσπαση τῶν ἐπιστημῶν καὶ οἱ ἐξειδικεύσεις. Καὶ πάλι μὲ τὸ ἀφήγημα «ἐμεῖς τώρα τὰ ξέρουμε καλύτερα ἀπὸ ὅλους τοὺς προηγούμενους». Καὶ ἱστορία «γράφουμε» καλύτερη καὶ φιλοσοφία «κάνουμε» καλύτερη.

Κατανάλωση καὶ καταπίεση

Τὰ ἀξιώματα τοῦ μάρκετινγκ εἶναι τὰ ἑξῆς:
«ὅσο πιὸ κοινωνικὰ καταπιεσμένος εἶναι κάποιος τόσο αὐξάνει τὴν κατανάλωση»
«ὅσο πιὸ ἀμόρφωτος μένει κάποιος τόσο πιὸ εὔκολα δέχεται τὴν καταπίεση»

Ἱστορία καὶ μυθολογία

Εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα:
τὴν Ἱστορία μας, νὰ μᾶς τὴν διδάσκουν ὡς μυθολογία καὶ
τὴ μυθολογία ἑνὸς ἄλλου λαοῦ νὰ μᾶς τὴν διδάσκουν καὶ ὡς Ἱστορία καὶ ὡς θρησκεία.

Κανόνες ἠθικῆς

Ἡ κάθε σου πράξη νὰ μὴν ἔχει οὔτε προϋποθέσεις (σκοπούς, πιστεύω) ἀλλὰ καὶ οὔτε συνέπειες (ἐνοχὲς ἔριδες) τόσο γιὰ σένα ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους.

Ἡ κάθε σου πράξη νὰ μπορεῖ νὰ καθολικοποιηθεῖ πλήρως. Δηλαδὴ νὰ μπορεῖ νὰ κάνει ὁ κάθε ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ αὐτὸ ποὺ κάνεις καὶ ἐσύ.

Ἰσότητα

Ἰσότητα ἔχουμε μόνο σὲ μιὰ περίπτωση ὅπου τὸ Α ἰσοῦται μὲ τὸν ἑαυτόν του :
Α=Α

Ἐὰν ἔχουμε τὴν ἰσότητα Α = Β ἡ ἰσότητα αὐτὴ ἰσχύει μόνο καὶ μόνο ἐὰν τὸ Β εἶναι ἕνα ἄλλο ὄνομα γιὰ τὸ Α.
Παραδείγματος χάρη 3 + 2= 5 τὸ 3+2 εἶναι ἁπλὰ ἕνα ἄλλο ὄνομα γιὰ τὸ 5.

Ἱστορία Ἑλλάδος

Τὰ τελευταῖα 150 χρόνια οἱ πολιτικὲς ἡγεσίες τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους κατέστρεψαν τὴν ὑπόσταση τῆς Ἑλλάδας καταστρέφοντας βασικὰ τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸν ὀρθὸ τρόπο σκέψης.

Τὰ τελευταῖα 2,5 χιλιάδες χρόνια οἱ δυνάστες καὶ κατακτητὲς τοῦ «Ἑλληνικοῦ γίγνεσθαι», κατέστρεψαν τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν αὐτοσεβασμὸ τοῦ μέσου Ἕλληνα καὶ τοῦ μέσου ἀνθρώπου τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ.

Κοινωνίας συνέχεια...

Ἡ ἀπαραίτητη κοινωνικὴ ὀργάνωση ἐλλοχεύει τὸν ὑψηλὸ κίνδυνο τῆς ἐκτροπῆς της σὲ «Κυριαρχία».

Τὸ πρῶτο ζητούμενο ποὺ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσουμε εἶναι πῶς θὰ ἑνοποιήσουμε ὅλες τὶς «κοινωνικὲς ἐπιστῆμες» σὲ μία, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ μιλᾶμε γιὰ διαφορετικὴ ἐπιστήμη οἰκονομίας, κοινωνιολογίας, ψυχολογίας, δικαίου, πολιτικῆς, ἠθικῆς, φιλοσοφίας, καὶ ὅλων τῶν παρεμφερῶν, ποὺ ἔχουν κατακερματίσει τὴν ἀνθρώπινη σκέψη σήμερα.

Τὸ δεύτερο ζητούμενο εἶναι: ἡ εὐτυχία συνάρτηση τῆς δικαιοσύνης!

Εὐτυχισμένοι εἶναι μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦν σὲ μία κοινωνία μὲ δικαιοσύνη, δηλαδὴ τὰ τρία μεγάλα καὶ δομικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας ἡ ἰδιοκτησία, ἡ ἐργασία, καὶ ἡ ἀνταλλαγὴ, ὅπως αὐτὰ ἐμφανίζονται στὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι τῆς ἀνθρωπότητας, νὰ μοιράζονται με δίκαιο τρόπο.

Διατροφὴ καὶ ὑγεία

Ἡ «Καλὴ Διατροφή» εἶναι ἕνα «διαρκὲς πείραμα».

Σωστὴ διατροφὴ μπορεῖ νὰ ἀποκτήσει μόνο κάποιος, ποὺ γνωρίζει καλὰ τὴν «πειραματικὴ μεθοδολογία», καὶ αὐτὸ γιατί εἶναι ἀπαραίτητη μιὰ συνεχὴς ἀνάδραση τῆς προσλαμβανόμενης τροφῆς καὶ τῆς προσμέτρησης τῶν παραγόντων ὑγείας, ὅπως τὸ βάρος, τὸ κάλλος, ὴ εὐεξία, ὁ ἤρεμος ὕπνος, κ.λπ.

Ἡ γνώση τῶν «περιεκτικοτήτων τῶν τροφῶν», καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ προσαρμοσμένες ἀνάγκες τοῦ ἀτόμου σὲ αὐτές, εἶναι ἀπαραίτητες θεωρητικὲς γνώσεις γιὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἔκβαση αὐτοῦ τοῦ πειράματος. Ἡ κάλυψη τῶν ἀναγκῶν σὲ ἰχνοστοιχεία καὶ βιταμίνες εἶναι τὸ μεγάλο ζητούμενο τῆς διατροφῆς.

Ἱστορίας συνέχεια...

Ἡ παραποίηση τῆς Ἱστορίας, ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἄρχουσα Ἰδεολογία κάθε φορὰ, εἶναι ἄνευ προηγουμένου καὶ μὴ περιγράψιμη.

Γιατί ἐνδιαφέρεται ἡ ἄρχουσα τάξη νὰ παράξει μία τέτοια Ἰδεολογία ποὺ νὰ παραποιεῖ τὴν Ἱστορία;

Ἡ ἀπάντηση νομίζω εἶναι αὐτονόητη, γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς λόγο γιὰ τὸν ὁποῖον ἡ ἄρχουσα ἰδεολογία προσπαθεῖ νὰ συσκοτίσει, τὴν ὁποία ξεκάθαρη ἀντίληψη γιὰ τὴν παροῦσα κοινωνικὴ δομὴ. Ἔτσι ἀκριβῶς θέλει νὰ συσκοτίσει καὶ τὴν ὅλη ἱστορικὴ πορεία τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὶς συμμορίες, οἱ ὁποῖες κατάφερναν ἔχοντας τα μέσα καὶ τὰ ὅπλα τῆς ἐποχῆς νὰ δημιουργοῦν τὸ στρατὸ τῆς κυριαρχίας.

Ἂν ζητήσεις ἀπὸ δύο ἄτομα νὰ περιγράψουν ἕνα συμβὰν στὸ ὁποῖο ἦσαν καὶ οἱ δύο παρόντες θὰ ἐκπλαγεῖτε ἀπὸ τὸ πόσο διαφορετικὲς εἶναι οἱ προσεγγίσεις τους.

Μακιαβελισμὸς καὶ παιδεία

Τὸ πρωταρχικὸ μέλημα σὲ μιὰ ἐξουσιαστικὴ ταξικὴ κοινωνία (καὶ εἶναι λογικὸ ἑπόμενο αὐτὸ) εἶναι νὰ ἀποβλακώσει τους ὑπηκόους της.

Ἡ ὅλη παιδεία δομεῖται, ὄχι γιὰ νὰ μάθει ὁ ἄνθρωπος νὰ σκέπτεται, καθότι ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο θὰ εἶχε σὰν πρῶτο ἀποτέλεσμα τὴν ἀμφισβήτηση τῆς ἐξουσίας καὶ τὴν ἀπαίτηση τῆς καθολικῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ νὰ γεμίζει τὸ μυαλὸ καὶ τὴν ψυχή του μὲ ἐνοχές, τιμωρίες, ἀνταγωνισμούς, ψευδεῖς πληροφορίες, καὶ παραλογισμοὺς, καὶ νὰ τὸν προετοιμάσει ἔτσι ὥστε νὰ δεχτεῖ τὴν ὑπάρχουσα κοινωνικὴ δομὴ μὲ τὴν ταξικότητα καὶ τὴν ἀδικία ὡς συνέπεια τῆς «ἀξιωσύνης» δῆθεν τῶν μελῶν της.

Δηλαδὴ τὴν διατήρηση τῆς κυριαρχίας, τῆς ἐξουσίας καὶ τῆς ταξικότητας.

Κρατύλος 5ος αἰῶνας π.Χ.

Κρατύλος ὁ παραγκωνισμένος μεγάλος φιλόσοφος

Μαθητὴς τοῦ Ἡρακλείτου καὶ Δάσκαλος τοῦ Σωκράτη εἶναι οἱ δύο τίτλοι ποὺ τοποθετοῦν τον Κρατύλο στὰ ψηλότερα βάθρα τῶν Μεγιστάνων τῆς Σκέψης. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ἂν ὁ Κρατύλος ἦταν καὶ αὐτὸς στὸ μέγεθος τοῦ Ἡρακλείτου καὶ τοῦ Σωκράτους, ὅμως εἶχε τὴν τύχη καὶ τὴν ἀτυχία νὰ ἔχει τὸν «ἕναν» δάσκαλο καὶ τὸν «ἄλλο» μαθητή. Ἀνάμεσα σὲ δύο τέτοιους τιτᾶνες τῆς σκέψης ὁ ὁποιοσδήποτε εἶναι ἑπόμενο νὰ παραγκωνιστεῖ. Ἴσως ὁ Κρατύλος νὰ εἶναι «ὁ μεγαλύτερος σοφὸς μὲ τὴ μικρότερη ἀναγνώριση».

Συνέχεια- διάκριση

«Συνέχεια- διάκριση» τὸ αἰώνιο ἄλυτο

Ἀπὸ τὸ «βέλος» τοῦ Ζήνωνος στὰ «ἀσύμμετρα» τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Εὐκλείδη καὶ μέχρι σήμερα στὶς μετρήσεις συνεχῶν καὶ διακεκριμένων μεγεθῶν καὶ ποσοτήτων, τὸ αἰώνιο ἐρώτημα τῶν προσωκρατικῶν δὲν ἔχει ἱκανοποιητικῶς ἀπαντηθεῖ.

Ἔλεγχος νομίσματος

Ἔλεγχος νομίσματος ἀπὸ κάποια ἐξουσία εἶναι ἰσοδύναμο μὲ τὴ ἰδιοκτησία τῶν μέσων Παραγωγῆς. Κοπὴ νομίσματος, ἀπὸ κάποια ἐξουσία εἶναι ἰσοδύναμο μὲ τὴ ἰδιοκτησία τῶν μέσων Παραγωγῆς. Αὐτὸ τὸ θεώρημα ἀνακάλυψαν οἱ ἡγέτες τῆς Εὐρώπης καὶ ξεκίνησαν μὲ τὴ μετατροπὴ τοῦ Κεφαλαίου σὲ δανειακὸ ἀπὸ τὰ ἄλλα εἴδη καὶ μὲ τὴ βοήθεια τῆς χρηματοπιστωτικῆς Ἀγορᾶς, καὶ τὶς πουλημένες πολιτικὲς ἡγεσίες, προσπαθοῦν νὰ τὸ ἐφαρμόσουν.

Κυριαρχία καὶ σκουπίδια

Στὴ σημερινὴ φάση ἀνάπτυξης τῆς κοινωνίας ἡ καλύτερη ἐξασφάλιση τῆς κυριαρχίας εἶναι ἡ μεγέθυνση τῆς παραγωγῆς σκουπιδιῶν. Μεγαλύτερη παραγωγὴ σκουπιδιῶν μεγαλύτερη καὶ πιὸ σίγουρη κυριαρχία.

Κορώνα ἢ γράμματα; Χρῆμα ἢ νόμισμα

Ἄμεση κατάργηση τοῦ χρήματος καὶ δόμηση μιᾶς κοινωνίας τοῦ νομίσματος καὶ τῆς δικαιοσύνης τῆς συναλλαγῆς.

Τὸ μοντέλλο τῆς ἀνάπτυξης μιᾶς κοινωνίας χωρὶς χρηματοπιστωτικὸ σύστημα, χωρὶς χρῆμα μόνο μὲ καθαρὸ νόμισμα θὰ εἶναι ἡ ἐναλλακτικὴ μορφὴ ἀνάπτυξης μὲ τὴν ἀδικία ἐν δυνάμει ἐξουδετερωμένη.

ι ἡ ἐναλλακτικὴ μορφὴ ἀνάπτυξης μὲ τὴν ἀδικία ἐν δυνάμει ἐξουδετερωμένη.

Κόμμα καὶ Δημοκρατία

Ὅτι ἦταν ὁ Δούρειος ἵππος γιὰ τὴν Τροία,
εἶναι τὸ κόμμα γιὰ τὴν Δημοκρατία

Μετρήσεις ὁρισμοὶ καὶ ἰδεολογία

Ἡ μέτρηση εἶναι ὁ μοναδικὸς θανάσιμος ἐχθρὸς τῆς ἰδεολογίας.

Μιὰ πρόταση σκέψη ἢ ἀντίληψη εἶναι ἰδεολογία ὅταν ἔχει προκύψει ἀπὸ προκείμενες οἱ ὁποῖες εἶναι αὐθαίρετες, δηλαδὴ δὲν ἔχουν προέλθει ἀπὸ μετρήσεις ἢ ὅπερ τὸ αὐτὸ δὲν δύναται νὰ ἐπαληθευτεῖ μὲ μετρήσεις.

Μῦθοι καὶ παραμύθι

Ποιός ὁ ρόλος τους καὶ ποιές οἱ διαφορές τους

Καὶ τὰ δύο ἔχουν φανταστικὸ μέρος μὴ πραγματικό, οἱ μῦθοι μὲ ἁπλοὺς μετασχηματισμοὺς εἶναι δυνατὲς καταστάσεις, ἐνῶ τὰ παραμύθια ὄχι.

Οἱ μῦθοι ξεκίνησαν ἀρχικὰ ὡς συμβολικὴ καλλιτεχνικὴ συμπίεση καὶ καταγραφὴ καὶ περιγραφὴ καὶ ἴσως ἑρμηνεία μιᾶς ἀλήθειας, συνήθως κοινωνικῆς. Καὶ πάντα ὑπῆρχε καὶ μία πιὸ ἁπλὴ ἔκδοση γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν. Ὁ ἐκπαιδευτικὸς χαρακτῆρας τοῦ μύθου εἶναι κυρίαρχος σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις.

Τὰ παραμύθια εἶναι μιὰ διαστροφὴ τοῦ μύθου, εἶναι ἡ ἐφεύρεση τῆς ἐξουσίας καὶ τῆς κυριαρχίας γιὰ τὴν πρώιμη προπαγάνδα στὰ καθαρὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν προκειμένου νὰ τὰ ἐξασκήσουν στὴν ἀποδοχὴ τοῦ παράλογου.

Τὰ παιδιὰ δὲν μαθαίνουν σχεδὸν τίποτα ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν παραμυθιῶν, ἀλλὰ ἐξασκοῦνται στὸ νὰ πιστεύουν καὶ νὰ ἀποδέχονται τὸ παράλογο τὸ ψεύτικο, τὸ κοινωνικὰ ἄδικο, τὸ μεταφυσικό, τὸ δίκιο τοῦ δυνατοῦ, τὸ ἀπίθανο, τὸ φανταστικό, τὸ ἀλλοπρόσαλλη

Ὁ ἀρνητικὸς ὁρισμὸς τῆς ἄριστης διατροφῆς

Ἡ ἄριστη διατροφὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία:

Δὲν αὐξάνει τὸ βάρος τοῦ σώματος.
Δὲν αὐξάνει τὸ μῆκος τῆς διαμέτρου τῆς μέσης.
Δὲν ἔχεις κάποιον πόνο, βάρος, καοῦρα ἢ ἐνόχληση στὸ στομάχι καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας.
Δὲν ἔχεις κανένα αἴσθημα δυσκοιλιότητας.
Δὲν δίψας καὶ δὲν πεινᾶς ἀνάμεσα στὰ γεύματα.

Ὁ ἐραστής

Ἡ εὐτυχία του ἀνθρώπου εἶναι ἀπόλυτος ἂν σὲ ὅλες του τὶς σχέσεις εἶναι ἐραστὴς καὶ ὄχι ἐρωμένος.

Οἱ 5 Τιτᾶνες τῆς Σκέψης

Ἡράκλειτος, Σωκράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης, Ἐπίκουρος

Ἡ παρουσίαση καὶ ὁ συσχετισμὸς τοῦ ἔργου των εἶναι πάντοτε μιὰ ἀνοικτὴ πρόκληση.

Ἡ φιλοσοφία ὅπως καὶ ὁ φιλόσοφος δὲν ὁρίζονται ἱκανοποιητικῶς.

Ὁ ρόλος τῶν σκεπτόμενων ἀνθρώπων στὴν ἑκάστοτε κοινωνία τους πάντοτε ἦταν εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ προσπάθεια τῆς ἀπελευθέρωση τοῦ «Ἀνθρώπου» ἀπὸ τὰ τρία κακὰ τῆς μοίρας του, τὰ ὁποῖα εἶναι:

ἐξουσία- δουλεία (βασιλεῖς, ἄρχοντες, κύριοι, κυρίαρχοι, ἀρχηγοί, ἱερεῖς, ὑπήκοοι, ὑποτελεῖς δοῦλοι σκλάβοι, ἐργάτες)
Θάνατος - Ἔρωτας (πάθη, φόβοι, λῦπες, χαρές, ἡδονές, ἀγάπες, μίση, ἔριδες)
ἀγνωσία - ἰδεολογία (οἱ δεισιδαιμονίες, οἱ παραλογισμοί, οἱ φοβίες, οἱ ρητορεῖες, οἱ σοφιστεῖες, οἱ ψευτιές, οἱ αὐταπάτες καὶ τὰ παραμύθια, ἐπιστῆμες, τέχνες)

καὶ ποὺ ἀπ' τὰ ὁποῖα δύσκολα ξεφεύγουν κάποιοι.

Οἱ 4 φυλὲς τῶν Ἀνθρώπων

Ἡ λευκὴ φυλὴ ἢ ἄλλως ἡ φυλὴ τῶν Ἑλλήνων.
Ἡ κίτρινη φυλὴ ἢ ἄλλως ἡ φυλή των Κινέζων
Ἡ ἐρυθρόδερμη φυλὴ ἢ ἄλλως ἡ φυλὴ τῶν Ἰνδιάνων τῆς Ἀμερικῆς
Ἡ μελαψὴ φυλὴ ἢ ἄλλως ἡ φυλὴ τῶν Αἰθιόπων

Ὑπάρχουν καὶ μερικὲς παραλλαγὲς ἀπὸ μικτὲς φυλές, μικτὲς τῶν ἀνωτέρω ὅπως παραδείγματος χάριν ἡ μογγολικὴ φυλὴ ἢ ἡ ἰνδική.

Οἱ 3 φάσεις τοῦ πόσιμου νεροῦ

Φυσική (πηγή, ποτάμι, πηγάδι)
Ὑδραγωγεῖο
Μπουκάλι

Οἱ 3 φάσεις τῆς κυριαρχικῆς παιδείας

Μεταφυσική, θρησκευτική, κατάρτισης.

Ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία πολὺ περιορισμένα, σὲ κοινωνίες ἐλευθερίας, ἦταν μέρος τῆς παιδείας.

Ἀνταγωνισμὸς, ἀγῶνας, θεσμοθετημένη ἀδικία

Ὅλοι οἱ ἀγῶνες στήνονται ἀπὸ τις ἐξουσίες μὲ σκοπὸ τὴν κατάταξη τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὴν ἱεράρχησή τους ὥς πρὸς μία ἰδιότητα.

Ἀγῶνας εἶναι ἡ κατάταξη ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς «ἐξουσίας - κυριαρχίας» των ἀνθρώπων γιὰ τὴν ἱεράρχηση τοὺς καὶ τὴν κατάταξή τους σὲ μία ἐξουσιαστικὴ δομὴ, μὲ σκοπὸ τὴν διατήρηση, τὴν ἀνάπτυξη τῆς τὴν ἐνδυνάμωση της, ὥστε νὰ κυριαρχήσει γενικότερα.

Ἡ ἱστορία ξεκινάει ἀπὸ τον Ἀχιλλέα, ποὺ διοργάνωσε ἀγῶνες μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πατρόκλου, γιὰ νὰ ἐπανακατατάξει τοὺς πολεμιστὲς τους στὸ στράτευμα.

Φρίντριχ Νίτσε, «Παράκαιροι Στοχασμοί»

«Ἂν ἑπομένως ἀντέχει κάποιος νὰ εἶναι φιλόσοφος στὴν ὑπηρεσία τοῦ κράτους, πρέπει ἐπιπλέον νὰ ἀντέξει τὸ νὰ τὸν βλέπουν σὰν νὰ ἔχει ἐγκαταλείψει κάθε προσπάθεια ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας σὲ ὅλες τὶς κρυψῶνες της. Ὅσο εἶναι εὐνοημένος καὶ ἔχει μιὰ ἀπασχόληση, πρέπει τὸ λιγότερο νὰ ἀναγνωρίζει κάτι ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια· τὸ κράτος. Κι ὄχι μόνο τὸ κράτος, ἀλλά, συγχρόνως, ὅλα ὅσα τὸ κράτος ἀπαιτεῖ γιὰ τὴν εὐημερία του· φὲρ’ εἰπεῖν, μιὰ ὁρισμένη μορφὴ θρησκείας, κοινωνικῆς τάξης πραγμάτων, στρατιωτικῆς συγκρότησης – ὅλα τὰ πράγματα ποὺ ἔχουν γραμμένο πάνω τους ἕνα noli me tangere [μὴν ἀγγίζετε]. Μπορεῖ ἕνας πανεπιστημιακὸς φιλόσοφος νὰ ἔχει ξεκαθαρίσει τὸ συνολικὸ εὗρος τῶν ὑποχρεώσεων καὶ τῶν περιορισμῶν του; Δὲν τὸ γνωρίζω. Ἂν κάποιος τὸ ἔχει κάνει καὶ παραμένει, μολαταῦτα, δημόσιος ὑπάλληλος, τότε εἶναι, σὲ κάθε περίπτωση, κακὸς φίλος τῆς ἀλήθειας. Ἂν δὲν τὸ ἔχει κάνει ποτέ, τότε θὰ ἔλεγα πὼς ἐξακολουθεῖ νὰ μὴν εἶναι φίλος τῆς ἀλήθειας.»

Ὁδηγίες πρὸς δασκάλους

Ἂν πραγματικὰ ἐπιθυμοῦμε οἱ μαθητὲς νὰ μάθουν, τότε αὐτὰ εἶναι τὰ ἐργαλεῖα!

ἔρωτας
τέχνες
χιοῦμορ
σχόλη (ὄχι βιασύνη)

Οἱ μεγάλες ἀλήθειες.

Οἱ μεγάλες ἀλήθειες ἔρχονται ξαφνικὰ
ἂν δὲν τὶς καταγράψεις τὶς ξεχνᾶς

Οἰκονομία τῆς ἀνάπτυξης vs οἰκονομία τῆς βελτιστοποίησης

Ἡ κοινωνία ἔχει νὰ ἐπιλέξει μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο τύπων ὀργάνωσης της, δηλαδὴ πρῶτον νὰ ὀργανωθεῖ μὲ βάση τὴ συνεχῆ ἀνάπτυξη τῶν προϊόντων της (καὶ ἄρα ἡ ταξικότητα εἶναι μονόδρομος).

καὶ δεύτερον νὰ ἐπιλέξει τὴν οἰκονομία τῆς βελτιστοποίησης, ὅπου ἐκεῖ ἡ ταξικότητα ἀποβάλλεται, τὰ προϊόντα καθορίζονται ἀπὸ τὴν ἴδια τήν κοινότητα δημοκρατικὰ καὶ ἡ εὐτυχία τῶν ἀνθρώπων εἶναι δεδομένη.

Οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Τὰ ἰδεολογήματα τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας

Θὰ ἤθελα ἐδῶ νὰ ἐντοπίσω τὰ ἰδεολογήματα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Τὰ ἰδεολογήματα αὐτὰ πρέπει ὅλοι μὲ τὴν κοινή μας λογικὴ νὰ τὰ πολεμήσουμε καὶ νὰ τὰ ἀποβάλλουμε ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἱστορία τῆς Ἑλλάδος.

Τὸ πρῶτο ἰδεολόγημα εἶναι ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦρθαν ἀπὸ ἀλλοῦ ἐδῶ, λοιπὸν ὑπονοοῦν τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴ ὑπόθεση.

Τὸ δεύτερο ἰδεολόγημα εἶναι ὅτι ὁ πρῶτος πόλεμος ἔγινε τὸ 1100 πρὸ χριστοῦ μὲ αὐτὸ θέλουν νὰ μὴν ὑπάρχει ἑλληνικὴ ἱστορία πρὶν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔτος δυστυχῶς τὰ εὑρήματα ἀρχαιολογίας ὅλους αὐτοὺς τοὺς κολοκυθοκέφαλους τοὺς διαψεύδουν.

Τὸ τρίτο ἰδεολόγημα εἶναι ὅτι δὲν ὑπῆρχε σίδηρος τὴν ἐποχὴ τοῦ τρωικοῦ πολέμου, ἄλλη ἀνοησία ὁλκῆς.

Τὸ γιατί συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ εἶναι ἕνα πολὺ δύσκολο καὶ πολύπλοκο ἐρώτημα ἐκεῖνο ποὺ εἶναι σίγουρο εἶναι ὅτι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἀπὸ 5.000 πΧ μέχρι τὸ 500 πΧ δὲν ὑπάρχει στὸ παγκόσμιο γίγνεσθαι ἱστορικὸ γεγονὸς δηλαδὴ δὲν ἔχουμε πουθενὰ ἀλλοῦ Ἱστορία.

Πολὺ πιθανὸν λοιπὸν ὁ λόγος νὰ βρίσκεται στὸ ὅτι ἡ παγκόσμια κοινότητα θέλει συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα νὰ ἀρχίζει ἡ ἱστορία ὅλων τῶν λαῶν τὴν ἴδια ἐποχή. Ἄλλη καλύτερη ἐξήγηση ἀπ' αὐτὴ δὲν μπορῶ νὰ σκεφτῶ.

Σὲ πολλὰ ἐπίπεδα δέχεται ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπιθέσεις. Εἶναι μία παλιὰ πονεμένη ἱστορία αἰώνων καὶ χιλιετιῶν. Ἀπὸ τότε ποὺ ὑπάρχει ἱστορικὴ μνήμη οἱ βάρβαροι ἐπιτίθενται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ προσπαθοῦν νὰ καταστρέψουν τὸν Ἑλληνισμό. Αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο δύσκολα μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει κανείς. Θὰ ἀναφέρω ἐνδεικτικὰ μόνο μερικὰ παραδείγματα.

Στὸ ἐπίπεδο τῆς Ἱστορίας, μᾶς λένε ὅτι σὲ αὐτὴ τὴ χώρα ἦρθαν καὶ κατοίκησαν ἄνθρωποι ἀπὸ ἄλλη περιοχή. Ἄν εἶναι δυνατὸν νὰ μποροῦμε νὰ πιστέψουμε αὐτὴ τὴν ἀνοησία (ἡ ὁποῖα δὲν προκύπτει ἀπὸ κανένα ἱστορικὸ ἢ ἀρχαιολογικὸ εὕρημα), γιατί δηλαδὴ ἐδῶ στὸ χῶρο ποὺ θεωρεῖται ὁ παράδεισος τῆς γῆς νὰ μὴν μποροῦν νὰ ὑπάρχουν αὐτόχθονες;

Μερικοὶ γιὰ νὰ συσκοτίσουν περισσότερο τὰ πράγματα λέγουν δῆθεν ὅτι νεώτερες ἔρευνες τοποθετοῦν τὸν Τρωικὸ πόλεμο στὰ 1300 πχ ἀντὶ 1150 καὶ ἄλλες ἀνοησίες.

Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι δὲν ὑπῆρχε γραφή, καὶ ὅτι ἄρχισαν νὰ γράφουν οἱ Ἕλληνες λίγα χρόνια προτοῦ γραφοῦν τὰ ἀριστουργήματα τῆς Ἀττικῆς Διαλέκτου. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ἀνοησία, τὴν ὁποία διδάσκουν οἱ ἀνεγκέφαλοι ὅλων τῶν ἐποχῶν παγκοσμίως.

Τρίτη ἀνοησία εἶναι ὅτι καταγόμαστε ἀπὸ τοὺς Ἰνδοευρωπαίους μία ἀνύπαρκτη φυλὴ καὶ τὸ συνδυάζουν μὲ τὸ ὅτι ἡ γλῶσσα μας κατάγεται ἀπὸ αὐτὴ τὴ γλῶσσα, ἡ ἀνοησία ἐδῶ δὲν ἔχει προηγούμενο, εἶναι τόσο μεγάλη ποὺ οὔτε οἱ ἐμπνευστές της πίστευαν ὅτι θὰ προχωρήσει! καὶ ὅμως οἱ δικοί μας κολοκυθοκέφαλοι τὴν ἀναπαράγουν σὲ πλῆθος βιβλίων γραμματικῆς καὶ ἱστορίας!!

Μιὰ ἄλλη ἱστορικὴ ἀνοησία εἶναι ὅτι δὲν εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν Ἑλλήνων λὲς καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαφανίστηκαν μυστηριωδῶς ἀπὸ τὴν ἱστορία.

Πόλεμοι, διωγμοί, καταστροφές, προδοσίες, ὑποδουλώσεις, αἰχμαλωσίες, ἀπὸ «βαρβάρους καὶ προδότες» συνεχίζονται μέχρι σήμερα στὸ ἱστορικό, κοινωνικὸ καὶ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο.

Καὶ ἡ τελευταία ἐπίθεση ποὺ δεχτήκαμε ἤτανε ἀπὸ τοὺς δανειστὲς καὶ τραπεζῖτες οἱ ὁποῖοι μαζὶ μὲ τοὺς πολιτικούς μᾶς πούλησαν (στὴν κυριολεξία) καὶ μᾶς εἶπαν ὅτι τοὺς χρωστᾶμε γιὰ πάντα, ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας καὶ θὰ δουλεύουμε γιὰ νὰ τοὺς ἐξοφλοῦμε τὰ χρέη μας στὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα.

Δὲν μένει λοιπὸν παρὰ νὰ ἀπαιτήσουμε τὴν ἐλευθερία μας καὶ στὸ κοινωνικὸ καὶ στὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο στὴν κοινωνία καὶ στὴ σκέψη καὶ νὰ μὴ δεχόμαστε καμία τέτοια ἀνοησία εἴτε κοινωνικὴ εἴτε πολιτικὴ εἴτε ἰδεολογική.

Οἰκονομία: ἡ ἐπιστήμη τῆς κλοπῆς

Ὅλη ἡ σημερινὴ οἰκονομία παγκοσμίως εἶναι μία διαδικασία κλοπῆς ἀπάτης καὶ βίας. Ἡ ἰδεολογία ποὺ ἀναπαράγεται σ' ὅλα τὰ σχολεῖα, ἡ νομοθεσία ποὺ ψηφίζεται σ' ὅλα τὰ κοινοβούλια τοῦ κόσμου, ὅλοι οἱ κανόνες (γραπτοὶ ἢ ἄγραφοι) τοῦ ἐμπορίου, ἡ διασφάλιση σὲ κρατικό/παγκόσμιο ἐπίπεδο τῆς ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας καὶ τῆς προσόδου ἐξ αὐτῆς, ἡ ἀνεξέλεγκτος δράση ὅλων τῶν τύπων ἑταιρειῶν καὶ δὴ τῶν χρηματοπιστωτικῶν, ὁδηγοῦν συνεχῶς καὶ ἀμετακλήτως τὸν παραγόμενο πλοῦτο ἀπὸ τοὺς πραγματικούς του ἰδιοκτῆτες (τοὺς παραγωγούς του) σὲ κάποιους λίγους.

Οἰκονομία μιὰ διαδικασία κλοπῆς, ἀπάτης καὶ βίας νομιμοποιημένη καὶ ἀπὸ τοὺς κλέπτες καὶ ἀπὸ τοὺς κλεπτομένους!

Οἱ ἀριθμοί

Ὅλα τὰ διανοητικὰ προϊόντα εἶναι κατασκευὲς τῆς ἀνθρώπινης νόησης δὲν ὑπάρχουν στὴν πραγματικότητα.

Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητα γιὰ νὰ ἐπιβιώνει μέσα στὴν κοινωνία ὁ ἄνθρωπος καὶ μέσα στὴ φύση ἡ κοινωνία.

Χωρὶς αὐτὲς τὶς διανοητικὲς κατασκευὲς ἡ παραγωγὴ ἐργαλείων γίνεται σὲ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο.

Ὅμως καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ λεπτὸ σημεῖο τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσέξουμε ὅτι αὐτὰ τὰ ἐργαλεῖα, τὰ διανοητικά, εἶναι πάρα πολὺ ἰσχυρὰ καὶ ὅταν ἔρθουν στὰ χέρια τῶν ἐξουσιαστῶν πορνόβοσκών καὶ τοκογλύφων γίνονται πάρα πολὺ ἐπικίνδυνα καὶ μισητὰ γιὰ τὸν πολὺ κόσμο γιὰ τοὺς καθημερινοὺς ἀνθρώπους.

Ἑπομένως ἡ λύση εἶναι, ἡ ἀνάπτυξη τῶν διανοητικῶν ἐργαλείων ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ὁ ἔλεγχος αὐτῶν ἀπὸ τὴν βάση.

Οἱ δύο μεγάλες ἀπάτες

Πρώτη Ἀπάτη. Νομίζουμε ὅτι ὁ κόσμος ταυτίζεται μὲ τοὺς ἐπιστημονικοὺς ὅρους καὶ προτάσεις μὲ τοὺς ὁποίους Προσπαθοῦμε νὰ τὸν κατανοήσουμε.

Ἡ δεύτερη Ἀπάτη εἶναι ὅτι νομίζουμε πὼς ἡ κοινωνία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ταυτίζεται μὲ τὰ κείμενα τὰ φιλοσοφικὰ τὰ ὁποῖα ἔχουν ἄψογη δομή.

Οἱ δύο ἐκτὸς ἐμπορίου ἄξονες γιὰ μιὰ σωστὴ κοινωνία

Ἕνα, ἡ ἐκπαίδευση τῶν πολιτῶν σὲ ἕνα σύστημα σχολείων ἄνευ σκοπιμοτήτων.

Δύο, ἡ καθολικὴ συμμετοχὴ τῶν Πολιτῶν στὰ κοινά, μέσα ἀπὸ ἕνα ἑνιαῖο σύστημα συμμετοχῆς καὶ στὶς τέσσερις ἐξουσίες.

Οἱ δύο αὐτὲς δραστηριότητες πρέπει ἀφιλοκερδῶς νὰ καλύπτουν ὅλους τοὺς πολῖτες σὲ ἕνα σύστημα ἐκτὸς ἐμπορίου καὶ κέρδους.

Οἱ δύο μεγάλες ἀντιστροφές, ἀσυμμετρίες καὶ ἀναστροφές

Ὅταν πρῶτον ἡ κυβέρνηση εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν βουλὴ καὶ δεύτερον ὅταν ἡ οἰκονομία εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν πολιτική...

...καὶ ἂν ἀρκεῖ ἕνα 22 τοῖς ἑκατὸ ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἐγγεγραμμένων πολιτῶν νὰ φτιάχνει αὐτοδύναμη κυβέρνηση τότε ἡ δικτατορία δὲν εἶναι πρὸ τῶν πυλῶν ἀλλὰ ἐντὸς τῶν τειχῶν.

Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι σκέψεις

Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι σκέψεις, ὅπως ὅλα τὰ ἐπίθετα.
Τὰ Μαθηματικὰ ἐξετάζουν τὶς σχέσεις τῶν ἐπιθέτων.
Ἡ Φυσικὴ ἐξετάζει τὶς σχέσεις τῶν οὐσιαστικῶν.
Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἐπίθετα, καὶ εἶναι προσδιορισμοὶ καὶ κατασκευὲς τῆς σκέψης καὶ τοῦ λογικοῦ.
Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι σκέψεις καὶ κατὰ συνέπεια προσδιορίζουν τὸ «οὐσιαστικό».
Οἱ δὲ σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀριθμῶν, (πράξεις, τελεστές, συναρτήσεις κλπ), δηλώνουν καὶ περιγράφουν σχέσεις μεταξὺ τῶν οὐσιαστικῶν τὰ ὁποῖα περιγράφουν.
Αὐτὴ εἶναι ἡ διάκριση/διαφορὰ μεταξὺ μαθηματικῶν καὶ Φυσικῆς (ἐπίθετο/οὐσιαστικό).

Οἱ ἀνατολίτικες «φιλοσοφίες» καὶ ἡ «φιλοσοφία» στὸ Μεσαίωνα

Οἱ φιλοσοφίες τῆς ἀνατολῆς ἀναπτύχθηκαν στὶς χῶρες ὅπου δὲν ὑπῆρχε Δημοκρατία, ἀντ’ αὐτοῦ ὑπῆρχαν τὰ αὐταρχικὰ κοινωνικὰ συστήματα ἐξουσίας, τὰ ὁποῖα ἦταν ἄκαμπτα, σκληρὰ καὶ ἀνελέητα. Δείγματα αὐτῆς τῆς ἀκαμψίας ἔχουμε καὶ σήμερα σὲ κάποιες ἀπ’ αὐτὲς τὶς χῶρες!

Κάποιοι ἄνθρωποι λοιπὸν σὲ αὐτὰ τὰ καθεστῶτα, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονταν ὅλο αὐτὸ τὸ βάρος τῆς ἀδικίας καὶ τῆς αὐθαιρεσίας, ἀλλὰ μὴ ἔχοντας τὴν δυνατότητα ἀνάπτυξης «Λόγου», (ὑπῆρχε ἀπαγόρευση ἐπὶ ποινῇ θανάτου), ἀνέπτυξαν πρακτικὲς μεθόδους σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο «διαφυγῆς», καὶ ἔτσι σχηματίστηκαν οἱ λεγόμενες «φιλοσοφίες» τῆς «ἀπομόνωσης» καὶ τοῦ «διαλογισμοῦ», οἱ ὁποῖες στὴν πραγματικότητα δὲν λένε τίποτα.

Γιὰ τὸ ἄτομο ὅμως, τὸ ὁποῖο λαμβάνει χώρα σὲ αὐτὴ τὴ διαδικασία, ὑποτίθεται ὅτι ξεφεύγει «διανοητικῶς» ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν ἀδικία τοῦ κοινωνικοῦ του συστήματος (ἕνα εἶδος στρουθοκαμηλισμοῦ). Αὐτὲς εἶναι οἱ «ἀνατολικὲς φιλοσοφίες», οἱ ὁποῖες στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι φιλοσοφία.

Παρομοίως καὶ στὸν Μεσαίωνα, τὴν ἐποχὴ τοῦ μεγάλου σκοταδισμοῦ στὸ κοινωνικό, ἐπιστημονικὸ καὶ καλλιτεχνικὸ ἐπίπεδο, ὑπῆρξαν μερικοὶ, οἱ ὁποῖοι ἀπομονώθηκαν καὶ ἔκαναν κάτι παρόμοιο.

Στὴ Δύση ἡ «φιλοσοφία» μετὰ τὸ Μεσαίωνα ξεκίνησε δειλά-δειλὰ ἀπὸ τὸν Σπινόζα. (με τὸ ἔργο τοῦ tractatus theologico politicus) ὅπου καταγγέλλει τὴν ἐπέμβαση τῆς θεολογίας στὴν πολιτική.

Οἱ αὐτόματες ἀντιδράσεις τοῦ σώματος μας

Οἱ αὐτόματες ἀντιδράσεις τοῦ σώματος μας καὶ πῶς νὰ τὶς διαβάζουμε

Ἐμετός, εὐκοίλια, δυσκοιλιότητα, κόψιμο, ρέψιμο, περδισμὸς εἶναι οἱ αὐτόματες ἀντιδράσεις τοῦ σώματος στὴν κακὴ διατροφή.

Νύστα, κούραση, κακὴ διάθεση, ταχυπαλμία, πίεση, ζάλη, φτέρνισμα, καταρροή, συνάχι, εἶναι οἱ ἀντιδράσεις τοῦ σώματός μας στὴν κακὴ καὶ λανθασμένη διαβίωση.

Ἡ διπλῆ νύστα:
Ἡ νύστα εἶναι μιὰ φυσιολογικὴ ἀντίδραση τοῦ σώματος καὶ προέρχεται εἴτε ἀπὸ τὴν κόπωση τῆς ἡμέρας, εἴτε ἀπὸ τὴν διατροφή. Ἔχουμε δύο εἴδη νύστας.

Στὴν «πειραματικὴ διατροφὴ καὶ διαβίωση», διαβάζουμε σωστὰ τὶς αὐτόματες ἀντιδράσεις τοῦ σώματός μας καὶ τὶς διορθώνουμε.

Οἱ ἀνάγκες καὶ ἡ ἄριστη ἱκανοποίησή τους

Τὰ χρήματα (πράγματα) ποὺ χρειάζεται ἕνας ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει κατ' ἄριστο τρόπο τὶς ἀτομικὲς του ἀνάγκες εἶναι ἕνα ἀνοικτὸ θέμα αἰῶνες τώρα.

Οἱ «ἀγῶνες» χθὲς σήμερα καὶ αὔριο

Ἡ κάθε ἐξουσία ὀργανώνει τοὺς στρατούς της, εἴτε πολεμικοὺς εἴτε εἰρηνικούς, μὲ σκοπὸ νὰ διατηρηθεῖ καὶ νὰ ἐπεκταθεῖ ἐνσωματώνοντας τὶς γειτονικὲς τοιοῦτες.

Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ κάνει εἶναι νὰ διοργανώνει ἀγῶνες μὲ ὅλες τὶς μορφὲς ποὺ μποροῦν αὐτοὶ νὰ ἐννοηθοῦν, ἐξετάσεις, ἀγῶνες στίβου, ἀγῶνες ὑγροῦ στίβου, διανοητικούς ἀγῶνες, ἀγῶνες σκάκι, καὶ λοιπὰ.

Ὁ ἀγωνιζόμενος ἀγωνίζεται γιὰ νὰ πάρει μία θέση στὴν ἱεραρχία.

Οἱ ἀγῶνες χωρίζονται σὲ δύο βασικὲς κατηγορίες τοὺς ἐσωτερικοὺς καὶ τοὺς ἐξωτερικούς. Ἐξωτερικοὶ ἀγῶνες εἶναι οἱ ἀγῶνες, οἱ ὁποῖες ἔχουν σχέση καὶ δομὴ διεθνῶν ἀγώνων ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, οἱ ἐσωτερικοὶ ἀγῶνες ἔχουν τὸ νόημα καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς κατάταξης τῶν ὑπηκόων τῆς ἐξουσίας στὴν δημιουργία τοῦ στρατοῦ καὶ τὴν διατήρηση αὐτῆς.

Ἀπὸ τὸν «Ὅμηρο» μέχρι σήμερα ἡ ἐξουσία καθορίζει τὰ ἀγωνίσματα.

Οἱ αἰσθήσεις

Οἱ ἀνθρώπινες αἰσθήσεις (ὅπως ἐξ ἄλλου καὶ οἱ αἰσθήσεις ὅλων τῶν ἐμβίων ὄντων) εἶναι βασισμένες, ὄχι στὸ νὰ κατανοήσουν καὶ νὰ ἐξηγήσουν τὴν δομὴ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὸ νὰ βοηθήσουν τὸ ὑποκείμενο νὰ ἐπιβιώσει μέσα σ' αὐτόν.

Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἐντάσσεται καὶ ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐξαπατᾶται τόσο εὔκολα.

Οἱ 6 γνωστοὶ ἄγνωστοι

Μηδέν, ἄπειρον, π, ρίζα 2, e, i

Οἱ ὑπηρεσίες

Τὰ δύο εἴδη τῶν κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν.
1. Οἱ ὑπηρεσίες ποὺ μὲ ὅποιον τρόπο βοηθοῦν στὴν παραγωγὴ «κοινωνικῶν προϊόντων/ἀγαθῶν».
2. Οἱ ὑπηρεσίες γιὰ τὴν ἀπ’ εὐθείας ἐξυπηρέτηση τοῦ δίπολου «Ἀφέντης δοῦλος».

Οἱ ὡραῖες στιγμὲς τῆς ζωῆς

Ὅλες οἱ «ὡραῖες στιγμὲς τῆς ζωῆς» ἔχουν τὴ δομὴ τοῦ ὀργασμοῦ δηλαδὴ εἶναι ξαφνικὲς καὶ διαρκοῦν λίγο.

Οἱ ὡραῖες στιγμὲς ἔχουν τὴ δομὴ τοῦ ὀργασμοῦ, εἶναι σύντομες.

Οἱ χαρτογιακάδες

ἠθικοί, νηστικοί,
ντροπαλοὶ κατανυκτικοί,
χριστιανοὶ βιαστικοί
πλαδαροὶ πλαστικοί
ζωηροὶ ἀχαμνοὶ κοιλαράδες
εἶναι ὅλοι οἱ χαρτογιακάδες.

Οἱ τσαρλατάνοι τῆς σκέψης

Καὶ στὴν ἀρχαιότητα καὶ σήμερα ὑπῆρχαν καὶ ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν οἱ τσαρλατάνοι τῆς σκέψης, αὐτοὶ ποὺ διαδίδουν καὶ καλλιεργοῦν δεισιδαιμονίες, ἀνοησίες καὶ φαυλότητες. Αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν σὲ ὑπερφυσικὰ ὑποκείμενα καὶ ἄλλες ἀνοησίες.

Τὸ γιατί τὸ κάνουν αὐτὸ ἀκόμη δὲν τὸ ἔχω ἀνακαλύψει.

Οἱ φιλόσοφοι τῆς φακῆς

Ἀδιαμφισβήτητα ὑπάρχουν οἱ τσαρλατάνοι στὴν Τέχνη, τὴν Ἐπιστήμη, τὴ δημοσιογραφία. «Φιλοσόφους τῆς φακῆς» συνηθίζεται νὰ ἀποκαλοῦμε αὐτούς, ἐξ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι δηλώνουν «φιλόσοφοι» τὰ δὲ λεγόμενά τους «φιλοσοφίες τῆς φακῆς».

Πολλοὶ ἄνθρωποι πέφτουν θύματα τους, καθότι οἱ «φιλόσοφοι τῆς φακῆς» ἔχουν τὴν ἱκανότητα ν' ἀνακατεύουν τὶς γνώσεις γενικῶς καὶ τὰ τσιτάτα τῶν μεγάλων διανθισμένα μὲ ἰδεολογίες, φαντασίες, δοξασίες, ἀνοησίες σ' ἕναν ἔξυπνο ρητορικὸ λόγο, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει καμία ἀξία. Ἀπεναντίας κάνει μεγάλες ζημιὲς στοὺς ἀδαεῖς.

Τὸ ὅτι εἶναι δύσκολο κάποιες φορὲς νὰ τοὺς ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τοὺς ἀποκαλύπτουμε αὐτὸ εἶναι γεγονὸς καὶ ἐδῶ ἡ προσοχή μας πρέπει νὰ εἶναι αὐξημένη καὶ συνεχής.

Πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται:
Γενικῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται στὸ ἴδιο μοντέλλο ποὺ ἀντιμετωπίζουμε ὅλους τοὺς φαύλους.

Οἱ φυλακὲς σήμερα

Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τῆς τόσο ὑψηλῆς τεχνολογίας, ἡ ὕπαρξη τῶν φυλακῶν δείχνει πολὺ καθαρὰ καὶ ἔντονα τὸ πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀδράνεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ προσαρμόζεται στὶς νέες συνθῆκες.

Ὄχι ἁπλὰ νὰ δίνουν ἄδειες στοὺς κρατούμενους γιατί εἶναι ἀπάνθρωπες συνθῆκες διαβίωσης μέσα στὶς φυλακὲς ,ἀλλὰ ἡ πρόταση ἡ δικιά μου εἶναι νὰ καταργηθοῦν τελείως οἱ φυλακές.

Γιὰ τὴν ἀπόδοση τῆς δικαιοσύνης καὶ τὴν τιμωρία τῶν παραβατῶν ἡ λύση εἶναι πιὸ ἁπλὴ κοινωνικὴ, ἀνθρώπινη, καὶ πολὺ συμφέρουσα οἰκονομικὰ, γιὰ τὸν καθέναν καὶ γιὰ τοὺς παραβάτες καὶ γιὰ τοὺς μὴ παραβάτες, ἡ λύση εἶναι ἡ κοινωνικὴ ἐργασία καὶ ἡ ἀναγκαστικὴ παιδεία.

Ὁποιαδήποτε παραβατικότητα θὰ ἔχει τίμημα, τὸ ὁποῖο θὰ ἀντιστοιχεῖ σὲ ἐργασία σὲ τόπους παραγωγῆς, ἐργοστάσιο, ἑταιρεῖες, καὶ λοιπὰ. Ἀντὶ νὰ τοὺς πληρώνουμε, γιατί οἱ φυλακὲς κοστίζουν πάρα πολὺ, θὰ μᾶς πληρώνουν αὐτοὶ μὲ τὴν δωρεὰν ἐργασία ποὺ θὰ μᾶς παρέχουν καὶ ἐμεῖς θὰ τοὺς ἐξασφαλίζουμε, ὑγεία, τροφὴ, ἡ ἐκπαίδευση ὑποχρεωτικὴ γιατί μέσῳ τῆς παιδείας καὶ τῆς ἐκπαίδευσης οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν θὰ ἐπαναλάβουν τὰ παραβατικὰ τους.

Ἡ μόνη Ἐξαίρεση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει σὲ αὐτὸ τὸν κανόνα θὰ ἦταν μόνο τὰ ἀπεχθῆ δολοφονικὰ Ἐγκλήματα.

Τὰ ἐγκλήματα ποὺ διαπράττονται σήμερα μέσα στὶς φυλακὲς εἶναι ἕνα συνεχὲς ἔγκλημα γιὰ τὸ ὁποῖο εἴμαστε ὅλοι ὑπεύθυνοι.

Στὴν Ἀθήνα τοῦ Σωκράτη, δὲν ὑπῆρχε ποινὴ φυλάκισης, οἱ ποινὲς ἦταν «χρηματικές», «ἐξορία», «θάνατος».

Οἱ τρεῖς διαστάσεις τοῦ θρησκευτικοῦ Ζητήματος

Ὑπάρχουν τρία θέματα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐξεταστοῦν ἀρχικῶς, ἀνεξαρτήτως μεταξύ τους, καὶ στὴ συνέχεια νὰ θεωρήσουμε ὅλες τῆς ἀνατροφοδότησης αὐτῶν τῶν τριῶν θεμάτων γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ συνολικὸ πρόβλημα τῆς θρησκείας.

Τὸ πρῶτο θέμα εἶναι ἡ ἀνάγκη τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ἀτόμου, νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς μεταφυσικὲς καὶ ὑπαρξιακές του ἀναζητήσεις, ἀνάγκες, καὶ φόβους, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὸ ἄγχος θανάτου. Αὐτὸ ἂς τὸ ὀνομάσουμε «Θρησκευτικὸ συναίσθημα».

Τὸ δεύτερο θέμα εἶναι ἡ δημιουργία «ὀργανωμένης θρησκείας» μέσα ἀπὸ κοινωνικὲς ἱστορικὲς διαδικασίες.

Τὸ τρίτο θέμα εἶναι πὼς οἱ ἑκάστοτε πολιτικὲς ἐξουσίες καὶ ἡγεσίες ἐκμεταλλεύονται τὰ δύο πρῶτα καὶ δημιουργοῦν θεσμοὺς καὶ νόμους ὥστε νὰ διατηρήσουν την ἐξουσία τους καὶ νὰ ἐκμεταλλευτοῦν ἔτσι τὰ δύο προηγούμενα θέματα.

Μποροῦμε μετὰ ἀπὸ τὶς παραπάνω διακρίσεις τῶν τριῶν θεμάτων καὶ ἀπὸ τὴ συζήτηση ποὺ κάνουμε γιὰ αὐτὰ νὰ παρατηρήσουμε καὶ νὰ μελετήσουμε ὅλα τὰ ἐπί μέρους φαινόμενα, τὰ ὁποῖα βασικὰ εἶναι ἡ ἀνατροφοδότηση αὐτῶν τῶν τριῶν παραγόντων.

Οἱ θεοὶ τῶν Ἀχαιῶν
Οἱ θεοί του Ἡσιόδου
Ἡ θρησκεία στὴν κλασικὴ Ἑλλάδα
Ἡ ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ
Ἐξουσία καὶ θρησκεία
Οἱ 2700 θρησκεῖες

Οἱ τρεῖς φάσεις τοῦ ἔρωτα

Ἡ πρώτη φάση εἶναι ἡ «ἐρωτικὴ διάθεση» δηλαδὴ τὸ software μία ἐγκεφαλικὴ διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία τὸ ἄτομο ποὺ βρίσκεται σὲ μία τέτοια διάθεση διατίθεται στὸ κοινωνικὸ τοῦ περιβάλλον γιὰ ἔρωτα.

Ἡ δεύτερη φάση εἶναι ἡ «σεξουαλικὴ σωματικὴ διέγερση» ἢ κοινῶς λεγόμενη «καύλα ». Αὐτὴ εἶναι ἡ φάση κατὰ τὴν ὁποία τὸ σῶμα διεγείρεται σεξουαλικὰ καὶ προετοιμάζεται γιὰ τὴν τρίτη φάση.

Ἡ τρίτη φάση εἶναι ἡ φάση τῆς «ἐρωτικῆς πράξης». Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ πράξη πλέον καὶ περιλαμβάνει καὶ τὴν ἐκτόνωση καὶ τὸ τέλος τῆς ὅλης ἐρωτικῆς διαδικασίας.

Ἡ δομὴ τῆς ἐξουσίας

Γιὰ νὰ διατηρηθεῖ μιὰ Ἐξουσία, ἡ ὁποία ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι, ἡ ἐκμετάλλευση ἀνθρώπου ἀπὸ ἄνθρωπο, πρέπει νὰ τηρεῖ καὶ νὰ ἐπιτείνει τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα εἶναι ὅλα «ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ», (δηλαδὴ εἶναι ὅλα ἀπαραίτητα):

Παραπληροφόρηση καὶ δημιουργία γεγονότων, γιὰ δημιουργία καὶ διάδοση πληροφορίας σκοπιμότητος: νὰ παραπληροφορεῖ γενικῶς, δηλαδὴ καὶ τοὺς ἐξουσιαστὲς καὶ τοὺς ἐξουσιαζόμενους, ἤτοι νὰ ἀναπτύσσει ἰδεολογίες, ἀπάτες, θρησκεῖες, λιμούς, ἀτυχήματα, προβοκάτσιες, κ.λπ.
Ἐξαθλίωση: νὰ ἐξαθλιώνει ὅσο περισσότερο καὶ ὅσους περισσότερους μπορεῖ (φτώχεια, ἀναλφαβητισμός, ναρκωτικά, μαφία, πορνεία, ἐγκληματικότητα, φόρους, μόδα, ταξίδια κλπ)
Ἐξαπάτηση: νὰ ἐξαπατᾶ μὲ ὅλα τὰ μέσα: τύπος, ἱστορία, παιδεία, ΜΜΕ κ.λπ.
Ἀποβλάκωση: νὰ ἀποβλακώνει ὅσο μπορεῖ ἰδιαίτερα τοὺς νέους (ἐκπαίδευση, παιδεία, θρησκεία, προπαγάνδα, μαγεία, ἀστρολογία, μεταφυσικά)
Ἀνταγωνισμός: νὰ ἐξήρει τὸν ἀνταγωνισμὸ (ἀθλητισμό, ἅμιλλα, ἀγῶνες) γιὰ νὰ δικαιολογεῖ τὶς διακρίσεις
Διακρίσεις: νὰ προωθεῖ καὶ νὰ τονίζει τὶς ὅποιες διακρίσεις (βραβεῖα, ἐπαίνους, ἀναγνωρίσεις, χορηγίες, δωρεές)
Διαφορές: ἐντείνει τὶς ὅποιες διαφορὲς (ἐξειδικεύσεις, εἰδικότητες, τάξεις, ἱεραρχίες, κ.λπ.)
Βία: νὰ ἀσκεῖ θεσμοθετημένη Βία (νόμους, δικαστήρια, φυλακές, ἀστυνομία, στρατός)
Ἀλάθητο: Προσπαθεῖ καὶ πείθει τοὺς ἐξαθλιωμένους καὶ ἀποβλακωμένους ὅτι κατέχει τὸ ἀλάνθαστο καὶ τὴν ἀπόλυτη γνώση! (μετρᾶ, ἀριθμεῖ, ὀνομάζει, δογματίζει, καταχωρεῖ, καταγράφει, ἀπογράφει, κλπ)
Δικαιοσύνη: Προσπαθεῖ καὶ πείθει ὅτι ἀσκεῖ «δικαιοσύνη»
«Φρακτὰλ», νὰ δημιουργεῖ «δομές» τοῦ ἑαυτοῦ της: οἰκογένεια, τοπικὲς διοικήσεις, ἱεραρχίες παντὸς τύπου, παιδικὰ παιχνίδια, παραμύθια, γειτονιές, συνδικᾶτα, κ.λπ.
Μυστικότητα παντοῦ: προσωπικὰ δεδομένα, ἰδιωτικὸς χῶρος, μυστικὲς ὑπηρεσίες, ἀπόρρητα, ἱερά, ἄβατα, ταμποῦ, κ.λπ.

Τὸ πῶς τὸ κάθε ἕνα ἀπ’ αὐτὰ συμβάλει στὴν συντήρηση καὶ ἀναπαραγωγή τῆς ἐξουσίας εἶναι πρόδηλον.

Οἱ παγίδες στὸ δρόμο τῆς γνώσης

Αὐτὲς καθορίζουν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἰδεολογίας του, ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ γεννιέται μέχρι νὰ πεθάνει.

Οἱ παγίδες...

τοῦ παραμυθιοῦ
τῆς ὀργάνωσης
τῆς ἐκ περιτροπῆς
τῆς ἰδιοκτησίας
τῆς ἀνωτερότητας
τῆς ἐξειδίκευσης
τῆς θρησκείας
τοῦ θανάτου
τοῦ ἔρωτα

Ὁ Ἕλληνας

Ὁ κάθε ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ γνωρίζει πολὺ καλά, ποσὸ ὁ ἴδιος Ἕλληνας εἶναι, τόσο στὴν καταγωγὴ ὅσο στὴ νοοτροπία ὅσο καὶ στὴ σκέψη ὅσο καὶ στὴ δράση ὅσο καὶ στὴν ἀντίληψη τοῦ κόσμου, στὴ γλῶσσα καὶ σὲ ὅλα τὰ συστατικὰ ποὺ διαμορφώνουν τὸν ἄνθρωπο ὡς ἄνθρωπο καὶ ὡς Ἕλληνα δηλαδὴ τὸ λόγο καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετωπίζει καὶ βλέπει μπροστά του τὸν κόσμο.

Οἱ πυλῶνες τῆς ἐξουσίας

Οἱ 6 πυλῶνες τῆς ἐξουσίας στὸ ἀτομικὸ ἐπίπεδο τοῦ κάθε ἐξουσιαζομένου εἶναι:

Οἱ μηχανισμοὶ τῆς ἀπάτης (Ὅλα τα Μέσα Μαζικῆς), ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ κοινωνικοὶ μηχανισμοί, οἱ κοινωνικοὶ θεσμοί, καὶ οἱ μηχανισμοὶ παιδείας, ὑγείας, ἀσφάλειας, ἐμπορίου, καὶ ὅλα τὰ τοιαῦτα, δουλεύουν γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν στὴν ἐξουσία τὰ πέντε «ἑπόμενα» ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχουν σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο στὸν καθένα ἀπὸ τοὺς ἐξουσιαζόμενους.
ἀποβλάκωση, ἀμορφωσιά
ἐνοχές
φοβίες
ἀρρώστιες
χρεώσεις καὶ ὑποχρεώσεις

Οἱ Προθάλαμοι τῶν Νοσοκομείων

Ταβέρνες καφετέριες καὶ τὰ παρεμφερῆ
σουβλάκια berger πίτσες καὶ φαστφουντοειδῆ
συσκευασμένα ἕτοιμα καὶ ἄλλα τῆς στιγμῆς
εἶναι γιὰ τὴν ὑγεία μας μεγάλη ἀπειλή

Οἱ Μεγάλοι Μαθηματικοὶ καὶ οἱ καλόγεροι

Οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ μηδενὸς καὶ τοῦ ἀπείρου

Οἱ μεγάλες θεωρίες καὶ οἱ μεγάλοι «μαθηματικοὶ», ὅταν ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴν φυσικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς καλόγερους καὶ ἄλλες ἐνδεχομένως κοινωνικὲς ὁμάδες, τότε τὰ μεγάλα λόγια, τὰ κενὰ, τὰ ψεύτικα καὶ οἱ «θεωρίες κάθε λογῆς», μὲ τὶς ἰδεολογίες τους καλὰ κρυμμένες, μᾶς κάνουν μεγάλο κοινωνικὸ κακό.

Οἱ μεγάλες ἀντιφάσεις τοῦ πολιτισμοῦ μας

Αὔξηση τῆς μετακίνησης καὶ τῆς μεταφορᾶς μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἀτομικῆς ἀκινησίας.
Αὔξηση τῆς πληροφορίας μὲ μείωση τῆς οὐσιαστικῆς γνώσης.
Αὔξηση τῆς πορνείας καὶ τῆς πορνογραφίας μὲ μείωση τῶν οὐσιαστικῶν ἐρωτικῶν σχέσεων.

Ὀργάνωση (->Ἐξουσία) vs Παραγωγή (->Κυριαρχία)

Τὰ ἐργαλεῖα - ὅπλα τῆς ἐξουσίας αὐξάνονται μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης (διανοητικὰ ὅπλα), καὶ τῆς τεχνολογίας (ὅπλα αὐτὰ καθ' αὐτά).

Οἱ ἀνατροφοδοτήσεις ἑπομένως μεταξὺ πολιτικῆς ὀργάνωσης (ἐξουσίας) καὶ ὀργάνωση τῆς παραγωγῆς (κυριαρχία) εἶναι ὄντως πολύπλοκο θέμα καὶ χρήζει περαιτέρω μεθοδικῆς ἀνάλυσης, ἀλλὰ εἶναι καὶ κυρίως πολιτικὸ καὶ ἠθικὸ ζήτημα. Ἱστορικά, ἡ μάχη μεταξύ των σὲ τοπικὲς κοινωνίες ἦταν πολλὲς φορὲς ἀμφίρροπος.

Σὲ ἀτομικὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο τὸ ζωῶδες ἔνστικτο τοῦ ἀνθρώπου ἔχει τὶς δύο αὐτὲς τάσεις τοῦ ἐμπορίου καὶ τῆς ἀρχηγίας ὡς ἀνακλάσεις τοῦ ἐνστίκτου τῆς αὐτοσυντήρησης καὶ τοῦ ἐνστίκτου τῆς ἀναπαραγωγῆς.

Ὁ ρόλος τῆς παιδείας στὴν παραπάνω διελκυστίνδα εἶναι πολὺ κρίσιμος καὶ δύσκολο νὰ περιγραφεῖ.

Ὁρισμός τοῦ «Ἠθικόν»

«Ἠθικὸν» εἶναι κάτι ποὺ κάνεις καὶ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ καθολικοποιηθεῖ παγκοσμίως ἀπὸ ὅλους τοὺς κατοίκους τοῦ πλανήτη χωρὶς νὰ ὑπάρξει κάποιο οὐσιαστικὸ πρόβλημα ἢ ἐμπόδιο.

Ὁ ὁρισμὸς τῆς «καλῆς» καὶ τῆς «κακῆς» διατροφῆς

Καλὴ διατροφὴ εἶναι ἡ διατροφή, ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἔχει ταυτόχρονα καὶ τὶς τρεῖς παρακάτω ἰδιότητες: εἶναι καὶ ἔξυπνος καὶ φτωχὸς καὶ τσιγκούνης, καὶ ταυτόχρονα δὲν εἶναι «κακή διατροφή».
Δηλαδὴ αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀγοράζει τὰ πιὸ φτηνὰ (λόγῳ τσιγκουνιᾶς) στὴ λαϊκὴ ἀγορὰ, ἄρα τὰ πιὸ ἐποχῆς καὶ ἑπομένως τὰ πιὸ ὠφέλιμα, τρώει λίγο γιὰ νὰ κάνει οἰκονομία, (βασικὸς παράγοντας ὑγιεινῆς διατροφῆς), τρώει ὅτι μπορεῖ ὠμὸ (οἰκονομία στὸ μαγείρεμα) πχ σαλάτες κ.λπ.

Κακὴ διατροφὴ εἶναι τὰ συνεχῆ τσιμπολογήματα, τὰ πολύπλοκα μαγειρευτὰ φαγητά, τὰ βιομηχανικὰ συντηρημένα τρόφιμα, ὅσα περιέχουν ἁλάτι ζάχαρη καὶ χημικά, καὶ ὅλα τὰ ποτά, ἀλκοολοῦχα καὶ ἀναψυκτικά!

Ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ἀδικίας

Ὁποιαδήποτε κοινωνικὴ πράξη, εἴτε οἰκονομικὴ εἴτε θεσμικὴ, εἴτε διαλογική, εἶναι μία ἀτελείωτη μάχη, εἶναι ἕνας ἀδυσώπητος πόλεμος κατὰ ἢ ὑπὲρ τῆς ἀδικίας.

Τὰ ἰδεολογικὰ παραμύθια της ἐξουσίας

Ὁ μῦθος τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς

Ἢ καλύτερα «τὸ παραμύθι τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς» Ὅλες οἱ ἀντιφάσεις σὲ ἕνα ἰδεολόγημα! Ἡ μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος ἀπὸ τὴν ἄσκοπη, ἄμετρη, ἀπρογραμμάτιστη, ἄπληστη καὶ «ἐξουσιαστικὴ» κατανάλωση ὁδήγησε τὴν ἀνθρωπότητα στήν ἀπελπισία καὶ ἔκανε τὸν πλανήτη ἕναν ἀπέραντο σκουπιδότοπο.

Καὶ ἔρχεται στὴν ὅλη αὐτὴ ἐξαθλίωση (ποὺ εἶναι πραγματικὴ) νὰ προστεθεῖ καὶ αὐτὸ τὸ παραμύθι τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς, ποὺ βάζει τους ἀνθρώπους νά διαδηλώνουν καὶ νὰ σκέπτονται ἀντιφατικά, ἀνόητα, ἠλίθια, ὡς ὑποκείμενα ποὺ διαδηλώνουν ἐνάντια στὰ ἀντικείμενα τῶν πράξεών τους.

Ἡ ταξικὴ κοινωνία θέλει καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν κατανάλωση καὶ τὴν παραγωγή σκουπιδιῶν πρὸς ἴδιον ὄφελος, τὴν διατήρηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ μιά συγκεκριμένη κλίκα.

Ἂν ἐπιθυμεῖς ὡς σώφρων πολίτης νὰ μειώσεις τοὺς ρύπους ὀφείλεις νὰ μειώσεις τὴν προσωπική σου κατανάλωση.

Νὰ σταματήσεις νὰ δέχεσαι τὶς πράξεις ποὺ ἡ «ἐξουσία» σὲ ἀναγκάζει νά κάνεις ἐμμέσως ἢ ἀμέσως. Νὰ σταματήσεις τὶς καθημερινές σου πράξεις πού φαίνονται ἀρχικὰ ἀθῶες ὅπως τὸ «σιδέρωμα τῶν ρούχων» ὅπως τὸ «νά ἀκολουθεῖς τὴν μόδα», ὅπως τὸ νὰ «καταναλώνεις χαρτὶ ἀσκόπως», ἢ ρεῦμα ἤ ἐνέργεια, ἢ ταξίδια, ἢ «βιβλία καὶ περιοδικὰ παλιοῦ τύπου», καὶ τά τοιαῦτα, ὅλα αὐτὰ θὰ πρέπει νὰ μειωθοῦν στὰ ἐλάχιστα ἀπὸ τόν συνειδητοποιημένο πολίτη ὁ ὁποῖος ζητᾶ καθαρὸ περιβάλλον καὶ δίκαιη ἀταξικὴ κοινωνία. Λιγότερες μετακινήσεις, λιγότερο ΙΧ αὐτοκίνητο, λιγότερο ἢ καθόλου ἀεροπλάνο, προστασία τῶν δασῶν ἀπὸ τὴν ἄσκοπη καὶ τήν καταναλωτικὴ ὑλοτομία.

Οἱ διαδηλώσεις εἶναι ἄχρηστες καὶ τὸ μόνο ποὺ πετυχαίνουν εἶναι νά φορολογήσουμε τὸν ἁπλὸ ἄνθρωπο μὲ ἕναν ἐπιπλέον τὸν φόρο τὸν «φόρο τοῦ ρύπου.

Ἔτσι μᾶς ἔβαλαν οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες νὰ νομίζουμε ὅτι θά λύσουμε τὸ πρόβλημα τῆς ρύπανσης μὲ τὸ ἰδεολόγημα (ἀληθὲς ἢ ψευδές ἀδιάφορον) ὅτι «κινδυνεύει ὁ πλανήτης ἀπὸ τὴν δραστηριότητα του ἀνθρώπου» καὶ νὰ πληρώσουμε ὅλοι κάτι παραπάνω γιὰ νὰ μᾶς λύσουν οἱ ἑταιρεῖες τὸ πρόβλημα!

Ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα, τὸ νὰ αὐξήσουμε τοὺς φόρους καί νὰ δημιουργήσουμε μιὰ ἀκόμη βιομηχανία «καθαρισμοῦ τοῦ πλανήτη», τὸ μόνο ποὺ σίγουρα θὰ πετύχουμε εἶναι ἐπιπλέον ρύπανση!

Ὁρισμὸς καὶ ἱστορία τῆς «Ὀργάνωσης»

Ὀργάνωση εἶναι ἐκμετάλλευση μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο ὅλων τῶν διατιθεμένων μέσων, φυσικῶν πόρων, ἐργαλείων, γνώσης, ἀνθρώπινου δυναμικοῦ καὶ λοιπά, γιὰ τὴν ἐπίτευξη ἑνὸς συγκεκριμένου στόχου σκοποῦ στὸ συντομότερο χρόνο καὶ μὲ τὴν ἐλάχιστη δυνατὴ ἐνέργεια.

Καλύτερη Ὀργάνωση ὑπάρχει ὅταν ἡ παραγωγὴ ἑνὸς ἔργου γίνεται σὲ μικρότερο χρόνο καὶ μὲ λιγότερη ἐνέργεια (μὲ ὅλες τὶς μορφὲς ποὺ μπορεῖ νὰ νοηθεῖ ἡ ἔννοια ἐνέργεια).

Οἱ Ἐπιστῆμες τῆς διοίκησης τῆς ἐργονομίας καὶ λοιπῶν, ὑποτίθεται ὅτι κάνουν αὐτὸ, δηλαδὴ προσπαθοῦν νὰ ἀναπτύξουν περαιτέρω τὴν ὀργάνωση ἢ ἀλλιῶς νὰ καλυτερεύσουν τὴν ὀργάνωση τοῦ συστήματος παραγωγῆς.

Ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος στὴν κατάλληλη θέση καὶ οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ διαγωνισμοὶ πρὶν γιὰ τὸν καθορισμὸ ὅλων αὐτῶν, δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς ξεγελᾶ καὶ νὰ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ταξικὴ κατάταξη τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ ὀργάνωση ὁρίζεται μόνο συγκριτικά.
Ὁλόκληρη ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας μᾶς διδάσκει ἢ ἀλλιῶς μᾶς λέγει, πῶς ἀπὸ τὴν ὀργάνωση περνᾶμε στὴν ἐξουσία καὶ πόσο δυσδιάκριτα εἶναι τὰ ὅρια αὐτῶν τῶν δύο.

Ἕνας πραγματολογικὸς ὁρισμὸς τῆς ὀργάνωσης θὰ ἦταν ὁ ἑξῆς:
«Ἡ ἐκμετάλλευση μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο ὅλων τῶν μέσων, φυσικῶν πόρων, ἐργαλείων, γνώσης, ἀνθρώπινου δυναμικοῦ καὶ λοιπὰ, γιὰ τὴν ἐπίτευξη ἑνὸς συγκεκριμένου στόχου καὶ σκοποῦ».

Ὁ νόμος τοῦ «χαμόγελου»

Ὅσο πιὸ ὄμορφο χαμόγελο ἔχει κάποιος, τόσο πιὸ ἁπλόχερα τὸ σκορπάει.

Ἰσχύει καὶ τὸ ἀντίστροφο θεώρημα «ὅσο πιὸ ἁπλόχερα σκορπᾶς τὸ χαμόγελό σου, τόσο πιὸ ὄμορφο γίνεται».

Ὁ παλαιολιθικὸς τρόπος ζωῆς

Ὁ «παλαιολιθικὸς τρόπος ζωῆς» εἶναι ὁ τρόπος ζωῆς τῶν «ἀνθρώπων» ποὺ ἔζησαν μερικὰ ἑκατομμύρια χρόνια πρὶν, χωρὶς τεχνητὰ μέσα ἐπιβίωσης.

Ἴσως σήμερα, γιὰ τὴν καλύτερη ὑγεία καὶ εὐτυχία του ὁ ἄνθρωπος, σὲ «μερικὲς περιπτώσεις» νὰ φαντάζεται καὶ νὰ ἀντιγράφει (στὰ πλαίσια τοῦ ἐφικτοῦ), γιὰ κάποια θέματα, (π.χ. διατροφή, ὕπνο, τρέξιμο, γυμναστική, κ.λπ.), ἐκεῖνο τὸν τρόπο ζωῆς.

Ὁ κοινωνικὸς νόμος τῆς ἰσχύος τῆς ἐξουσίας

Ὅσο ἀναπτύσσονται τὰ «μέσα παραγωγῆς» (ἐργαλεῖα, ὄργανα, συσκευές, ὅπλα κ.λπ.), τόσο ἡ ταξικότητα τῆς κοινωνίας μεγαλώνει, ἡ ἐξουσία ὁμοίως.

Οἱ μηχανισμοὶ βίας, ἀπάτης, προδοσίας ἀκολουθοῦν κι αὐτοὶ τὸν παραπάνω νόμο.

Τὰ μεσαῖα ταξικὰ στρώματα ὀφείλουν τὴν ὕπαρξη τους στὴν στήριξη τῆς κοινωνικῆς ταξικότητας. Ὅταν αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐξασφαλιστεῖ μὲ ἄλλους τρόπους αὐτὰ ἐξαφανίζονται.

Ὁ ὁρισμὸς καὶ τὰ εἴδη τῆς «πορνείας»

ὁρισμός:
«Πορνεία» εἶναι ἡ ἐπὶ σκοποῦ κέρδους (κοινωνικοῦ, ταξικοῦ, χρηματικοῦ) «ἐκμίσθωσις» σώματος, ψυχῆς ἢ καὶ πνεύματος κάποιου (πόρνης/ου) ἀπὸ κάποιον ἄλλον («ἐκμισθωτὴ») μὲ τὴν «ἐλεύθερη βούληση» ἀμφοτέρων αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς.

Τὰ εἴδη τῆς πορνείας ὡς πρὸς τὴν/ο «πόρνη/ο»:

σωματική
ψυχική
διανοητική
μικτὴ τῶν ἀνωτέρω

Τὰ εἴδη τῆς πορνείας ὡς πρὸς τὸν «ἐκμισθωτή»

ἀγοραῖα
ἰδιωτικὴ στιγμιαῖα
ἰδιωτικὴ χρονία

Ὅλη ἡ γῆ μιὰ φυλακή

ὅλη ἡ γῆ μία φυλακὴ καταναγκαστικῶν ἔργων
μία φυλακὴ ποὺ παράγει σκουπίδια
αἰῶνες καὶ χιλιετίες χτίζεται αὐτὴ ἡ φυλακή
μὲ ἀπάτες καὶ πολέμους
χτίζεται τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ τῆς παγκοσμιοποίησης
τῆς φυλακῆς γιὰ τὴν παραγωγὴ τῶν πυραμίδων τῶν σκουπιδιῶν καὶ δούλων
Μεγάλη εἶναι ἡ διαβάθμιση τῶν καταδικασμένων
πολλὰ εἶναι τὰ τμήματα ποὺ χωρίζεται αὐτὴ ἡ φυλακή
τὰ λέμε κράτη, ἠπείρους καὶ ἄλλα πολλά
τὰ παραμύθια, μὲ τὰ ὁποῖα γέμισαν τὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων
γιὰ νὰ φτάσουμε σὲ αὐτὸ τὸ ἀριστούργημα/κακούργημα
τὰ παραμύθια τῶν θρησκειῶν
τὰ παραμύθια τῆς ἀνάπτυξης
τὰ παραμύθια τῆς δημιουργίας
τὰ παραμύθια τῆς τέχνης καὶ τῆς τεχνολογίας
οἱ ψεύτικες ὑποσχέσεις περὶ εὐδαιμονίας
μὲ τὶς ἐξουσιαστικὲς δομὲς τῶν ταξικῶν κοινωνιῶν
οἱ ὁποῖες τὰ ἐπέβαλαν
μέσῳ τῆς αὐταρχικῆς ἐκπαίδευσης
καὶ τῆς πλύσης ἐγκεφάλου
τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας

Ὅλοι εἶναι φτωχοί

Ὅλοι εἶναι φτωχοὶ καὶ δυστυχισμένοι σὲ ἕνα ἱεραρχικὸ καὶ αὐταρχικὸ ἀνταγωνιστικὸ κοινωνικὸ σύστημα. Μὲ δεδομένο ὅτι ὁ λαός τὸ ἀνέχεται μὲ τὴν κρυφὴ ἐπιθυμία τοῦ καθενὸς νὰ «ἀνέβει» κοινωνικά.

Ἕνα παράδειγμα γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ γιατί.

Ὁ ἀθλητὴς ὁ ὁποῖος παίρνει «ντόπα» εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος διεκδικεῖ διάκριση, π.χ. τὴν πρώτη θέση, (ἀντανάκλαση τῆς κοινωνικῆς του ἐπιθυμίας νὰ ἀνέβει!), ὁ ἀνταγωνισμὸς ὁδηγεῖ στὸ ἀπαράδεκτο, τὸ ἄσχημο, τὸ κακό, τὸ βλαβερό.

Ἔτσι ἀκριβῶς σὲ μία ταξικὴ κοινωνία ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι φτωχὸς γιατί πάντα θέλει νὰ ἀνέβει στὴν ἱεραρχία τῆς ταξικότητας.

Ὁ κάτοχος τοῦ σκύλου.

Τὸ νὰ συντηρεῖ κάποιος ζῶο, π.χ. σκύλο, εἶναι ἢ διανοητικὰ καθυστερημένος ἢ συναισθηματικὰ στραπατσαρισμένος.

Ὁ Ὁρισμὸς τοῦ μὴ Ἐπιστημονικοῦ

Δὲν εἶναι ἐπιστημονικὸ τὸ ὅποιο ἐπίθετο θετικοῦ ἢ ὑπερθετικοῦ βαθμοῦ, ἐνῶ εἶναι ἐπιστημονικὸ τὸ ἐπίθετο τοῦ συγκριτικοῦ βαθμοῦ.

Ὁ καιρὸς τῆς Ἑλλάδας

Ὁ καιρὸς τῆς Ἑλλάδας εἶναι συνεχόμενη καλοκαιρία διακοπτόμενη ἀπὸ κύματα ψύχους.

Ὁ κόσμος γύρω μας.

Στὸν κόσμο τοῦτον γύρω μας μποροῦμε καὶ νὰ δοῦμε πολὺ ὄμορφα ὅπως ἐπίσης καὶ πολὺ ἄσχημα πράγματα.

Ὁμοίως καὶ στὴν κοινωνία γύρω μας μποροῦμε νὰ δοῦμε πολὺ ἄδικα καὶ πολὺ μεγάλα δείγματα αὐτοθυσίας.

Τὸ τί θὰ κοιτᾶμε κάθε φορὰ εἶναι ἐπιλογή μας.

Γιὰ τὸ ποιό θὰ μιλᾶμε κάθε φορὰ καὶ θὰ ἀγωνιζόμαστε εἶναι ἐπίσης ἐπιλογή μας.

Ἡ Παιδεία καὶ ἡ ἐμπειρία μας καθορίζουν τελικῶς τὶς ἐπιλογές μας.

Παιδείας συνέχεια...

Ὅλοι οἱ «δάσκαλοι» τῆς γῆς πιστεύουν γι’ αὐτὰ ποὺ διδάσκουν! ἢ ὅτι εἶναι ἀληθῆ ἢ ὅτι εἶναι ἀναγκαία;

Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς Ἀνθρωπότητας.

Παιδείας συνέχεια... τὰ πανεπιστήμια

Τὰ πανεπιστήμια σήμερα (καὶ ὅλες οἱ βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης), σὲ συνεργασία μὲ τὶς ἑταιρεῖες καὶ τὸ κράτος εἶναι οἱ μηχανισμοὶ ἀναπαραγωγῆς τοῦ ψεύδους, ἐνῶ δηλώνουν τὸ ἀντίθετο.

Ἀναπαράγουν τὸ ψεῦδος, διαστρεβλώνουν τὴν ἀλήθεια, παραποιοῦν τὴν ἱστορία, καὶ παράγουν μαθηματικὲς ἀνοησίες, μὲ σκοπὸ νὰ συντονιστεῖ ὁλόκληρη ἡ κοινωνία στὴν ἀπάτη, τὸ ψεῦδος, τὴν ἀδικία, ποὺ καλλιεργεῖται ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς μηχανισμοὺς.

Οἱ κρατικοὶ μηχανισμοὶ ἐξουσίας παράγουν ἰδεολογίες, θρησκεῖες, παιδεία, μόρφωση.

Ὅλα αὐτὰ εἶναι προσαρμοσμένα ἔτσι ὥστε νὰ συντηρεῖται αὐτὸ τὸ σύστημα τῆς ἄδικης κοινωνίας.

Παιδεία

Ἡ σημερινὴ παιδεία διαμορφώνει δύο τύπους ἀνθρώπων
Α. Αὐτοὺς ποὺ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ἐντάσσονται στὰ γρανάζια τῆς «Παραγωγῆς».
Β. Αὐτοὺς ποὺ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ἐντάσσονται στὶς ἑστίες τῆς «ἰδεολογικῆς συσκότισης».

Καὶ τὰ δύο εἴδη ὁδηγοῦνται ἀπὸ τὴν ἐξουσία μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὴν ὅποια κατανάλωση· πχ ποδόσφαιρο τζόγο, τόκο, ναρκωτικὰ, πορνεία, δουλεία, κ.λπ.

Ὁ τζόγος καὶ οἱ δημοσκοπήσεις

Ἔχει γίνει πλέον φανερὸ ὅτι οἱ ἑταιρεῖες δημοσκοπήσεων συνεργάζονται στενὰ μὲ τὶς ἑταιρεῖες στοιχημάτων, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δῆθεν δὲν προβλέπουν σωστά.

Παιδεία

Ἡ σημερινὴ ἐπιστήμη, ἡ ἐπιστήμη τῆς νεωτερικότητας, εἶναι ἕνας μηχανισμὸς μὲ τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά:
Ὅλοι οἱ φορεῖς ποὺ τὸν ἀποτελοῦν σχολεῖα καὶ δάσκαλοι καὶ τὰ λοιπὰ τοιαῦτα χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τὴν κεντρικὴ δομὴ χρηματοδότησης τῆς κοινωνίας.

Ἐκβιάζουν ἔτσι οὐσιαστικὰ τοὺς νέους ἀνθρώπους στὸ νὰ προχωρήσουν σὲ ἑνὸς εἴδους προσηλυτισμὸ σὲ «αὐτὲς» τὶς διδασκαλίες μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐξειδικεύσεις ἢ καλύτερα νὰ τὸ ποῦμε σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐξειδικεύσεις τὶς ὁποῖες ἔχουν ἐφεύρει αὐτοὶ οἱ φορεῖς γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὑπηρετοῦν.

Ὁ ἐκβιασμὸς γίνεται στὸ ἑξῆς σημεῖο: ἐὰν μάθεις «αὐτὰ» καλά, θὰ ἔχεις μεγάλες ἀποδοχὲς καὶ ἂν τὰ ἀναπαράγεις σωστὰ ἀκόμα μεγαλύτερες!

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιστήμη στὴν ἐποχὴ τῆς νεωτερικότητας, ἀπεναντίας στὴν κλασικὴ ἐποχὴ ὅλη ἡ παιδεία εἶχε σκοπὸ νὰ μάθει τὸν ἄνθρωπο νὰ σκέπτεται μὲ ἕναν σωστὸ κοινωνικὸ τρόπο. Ἡ ὅλη χρηματοδότηση γινόταν σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο.

Ἡ διαμόρφωση καὶ ἡ ἐκπαίδευση τῶν «νέων» εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ ζήτημα σὲ μία κοινωνία.
Τὶ θὰ μάθουν οἱ Νέοι;
Ποιός τὸ ἀποφασίζει;
Ποιός καὶ πὼς θὰ χρηματοδοτεῖ;
Ποιό τὸ πρόγραμμα σπουδῶν;

Ἡ χημεία στὰ τρόφιμα τοῦ καθιστικοῦ πολιτισμοῦ

ταβερνοκαφετέριες καὶ τὰ παρεμφερῆ
ὅλη ἡ χημεία σύσσωμη μὲς τὴν διατροφή
κουρέλια τὴν ὑγεία μας τὴν κάνουν στὴ στιγμή
τοῦ καθιστοῦ πολιτισμοῦ εἰς τὸν πλανήτη γῆ
γυμναστικὴ εἶναι ἄγνωστη ὅλο καὶ πιὸ πολύ.

Παγκόσμια Κοινωνία Πολιτῶν

Ἡ ἰσότητα τῶν πολιτῶν πρέπει καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἐξ ἀρχῆς καὶ ἐξ ὁρισμοῦ καὶ ὄχι ἐκ παιχνιδιῶν ἀνταγωνισμοῦ.

Ἕνα ἑνιαῖο σύστημα Νόμων, δικαιοσύνης, διακυβέρνησης, διοίκησης, νομοθεσίας, κοινό, παγκόσμιο, καθολικό, δίκαιο, χωρὶς διακρίσεις ὅποιου τύπου.

Παιδεία καὶ πολιτικὸς λόγος γιὰ τὸν κάθε «Πολίτη» θὰ πρέπει νὰ εἶναι τὸ μεγάλο στοίχημα τῆς κοινωνίας.

Οὐ ρα νοῦς

Ὅσο ἡ ἐπιστήμη προοδεύει τόσο οἱ «οὐρανοὶ» μετατοπίζονται.

Ὁ φαῦλος κύκλος τῆς ἠλιθιότητας ἢ τῆς ὑποκρισίας

Τὸ ὅτι καταστρέφεται ὁ πλανήτης ἀπὸ τὴν δραστηριότητα ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ψάξουμε πολὺ θεωρητικά, εἶναι μιὰ ἐξόφθαλμη καθημερινὴ πραγματικότητα γύρω μας, (σκουπιδότοποι, χωματερές, μόλυνση ἀέρος-ἐδάφους-θάλασσας, ραδιενεργά, ὅπλα, πόλεμοι, ναρκωτικά, φυτοφάρμακα, μεταλλαγμένα, νεκρὰ καὶ παροπλισμένα προϊόντα καὶ ἡ λίστα οὐκ ἔχει τέλος).

Τὰ τρία ἀξιώματα τῆς Οἰκολογίας.
1. Τὸ ΚΑΘΕ «προϊὸν» ἢ «ὑπηρεσία» γιὰ νὰ παραχθεῖ ἀπαιτεῖ «Ἐνέργεια»,
2. Ἡ ἐνέργεια σὲ ΚΑΘΕ μετασχηματισμό της εἴτε σὲ ὕλη εἴτε σὲ ἄλλη μορφὴ ἐνέργειας δημιουργεῖ μόλυνση (θερμικὴ ἀπώλεια)!
3. τὸ τρίγωνο «Ἐνέργεια- ὑπερπληθυσμός- μόλυνση» εἶναι ἄλυτο!

Ἡ μεγάλη ἀντίφαση εἶναι ὅτι ἐνῶ ὁ ἀνταγωνιστικὸς καὶ ὁ ἀνεξέλεγκτος τρόπος παραγωγῆς (ἢ ἀλλιῶς ἡ ὑπερκατανάλωση τῶν ἐπιβλαβῶν ἄχρηστων καὶ περιττῶν προϊόντων), δημιουργεῖ τὸ πρόβλημα, ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος ἀπὸ τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία βασίζεται στὸ νὰ παράξουμε μία νέα βιομηχανία ἡ ὁποία θὰ μᾶς λύσει τὸ πρόβλημα τῆς ὑπερθέρμανσης τοῦ πλανήτη, τὸ πρόβλημα τοῦ περιβάλλοντος, παράγοντας νέα προϊόντα ποὺ θὰ καθαρίζουν αὐτὰ ποὺ παράγουν τὰ προβλήματα.

Αὐτὸς ὁ φαῦλος κύκλος τῆς ἠλιθιότητας εἶναι ποὺ πρέπει νὰ χτυπήσουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις. Βεβαίως παραμένει πάντα τὸ ἐρώτημα ἂν εἶναι φαῦλος κύκλος τῆς ἠλιθιότητας ἢ φαῦλος κύκλος τῆς ὑποκρισίας;

Ὅσο πιὸ ἀνεπτυγμένη εἶναι μιὰ κοινωνία...

...τόσο περισσότερα ὑπάρχουν σ αὐτὴν στρατόπεδα, μπουρδέλα, ἑστιατόρια, φυλακές, κομμωτήρια καὶ τὰ συναφῆ.

Ὁ σκοπὸς τοῦ Ἀνθρώπου...

Ὁ σκοπὸς τοῦ Ἀνθρώπου ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τοῦ ἴδιου στὴ γνώση καὶ στὴν σκέψη ὅσο περισσότερο γίνεται, μὲ μοναδικό του μέλημα, νὰ ἐκπαιδεύσει καλύτερα τοὺς νέους τῆς κοινωνίας του σὰν γονέας, παπποῦς, δάσκαλος, πρεσβύτερος, φίλος, ὑπόδειγμα τρόπου ζωῆς καὶ ὅποια ἄλλη ἰδιότητα, ἔχει καὶ κατέχει, (π.χ. καλλιτέχνης, ἐπιστήμονας μηχανικός, κ. λπ.) νὰ τὴν προσανατολίζει πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπὸ δηλαδὴ νὰ κάνει τοὺς νέους ἐνάρετους, δίκαιους, καὶ ὀρθῶς σκεπτόμενους ἔξω ἀπὸ ἰδεολογίες.

Πολιτικὰ 1343α

«ὥστε δῆλον ὅτι πρότερον γενέσει ἡ οἰκονομικὴ πολιτικῆς ἐστι»

Ποιητικὲς ἔννοιες

«Ποιητικὲς» λέξεις καὶ φράσεις εἶναι οἱ λέξεις καὶ οἱ ἔννοιες ποὺ τὸ νόημά τους σηματοδοτεῖται ἀπὸ ἱστορικὰ γεγονότα ἢ μύθους.

πχ ὁ βιασμός της Λουκρητίας
ὁ λαγὸς καὶ ἡ χελώνα
οἱ ἆθλοι τοῦ Ἡρακλῆ. κλπ

Πετέχια καὶ γεροντικὴ πορφύρα

Πόλεμος

Πόλεμος πατὴρ πάντων

Τὰ αἴτια καὶ οἱ συνέπειές του πολέμου

Τὰ αἴτια τοῦ πολέμου εἶναι ἡ ταξικότητα τῆς κοινωνίας ἢ τῶν κοινωνιῶν.
Οἱ συνέπειες τοῦ πολέμου εἶναι ἐπίσης ἡ ταξικότητα τῆς κοινωνίας.
Τὸν πόλεμο τὸν προκαλεῖ ὁ δυνατὸς, γιὰ νὰ γίνει δυνατότερος.

Ἡ ἀδηφάγος ἐπιθυμία τοῦ «Ἀνθρώπου» γιὰ ἐξουσία, κυριαρχία, δύναμη, ἰσχὺ, κ.λπ. τοὺς ὁδηγεῖ σὲ πολέμους μίση, ἁψιμαχίες, διαφωνίες, διενέξεις, συγκρούσεις καὶ ὅλα τὰ συναφῆ.

Ἡ λανθασμένη σκέψη στὸ ἀτομικὸ ἐπίπεδο σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ συλλογικὰ πιστεύω σὲ ὁρισμένα θέματα, ὁδηγοῦν τὴν κοινωνία σὲ καταστάσεις ἐμπόλεμες ἢ ἐσωτερικὰ γιὰ τοὺς ἐχθροὺς τοὺς ταξικοὺς, εἴτε ἐξωτερικὰ γιὰ κατάκτηση καὶ ἀπόκτηση ἰσχύος, καὶ ἑπομένως δούλων.

Ὅσο ἀνεβαίνει διανοητικὰ ὁ ἄνθρωπος

Ὅσο ἀνεβαίνει διανοητικὰ ἄνθρωπος τόσο ἀνακαλύπτει ὅτι ἔχει κάνει πολλὰ λάθη στὴν προηγούμενη ζωή του.

Αὐτὸ πολλὲς φορὲς λειτουργεῖ ὡς τροχοπέδη σὲ ψυχολογικὸ ἐπίπεδο καὶ δὲν ἀφήνει τὸν ἄνθρωπο νὰ φτάσει σὲ ὑψηλὲς διανοητικὲς κατακτήσεις.

Δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογηθεῖ εὔκολα τόση μεγάλη ἀδικία, στὴν ὁποία ζοῦμε σήμερα, καὶ τὴν ὁποία τὴν ἔχουμε προκαλέσει ἐμεῖς μὲ τὶς ἐπιλογές μας.

Παντοῦ ἱεραρχία, παντοῦ διακρίσεις, παντοῦ ἀνταγωνισμός, παντοῦ ἀδικία, κ.λπ.

Ἡ κοινωνία δομεῖται μὲ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ ἐνῶ ὅλοι μιλᾶνε γιὰ ἰσότητα, ἰσοπολιτεία, νομιμότητα, κανένας ποτὲ δὲν παίρνει στὰ σοβαρὰ στὴν πράξη καὶ στοὺς νόμους αὐτὲς τὶς παραμέτρους.

Μὲ τὴν ἰδιοκτησία, τὴν κοινωνικὴ ἰσχύ, τὸ χρῆμα, προσπαθοῦμε ὅλοι μας νὰ ἐξασφαλίσουμε μία καλύτερη θέση στὶς συμμορίες τῶν ἀρχόντων, καὶ νὰ ἀποφύγουμε τὶς τάξεις τῶν δούλων.

Ποιό θὰ ἦταν τὸ ἠθικὸ, τὸ λογικὸ, τὸ δίκαιον, τὸ νόμιμο, γιὰ τὸ προϊὸν ποὺ παράγει μία κοινωνία; Θὰ ἦταν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐργάζονται, τὸ παραγόμενο συνολικὸ προϊὸν νὰ μοιράζεται ἐξίσου σὲ ὅλους, ὅμως αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καθότι πίσω ἀπὸ μία ὀργανωμένη παραγωγὴ κρύβεται ἐντέχνως καὶ ἰδεοληπτικῶς τὸ ἑκάστοτε ὑποβόσκων δίπολο «ἀφέντης-δοῦλος».

Πόλεμοι διεξάγονται παντοῦ ἀλλά...

Οἱ πόλεμοι διεξάγονται πάντα μεταξὺ γειτόνων, συγγενῶν, συναδέλφων, φίλων, ἰσοδύναμων.

Τὰ στοιχεῖα τῆς ταξικότητας

πνευματικὰ δικαιώματα
προσωπικὰ δεδομένα
παραγραφὴ ἐγκλημάτων
Τόκος τζόγος κέρδος χρῆμα

Αὐτὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα, ποὺ στὴ ταξικὴ κοινωνία μας ἀλληλοσυνδέονται πάρα πολὺ ἰσχυρὰ καὶ προάγουν σήμερα τὴν Ἀδικία σὲ ὅλα της τὰ ἐπίπεδα.

Πόλεμος καὶ ἔρωτας

Στὴ φάση τῆς ἐξέλιξης ποὺ βρίσκεται αὐτὴ τὴν ἐποχὴ τὸ εἶδος ποὺ αὐτοαποκαλεῖται ἄνθρωπος ἔχει τὰ δύο βασικὰ ἔνστικτα του, τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης καὶ τὸ ἔνστικτό της ἀναπαραγωγῆς, τὰ ὁποῖα ὅπως ἔχουμε ἐξηγήσει σὲ ἄλλο σημεῖο ὑλοποιοῦνται μέσῳ τῶν δύο βασικῶν πρακτικῶν τῆς ζωῆς (γενικότερα ὅλης τῆς ζωῆς) τῆς βίας καὶ τῆς ἀπάτης, τῆς πρακτικῆς τῆς βίας καὶ τῆς πρακτικῆς της ἀπάτης.

Πόλεμος εἶναι ἡ ὑλοποίηση αὐτῶν ὅλων στὸ κοινωνικὸ - κοινοτικὸ ἐπίπεδο.
Ἔρωτας εἶναι ἡ ὑλοποίηση ὅλων αὐτῶν ἀντιστοίχως στὸ ἐπίπεδο τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων.
Βεβαίως συνεπικουροῦν ὅλα τὰ κοινωνικὰ ἔθιμα ὅπως θρησκεία, παιδεία, προπαγάνδα, μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, τέχνη, καὶ ἐπιστήμη, καὶ φτηνὴ φιλοσοφία.

Πλάτωνος Πολιτεία 328d

«ὅσον αἱ ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ σῶμα ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον αὔξονται αἱ πὲρὶ τὸὺς λόγους ἐπιθυμίαι τε καὶ ἡδοναί.»
Πλάτωνος Πολιτεία 328d

«Παράδοξα» καὶ ἄλλες ἀνοησίες

«Παράδοξα» καὶ ἄλλες ἀνοησίες εἴτε ὡς δηλώσεις εἴτε ὡς ἐρωτήσεις

Ὑπάρχουν προτάσεις, δηλώσεις, ἀκόμα καὶ ἐρωτήσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι ἄνευ νοήματος, ἄνευ οὐσίας, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου καὶ προάγουν τὴν ἀνοησία σὲ ὅλα της τὰ ἐπίπεδα. Παραδείγματος χάρη τὸ νὰ ρωτᾶς ἐὰν ὑπάρχουν ἀριθμοὶ ἢ ἄλλες μαθηματικὲς ἔννοιες πρὶν καὶ ἔξω ἀπὸ τον «Ἄνθρωπο».

Τέτοιας μορφῆς λόγος δὲν εἶναι οὔτε διαλεκτικὸς, οὔτε φαντασίας, οὔτε ἐπιστημονικός, οὔτε ὁτιδήποτε ἄλλο, οὔτε ρητορικὸς, οὔτε διδακτικὸς οὔτε τίποτα.

Εἶναι παραδοξολογίες καὶ ἀνοησίες, σὲ αὐτὸν τὸν λόγο δὲν μπαίνουμε καθόλου μέσα, φεύγουμε πρὶν τὰ ἀκούσουμε αὐτά.

Ἕνα δεύτερο παράδειγμα ἀνοησίας καὶ παραδοξολογίας εἶναι νὰ σκέφτεσαι καὶ νὰ ἐρωτᾶς τὶ ὑπάρχει ἔξω ἀπὸ τὸ «Σύμπαν». Αὐτὴ ἡ ἐρώτηση εἶναι ἀπὸ τὴ φύση της καὶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ της ἀνοησία, καθότι τὸ «Σύμπαν» περιέχει καὶ αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ μιλήσεις γιατί «Σύμπαν» σημαίνει ὅλα, τὰ πάντα, ἑπομένως καὶ αὐτὰ γιὰ τα ὁποῖα θὰ θὲς νὰ μιλήσεις!

Παράδοξα συνέχεια

Σὲ παράδοξο ὁδηγεῖτε ἕνας συλλογισμὸς στὸν ὁποῖον κάποια προκειμένη ἡ ὁποία περιέχει ἀρνητικὴ αὐτοαναφορὰ π.χ. ἐὰν κάποιος ἰσχυριστεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει.

Αὐτὸ εἶναι κατανοητὸ λογικὸ καὶ ἑπόμενο νὰ ὁδηγήσει σὲ παράδοξο δὲν μπορεῖ δηλαδὴ μία δόξα γιὰ κάτι ποῦ ὑπάρχει νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν ὑπάρχει.

Ἐπεκτείνοντας αὐτὸ τὸ λογικὸ ἀξίωμα καταλαβαίνουμε ὅτι εἶναι ἰσοδύναμο μὲ το νὰ δεχτοῦμε ὅτι τὸ μηδὲν ὑπάρχει καὶ ἀκριβῶς πάλι τὸ ἴδιο εἶναι νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἡ διαδικασία τοῦ ἀπείρου εἶναι ἕνα «κάτι»! αὐτὸ εἶναι ἀπὸ μόνο του ἀντιφατικὸ διότι ἐὰν ποῦμε αὐτὸ εἶναι τὸ ἄπειρο τότε «αὐτὸ σὺν ἕνα» τί θὰ εἶναι;

Καὶ τὸ τρίτο (ἂν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ ὅτι εἶναι τρίτο ξεχωριστὸ) εἶναι ἡ ἀντίφαση τῆς ὕπαρξης τῆς συνέχειας, δηλαδὴ ἐὰν ἰσχυριστεῖς ὅτι δύο σημεῖα ὅσο κοντὰ καὶ ἂν εἶναι ἀνάμεσά τους μπορεῖ νὰ χωρέσουν ἄπειρα σημεῖα, τότε αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι μία ἀντίφαση. Γιατί λὲς ὅτι ἐνῶ ἔχεις πάει τὸ ἕνα κοντὰ στὸ ἄλλο ὅσο δὲν γίνεται πιὸ κοντὰ ἀνάμεσά τους ὑπάρχουν ἄπειρα σημεῖα!

Συνοψίζοντας λοιπὸν θεωροῦμε ὅτι ὅλα τὰ παράδοξα ὀφείλονται στὴν «προκειμένη», ποὺ δέχεσαι γιὰ κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ὅτι ὑπάρχει, ὅπως παραδείγματος χάρη ἡ ἀρνητικὴ αὐτοαναφορὰ, τὸ μηδέν, τὸ ἄπειρον, ἡ συνέχεια καὶ τὰ τοιαῦτα.

«Περὶ ἑρμηνείας» τοῦ Ἀριστοτέλους

Ἡ πραγματεία αὐτὴ τοῦ Ἀριστοτέλους φτάνει τὴν ἀνθρώπινη νόηση στὰ ὅρια της.

Παράδοξα

Στὴ σημερινὴ διανόηση οἱ παραλογισμοὶ, τὰ παράδοξα, οἱ ἀντινομίες, τὰ διλήμματα, οἱ ταυτολογίες καὶ οἱ ἀντιφάσεις εἶναι σὲ ἀντιπαράθεση καὶ ἀντιπαλότητα μὲ εὔδοξα, αἰτήματα, κοινὲς ἔννοιες, προτάσεις, λήμματα, πορίσματα καὶ ἀξιώματα.

«Προσωπικὰ δεδομένα» καὶ «πνευματικὰ δικαιώματα»

Τὰ προσωπικὰ δεδομένα καὶ τὰ πνευματικὰ δικαιώματα εἶναι τὰ δύο ἰδεολογήματα τῆς ἐξουσίας στὴ σημερινὴ συγκυρία, τὰ ὁποῖα μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα ὅλα συγκροτοῦν καὶ συγκρατοῦν τὸ σημερινὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα τῆς ἐξουσίας τῆς κυριαρχίας.

Ὅλη ἡ ἄλλη παραφιλολογία περὶ τῶν προσωπικῶν δεδομένων εἶναι ὕποπτη καὶ προσπαθεῖ νὰ καλύψει τὴν ταξικότητα καὶ τὴ λαμογιὰ ποὺ προωθοῦν.

Ἡ βαθμολογία στὸ σχολεῖο παίζει τὸν ρόλο τῆς ἀνάπτυξης τῆς ἰδεολογίας του «καλῶς ἔχουν τὰ ταξικὰ πράγματα».

Ἡ νομοθεσία γιὰ τὰ προσωπικὰ δεδομένα ξεπερνᾶ τὶς 2,5 χιλιάδες σελίδες καὶ ἂν ὑποθέσουμε ὅτι κάποιος μπορεῖ νὰ τὶς διαβάσει τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι δὲν θὰ καταλάβει τίποτα.

Γιὰ νὰ καταλάβεις τί συνέβη πρέπει νὰ σκέφτεσαι ἕνα πρᾶγμα. Ὅλα τὰ λαμόγια τῆς ἐξουσίας, καλυπτόμενα μὲ αὐτὴ τὴν ἰδεολογία, μποροῦν μὲ τοὺς κλειδωμένους τραπεζικοὺς λογαριασμοὺς, τὸ ἀπόρρητο τῆς ἰδιοκτησίας, καὶ ὅλα τὰ παρεμφερῆ, νὰ συσσωρεύουν κοινωνικὴ ἰσχὺς μέσῳ τοῦ χρήματος πουλῶντας ὅπλα, ναρκωτικὰ, κι ἀνθρώπους. Κι ὅλα αὐτὰ νὰ καλύπτονται ἀπὸ τὰ προσωπικὰ δεδομένα

Χρόνος καὶ σχέσεις

Πῶς μᾶς φεύγει ὁ χρόνος; καὶ οἱ σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους;

Ἡ ἀλλιῶς λεγόμενον πὼς ἡ ὀργάνωση μᾶς δίνει χρόνο;

Ἢ ἀλλιῶς πὼς ἡ διαχείριση τοῦ χρόνου ὁρίζει τὸν βαθμὸ τῆς ὀργάνωσης ἡ τὸ μέγεθος τῆς ὀργάνωσης;

Ὁ χρόνος εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἐλέγξουμε μὲ κανέναν τρόπο εἴμαστε ἕνα κομμάτι αὐτοῦ, εἶναι ἡ τέταρτη διάσταση.

Ζοῦμε ἕνα χρονικὸ διάστημα μέσα σὲ αὐτὸ τὸ διάστημα καλούμεθα νὰ κινούμεθα ἔτσι ὥστε νὰ ἐξασφαλίσουμε αὐτὸ τὸ διάστημα.

Ἡ βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς εἶναι οἱ σχέσεις μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ φροντίζεις ἰδιαίτερα.

Ἡ ὅλη εὐτυχία καὶ δυστυχία του ἀνθρώπου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Ὅλες οἱ σχέσεις τῶν ἀνθρώπων εἶναι σχέσεις ἐξουσίας, οἰκογενειακὲς, γονεϊκὲς, συναδελφικὲς ,συγγενικὲς, πολιτικὲς, φιλικές.

Καὶ ὅλες οἱ σχέσεις ξεκινᾶνε μὲ τὸν ἀγαθὸ σκοπὸ καὶ τὴν ἀγαθὴ προαίρεση ὅτι ἔτσι ὀργανωνόμαστε καλύτερα καὶ εἶναι καλὸ γιὰ ἀμφοτέρους

Προϊόντα «περιπτέρου»

Ἐδῶ εἶναι, ἂν ὄχι ὅλα, τὰ περισσότερα «προϊόντα σκουπίδια» τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ μας.

Εἶναι ὅλα τους ἐπικίνδυνα βλαβερά, ἀνθυγιεινά, ἄχρηστα, ποὺ κάνουν κακὸ καὶ στὸ ἀτομικὸ ἐπίπεδο στὸν καθένα μας, ἀλλὰ καὶ στὸ κοινωνικό, κατεβάζουν πολὺ τὸν πῆχυ τῆς κοινωνικῆς εὐδαιμονίας, μὲ τὴν παραγωγὴ, διακίνηση, κατανάλωσή τους, καὶ μὲ την ἐν τέλει σκουπιδοποίησή τους.

Τὰ ἄλλα προϊόντα, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει νὰ εἶναι περήφανη ἡ κοινωνία μας, εἶναι τὰ προϊόντα πορνείας, ναρκωτικῶν, καὶ ὅπλων, γιὰ αὐτὰ θὰ μιλήσουμε ἀλλοῦ.

Ρευβομαι Ὁμηρικὴ λέξη

Ὁ σημερινὸς καπιταλισμός

Ἐπειδὴ οἱ ἐπαναστάσεις εἶναι διαδικασίες ἐπώδυνες καὶ ὄχι μόνο καὶ ἐπειδὴ δοκιμάστηκαν σὲ ἄλλους καιροὺς καὶ ὅλες ἀπέτυχαν καὶ ἐπειδὴ γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τὴ δομὴ τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τοὺς μηχανισμοὺς τῆς ἀναπαραγωγῆς του, ἡ μόνη λύση ποὺ μποροῦμε νὰ προτείνουμε εἶναι: νὰ καταργήσει ὁ καθένας συνειδητοποιημένος ἄνθρωπος σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο ὅλα ἐκεῖνα τὰ προϊόντα τοῦ σύγχρονου καπιταλισμοῦ τὰ ὁποῖα εἶναι οἱ αἰχμὲς τῶν δοράτων του.

Καὶ μπαίνω ἀπ' εὐθείας στὴ λίστα αὐτῶν τῶν προϊόντων χωρὶς περαιτέρω σχολιασμό.

Ὅλα τὰ χολιγουντιανὰ προϊόντα εἴτε παράγονται στὸ Hollywood εἴτε στὶς περιφερειακὲς μονάδες του, τὰ διάφορα προτεκτορᾶτα του.

Ὅλα τὰ δῆθεν ἀπαγορευμένα προϊόντα του, ὅπως τὸ ἀλκοόλ, τὰ ναρκωτικά, ἡ πορνεία καὶ τὰ παρόμοια.

Ὅλα τὰ ἐμπορευματοποιημένα ἀντίστοιχα.

Ἐδῶ νὰ διευκρινίσουμε ὅτι τὰ προϊόντα ποὺ διατείνονται ὅτι κάνουν καλό, ὅπως παραδείγματος χάρη γυμναστήρια, ταξίδια, βιβλία, γνώση, καθὼς καὶ τὰ προϊόντα παιδείας, ὑγείας, ἔργων τέχνης, μουσεῖα, καὶ λοιπά. Γιὰ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι πάντα ὑπάρχει τὸ ἀντίστοιχο μὴ ἐμπορευματοποιημένο, δηλαδὴ τὸ ἐλεύθερο, τὸ πραγματικὰ ὠφέλιμο, καὶ ποὺ ἡ ἐπιλογή του εἶναι «γροθιὰ» στὸ ὑπογάστριο τοῦ καπιταλισμοῦ.

Ὅλα τὰ προϊόντα ποὺ περιέχουν συντηρητικὰ ἁλάτι, ζάχαρη, καὶ τὰ ἄλλα χημικὰ, ποὺ συντηροῦν τὰ προϊόντα αὐτὰ καὶ τοὺς γιατροὺς μετά.

Ὅλα τὰ προϊόντα διαμόρφωσης καὶ χαλάρωσης τῆς συνείδησης ὅπως εἶναι τὸ ἀλκοὸλ, τὰ ναρκωτικὰ, καὶ οἱ θρησκεῖες.

Τὰ προϊόντα αἰχμῆς, καὶ τὰ προϊόντα τὰ παραδοσιακὰ, παραδείγματος χάρη ἀθλητισμὸς, διατροφὴ, γιὰ τὴν πρώτη κατηγορία καὶ computer τηλέφωνα internet γιὰ τὴν δεύτερη.

Ἡ τεχνολογία ἔχει προϊόντα αἰχμῆς.
Ὁ καπιταλισμὸς δὲν ἔχει προϊόντα αἰχμῆς! ὅλα τὰ χρησιμοποιεῖ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.

Γιὰ τὸν καπιταλισμὸ, κάθε προϊὸν ποὺ παράγεται, κάθε προϊὸν ποὺ ἐν δυνάμει μπορεῖ νὰ παραχθεῖ, ἀποτελεῖ γιὰ αὐτὸν μία πρόκληση, ἡ ὁποία μεταφράζεται ὡς ἑξῆς: ὅλη τὴ διαδικασία τοῦ προϊόντος θέλω νὰ τὴν κάνω καπιταλιστική, δηλαδὴ νὰ μὴν ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος ὡς ὁλοκληρωμένη ὀντότητα ἀλλὰ νὰ εἶναι ἕνα ἐξωτερικὸ γρανάζι τῆς ὅλης διαδικασίες παραγωγῆς.

Δηλαδὴ δὲν θέλεις νὰ ἀφήσει κανένα προϊόν καὶ καμία δραστηριότητα ἀνθρώπινη, οἱ ὁποῖες νὰ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ φυσικὸ τρόπο παραγωγῆς. Τὸ βλέπουμε καθαρὰ στὰ πανάρχαια προϊόντα, ὅπως ὁ ἀθλητισμὸς τὰ ταξίδια, τὰ τρόφιμα ἀγροτικὰ καὶ κτηνοτροφίας.

Πραγματικότητα Μῦθος Παραμύθι

Ὁρισμός

Μῦθος:
Μῦθος εἶναι ἡ συμπύκνωση κάποιας κοινωνικῆς «πληροφορίας» καὶ «γνώσης» σὲ μιὰ συμβολικὴ «εἰκόνα- ἱστορία», ἡ ὁποία εἶναι ἁπλὴ καὶ ἑπομένως κατανοητὴ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀποδέκτες ὡς πρὸς τὸ «θέμα-ἱστορία», ἀλλὰ ἡ κατανόηση τοῦ συμβολισμοῦ της ποικίλει ἀναλόγως τῆς ψυχοδιανοητικῆς ἀνάπτυξης ἑκάστου.

Ὁ μῦθος ἀποτελεῖ καὶ ὀφείλει νὰ ἀποτελεῖ τὸ βασικὸ στοιχεῖο κάθε τέχνης, (ἐννοεῖται ἀπὸ τὶς καλὲς τέχνες).

Παραμύθι:
Παραμύθι εἶναι μία φανταστική, παράλογη, παρανοϊκή, ἐξωπραγματικὴ καὶ ἀπίθανη ἱστορία, ἡ ὁποία προωθεῖ τὸ «παράλογο» ἐν γένει καὶ ἔχει μοναδικό ἀποτέλεσμά, σκοπιμότητα, τὴν ἀναπαραγωγὴ τῆς ἰδεολογίας ἐξουσίας τινὸς μέσῳ τῆς διαδικασίας τῆς ἐξοικείωσης μὲ τὸ παράλογο.

Τὸ παραμύθι ὡς βασικὸ ἐργαλεῖο διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας, λειτουργεῖ ἐνάντια σὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἡ τέχνη σκοπεύει, δηλαδὴ τὴν προσφορὰ τῆς πληροφορίας στὸ ἀποδεκτή.

Σκουπίδια

Πολιτικὴ ἢ οἰκονομία

Τὸ πρῶτο ἀξίωμα λέει:
«Ὅτι παράγεται θὰ γίνει σκουπίδι. Ἁπλὰ εἶναι θέμα χρόνου».

Τὸ ἐρώτημα:
Ἡ διαχείριση τῶν σκουπιδιῶν, ἡ παραγωγή τους, ἡ ἀποθήκευση καὶ ἡ ἀπόθεσή τους καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν κίνησή τους. Ποιὸς τὰ καθορίζει; Ἡ πολιτικὴ ἢ ἡ οἰκονομία;

Πολιτισμὸς καὶ «Μεγάλα ἔργα»

Πολιτισμὸς δὲν παράγεται χωρὶς «Ἀποικίες».
Μεγάλα ἔργα δὲν μποροῦν νὰ γίνουν χωρὶς δούλους. Ἱστορία παλιά, ἀρχαῖα καὶ σύγχρονη, ἀπὸ τὸν τρωικὸ πόλεμο μέχρι τοὺς σημερινοὺς βομβαρδισμοὺς χωρῶν, ἕνα πρᾶγμα προσπαθοῦν νὰ πετύχουν οἱ ἄνθρωποι: Ἐξουσία, δηλαδὴ ἀποικίες καὶ δούλους.

Πῶς νὰ ζεῖς βιωματικὰ ἢ πῶς πρέπει νὰ ζεῖ ὁ συνταξιοῦχος

Τὸ πρῶτο ποὺ πρέπει νὰ κάνεις εἶναι νὰ καταργήσεις ὅλες τὶς ἡμερομηνίες, ὅλες οἱ μέρες εἶναι ἴδιες, εἴτε εἶναι οἱ Κυριακὲς, Δεύτερες καὶ Τρίτες καὶ ἀπολαμβάνουμε τὴν κάθε μέρα περιμένοντας δημιουργικὰ τὶς ἐκπλήξεις της.

Τὸ δεύτερο πολὺ σημαντικὸ εἶναι νὰ βγάλουμε ἀπὸ τὸ μυαλό μας ὅλες τὶς ὑποχρεώσεις, νὰ βγάλουμε ἀπὸ τὸ μυαλό μας ὅλα τὰ πρέπει καὶ νὰ κάνουμε κάθε φορὰ αὐτὸ ποὺ ἡ ἐσωτερική μας ἠθικὴ μᾶς ἐπιτάσσει.

Ἡ μέρα γίνεται τότε εὐχάριστη, μοναδικὴ, καὶ γράφουμε τὶς εὐκαιρίες ποὺ μᾶς δίνει δημιουργικὰ γιὰ παιχνίδι, ἔρωτα, δημιουργία, γνώση.

Τὸ βασικὸ ἀπὸ ὅλα ὅμως εἶναι νὰ μὴν κάνουμε καμία παραχώρηση στὸ θέμα τῶν βασικῶν ἀναγκῶν.

Καὶ τὸ βασικότερο ὅλων εἶναι ὅτι δὲν ψάχνουμε ἀνθρώπους ἀλλὰ ἀντιμετωπίζουμε σωστὰ αὐτοὺς ποὺ συναντοῦμε.

Πολιτισμὸς Βαρβαρότητα

Ὁρισμὸς:
Πολιτισμὸς εἶναι ἡ παραγωγὴ ποὺ ἀποφασίζεται ἀπὸ τοὺς πολῖτες. Ἀπαιτεῖται ἐλεύθερος χρόνος καὶ ξεπέρασμα τοῦ διπόλου «κύριος δοῦλος» σὲ ὅλες τὶς ἱστορικές του μορφές.

Ὅλες οἱ ἱστορικὲς κοινωνικὲς δομὲς ἀπὸ τὰ βασίλεια τὶς νομάδες, τὰ φέουδα ,τὰ ἀστικὰ κράτη καὶ τὶς παγκοσμιοποιημένες ἀγορὲς, ἔχουν ἀρχὴ καὶ τέλος τὴν ἀνάδειξη καὶ ταυτόχρονα ἀπόκρυψη (δικαιολόγηση) τοῦ διπόλου παραγωγῆς «κύριος δοῦλος».

Θρησκεῖες, τέχνες, ἐπιστῆμες, (μὲ ἐξαίρεση τὴν φιλοσοφία ) ἐργάζονται ὅλες πυρετωδῶς γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τοῦ διπόλου.

Παράδειγμα, ἡ θρησκεία ἑρμήνευε τὴ ἁγία γραφὴ τὸν 17ο αἰῶνα ἔτσι ποὺ δικαιολογοῦσε τὴν ὕπαρξη τῶν σκλάβων.

Σήμερα ἡ «ἐπιστήμη τῆς οἰκονομίας» ἀποσπασμένη ἀπὸ τὴν κοινωνιολογία, τὴν ἱστορία, τὴν ψυχολογία, τὴν νομικὴ, τὴν ἠθικὴ, καὶ ὅλες τὶς θεωρήσεις τῶν ἀνθρωπιστικῶν καὶ κοινωνικῶν γνώσεων, ἀναγορεύει τὴν τοκογλυφία σὲ ἀναγκαία μορφὴ κοινωνικῆς δράσης καὶ δὲν ἀμφισβητεῖ καμία ἰδιοκτησία καὶ κανένα τρόπο πλουτισμοῦ σὲ βάρος τῶν δούλων τοῦ σημερινοῦ διπόλου.

Ἔτσι ὁρίζεται ἡ βαρβαρότητα.

Σχέσεις Ἀνθρώπων

Σχέση ποὺ δὲν ἔχει ἀμοιβαιότητα εἶναι ἢ ἀναγκαῖα ἢ ἐπικίνδυνη. Καὶ νὰ μὴν ξεχνοῦμε ὅτι καθημερινὰ νέες σχέσεις γεννιοῦνται καὶ κάποιες ἀναγκαστικὰ πεθαίνουν.

Σύγχρονα Μαθηματικὰ καὶ ἀντιφάσεις

Τὸ μηδέν, τὸ ἄπειρο, ἡ συνέχεια, δὲν ὑπάρχουν οὔτε στὴν φυσικὴ πραγματικότητα οὔτε στὴν σημερινὴ τεχνολογία!!!

Μόνο στὴν θεωρία κάποιων σημερινῶν μαθηματικῶν θεωρητικῶν προσεγγίσεων οἱ ἔννοιες αὐτὲς ἔχουν κάποιον νόημα.

Καὶ ἡ σημερινὴ τεχνολογία εἶναι ἀπόρροια τῆς διακριτῆς προσέγγισης, δηλαδὴ τῶν ἀκεραίων ποσοτήτων στὴν ὅποια παραγωγὴ ἀλλὰ καὶ στὴ φύση.

Στοιχεῖα Εὐκλείδου καὶ μὴ εὐκλείδειες γεωμετρίες

Θὰ ἤθελα νὰ ξεκαθαρίσω μὲ τὴν θέση καὶ τοὺς ὅρους αὐτῶν ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ὑπάρχουν μὴ εὐκλείδειες γεωμετρίες.

Προφανῶς αὐτοὶ ξεχωρίζουν τὴν γεωμετρία ἀπὸ τὴν ἄλγεβρα. Ἡ διάκριση αὐτὴ στὸν Εὐκλείδη δὲν ὑπάρχει.

Προφανῶς αὐτοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἔχουν ἕνα μαθηματικὸ μοντέλλο, τὸ ὁποῖο τὸ ὀνομάζουν «μὴ εὐκλείδεια Γεωμετρία» καὶ ἀναφέρονται Βασικὰ σὲ ἕνα μοντέλλο περιγραφῆς ὑπαρκτοῦ κόσμου τῆς πραγματικότητας δηλαδή.

Ἡ Εὐκλείδεια θεωρία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν στοιχείων τοῦ Εὐκλείδη καὶ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὴν θεωρία τῶν ἀριθμῶν, τὶς ἀναλογίες, τὰ ἀσύμμετρα μεγέθη, καὶ λοιπά.

Ἡ Εὐκλείδεια θεωρία δὲν εἶναι περιγραφὴ ἑνὸς πραγματικοῦ κόσμου ἀλλὰ εἶναι ἕνα διανοητικὸ κατασκεύασμα μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ προσεγγίσουμε τὴν ὅποια φυσικὴ πραγματικότητα ἐπιθυμοῦμε κάθε φορά.

Στοιχεῖα σκέψης καὶ στοιχεῖα Εὐκλείδου στὴν πραγματικότητα ταυτίζονται.

Ἔχει μεγάλη σημασία νὰ κατανοήσουμε ὅτι ἀπὸ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα μποροῦμε νὰ παράξουμε τὴν ὀρθὴ σκέψη, τὴν ὀρθὴ ἠθική, τὴν ὀρθὴ πράξη στὴν κατασκευὴ - παραγωγὴ προϊόντων, στὴν δημιουργία κοινωνικῶν δομῶν, καὶ στὴν ποίηση, τὰ ἔργα τέχνης γιὰ τὴν παιδεία.

Τὰ στοιχεῖα τοῦ Εὐκλείδη εἶναι τὰ στοιχεῖα τῆς σκέψης, ἡ ὁποιαδήποτε σωστὴ κοινωνικὴ δράση δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἀκολουθεῖ τοὺς νόμους καὶ τοὺς κανόνες τῶν στοιχείων.

Τί εἶναι καὶ τί δὲν εἶναι τὰ στοιχεῖα τοῦ Εὐκλείδη. Νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι δὲν εἶναι μία θεωρία γιὰ τὴν περιγραφὴ τοῦ κόσμου, γιὰ τὴν περιγραφὴ τοῦ χώρου, ὅπως μερικοὶ τὸ ἔχουν παρεξηγήσει. Δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ αὐτὰ τὰ δύο ἡ σχέση ποὺ ἐμφανίζεται νὰ ἔχει μὲ αὐτὰ εἶναι μία σχέση ἐκ τῶν ὑστέρων τὴν ὁποίαν βλέπουν οἱ διάφοροι μελετητὲς, κακῶς κατὰ τὴ γνώμη μου, τὰ στοιχεῖα τοῦ Εὐκλείδη εἶναι μία πλατφόρμα σκέψης μὲ συνέπεια καὶ πληρότητα τόση ὅση χρειάζεται γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε προβλήματα τύπου κοὺρτ γκέντελ.

Σπινόζα «tractatus theologico politicus»

Τὸν Μεσαίωνα, τὴν ἐποχὴ τοῦ μεγάλου σκοταδισμοῦ στὸ κοινωνικό, ἐπιστημονικὸ καὶ καλλιτεχνικὸ ἐπίπεδο, δὲν μποροῦσε κανεὶς νὰ σκεφτεῖ καὶ νὰ μιλήσει ἐλεύθερα.

Τὸν 17ο αἰῶνα κάπου στὴν Ὁλλανδία ἕνας γιὸς ἱερέα, ἱερέας καὶ αὐτὸς γράφει ἕνα βιβλίο, τοῦ ὁποίου ἡ κυκλοφορία ἀπαγορεύεται.

Ἡ φιλοσοφία στὸ Μεσαίωνα ξεκίνησε δειλά-δειλὰ μὲ τόν Σπινόζα, μὲ τὸ ἔργο τοῦ «tractatus theologico politicus», ὅπου καταγγέλλει τὴν ἐπέμβαση τῆς θεολογίας στὴν πολιτική.

Μὲ τὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ Σπινόζα διεκδικεῖ μία θέση στὸ πάνθεον τῶν φιλοσόφων, ὄχι ὅτι τὴν κερδίζει κιόλας.

Ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐντοπίζει ἐδῶ τὸ γιατί καὶ τὸ πὼς δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ πολιτικὴ νὰ καθορίζεται ἀπὸ τὴ θεολογία.

Ἡ πρώτη ἔκδοση ἔγινε στὰ λατινικὰ μὲ ψευδώνυμο!

Μερικοὺς αἰῶνες ἀργότερα ὁ Βιτγκενστάϊν (ὁ φιλόσοφος τῆς γλώσσας, τῆς πράξης καὶ τῆς συνέπειας, ὁ ὁποῖος ἀπαξίωσε τὸ καθηγητικὸ κατεστημένο ἐγκαταλείποντας τὴ θέση τοῦ καθηγητὴ ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ὁ Ράσελ στὸ πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης) θέλοντας νὰ δώσει μπουνιὰ στὸ στομάχι τῆς ἱστορίας τῆς φιλοσοφίας γράφει ἕνα ἔργο, κρατῶντας τὴν προσωδία τοῦ Σπινόζα, μὲ τίτλο «tractatus logico philosophicus» στὸ ὁποῖο καταγγέλλει τὴν χειραγώγηση τῆς φιλοσοφίας ἀπὸ τὴν λογική.

Σκουπίδια καὶ βρωμιά

«Σκουπίδι θὰ γίνει καὶ ὁ σκουπιδοτενεκές»

Το ἐνενῆντα ἐννιὰ τοῖς ἑκατὸ τῶν σκουπιδιῶν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων λεγόμενων βρωμιῶν (καὶ βρομιῶν), εἶναι προϊόντα καὶ ἀγαθὰ πολύτιμα, ἀγορασμένα κάποια ἄλλη στιγμή!

Ὅταν λέμε «καθαρίζω τὴ βρωμιά» ἁπλῶς ἀποσιωποῦμε τὸ ὅτι «βρωμίζω κάτι ἄλλο!» καὶ ὅταν λέμε «μαζεύω τὰ σκουπίδια», ἁπλῶς ἀποσιωποῦμε τὸ ὅτι τὰ πετάω σὲ μιὰ ἄλλη περιοχή.

Τὸ σύνθημα-ἀνέκδοτο:
«διατηρῆστε τὴν Ἀθήνα καθαρή, ταχυδρομῆστε τὰ σκουπίδια στὴ Θεσσαλονίκη» εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς «οὐτοπίας τῆς καθαριότητας».

Καὶ νὰ μὴ ξεχνᾶμε τὸ Ἀξίωμα ποὺ λέει ὅτι «ὁτιδήποτε παράγεται εἶναι ζήτημα χρόνου πότε θὰ γίνει σκουπίδι».

Ὑπῆρξα τυχερὸς ἄνθρωπος γιατί πρόλαβα καὶ ἔζησα ὁριακὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ κοινωνία δὲν παρήγαγε σκουπίδια, τὴν δεκαετία τοῦ 1950!

Σήμερα ἡ ἀνεξέλεγκτος παγκόσμια παραγωγὴ καλυπτόμενη μὲ τὸν ἰδεολογικὸ μανδύα τῆς ἀνάπτυξης, σκουπιδοποιεῖ καὶ καταστρέφει τὰ πάντα καὶ τὸν ἴδιο τόν πλανήτη.

Τὰ ἀρχαῖα θέατρα καὶ οἱ κλαδοῦχοι εἶναι τὸ συμβολικὸ μιᾶς ἀνάπτυξης μὲ σεβασμὸ στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ περιβάλλον.

Στοιχεῖα Εὐκλείδου

Τὸ μεγαλεῖο τῶν «Στοιχείων τοῦ Εὐκλείδου» εἶναι ὅτι μέσα σὲ ὅλο τὸ ἔργο δὲν ἀναφέρονται πουθενὰ οἱ δύο ἔννοιες, ὁ χώρος καὶ ὁ χρόνος.
Συστηματικὴ καὶ ὄχι τυχαῖα εἶναι αὐτὴ ἡ ἀπουσία.

Σκέψη

Ὁρισμὸς τοῦ Τρελοῦ

Ψυχικὰ ἄρρωστος δηλαδὴ τρελὸς θεωρῆται κάποιος ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει σταθερὰ συστήματα ἀξιῶν, τὰ μεταβάλει κατὰ ποὺ φυσάει ὁ ἄνεμος, σὲ κάποια ἢ καὶ σὲ ὅλα ἀπὸ τὰ μέρη τῆς ψυχῆς του. Λογισμικό, Θυμοειδές, Ἐπιθυμητικό.

Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη εἶναι τὸ γινόμενο «Γνώσεις, ἐξυπνάδα, καθαρὴ νόηση», Στὸ γινόμενο αὐτό, «Γνώσεις × ἐξυπνάδα × καθαρὴ νόηση» ἐὰν μηδενιστεῖ τὸ ὅποιο ἀπὸ αὐτά, τότε ὅλο μηδενίζεται.

Τὸ «καθαρὴ νόηση» εἶναι αὐτὸ στὸ ὁποῖο στοχεύουν οἱ ἰδεολογίες καὶ καταστρέφουν τὴν ἀνθρώπινη σκέψη.

Σχέση καὶ Διανόηση

Σὲ μιὰ «σχέση» ἡ διανόηση ἀναπτύσσεται στὸ ἐπίπεδο τοῦ χειροτέρου τῶν συμβαλλομένων.

Τέχνη, παιδεία, καὶ ἐξουσία σήμερα μᾶς βομβαρδίζουν μέ:
ἄχρηστες πληροφορίες
ἀνόητες ἰδεολογίες
παραποιημένη Ἱστορία
ἱστορία τῆς ἄχρηστης πληροφορίας
ἤχους καὶ εἰκόνες βόθρους καί
ποὺ κατ εὐφημισμὸ τὰ λένε «τέχνη»,
ἐνῷ ταυτόχρονα μᾶς ἀποκρύπτουν
τὰ σημαντικά
τὰ οὐσιαστικά
τὰ ὠφέλημα

Τὰ δύο ἐγκλήματα τῆς ἀνθρωπότητος

Τὰ δύο ἐγκλήματα τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἡ «διάσπαση τῶν ἐπιστημῶν» μὲ τὶς ἐξειδικεύσεις τους καὶ ἡ «ἱεράρχηση τῶν ἀνθρώπων» μὲ τὶς ἰδιοκτησίες τους καὶ ἰδιότητες τους.

Τὰ πέντε ἐλεύθερα μιᾶς κοινωνίας

Τὰ πέντε ἐλεύθερα μιᾶς κοινωνίας εἶναι ἡ Παιδεία, ἡ Ἀσφάλεια, ἡ Ὑγεία, ὁ Ἔρωτας καὶ ἡ Ἐργασία. Ἂν αὐτὰ δὲν εἶναι ἐλεύθερα καὶ εἶναι ἐμπορευματοποιημένα τότε ἡ κοινωνία πάει κατὰ διαόλου.

Τὰ ἀπίθανα

Ὅσο πιὸ σωστὰ καὶ ὀρθὰ σκέπτεσαι, τόσο πιὸ ἀπίθανα πράγματα ἀνακαλύπτεις γύρω σου.

Τὰ αἴτια τοῦ πολέμου

Ὅλοι οἱ πόλεμοι γίνονται γιὰ ἕνα πρᾶγμα, τὸ ἴδιο σὲ ὅλες τὶς ἐποχές. Ἡ ἀπόκτηση δούλων. Ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο μέχρι τοὺς βομβαρδισμοὺς στὴ Συρία.

Τὰ 4 εἴδη τοῦ ἄγχους θανάτου

Φυσικὸ 1. γεράματα ἀποβίωση
Φυσικὸ 2. ἀσθένειες
Κοινωνικὸ 1. ἀτυχήματα ἐγκλήματα
Κοινωνικὸ 2. δουλοποίηση

Ἡ συσσώρευση πληροφοριῶν γνώσεων ἰδεολογιῶν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν ἀγχῶν αὐτῶν. Ὅλες οἱ ἐξουσίες καὶ οἱ κυριαρχίες στηρίζονται σ' αὐτά.

Οἱ κάτοικοι τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου

Μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ τὶς βαρβαρότητες τῶν Ρωμαίων καὶ τῶν Χριστιανῶν, ἐδῶ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἐγκαθίσταται κατὰ καιροὺς διάφορα «γκρουπόσκυλα» ἀπὸ κάθε καρυδιᾶς καρύδι. Ἄλλοι τὸ παίζουν Ἕλληνες, ἄλλοι κατακτητὲς καὶ ἄλλοι ἀδιάφοροι τυχοδιῶκτες, ἐκμεταλλευτές.

Ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἀναζήτηση καὶ ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας (αὐτὸ ποὺ δίδαξε ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμός), τὸ κάνουν μόνο ὁρισμένοι Ἕλληνες ἐντὸς εἰσαγωγικῶν ποῦ βρίσκονται παντοῦ στὴ γῆ καὶ κάποιοι καὶ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο. Εἶναι λίγοι μόνοι καὶ ἀπέλπιδες.
Τοὺς περισσότερους ἀπὸ αὐτούς, μπορεῖς νὰ τοὺς συναντήσεις στὴν ἱστορία.

Τὰ ἀρχαῖα θέατρα καὶ οἱ κλαδοῦχοι.

Τὰ ἀρχαῖα θέατρα καὶ οἱ κλαδοῦχοι εἶναι τὸ μοντέλλο γιὰ μία παραγωγὴ κάλυψης τῶν ἀνθρώπινων ἀγαθῶν, γιὰ μία παραγωγὴ ἤπια καὶ ἀνθρώπινη, ὅπου τὰ προϊόντα θὰ εἶναι στὴν ὑπηρεσία ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ὄχι οἱ ἄνθρωποι στὴν ὑπηρεσία ἄλλων ἀνθρώπων, δηλαδὴ ἀναπαραγωγὴ δουλείας.

Μία οἰκολογικὴ ἀνάπτυξη ὅπου τὰ παραγόμενα προϊόντα ὄχι μόνο δὲν παράγουν σκουπίδια ἀλλὰ τὰ ἐναπομείναντα εἶναι νέα πολύτιμα προϊόντα.

Τὰ 4 εἴδη τῶν ἀριθμητικῶν μετρήσεων

Ἀκεραίων ...
Συνεχῶν ...
Στατιστικῶν ...
Μιγαδικῶν ...μεγεθῶν

Τὰ δομικὰ στοιχεῖα μιᾶς ἐξουσιαστικῆς δομῆς

ἡ δῆθεν ἐξασφάλιση τῆς ὀργάνωσης
ἡ δῆθεν ἐξασφάλιση τῆς ἀσφάλειας
ἡ συνεχὴς ἀνάπτυξή της
ἡ πυραμιδική της δομή
ἡ δημιουργία φόβου
ἡ ἐξαπάτηση παντὶ τρόπῳ

Τὰ εἴδη τῆς γυμναστικῆς

γυμναστικὴ τῶν ἐσωτερικῶν ὀργάνων (ἀερόβια γυμναστική, τρέξιμο κλπ)
γυμναστικὴ τῶν ἀρθρώσεων, τενόντων, συνδέσμων (τραβήγματα, stretching)
γυμναστικὴ τῶν μυῶν, (βάρη, δύναμη).
περπάτημα

Τὰ δῶρα τῶν θεῶν

Ὅλα ὅσα σὲ διαμορφώνουν, οἱ δυσκολίες καὶ τὰ ἐμπόδια, ποὺ δὲν σοῦ κάνουν ἀνεπίστρεπτες καὶ μόνιμες βλάβες καὶ σὲ ὁδηγοῦν στὴν ὁλοκλήρωση, ὅπως τὸ γῆρας, ἡ πρεσβυωπία, τὰ ἐμπόδια καὶ οἱ δυσκολίες, εἶναι ὅλα αὐτὰ δῶρα τῶν θεῶν.

Τὰ δύο κυρίαρχα ἰδεολογήματα τῆς ἐποχῆς μας.

Τὰ δύο κυρίαρχα ἰδεολογήματα τῆς ἐποχῆς μας, τῆς ἐποχῆς τῶν σοφιστῶν εἶναι:
1. τὰ πνευματικὰ δικαιώματα.
2. τὰ προσωπικὰ δεδομένα

τὰ ὁποῖα ἔρχονται νὰ συμπληρώσουν καὶ νὰ ἐνισχύσουν τὴν ἑκάστοτε θεσμοθετημένη βία, τὴν τήρηση τοῦ στάτους τῆς ἰδιοκτησίας, δηλαδὴ σὲ ἄλλη ἀνάλυση, τὴν ἑδραίωση τοῦ δίπολου «κύριος-δοῦλος».

Τὰ ἔθιμα

ἡ τήρηση καὶ ἡ κατάργησή τῶν ἐθίμων

Τὰ ἔθιμα, ἄλλα τὰ κρατᾶμε καὶ ἄλλα ὄχι.
Τὰ ἔθιμα ἐκπροσωποῦν συνήθειες ἄλλων ἐποχῶν καὶ εἶναι ἀνοησία νὰ τὰ τηροῦμε ὅταν καὶ ἐὰν οἱ προϋποθέσεις ποὺ τὰ ἐπιβάλλουν δὲν ὑπάρχουν πιά.

Τὰ Μαθηματικὰ καὶ οἱ προτάσεις τῆς Γλώσσας

Τὰ Μαθηματικὰ εἶναι «Σκέψη» τέτοια, ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἔχει «λόγο» (γλῶσσα) μὲ τὰ ἐξῆς τρία χαρακτηριστικά:

«ἀληθὲς λέγειν»
«τὸ ὀρθῶς σκέπτεσθαι»
«τὸ ἀσφαλῶς συμπεραίνειν»

Τὸ κεφάλαιο 9, στὸ «Περὶ Ἑρμηνείας» τοῦ Ἀριστοτέλους

Ὡς ὑπότιτλοι αὐτοῦ τοῦ κεφαλαίου θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι:

οἱ μελλοντικὲς προβλέψεις,
οἱ προφητεῖες
οἱ κινδυνολογίες
ὅλα ὅσα ἀναφέρονται στὰ μελλούμενα

Μιλᾶμε πάντοτε γιὰ ἀποφαντικὲς προτάσεις, «κατάφαση ἢ ἀπόφαση» στὸ πλαίσιο τῶν ὁρισμῶν ποὺ ἔχουν δοθεῖ στὰ προηγούμενα κεφάλαια.

Διευκρινίζονται οἱ προϋποθέσεις γιὰ τὶς «ἀποφαντικὲς προτάσεις» ποὺ ἀναφέρονται στὰ μελλούμενα, μὲ κυρίαρχη τὴν ἀνάγκη τοῦ «νὰ ὑπάρξει ἢ νὰ μὴν ὑπάρξει κάτι».
Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ ἀπαίτηση τῆς λογικῆς γιὰ τὸ μελλοντικό.

Στὴ συνέχεια μᾶς περιγράφει ἀναλυτικὰ καὶ μὲ παραδείγματα τὶς τέσσερις δομὲς τοῦ μελλοντικοῦ ἀποφαντικοῦ λόγου.

Στὴν πρώτη δομή, ἔχουμε τὸ «τυχαῖο».

Στὴν δεύτερη δομὴ ἔχουμε τὸ «ὁπότε ἔτυχε», ὅταν κάτι ἔχει τὴν δυνατότητα ἢ νὰ συμβεῖ ἢ νὰ μὴ συμβεῖ. Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς λογικῆς εἶναι ὅτι «ἕνα ἀπὸ τὰ δύο» θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει. Δηλαδὴ ἢ θὰ γίνει, ἢ δὲν θὰ γίνει, παραδείγματος χάρη, ἡ ναυμαχία. Ἡ ναυμαχία ἢ θὰ γίνει ἢ δὲν θὰ γίνει αὔριο. Βασικὴ προϋπόθεση γιὰ ὅλες τὶς μελλοντικὲς ἀποφαντικὲς προτάσεις εἶναι νὰ «ὁριστεῖ ὁ χρόνος». Γιὰ μεγάλους χρόνους, ὁ πολιτικὸς «λόγος» δὲν ἔχει κανένα νόημα, εἶναι σὰν νὰ μὴν τὸν εἴπαμε, δὲν διαφέρει σὲ τίποτα τὸ νὰ μὴ μιλήσεις καθόλου.

Ἡ τρίτη δομὴ εἶναι ἡ δομὴ «πράττω -> συμβαίνει» Δηλαδὴ ὅταν ὑπάρχει ἐπέμβαση γιὰ κατασκευὴ καὶ σκευωρία ἀπὸ τὸ ὑποκείμενο, τότε τὸ «ὁπότε ἔτυχε» θὰ συμβεῖ.

Ἡ τέταρτη δομὴ τῆς μελλοντικῆς πρότασης εἶναι ἡ δομὴ τοῦ «αἰτίου αἰτιατοῦ» (κάποιος κόβει τὸ κλαδί πάνω στὸ ὁποῖο κάθεται).

Τὰ ἐπαγγέλματα

Τὰ πιὸ ἀρχαία ἐπαγγέλματα, εἶναι τὰ ἐπαγγέλματα τοῦ μέλλοντος

Τὰ πιὸ ἀρχαία ἐπαγγέλματα
ποῦ εἶναι πολὺ σωστά
καὶ μέλλον λαμπρὸ ὑπόσχονται
σὲ νέους καὶ παιδιά

πόρνες καὶ πορνοβοσκοί
ὑπηρέτες σερβιτόροι
οἰνοχόοι κομμωτές
μάγειροι καὶ ἀχθοφόροι

βραβεῖα καὶ λαχεῖα

Σ’ ὅλη τὴν κοινωνία
ἀγῶνες καὶ βραβεῖα
ἐξουσία κι ἀδικία
μιζέρια καὶ λαχεῖα
αἴτιο καὶ αἰτιατὸ
στὸν καπιταλισμό

Ὁ ἐπαγγελματίας

«Ὁ ἐπαγγελματίας στὸν ποιοτικὸ ἔρωτα δὲν κάνει ποτὲ πρῶτος καμιὰ κίνηση»

Ἐμπόριο καὶ Παιδεία

Το «ἐμπόριο» αὐξάνει τὴν τιμὴ χωρὶς νὰ αὐξάνει τὴν ἀξία, (ἐνδεχομένως καὶ νὰ τὴν μειώνει).
Ἡ «παιδεία» ἀντιθέτως.

ἐξέλιξη ἢ δημιουργία

Γιὰ τὴν καλύτερη «πρακτικὴ τῆς ὑγείας μας», πρέπει νὰ γίνουμε ἐξελικτικοὶ, δηλαδὴ νὰ πιστεύουμε ὅτι 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ στὸν πλανήτη ἔχουμε δημιουργηθεῖ μὲ ἐξελικτικὲς διαδικασίες.

Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς κατοικίας

Ἄν τὸ «σπίτι» τὸ θέλεις γιὰ περισσότερα ἀπὸ ὕπνο, φαγητὸ, μπάνιο, ἔρωτα καὶ τὰ τοιαῦτα, τότε ἴσως νὰ εἶναι προτιμότερο νὰ πᾶς φυλακὴ γιατί καὶ στὶς δύο περιπτώσεις θὰ καταστρέψεις τὴν ὑγεία σου, τοὐλάχιστον στὴ φυλακὴ θὰ γνωρίσεις καὶ κόσμο.

Ἀναρχικὴ Κοινωνία

Ἡ κοινωνία ποὺ τὰ μέλη της τηροῦν τοὺς νόμους χωρὶς τὴν ἀνάγκη δικαστῶν καὶ δικηγόρων, εἶναι ἀπὸ βιολογικῆς σκοπιᾶς ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει, ἀπὸ πολιτικῆς θεώρησης θὰ ὀνομαζόταν «Ἀναρχικὴ Κοινωνία» (μὲ ἔμφαση στὸ «Ἀρχὲς» ὡς ἐξουσιαστικὲς ὀντότητες καὶ ὄχι «νόμους»).

Η εξουσία παράγει την Γνώση

κάθε φορά που μια εξουσία εγκαθιδρύεται επιβάλλει την Γνώση που θα την στηρίξει και θα την αναπαράγει με όλα τα μέσα που διαθέτει η εποχή, και με όλους τους μηχανισμούς που μπορούν να δουλέψουν γι αυτό, πχ παιδεία ΜΜΕ κοινές λογικές ιδεολογίες.

Από το ατομικό σπαθί

Στο πολυβόλο κι από κει ως την ατομική βόμβα.

Ιδιώτης και Ιδιότητα

Ιδιώτης είναι ο άνθρωπος που λόγω κάποιων αιτίων δεν ασχολείται με τα κοινά, και ως εκ τούτου θεωρείται Βλάκας και ηλίθιος. Το ίδιο συμβαίνει και με κάποιον που δηλώνει ιδιότητα (γιατρός ποδοσφαιριστής υδραυλικός κλπ), δηλαδή δηλώνει ότι είναι άσχετος για τα κοινά.

Ιστορίας συνέχεια...

Το στραπατσάρισμα της Ιστορίας που γίνεται από την άρχουσα Ιδεολογία κάθε φορά είναι άνευ προηγουμένου και μη περιγράψιμο.

Γιατί ενδιαφέρεται η άρχουσα τάξη να παράξει μία τέτοια Ιδεολογία που να στραπατσάρει την Ιστορία;

Η απάντηση νομίζω είναι αυτονόητος, για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίον η άρχουσα ιδεολογία προσπαθεί να συσκοτίσει την οποία ξεκάθαρη αντίληψη για την παρούσα κοινωνική δομή. Έτσι ακριβώς θέλει να συσκοτίσει και την ὍΛΗ ιστορική πορεία τῆς αδικίας και της υποδούλωσης των ανθρώπων από τις συμμορίες, τῆς κάθε φορά συγκυρίας, οι οποίες κατάφερναν εχοντας τα μέσα και τα όπλα της εποχής να δημιουργούν το στρατό της κυριαρχίας.

Αν ζητήσεις από δύο άτομα να περιγράψουν ένα συμβάν στο οποίο ήσαν και οι δύο παρόντες θα εκπλαγείτε από το πόσο διαφορετικές είναι οι προσεγγίσεις τους.

Ἐπιτρέψτε μου νὰ προσθέσω κι ἐγὼ ἕνα παράδειγμα, τὸ ὁποῖο χρησιμοποιοῦμε καὶ σήμερα, ἀλλὰ εἶναι ἀπ ὅτι φαίνεται πολὺ παλιό: "Νὰ ποιοῦμε ἕνα ποτηράκι" Τὸ ἀναφέρει ὁ Ἀριστοτέλης στοὺς "Σοφιστικοὺς ἐλέγχους" 178b. 33 "οὐδὲ τὸ τὴν κύλικα πίνειν ὃ πίνει ἀλλ´ ἐξ οὗ"

λέξεις και εξουσία κάθε εξουσία έχει και το σήμα της σημαίες εμβλήματα. επίσημο όταν η εξουσία βάζει τη σφραγίδα το όλο θέμα είναι επίσημο.

ο κοινωνικός νόμος της της ισχύος της εξουσίας όσο αναπτύσσονται τα μέσα παραγωγής (εργαλεία, όργανα, συσκευές, όπλα κλπ) τόσο η ταξικότητα της κοινωνίας μεγαλώνει οι μηχανισμοί βίας και απάτης ακολουθούν κι αυτοί τον παραπάνω νόμο. Τα μεσαία ταξικά στρώματα οφείλουν την ύπαρξη τους στην στήριξη της κοινωνικής ταξικότητας. όταν αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί με άλλους τρόπους αυτά εξαφανίζονται.

Πνευματικά δικαιώματα 1. Πνευματικά δικαιώματα 2. ‎προσωπικά δεδομένα 3. ‎παραγραφή εγκλημάτων 4. ‎Τόκος τζόγος κέρδος χρήμα Αύτα είναι τα στοιχεία που στη ταξική κοινωνία μας αλληλο συνδέονται πάρα πολύ ισχυρά και προάγουν σήμερα την Αδικία σε όλα της τα επίπεδα.

Πόλεμος και έρωτας Στη φάση της εξέλιξης που βρίσκεται αυτή την εποχή το είδος που αυτοαποκαλείται άνθρωπος έχει τα δύο βασικά ένστικτα του, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το ένστικτό της αναπαραγωγής τα οποία όπως έχουμε εξηγήσει σε άλλο σημείο υλοποιούνται μέσω των δύο βασικών πρακτικών της ζωής (γενικότερα όλης της ζωής ) της βίας και της απάτης της πρακτικής της βίας και της πρακτικής της απάτης. Πόλεμος είναι η υλοποίηση αυτών όλων στο κοινωνικό κοινοτικό επίπεδο. Έρωτας είναι η υλοποίηση όλων αυτών αντιστοίχως στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων. Ταξικότητα διαστρωμάτωση Ολυμπιακοί Αγώνες και πορνεία είναι οι πρακτικές δυνατότητες που έχει η ανθρώπινη κοινωνία μέσω των οποίων μπορεί να ελέγξει όλα αυτά τα ζητήματα. Βεβαίως συνεπικουρούν όλα τα κοινωνικά έθιμα όπως θρησκεία παιδεία προπαγάνδα μέσα μαζικής ενημέρωσης τέχνη και επιστήμη και φτηνή φιλοσοφία.

το σώμα το ιερόν Το σώμα είναι μοναδικό και καθήκον όλων ιερό η προστασία του από κάθε προϊόν πορνό παραγωγής θανάτου κι εμπορίου

Απο τον Αριστοτέλη στο traktatus logico του Wittgenstein tractatus theologico politicsus tractatus logico philosophicus Ο πρώτος προσπάθησε να καθαρίσει την πολιτική από την επήρεια της θεολογίας ο δεύτερος προσπάθησε να καθαρίσει την φιλοσοφία από τις ανοησίες των διαφορών φιλοσοφούντων . Περιμένουμε να βρεθεί κάποιος να καθαρίσει την τέχνη από τα σκουπίδια που παράγει σήμερα η λεγόμενη τέχνη. για να δούμε τι μας λέει ο β. 1. τα όρια του κόσμου εδώ προσπαθεί να βρει τα όρια του κόσμου με διάφορες τεχνικές 2. τα όρια της σκέψης 3. τα όρια της λογικής 4. Τα όρια του λόγου της γλώσσας 5. πόσο ταυτίζεται ο κόσμος με την γλώσσα. 6. Η συνάρτηση για τον περιορισμό της ανοησίας 7. να σωπαίνουμε όταν πρέπει. προσπάθησε να δώσει το πλαίσιο του επιστήμονα. . είναι πολύ έντονο το φαινόμενο να μιλάει κανείς και να μη λέει τίποτα Στον Αριστοτέλη έχουμε τις δέκα κατηγορίες, οι οποίες προσδιορίζουν την ουσία ουσία της πρώτη κατηγορίας, κάθε πρόταση περιέχει μία ουσία Και περιγράφονται οι δέκα κατηγορίες αυτής της ουσίας μία πλήρης πρόταση περιγραφή και 12 και τις 10 οι συνήθεις προτάσεις περιγράφουν όσα θέλουν ποιος μπορεί να περιγραφούν e-shop θέλει να μας πει ο ποιητής Ασυναρτησία ορθή πρόταση και αληθής πρόταση είναι τρεις διαφορετικές έννοιες που πρέπει να γίνονται πάντα διακριτές στον Αριστοτέλη δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ η αλήθεια της πρότασης όσο και αν έχει προκύψει από το συλλογισμό όροι χρήσης προτάσεις προκειμένου συμπεράσματα συλλογισμοί χάρτης ιός είναι προτάσεις οι οποίες δεν προκύπτουν από κανέναν λόγο ο τρελός leoforos παράγει πολλές τέτοιες προτάσεις Ο λόγος περί ψυχής του αριστοτέλη είναι αυτός που η ψυχή ορίζεται ως το σύνολο των συναισθημάτων επιθυμιών βούληση των ηπα όπως σε κάθε άτομο ο πρώτος ψυχολόγος αριστοτέλης και μετά από αυτόν από τον πλάτανο tumblr music έτσι παράγεται ο ψυχολογικό σοκ ψυχολογικός σύλλογος οι προτάσεις οι παράγραφοι τα κείμενα που έχουν ουσία την ψυχή ονομάζεται ψυχολογικός σύλλογος Και είναι ο λόγος αυτός ακριβώς ο οποίος μας δίδει την τα αίτια τους ορισμούς και τις συνέπειες αυτών των ψυχολογικών συστημάτων αυτών από τα οποία αποτελείται η ψυχή

"Ἐτυμολογία" καὶ "σημασία" του ονόματος ως στοιχεία της Γλώσσης. Η ετυμολογία ενός "ονόματος" αναφέρεται σε μία ιστορική διαδικασία, η οποία συνέβη άπαξ και αρχικώς για το κάθε όνομα. Ενώ η σημασία του ονόματος είναι μία κοινωνική σύμβαση η οποία μπορεί και να αλλάζει από εποχή σε εποχή.

Η σχετική υγρασία του αέρα
τι είναι η ενυδάτωση του δέρματος.
ορισμός σχετικής υγρασίας αέρα και της ενυδάτωσης του δέρματος Όργανα μέτρησης όργανα μέτρησης αμφότερων

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις έννοιες του νερού μέσα στην ατμόσφαιρα υετός βροχή χαλάζι σύννεφα υγρασία σχετική υγρασία και άλλα πολλά επίσης υπάρχουν αντίστοιχες και παρόμοιες έγκυες προσεγγίσεις νερού μέσα στη θάλασσα προσεγγίσεις του νερού στο έδαφος πηγάδια τα κοιτάσματα νερού διαφορετικές προσεγγίσεις και λέξεις νερού μέσα στο σπίτι και ούτω καθεξής εμείς σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για την ταινία της υγρασίας στην ατμόσφαιρα τιμές για την υγρασία η συνολική ζήτηση αττική γιατί σχετική υγρασία να δούμε τη διαφορά υγρασίας σχετικής όργανα και μέθοδοι μέτρησης σχετικής υγρασίας όργανα και μέθοδοι μέτρησης της απόλυτης υγρασίας υγρασία διαφοροποιείται πάρα πολύ κατά τόπους μέσα στο χρόνο και για αυτό είναι δύσκολο να περιγράφει την απρόβλεπτη από τα μέσα μαζικής διότι είναι πολύ τοπικό φαινόμενο τι διαφοροποιείται πολύ γρήγορα το ερώτημα ανοίγουμε δεν ανοίγουμε το παράθυρο τώρα είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα χρειάζονται δύο θερμόμετρο θερμόμετρο υγρόμετρο πάλι δεν είμαστε σίγουροι

"Καλή Διατροφή": το "διαρκές πείραμα"
Διατροφή και υγεία.
Σωστή διατροφή μπορεί να αποκτήσει μόνο κάποιος που γνωρίζει καλά την "πειραματική μεθοδολογία", και αυτό γιατί είναι απαραίτητη μια συνεχόμενη ανάδραση της προσλαμβανόμενης τροφής και της προσμέτρησης των παραγόντων υγείας όπως το βάρος το κάλλος ή ευεξία, ο ήρεμος ύπνος, κλπ κλπ. Η γνώση των "περιεκτικοτήτων των τροφών", καθώς επίσης και οι προσαρμοσμένες ανάγκες του ατόμου σε αυτές, είναι απαραίτητες θεωρητικές γνώσεις για την επιτυχή έκβαση αυτού του πειράματος.. Η κάλυψη των αναγκών σε ιχνοστοιχεία και βιταμίνες είναι το μεγάλο ζητούμενο της διατροφής.

"Κατηγορίες" ο ανεπιτυχής τίτλος στην Αριστοτελική πραγματεία... Στην πραγματεία αυτή ο Αριστοτέλης δεν είχε δώσει τίτλο και αυτό γιατί στην πραγματικότητα στην πραγματεια αυτή κάθε μία πρόταση είναι και ένας τίτλος. Το τι και το πώς "λέγεται" κάτι, δηλαδή το "όνομα", Το συμπεφωνημένο κοινωνικά, είναι το θέμα αυτής της πραγματείας. Η βασική έννοια στην όλη αυτή πραγματεία είναι το "υποκείμενο" (της σκέψης -λόγου, ομιλίας), αυτό το οποίο υπόκειται στην δυνατότητα του κατηγορείν και κατηγόρησται. Το όλο σύστημα των ονομάτων που έχει στο κεφάλι του ένας άνθρωπος όντας σε μία κοινωνία συμπεφωνημένων ονομάτων υπόκεινται στην δομή του γένους είδους το καθένα από αυτά λέγεται εν συμπλοκή και άνευ συμπλοκής και τα Ανευ συμπλοκής λεγόμενα σημαίνουν ένα από αυτά τα 10: ουσία ποιον ποσόν προς τι πού ποτε κείσθαι ποιείν πράττειν έχειν. Έχουμε βασικά δύο μηχανισμούς κατηγόρησης ο πρώτος μηχανισμός κατηγόρησης ονομάζεται "κάθ' υποκειμένου λέγεται" και ο δεύτερος μηχανισμός κατηγόρησης ονομάζεται "εν υποκείμενο είναι". Οι μελετητές του έργου του Αριστοτέλους αυτού μπέρδεψαν τις κατηγορίες με την ομαδοποίηση μέσω των κατηγοριών Αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα Η κάθε ουσία κατηγορείται ατομικά ως προς κάποια άλλα ποιότητα ποσότητα χωροχρόνο και λοιπά η ομαδοποίηση είναι μία Ανάγκη της εξουσίας και χρησιμοποιεί σαν εφαλτήριο την κατηγοριοποίηση

1,2,5 οι τρεις αριθμοί... 1,2,5 οι τρεις μαγικοί αριθμοί...τους οποίους μπορεί να χειριστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος χωρίς να καταφεύγει σε βοηθητικές υπολογιστικές μηχανές.

Στην επιστημονική σκέψη το παρελθόν είναι ο πρόλογος.

Το τίποτα καλύτερο από το κακό παπάς δάσκαλος αστυνόμος τώρα σε ένα τη τβ (ΜΜΕ) η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός αποδείχτηκαν ελλιπείς και μεγάλη κοροϊδία για τις Ελληνικές ιδέες "δημοκρατία" "επιστήμη" και "τέχνη", τις οποίες ευαγγελίζονταν!

Για τον κατάλογο των βιβλίων που δίνει ο Λιαντίνης έχω να πω τα εξής: Μπορεί να είναι κάποια από αυτά τα βιβλία αξιόλογα μπορεί και όχι, κάποια από αυτά εγώ δεν τα έχω διαβάσει, κάποια τα έχω διαβάσει και είναι όντως αξιόλογα. Αλλά διαφωνώ με το κείμενο στο οποίο προβάλλεται ένας άνθρωπος ως πρότυπο ο οποίος αυτοκτόνησε.

αργά ή γρήγορα ότι σε ακινητοποιεί σε σκοτώνει

Δούλους και αφέντες η φύση δεν φτιάχνει πολέμους και αγώνες και εκείνη τους κάνει Αλλά είναι η ιστορία το άδικο τέρας που όλα κανείς Αδίστακτο τέρας ο άνθρωπος μοιάζει Φτάνει να έχει έξυπνους και δυνατούς ανθρώπους να γίνονται δούλοι και βλάκες και αδύναμους να είναι αφέντες

Για το μυστικό του Ομήρου που ανέβασε προχθές η Ιφιγένεια. Το διάβασα σήμερα προσεκτικά και έχω να σας πω τα εξής: ο κύριος που έχει γράψει αυτό το "παραμύθι" έχει δύο προϋποθέσεις λανθασμένες πάνω στις οποίες στηρίζεται. Η πρώτη είναι ότι πιστεύει πως δεν υπήρχε γραφή την εποχή του τρωικού πολέμου. Και η δεύτερη ότι ο Τρωικός πόλεμος έγινε το 1200 προ Χριστού. Αυτά είναι τα δύο μεγάλα λάθη που κάνει και τα οποία τα έχει σαν προϋπόθεση για όλα όσα υποστηρίζει.

Γιατί ο ξένος σε μια πόλη είναι πιο γοητευτικός

Η ώρα προέρχεται από το ρήμα ορώ δηλαδή βλέπω πόσο καλά βλέπω ο αριθμός 12 είναι το άριστα όταν ο ήλιος είναι στο ζενίθ όταν ο ήλιος είναι στο μενού 9 10 όταν ο ήλιος είναι στο ζενίθ είναι δώδεκα μεσημβρία όταν ο ήλιος είναι το ναδίρ είναι 12 νυχτερινή μεσάνυχτα 24 έχει προκύψει από την προσπάθεια τον προ πρώτων επιστημόνων να βρούνε χρόνο και συμμετρικές μεταξύ τους της περιστροφής της γης της περιφοράς της γης της περιστροφής της σελήνης της περιφοράς της ελληνικής eurovision όπως επίσης να μετρήσουν τα επίπεδα το αξίωμα της γης το αξίωμα του ήλιου και της σελήνης η περιστροφή της γης και της περιστροφής της σελήνης

Γιατί δεν προβληματιζόμαστε να δούμε τι είναι αυτό που φταίει και πρέπει να δουλεύουμε τόσο πολύ μήπως είναι η συνολική αδικία που υπάρχει στην κοινωνία κάποιοι οι πλούσιοι έχουν κάποιες δουλειές δουλειά δουλεύουμε συνέχεια Αυτοί κάθονται

Η ιδεολογική πολιτική σύγχυση προκαλεί κομματικό φανατισμό. Τα αποτελέσματα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015. Οι αριθμοί και πως διαβάζονται από άτομα που βρίσκονται σε ιδεολογική σύγχυση από εταιρίες σκοπιμοτήτων (δημοσκοπήσεων) αλλά και από τους ίδιους τους θεσμούς και τους νόμους. Οι αριθμοί και οι εκφράσεις νικήσαμε, ο λαός αποφάνθηκε, μεγάλωσε η διαφορά, και άλλες παρόμοιες ανοησίες οι οποίες δεν προκύπτουν από τους αριθμούς αλλά από ιδεολογικές προσεγγίσεις στατιστικών μεγεθών (πχ ο τάδε πήρε τόσο ποσοστό, 30%). Η ιδεολογία της αυτοδύναμης κυβέρνησης και εμλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής ισοπεδώνουν κάθε έννοια δικαιοσύνης και δημοκρατίας για να μην αναφερθούμε σε άλλες περιπτώσεις καταπάτησης της έννοιας της δημοκρατίας όπως πχ η μη δυνατότητα ανάκλησης των αιρετών από τους ίδιους τους ψηφοφόρους του. Η ανάγκη της επώνυμης αντιπροσώπευσης είναι η ουσία της δημοκρατίας αλλά αυτό το προσπερνούν τα εξουσιαστικά συμφέροντα με την ανάπτυξη της ιδεολογίας της μυστικότητας της ψήφου. Με μυστική ψηφοφορία η έννοια της ανακλητότητας δεν έχει νόημα. Η διάκριση των εξουσιών ενισχύεται και αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο μόνο με πραγματικές κυβερνήσεις που σέβονται τους νόμους και δεν διοικούν αδίκως προς τα συμφέροντα κάποιας ομάδος. Εδώ είναι απλά αριθμοί τα στατιστικά μεγέθη τα ποσοστά και ότι άλλο μπορεί να βγω να πω πω καυγας ειναι ανθρωποι έχοντας ιδεολογικές προθέσεις Η ορθή ανάγνωση ( σκέψη συλλογισμός) των στοιχείων των δεδομένων της πραγματικότητας δεν είναι μία και μοναδική αλλά είναι η εξελισσόμενη η αναπτυσσόμενη όπως και ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος Tο χρήμα είναι το πράγμα το εμπόρευμα το αγαθόν το προϊόν. Το Nόμισμα είναι το Μέσον για την ανταλλαγή χρημάτων / προιόντων. εργασία, ιδιοκτησία, μέσα Παραγωγής, Τέχνη Παιδεία, επιστήμη, κοινωνική Συγκρότηση, ειναι n ταυτότητα της κάθε ιστορικής στιγμής. Για την ανάγκη της απλής και άδολης αναλογικής Επειδή η απάτη είναι δομικό στοιχείο της έμβιας ύλης πρέπει να προσέξουμε πολύ στην ανάγνωση των αποτελεσμάτων.

Ζοῦμε τον πολιτισμό της καρέκλας, των σοφιστών καὶ των σκουπιδιών αυτοί οι τρεις πολιτισμοί πάμε πακέτο!

Το μεγαλείο και το κόσμημα της ελληνικής φυλής είναι η δομή της Γλώσσας της. Η γλώσσα αυτή έχει την δομή της ατελείωτης παραγωγής λέξεων και εννοιών. Οι αρχικές έννοιες, οι ρίζες, οι πτώσεις, οι κλήσεις, οι χρόνοι, οι καταλήξεις, τα προθέματα, οι προθέσεις, τα επιρρήματα, οι αντωνυμίες, τα άκλιτα, συνδυάζονται με πολλαπλούς και θαυμαστούς τρόπους με τις βασικές έννοιες-λέξεις των ουσιαστικών, των επιθέτων τους και των ρημάτων για να δίνουν στο διηνεκές, όλα τα απαραίτητα γλωσσικά εργαλεία που θα καλύπτουν τις συνεχώς αναπτυσσόμενες κοινωνικές ανάγκες Επικοινωνίας (επιβίωση, παραγωγή, έρωτας), Επιστήμης (γνώση,τέχνης, φιλοσοφίας), Εκπαίδευσης (παιδεία, τεχνική, πολιτική) Η ατελείωτη παραγωγή συνθέτων και νέων λέξεων, εννοιών, φράσεων, είναι κάτι το οποίο συμβαίνει στην Ελληνική γλώσσα με ένα αριστουργηματικό τρόπο.

3 είδη εξαθλίωση εξαθλίωση αδικία εξουσία είναι τα συστατικά της κοινωνίας απόβλητα της διαδ των ζώων των ανθρώπων του ίδιου μας του εαυτού

H Φιλοσοφία Το περιεχόμενο (ο ορισμος) της φιλοσοφίας είναι ένα και μοναδικό! Είναι η ανεύρεση, ανακάλυψη, αποκάλυπση, σε κάθε εποχή, των μηχανισμών εκείνων του κοινωνικού γίγνεσθαι, οι οποίοι επιτρέπουν επιβάλλουν και ανέχονται την όποια κοινωνική αδικία. Και κατ επέκταση ο φιλόσοφος είναι αυτός ο οποίος με όλες τις ψυχικές διανοητικές και σωματικές του δυνάμεις αγωνίζεται για να αποκαλύψει, καταγγείλει και αποτρέψει την οποια αδικια. Όχι στην πράξη (αυτό το παλεύουν οι επαναστάτες), αλλα στην πηγή της, την ίδια τη σκέψη. Η φιλοσοφία της κάθε εποχής είναι διαφορετική και οφείλει να είναι διαφορετική γιατί κάθε φιλοσοφία προσπαθεί να αναδείξει τους τρόπους με τους οποίους κάθε φορά η άρχουσα τάξη κρατάει τους αδικημένους τους δούλους τους καταπιεσμένους τους εκμεταλλευόμενους στην κατάσταση που βρίσκονται. Επομένως κάθε φορά σε κάθε εποχή και σε κάθε μέρος του κόσμου η φιλοσοφία οφείλει αναγκαστικά να είναι διαφορετική για αυτό και δεν υπάρχει ένα εγχειρίδιο φιλοσοφίας ενιαίο από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Νίτσε! Η σχέση φιλοσοφίας - εξουσίας. Η εξουσία πάντα φλέρταρε την φιλοσοφία με μια σχέση αγάπης και μίσους. Από τα 4 επίπεδα συγκρότησης του όντος: φυσικό βιολογικό κοινωνικό συνειδησιακό, η φιλοσοφία ψάχνει στα δύο πρώτα την αληθινή περιγραφή, στο τρίτο την ορθή οργάνωση και στο τέταρτο την ανάπτυξη της Αρετής. Η εξουσία προσποιείται ότι ενδιαφέρεται για αυτά τα τέσσερα αλλά στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται μόνο για την αναπαραγωγή της. Και εδώ είναι όλη η ουσία της σχέσης φιλοσοφίας και εξουσίας. ‎Το να θέλεις να ασχοληθείς με τη φιλοσοφία και να προσπαθείς να κατανοήσεις τι είπαν οι προηγούμενοι φιλόσοφοι είναι τις περισσότερες φορές ένα δώρον άδωρον. ‎Δεν μπορείς να κατανοήσεις τα λεγόμενα των φιλοσόφων διότι δεν ξέρεις όλες τις ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες αυτά διαδραματίστηκαν και παρήχθησαν. ‎Στην ουσία κάνεις μία επιφανειακή ιστορία της φιλοσοφίας. Και όλα αυτά για δύο λόγους: ‎Πρώτον Διότι έχουν αλλάξει οι σημασίες και τα νοήματα των λέξεων και των ονομάτων- ‎Και δεύτερον δεν μπορείς να έχεις καλή γνώση των ιστορικών συνθηκών της εποχής εκείνης λόγω του ότι η ιστορία που έχει γραφτεί έχει γραφτεί από την εξουσιαστική σκοπιά. Η εκπαίδευση των νέων και η διδασκαλία των ενηλίκων (Σχολεία, ΜΜΕ, Τέχνη) είναι οι δύο διαφορετικές διαδικασίες της Παιδείας μέσω των οποίων διατηρούνται και αναπαράγονται όλες οι απάτες και αυταπάτες περί της αναγκαιότητας της ύπαρξης των δούλων. Φιλοσοφία και δουλεία δεν μπορούν συνυπάρχουν καθώς επίσης δεν μπορούν να συνυπάρχουν φιλοσοφία και Θεός. Βεβαίως στη σημερινή εποχή όλη η προσπάθεια της άρχουσας τάξης είναι να αναζωπυρώσει και να συνδέσει αυτά τα δύο ζευγάρια. ‎ Το δεύτερο το παλεύει πολύ δυνατά και έχει καταφέρει ώστε στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών να έχει μπει ο κλάδος της θεολογίας (ως σχολή, ως επιστήμη) και μάλιστα έχει γίνει η ανατροπή και έχει περάσει μπροστά η θεολογία, η οποία έχει καπελώσει την φιλοσοφία! Για το πρώτο, προσπαθούν να βρουν στους μεγάλους φιλοσόφους τι έχουν πει για τους δούλους και να το διαστρεβλώσουν έτσι ώστε να διακηρύσσουν την αναγκαιότητα των δούλων.

Αγχιβασίην Το "᾿Αγχιβασίην" είναι μια από τις προτροπές του Ηρακλείτου και προέρχεται από την Ομηρική λέξη επίρρημα "ἄγχι" που σημαίνει εγγύς, πλησίον και την λέξη "βάση". Και μας προτρέπει στον ορθό λόγο με το να μη παραβιάζουμε (απομακρυνόμαστε από) τις "βασικές" μας αρχές. Από το "ἄγχι" προέρχονται πολλές λέξεις όπως αγχόνη, άγχος, Αγχίαλος κλπ.

Αδικία και κοινωνική διαστρωμάτωση Η κοινωνική αδικία στηρίζεται στην κοινωνική διαστρωμάτωση η οποία ρυθμίζεται σύμφωνα με την τεχνολογική ανάπτυξη. Ολες οι παρακάτω οπτικές, προοπτικές της κοινωνικής ζωής εχουν από πίσω τους την διαστρωμάτωση ως βασικό χαρακτηριστικό της ύπαρξής τους, όλα αυτά έχουν την δυνατότητα της μεγένθυσης ως προς κάποιο θεωρούμενο μέγεθος. Στην περίπτωση του κοινωνικού τρόπου παραγωγής (οικονομία) η κοινωνική αδικία ονομάζεται καπιταλισμός. Αντίστοιχα και γενικώς έχουμε στην κοινωνική διαστρωμάτωση: καπιταλισμός οικονομία, φιλελευθερισμος- πολιτική μεταμοντερνο -τεχνη νεοτερκότητα - επιστήμη φανατισμός - συνείδηση. ιδιοκτησία - νομιμοποίηση της δουλείας χρηματηστήριο - νομιμοποίηση των ανωτέρω κομματισμός - δημοκρατία ρατσισμός - παντού πολιτισμός - δήθεν Το τελικό αποτέλεσμα και ο σκοπός αυτής της διαστρωμάτωσης, δηλαδή της κοινωνικής αδικίας είναι ότι οι κατώτερες τάξεις 1. θα εξυπηρετούν τις ανώτερες τάξεις μέσω της ασφάλειας, υγείας, Παιδείας και υπηρεσίων (υπηρέτριες και υπηρέτες δηλαδή δούλους), τα οποία θα επανδρώνονται από κατώτερες τάξεις προς εξυπηρέτηση ανώτερων τάξεων πάντοτε, σε ένα διαβαθμισμένο επίπεδο για να καμουφλάρεται έτσι η αδικία όσο είναι δυνατόν.

Αιέν Αριστεύειν Συνέχεια του παν μέτρον άριστον, το οποίο αναφέρεται στο ατομο υποκείμενο, είναι το ΑΑ το οποίο επεκτείνει την προσπάθεια της επίτευξης της ευδαιμονίας και αναζήτησης του αγαθού στο κοινωνικό σύνολο και σε μια ευρύτερη και καθολική ολοκλήρωση. ο Πλάτωνας προσπαθεί μέσω του ορισμού των αρετών και του προβληματισμού του αν είναι οι αρετές πέντε και μπορούν να υπάρξουν καθεαυτές μία μία χωριστά ή αν πρόκειται για ΜΙΑ με πολλές εκφάνσεις (πχ Δικαιοσύνη). ο Αριστοτέλης ξεπερνά τη δυσκολία του ορισμού της αρετής με την καταπληκτική μοναδική και αριστουργηματική έμπνευση της έννοιας της Μεσότητος (Ηθικά Νικομάχεια). Η έννοια της μεσότητος του Αριστοτέλη μας οδηγεί στην έννοια της Αριστοποίησης. Η Μεσότης στα μονοδιάστατα παραδείγματα του είναι φανερό ότι πρόκειται για Αριστοποίηση και όχι για κάποιο στείρο μέσον όρο ή μέση τιμή. Η ηδονή (ευδαιμονία). Η σωματική, ψυχική, διανοητική, επικοινωνιακή, και κοινωνική (δικαιοσύνη) είναι όλες διαστάσεις του Αγαθού (με την ευρύτερη έννοια του). ο Πλάτων μιλούσε για τις βασικές αρετές ανδρείας μεγαλοψυχία σωφροσύνη δικαιοσύνη Άριστον αριστευω αιέν αριστεύειν αριστεία άριστος. Οι έννοιες αυτών των ονομάτων λέξεων εχουν ανά τους αιώνες παραποιηθεῖ πολύ άσχημα από τις διάφορες εξουσίες κυριαρχίας οι οποίες δὲν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνον για την αναπαραγωγή τους. Έτσι λοιπόν το άριστον και το αριστευω και η αριστεία δυστυχώς κατήντησε σήμερα να σημαίνει πρωταθλητισμό ανταγωνισμό και διάκριση δηλαδή τα τρία κακά της μοίρας του σημερινού πολιτισμού τα οποία φυσικά οδηγούν σε μεγαλύτερη και μεγαλύτερη ταξικότητα μιας κοινωνίας και σε μεγαλύτερη και μεγαλύτερη σταθεροποίηση αυτής της ταξικῆς καί ἄδικης δομής. Εκμεταλλευόμενοι την οποία ικανότητα ιδιαιτερότητα έχει κάποιος είτε στη σωματική δύναμη είτε στις διανοητικές και αυτές είσαι όποιες άλλες ιδιαιτερότητες τον βάζεις να πιστεύει οτι ειναι καλύτερος ανώτερος και έτσι τον κάνεις να πείθεται ότι αυτή η κοινωνία με τις ταξικές διακρίσεις είναι φυσιολογική και δίκαιη ταυτόχρονα οι υπόλοιποι άνθρωποι της ομάδας στην οποία ανήκει αυτός ο εντός εισαγωγικά ικανός αποδέχονται και αυτή μέσω αυτής της απάτης την όλη ιδεολογία της ύπαρξης της ταξικότητας.

Αμφιβολία και λήθη Τα δύο πολύ ισχυρά διανοητικά εργαλεία που διαθέτει ο ανθρώπινος εγκέφαλος για τη γνώση τη δημιουργία και τον έρωτα κατά τον Αριστοτέλη είναι η αμφιβολία και η λήθη η αμφιβολία για τα μελλούμενα και η λήθη των παρελθόντων. Η. Ν. 1136a «διὸ καλῶς τὰ ἐκ θυμοῦ οὐκ ἐκ προνοίας κρίνεται· οὐ γὰρ ἄρχει ὁ θυμῷ ποιῶν, ἀλλ' ὁ ὀργίσας. ἔτι δὲ οὐδὲ περὶ τοῦ γενέσθαι ἢ μὴ ἀμφισβητεῖται, ἀλλὰ περὶ τοῦ δικαίου· ἐπὶ φαινομένῃ γὰρ ἀδικίᾳ ἡ ὀργή ἐστιν. οὐ γὰρ ὥσπερ ἐν τοῖς συναλλάγμασι περὶ τοῦ γενέσθαι ἀμφισβητοῦσιν, ὧν ἀνάγκη τὸν ἕτερον εἶναι μοχθηρόν, ἂν μὴ διὰ λήθην αὐτὸ δρῶσιν· ἀλλ' ὁμολογοῦντες περὶ τοῦ πράγματος, περὶ δὲ τοῦ ποτέρως δίκαιον ἀμφισβητοῦσιν (ὁ δ' ἐπιβουλεύσας οὐκ ἀγνοεῖ), ὥστε ὃ μὲν οἴεται ἀδικεῖσθαι, ὃ δ' οὔ. [1136a] ἐὰν δ' ἐκ προαιρέσεως βλάψῃ, ἀδικεῖ· καὶ κατὰ ταῦτ' ἤδη τὰ ἀδικήματα ὁ ἀδικῶν ἄδικος, ὅταν παρὰ τὸ ἀνάλογον ᾖ ἢ παρὰ τὸ ἴσον. ὁμοίως δὲ καὶ δίκαιος, ὅταν προελόμενος δικαιοπραγῇ· δικαιοπραγεῖ δέ, ἂν μόνον ἑκὼν πράττῃ. τῶν δ' ἀκουσίων τὰ μέν ἐστι συγγνωμονικὰ τὰ δ' οὐ συγγνωμονικά. ὅσα μὲν γὰρ μὴ μόνον ἀγνοοῦντες ἀλλὰ καὶ δι' ἄγνοιαν ἁμαρτάνουσι, συγγνωμονικά, ὅσα δὲ μὴ δι' ἄγνοιαν, ἀλλ' ἀγνοοῦντες μὲν διὰ πάθος δὲ μήτε φυσικὸν μήτ' ἀνθρώπινον, οὐ συγγνωμονικά.»

Αν δεν μπορείς, να μεταφέρεις πεζός με το ένα σου χέρι τα τρόφιμα που αγόρασες από τη λαϊκή αγορά ή από το σούπερ μάρκετ τότε κάνεις ανθυγιεινή διατροφή.

Αναγκαιότητα της μέτρησης Χωρίς "Μετρήσεις", η Τεχνολογία είναι ανύπαρκτη, η Επιστήμη ταυτίζεται με την ιδεολογία και το εμπόριο γίνεται ληστεία.

αναρχική κοινωνία αρχών κοινωνία αρχών ή κοινωνία αρχόντων. ή αλλιώς κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης από τη μια και διάκρισης ταξικότιτας και παραγωγή "δούλων" από την. άλλη. παραγωγή ανταγωνιστική, εξάντλησης των πόρων πχ Ελεφαντόδοντο, ή παραγωγή αναπαραγωγής των πόρων πχ αρχαίοι κλαδούχοι και θέατρα. Ή όλοι ή τίποτα στην παγκόσμια κοινωνία που έρχεται ή θα επικρατήσει η Ηθική της δικαιοσύνης ή το χάος της ταξικότητας. ποιος θα κάνει την δουλειά και ποιος θα έχει υπηρέτες!

Άνδρας vs Γυναίκα Οι διαφορές Ανδρός και Γυναικός. Οι γυναίκες ωριμάζουν γρηγορότερα και γερνούν γρηγορότερα Οι γυναίκες πληροφορούνται δια της ακοής ενώ οι άνδρες για της οράσεως Οι γυναίκες ερωτέυονται για 1με 2 χρόνια ενώ οι άνδρες για 1 με 2 μέρες (και οι δύο το ίδιο ως προς την εξασφάλιση της διαιώνισης του είδους).

Άπλωμα ρούχων Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις πολύ καλά μετεωρολογία για να απλώσεις σωστά τα ρούχα. Απλή λογική

Έθνη, Κράτη, Συμμαχίες, Οργανισμοί, Ενώσεις Με το τέλος του φεουδαρχισμού, η Κυριαρχία εκμεταλλευόμενη και τις νέες τεχνολογίες, ανακαλύψεις, ιδεολογίες κατασκεύασε για δικό της λογαριασμό και μόνο τα νέα εξουσιαστικά της εργαλεία• τα έθνη, τα κράτη, τις συμμαχίες, τους οργανισμούς, τις ενώσεις κρατών και λοιπά παρεμφερή• γιατί έτσι εξυπηρετούνταν καλύτερα τα εξουσιαστικά της συμφέροντα.

Έλλειψη πόνου Η ορθή κίνηση (γυμναστική) σου εξασφαλίζει την έλλειψη σωματικού πόνου και η ορθή σκέψη () σου εξασφαλίζει την έλλειψη ψυχικού πόνου.

Έλληνες: Ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται 6 χιλιάδες χρόνια τώρα! Από το Τρωικό Πόλεμο μέχρι σήμερα

Έξω απ το σπίτι Το Ποίημα "έξω απ το σπίτι" με προβλημάτισε πολύ και έψαξα να βρω να καταλάβω τι εννοεί ο ποιητής. Έξω απ το σπίτι Έξω απ το αμάξι Μακριά απ το κάθισμα... ..είναι το πλήρες πακέτο του ηθικού προστάγματος που εξασφαλίζει στον άνθρωπο την πλατφόρμα της σωστής κοινωνικής και πολιτικής τοποθέτησης

Έξω τα σνακάδικα από τη διατροφή μας. Τυροπιτάδικα Χαμπουρκεράδικα Σουβλατζίδικα Πιτσαρίες

Έρως ανίκατε μάχαν Όλες οι ερωτικές σχέσεις είναι σχέσεις εξουσίας και όσο πιο μεγάλη και καλά κρυμμένη είναι εξουσιαστική διάσταση της σχέσης τόσο μεγαλύτερος είναι ο εν λόγω έρωτας Η μοίρα του ερωτευμένου είναι να υποστηρίζει 24 ώρες το εικοσιτετράωρο τις ιδέες του εραστή του και να ικανοποιεί τις ανάγκες του. Δεν πληρώνω τίποτα για τον Έρωτα, μην τον μπερδεύετε με τη πορνεία. Δεν αποσκοπώ τίποτα απ τον έρωτα, μην τον μπερδεύετε με την δουλεία. Δεν πληγώνουν οι έρωτες, μη τους μπερδεύετε με το σαδομαζοχισμό αυτό είναι κοινωνικό φαινόμενο. Έρως και εξουσία Την ιδεολογία του "μοναδικού μεγάλου έρωτα" στη ζωή του κάθε ανθρώπου την προωθεί η εκάστοτε εξουσία για τους εξής τρεις λόγους: 1ον Η ελπίδα σε μια ουτοπία-αυταπάτη (αυτό είναι το ιδεολόγημα), προετοιμάζει το άτομο σε μια πλατφόρμα σκέψης, τέτοια που η αποδοχή της εξουσίας να είναι στατιστικώς βεβαία. Μαθαίνει ο εγκέφαλος με αυτή την πλατφόρμα λογικής να σκέπτεται με τέτοιο τρόπο που αφήνει να αποδέχεται την αδικία και την υποτέλεια για κάτι που στο μέλλον θα συμβεί (Δικαιοσύνη), δηλαδή μαθαίνει σκέπτεται με άκαμπτες-δογματικές, μη ελέγξιμες από τον ίδιο παραμέτρους. 2ο τα προβλήματα που δημιουργούνται στα ζευγάρια λόγω αυτής της πίστης (όπως και της όποιας παρόμοιας) δημιουργούν χιλιάδες προβλήματα στο ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, κάτι το οποίο είναι το βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας. 3ο Η σχέση θα ισορροπήσει στο επίπεδο του χειρότερου. σε όποιο θέμα-τομέα παρατήρησης (στατιστική αλήθεια ). Πχ στο πόσο γυμνάζεται κάθε μέλος, μετά από λίγο καιρό και οι δύο θα γυμνάζονται τόσο όσο γυμναζόταν αυτός με την λιγότερη γυμναστική. Ή αν ο ένας καπνίζει σε λίγο θα καπνίζει και ο άλλος κοκ. κάτι που ή εξουσία το επιδιώκει. Έρως και εξουσία Έρως, ερωτώ, μαθαίνω: είναι έννοιες ταυτόσημες και αλληλοσυμπληρούμενες. Άνθρωπος με ικανοποιημένο το ερωτικό του ένστικτο δεν προσκυνά καμιά εξουσία. Η κάθε εξουσία πρωταρχικώς ενδιαφέρεται για τον πλήρη έλεγχο της παιδείας. Μέσω αυτής διαμορφώνει τήν ιδεολογία της επόμενης γενιάς, απαραίτητος όρος για την αναπαραγωγή και διατήρησή της. Ο έρωτας είναι εξ ορισμού απελευθερωτική διαδικασία και για τούτο οι εξουσίες ενδιαφέρονται πολύ σοβαρά για αυτόν. Ενδιαφέρονται για την απαγόρευση του ή τον με όποιον τρόπο έλεγχό ή διαστρέβλωση του. Ιστορικά άλλες εξουσίες τον απαγορεύουν παντελώς, άλλες τον χειρίζονται μέ άλλες μεθόδους, ώστε να αποκλείουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τους υπηκόους τους από τον ελεύθερο και απελευθερωτικό έρωτα για προφανείς λόγους. Σήμερα η εποχή της νεοτερικότητας διατηρώντας και όλα τα προηγούμενα αυταρχικά συστήματα κατά του έρωτος (ηθική, αμαρτία, φόβος του AIDS κλπ), παράγει την δική της ιδεολογία μέσω της παιδείας διδάσκοντας τους νέους δήθεν "σεξουαλική διαπαιδαγώγηση" όπου τους μαθαίνει ουσιαστικά πως να αναπτύσσουν σχέσεις έντασης και υπερκατανάλωσης (φεμινιστικές ανοησίες, σύμφωνα συμβίωσης, γάμος, ομοφυλοφιλίες, πορνογραφία, πορνοβοσκία, πορνεία κλπ), με δικούς της θεσμούς και σκοπό το κέρδος των εταιρειών οι οποίες θα διαχειρίζονται τα προβλήματα που θα τους δημιουργούν οι θεσμοί που τους διδάσκουν και τους προωθούν. Ομοίως διδάσκουν στους νέους αντί για γυμναστική τον αθλητισμό και όλα τα παρόμοια ατέρμονα προϊόντα της παγκοσμιοποίησης. Η διδασκαλία του παραλόγου, από τα παραμύθια της γιαγιάς στην εγκατάλειψη των μύθων του Αισώπου. Εκπαίδευση, έρως, μέσα μαζικής. Ο ρόλος του κράτους της εκκλησίας της εταιρείας στην ιστορική διαμόρφωση της αντιμετώπισης του έρωτα. Έρωτας και εξουσία Η εξουσία εκμεταλλεύεται τον έρωτα δημιουργώντας (και προτρέποντας προς αυτό, με όλες τις τρέχουσες ηθικές) τα "εξουσιαστικά δίπολα", δηλαδή τα ζευγάρια, τα αντρόγυνα, τα με τα των "συμφώνων συμβίωσης", κλπ. Γιατί συμβαίνει αυτό? Στα ζευγάρια η κάθε σχέση μετεξελίσεται σε εξουσιαστική, όσο καλή πρόθεση και αν έχουν τα μέλη. Γιατί ο πυρήνας της ύπαρξης στηρίζεται στην εξουσία. Η εκάστοτε Κυριαρχία το έχει δει αυτό στη πράξη και το προωθεί ζευγάρια ανδρόγυνα συμβίωση όλα τα προωθεί και τα στηρίζει. Αργότερα όλοι αυτοί της το ανταποδίδουν με το να υπομένουν ή να ασκούν εξουσία, αν είναι αντίστοιχα ο κατσπιεζόμενος ή όχι στο ζευγάρι.

Έρως και θρησκεία Ο έρωτας και η θρησκεία, επειδή καλύπτουν βαθιές ψυχικές ανάγκες, θα έπρεπε να αποτελούν αυστηρά "προσωπικά δεδομένα" τα οποία σε καμία περίπτωση δεν συζητούνται και δεν κοινοποιούνται δημόσια.

Όλα αλλάζουν γύρω μας και όλα τα ίδια μένουν Την ποιητική αυτή φράση θα την δεχτώ μόνη με μία προσθήκη Εάν προσθέσουμε στο τέλος τη φράση όλα στον κόσμο αλλάζουν Ή μάλλον καλύτερα να το πούμε όλο μαζί ως εξής όλα αλλάζουν γύρω μας και όλα τα ίδια μένουν στο μυαλό των ανθρώπων και στις κοινωνικές τους σχέσεις

Όλη η γη μια φυλακή! Όλη η γη μία φυλακή, όλη η γη μία φυλακή καταναγκαστικών έργων, μία φυλακή που παράγει σκουπίδια. Αιώνες και χιλιετίες χτίζεται αυτή η φυλακή, με απάτες και πολέμους. χτίζεται το οικοδόμημα αυτό της παγκοσμιοποίησης, της φυλακής για την παραγωγή των πυραμίδων των σκουπιδιών και δούλων. Μεγάλη είναι η διαβάθμιση των καταδικασμένων, πολλά είναι τα τμήματα που χωρίζεται αυτή η φυλακή, τα λέμε κράτη ηπείρους και άλλα πολλά, τα παραμύθια με τα οποία γέμισαν τα μυαλά των ανθρώπων, για να φτάσουμε σε αυτό το αριστούργημα/κακούργημα, τα παραμύθια των θρησκειών, τα παραμύθια της ανάπτυξης, τα παραμύθια της δημιουργίας, τα παραμύθια της τέχνης και της τεχνολογίας, οι ψεύτικες υποσχέσεις περί ευδαιμονίας, με τις εξουσιαστικές δομές των ταξικών κοινωνιών οι οποίες τα επέβαλαν μέσω της αυταρχικής εκπαίδευσης και της πλύσης εγκεφάλου των μέσων μαζικής επικοινωνίας.

Όλοι φτωχοί Όλοι είναι φτωχοί και δυστυχισμένοι σε ένα ιεραρχικό και αυταρχικό ανταγωνιστικό κοινωνικό σύστημα. (δεδομένο ότι ο λαός το ανέχεται με την κρυφή επιθυμία του καθενός να ανέβει κοινωνικά!) Ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε το γιατί. Ο αθλητής ο οποίος παίρνει "ντόπα" είναι αυτός ο οποίος διεκδικεί διάκριση, πχ την πρώτη θέση, (αντανάκλαση της κοινωνικής του επιθυμίας να ανέβει!), ο ανταγωνισμός οδηγεί στο απαράδεκτο, το άσχημο, το κακό, το βλαβερό. Έτσι ακριβώς σε μία ταξική κοινωνία ο κάθε άνθρωπος είναι φτωχός γιατί πάντα θέλει να ανέβει στην ιεραρχία της τοξικότητας.

Όροι και προϋποθέσεις της επώνυμης ανακλητής εκπροσώπησης πολιτείας....

Όσο ανακαλύπτω την τεράστια βρωμιά της κοινωνίας τόσο μειώνεται το άγχος θανάτου μου. ο καθένας θέλει να ζήσει γιατί έχει την αυταπάτη ότι είναι όμορφη η κοινωνία του Το μέγεθος της σαπίλας της κοινωνίας που ζούμε είναι άνευ προηγουμένου και ίσως να μη το χωράει ο νους του ανθρώπου όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σε αυτή τη κοινωνία.

Όσο ανεβαίνει διανοητικά ο άνθρωπος Όσο ανεβαίνει διανοητικά άνθρωπος τόσο ανακαλύπτει ότι έχει κάνει πολλά λάθη στην προηγούμενη ζωή του. Αυτό πολλές φορές λειτουργεί ως τροχοπέδη σε ψυχολογικό επίπεδο και δεν αφήνει τον άνθρωπο να φτάσει σε υψηλές διοικητικές κατακτήσεις. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί εύκολα τόση μεγάλη αδικία στην οποία ζούμε σήμερα,και την οποία την έχουμε προκαλέσει εμείς με τις επιλογές μας. Παντού ιεραρχία, παντού διακρίσεις, παντού ανταγωνισμός,παντού αδικία, κλπ. Η κοινωνία δομείται με αυτά τα χαρακτηριστικά ενώ όλοι μιλάνε για ισότητα ισοπολιτεία νομιμότητα κανένας ποτέ δεν παίρνει στα σοβαρά στην πράξη και στους νόμους αυτές τις παραμέτρους. Με την ιδιοκτησία, το ιματζ, την εικόνα, την κοινωνική ισχύ, το χρήμα προσπαθούμε όλοι μας να εξασφαλίσουμε μία καλύτερη θέση στις συμμορίες των αρχόντων, και να αποφύγουμε τις τάξεις των δούλων. ποιο θα ήταν το ηθικό το λογικό το δίκαιον το νόμιμο για το προϊόν που παράγει μία κοινωνία θα ήταν όλοι οι άνθρωποι να εργάζονται για το παραγόμενο συνολικό προϊόν να μοιράζεται εξίσου σε όλους όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει καθότι πίσω από μία οργανωμένη παραγωγή κρύβεται εντέχνως και ιδεοληπτικώς το εκάστοτε υποβόσκων δίπολο "αφέντης-δούλος".

Όσο πιο ανεπτυγμένη είναι μια κοινωνία... ...τόσο περισσότερα υπάρχουν σ αυτήν στρατόπεδα, μπουρδέλα, εστιατόρια, φυλακές, κομμωτήρια και τα συναφή.

Όχλος και απομόνωση Στον όχλο και την απομόνωση βγάζει ο καθένας τον πραγματικό του εαυτό

Ύμνος στην λιτότητα Δυο χιτώνες είν πολλοί. άχρηστοι και περιττοί, φέρνουνε πολλούς μπελάδες άγχη, βάσανα, ζαλάδες Για να χαίρεις Λευτεριά θες διάλογο, παρέα, σκέψεις με ανεμελιά, ξάπλα στην αστροφεγγιά Σέβας, Ενοχές και μίση, Όλα πάνε μακριά, όταν πούμε δυνατά, τέρμα πια τα περιττά.

Ύπανδρος Η έκφραση "παντρεμένος άνδρας" είναι αντίφαση και ανοησία λόγω της ετυμολογίας του νοήματος της λέξης παντρεμένος, υπανδρος υπό τον άνδρα και αναφέρεται μόνο στην γυνή, "ύπανδρος γυνή".

Ανέβηκα στον Υμηττό Στον Υμηττό ανέβηκα να τρέξω να σκεφτώ να δω τον κόσμο μας αλλιώς με καθαρό μυαλό Πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν ήτανε αλλιώς αν είχε μόνο τους έρωτες καὶ τις χαρες, χωρις πόνους και βάσανα και άλλες συμφορες

Ανοιχτή επιστολή στον γιο μου Βαγγέλη Αγαπητέ μου υιέ Βαγγέλη χαίρε! Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε προσβάλει! Ούτε το ξυπνητήρι ποτέ να σε ξυπνά... να μην προσβάλλουμε πότε εμείς τον Θεό Ύπνο! Τις δουλειές των 10 λεπτών να τις βάζεις σε χρονικά διαστήματα μιας ώρας και αντιστοίχως. Να διαβάζεις και να τηρείς τα ρητά του παππού σου! Να προσέχεις και την σωματική σου υγεία, δηλαδή διατροφή, ύπνο, γυμναστική αλλά πρωτίστως την ψυχική σου τοιαύτη! Να ερωτεύεσαι μόνο αυτούς που αξίζουν τον έρωτα σου.

Από την Ομάδα στη συμμορία Πως να μην οδηγηθεί το παιδί από την ομάδα στη συμμορία! Ο αθλητισμός και οι ομαδικές δραστηριότητες σήμερα αντί να διδάξουν την συνεργασία και την αποδοτικότητα της ομάδας διδάσκουν τον ανταγωνισμό με την έννοια της συμμορίας.

Από τις πυραμίδες στις χωματερές Η κάθε εξουσία για να διατηρηθεί και να αναπαραχθεί απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εργάζονται Οι υπήκοοι της ο τελικός Αυτός είναι και ο ορισμός της υποταγής και της εξουσίας κάποιος να Εργάζεται για κάποιον άλλον. Οποία ιστορική στιγμή της ιστορίας της ανθρωπότητας και αν μελετήσεις θα παρατηρήσεις δύο πράγματα πρώτον την εξαπάτηση των ανθρώπων μέσω των διαφόρων ιδεολογιών και 2 τον εκβιασμό των ανθρώπων προς εργασίας προς δουλειά ουσιαστικά. Ο φαραώ έφτιαχνε πυραμίδες λέγοντας βλέποντας τους ότι οι θεοί προστάζουν σήμερα δεν το χρωστάω τι πρέπει να δουλεύουμε και τι φτιάχνουμε τις χωματερές στο Μεσαίωνα έβαζαν και προσεύχονταν όλοι είχανε χωματερές διανοητικές και τα λοιπά Η ανάλυση των σκουπιδιών σήμερα τα σκουπίδια είναι η ψυχή του σημερινού συστήματος παραγωγής χωρίς αυτά θα κατέρρεε το σύστημα για να δούμε τι σκουπίδια πετάμε το 80% είναι συσκευασίες χαρτί γυαλί πλαστικό και λοιπά το το 10% είναι προϊόντα που ακόμα δεν έχουν λήξει και θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για πολύ καιρό ακόμα το υπόλοιπο είναι τρόφιμα και υπολείμματα τροφών ένα μικρό ποσοστό 1% είναι η διαφορά

Αρετές και ταξικότητα Όσον η ταξικότητα μίας κοινωνίας αυξάνεται (και στο πλήθος των τάξεων και σε διαφορά της ψαλίδας μεταξύ των), τόσο Πρώτον διαστρεβλώνονται και οι αξίες (ηθικές αισθητικές γνωσιακές ) και οι αρετές (δικαιοσύνης ανδρείας λιτότητας σωφροσύνης κλπ), αφ ενός στο αξιακό σύστημα της και αφ ετέρου στο ατομικό επίπεδο του καθενός. Και δεύτερον τόσο αυξάνονται οι μηχανισμοί καταστολής της κοινωνίας και η ατομική και ομαδική εγκληματικότητα.

Αριθμός και Σχέση Αριθμός αριθμεί αριθμό εξ ορισμού. Αριθμός αριθμεί μέγεθος όταν έχει ορισθεί η μονάδα. Η σχέση δύο μεγεθών μπορεί να είναι σύμμετρη, αλλά συνήθως είναι ασύμμετρη. Τέτοιες ασύμμετρες σχέσεις είναι το π, το ρίζα 2, το e, το i, οι οποίες μπορεί και να σχετίζονται μεταξύ των! Στην απόλυτη ελληνική επιστήμη οι σχέσεις αυτές δεν ήταν αριθμοί!

27 Δὲκ 2021, 9:29:41 μ.μ.

«Πολιτικὴ ἢ οἰκονομία;»
στὴν διαχείριση τῶν σκουπιδιῶν

Τὸ πρῶτο ἀξίωμα:
«Ὅτι παράγεται θὰ γίνει σκουπίδι.
Ἁπλὰ εἶναι θέμα χρόνου».

Ποιό ἐκ τῶν δύο;
ἡ Πολιτικὴ θὰ καθορίζει τὴν οἰκονομία ἢ ἡ οἰκονομία θὰ καθορίζει τὴν πολιτική.

Ἡ διαχείριση τῶν σκουπιδιῶν;
Ἡ παραγωγή τους, ἡ ἀποθήκευση καὶ ἀπόθεσή τους καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ αὐτὰ τὰ σκουπίδια(=προϊόντα), ποιός τὰ καθορίζει;
Ἡ πολιτικὴ ἢ ἡ οἰκονομία;

4 Ὀκτ 2022, 10:27:09 μ.μ.

Οἱ κίνδυνοι (ὑπαρκτοὶ ἢ ἁπλές φοβίες;)

Μαῦρες τρῦπες
Μετεωρῖτες
Κλιματικὴ ἀλλαγὴ
Τρύπα τοῦ Ὄζοντος
Τρομοκρατία
Πόλεμοι
ἡφαίστεια
ἐξωγήινοι
ἰοί, μικρόβια
πυρκαγιὲς δασῶν

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ κίνδυνοι προωθοῦνται ἀπὸ τὶς ἐξουσίες γιά διάφορες πολιτικὲς σκοπιμότητες!

23 Ἰαν 2021, 3:28:42 μ.μ.

Ἀθλητισμὸς ἐναντίον γυμναστικῆς

Ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νὰ γυμνάζεται καθημερινὰ· γιὰ τὴ γυμναστικὴ δὲν ὑπάρχουν ἑορτές, ἀργίες καὶ Κυριακές.

Ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι ἕνας κοινωνικὸς μηχανισμὸς, ὁ ὁποῖος ἔχει σκοπὸ νὰ βοηθήσει (μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους παρόμοιους μηχανισμοὺς), ὥστε νὰ ἀναπαραχθεῖ ἡ ἐξουσία ἡ ὁποία τὸν ἐλέγχει τὸν προωθεῖ καὶ τὸν ἀναπαράγει.

Περισσότερα γιὰ τὸν ἀθλητισμὸ διαβάστε στὴν ἀνάρτηση ποὺ ἔχω κάνει πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια ὅταν εἶχε προκύψει τὸ θέμα μὲ τὸ ντόπινγκ τῶν ἀθλητῶν.

Ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι ἕνας μηχανισμὸς ἀναπαραγωγῆς τῆς ἐξουσίας καὶ δὲν προάγει κανέναν πολίτη, παρὰ μόνο αὐτοὺς ποὺ ἐμπλέκονται στὰ «κυκλώματα» του (ἀθλητὲς, παράγοντες κ.α.).

Τὸ ἰδεολόγημα ὅτι «μᾶς κάνει ὅλους περήφανους» ἐπειδὴ «ὁ τάδε» πῆρε μετάλλιο εἶναι ἕνα ἀνόητο ἰδεολογικὸ κατασκεύασμα, τὸ ὁποῖο δὲν ἐξυπηρετεῖ τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἀποδεχθεῖ ὁ λαὸς ὅλο αὐτὸ τὸ θέατρο, ὅλο αὐτὸ τὸ τηλεπαιχνίδι.

Ὅλοι μας ἔχουμε χρέος νὰ ἀγωνιστοῦμε σθεναρὰ ἐνάντια σὲ αὐτὸ τὸ τηλεπαιχνίδι, ποὺ λέγεται ἀθλητισμός, καὶ νὰ στρέψουμε τὴν δραστηριότητα μας καὶ τὴν παιδεία τῶν παιδιῶν μας πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς γυμναστικῆς καὶ ὄχι τοῦ ἀθλητισμοῦ.

Ἡ σύγχυση ἡ ὁποία ἐσκεμμένως προωθεῖται μεταξὺ τῶν ἐννοιῶν ἀθλοῦμαι καὶ γυμνάζομαι ἐμπεριέχει δόλο καὶ δὲν πρέπει ἕνας ὑγιῶς σκεπτόμενος ἄνθρωπος νὰ πέσει σὲ αὐτὴ τὴν παγίδα.

Ὅλοι μας γνωρίζουμε πολὺ καλὰ, ὅτι ὁ ἀθλητισμὸς προωθεῖ τὴν διαπλοκὴ, τὴν κατάχρηση, τὴν ἀπαξίωση, τὸ ντόπινγκ, τὸν κούφιο ἀνταγωνισμό καὶ ὅλα τὰ κακὰ ποὺ μπορεῖ νὰ ἀναπτύξει ἡ ἐμπορευματοποίηση τῶν ἀγώνων,

28 Ἰαν 2021, 8:47:06 π.μ.

Ἀθλητισμός

Ὁ ἀθλητισμὸς, ὁ πρωταθλητισμὸς, οἱ ἀγῶνες, δὲν ἔχουν καμμιὰ ποιοτικὴ διαφορὰ ἀπὸ τὸ «τσίρκο» καὶ ὅλες τὶς δραστηριότητές τοῦ θεάματος. Γιατί θὰ πρέπει νὰ χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὸ κράτος; Γιατί θὰ πρέπει οἱ φορολογούμενοι νὰ τὸν πληρώνουν; Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἱερεῖς τῶν διαφόρων θρησκειῶν.

Ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι ἕνας μηχανισμὸς ἐξουσίας, ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα χρεώθηκε καὶ μπῆκε στὰ μνημόνια μετὰ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες 2004.

Ἡ μόνη διαφορὰ ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ἀθλητῶν καὶ τῶν ἀκροβατῶν, κλόουν του τσίρκου εἶναι ὅτι οἱ πρῶτοι πληρώνονται ἀπὸ τὸ κράτος, γίνονται λοχαγοὶ-ταγματάρχες καὶ τοὺς πληρώνει μία ζωὴ ὁ ἑλληνικὸς λαός, κάτι τὸ ὁποῖο Λογικὰ εἶναι ἀκατανόητο.

Ἂν κάποιοι ἐπιθυμοῦν νὰ τοὺς πληρώνουν, δὲν ἔχω καμία ἀντίρρηση, ἄς τοὺς πληρώνουν ὅπως πληρώνουν γιὰ νὰ πᾶνε στὸ τσίρκο.

Στὰ σχολεῖα, δημοτικὰ, γυμνάσια καὶ λύκεια ἀκόμα καὶ πανεπιστήμια ἡ γυμναστικὴ ἔχει ἐξαφανιστεῖ καὶ σὰν λέξη καὶ σὰν δράση. Ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν σωματικὴ ἀγωγὴ ὡς λέξη καὶ ἀπὸ τὶς ἀθλητικὲς δραστηριότητες ὡς πράξη.

Ἕνα μεγάλο ποσοστὸ μαθητῶν καὶ μαθητριῶν θέτοντας ὡς στόχο ζωῆς τὴν διάκριση τους σὲ κάποια ἀθλητικὴ δραστηριότητα, στὴν πράξη σταματοῦν νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν μόρφωσή τους, ἡ ὁποία μπαίνει σὲ δεύτερη μοῖρα καὶ ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὸν κούφιο ἀνταγωνισμὸ καὶ τὶς διακρίσεις καὶ ταυτοχρόνως θυσιάζουν καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα σὲ αὐτὸν τὸν βωμό.

Ἡ ἰδεολογικὴ συμμετοχὴ τοῦ ἀθλητισμοῦ στὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τῆς ταξικότητας μιᾶς κοινωνίας εἶναι τεραστία καθότι περνάει ἡ κοινωνικὴ ἀντίληψη ὅτι οἱ ἱκανοὶ σὲ «κάτι» μποροῦν νὰ ἔχουν πλοῦτο καὶ δόξα! καὶ ἔτσι ἀναπαράγουν τὴν κοινωνική ἀποδοχὴ τῶν μεγιστάνων τοῦ πλούτου.

Γιὰ τὰ χιλιάδες παιδιὰ ἀθλητὲς, οἱ ὁποῖοι γιὰ τὸν Ἄλφα ἢ βῆτα λόγο ἔμειναν στὴν ἀναπληρωματικὴ ὁμάδα εἴτε δὲν πέρασαν στοὺς τελικοὺς εἴτε δὲν πῆραν μετάλλιο εἴτε δὲν γίνανε χρυσοῖ πρωταθλητὲς εἴτε δὲν γίνανε Ὀλυμπιακοὶ πρωταθλητὲς ὅλα αὐτὰ τὰ παιδιὰ βρίσκονται σὲ μία πολὺ ἄσχημη ψυχολογικὴ κατάσταση καὶ γίνονται δυστυχισμένοι ἄνθρωποι μὲ τὸ ἀπωθημένο νὰ τοὺς ὁδηγεῖ συνεχῶς στὴ ζωή τους ἢ σὲ ψυχοφάρμακα ἢ καὶ ἄλλες ἀλλότριες λύσεις.

Καὶ ἴσως νὰ σκέφτονται ἀργότερα μὲ ἀπελπισία το ὅτι δὲν βρέθηκε κάποιος νὰ τοὺς παροτρύνει νὰ σπουδάσουν μία ἐπιστήμη παρὰ νὰ ἀσχοληθοῦν ἐπαγγελματικὰ μὲ τὸν ἀθλητισμὸ καὶ νὰ γίνουν οἱ κλόουν τῶν γηπέδων.

Οἱ τραυματισμοὶ τῶν ἀθλητῶν καὶ οἱ ἀρρώστιες ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ ἀτυχήματα καὶ τὶς ὑπερπροσπάθειες ποὺ καταβάλουν γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ στόχου τους εἶναι μία δυσάρεστη κατάσταση γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς ἀθλητὲς, οἱ μόνοι ποὺ κερδίζουν εἶναι οἱ ἀθλίατροι.

Ὁ πληθυσμὸς μιᾶς χώρας χωρίζεται σὲ τρεῖς ὁμάδες: πρῶτον τοὺς ἀθλητὲς, δεύτερον τοὺς παρατρεχάμενους, προπονητὲς, παράγοντες, γονεῖς καὶ λοιπούς, καὶ τρίτον τοὺς πολῖτες ποὺ δὲν ἐμπλέκονται, οἱ ὁποῖοι πληρώνουν μὲ τοὺς φόρους τους τὸν ἀθλητισμό!;

Ὅλοι οἱ παρατρεχάμενοι ὁμοσπονδίες σύλλογοι ἀκαδημίες καὶ λοιπὰ καὶ λοιπὰ, ποὺ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος εἶναι κατακριτέοι καὶ θὰ πρέπει νὰ χρηματοδοτοῦνται μόνο ἀπὸ τοὺς ἐνδιαφερόμενους νὰ ἀγοράσουν τὸ προϊὸν ποὺ παράγουν, π.χ. εἰσιτήριο στὸ γήπεδο.

22 Ἰαν 2021, 9:47:06 π.μ.

Ἡ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν

Μία κοινωνία καὶ μία Δημοκρατία ἐκφυλίζεται τόσο ὅσο ἡ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν δὲν ὑφίσταται.

Ὅταν μιὰ ἐξουσία ὑποκαθιστᾶ τὴν ἄλλη, ὅταν π.χ. ἡ βουλὴ καὶ ἡ δικαιοσύνη ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, τότε πραγματικὰ ἔχουμε μεγάλη ἀπώλεια Δημοκρατίας.

29 Ἰουν 2023, 10:14:56 μ.μ.

αἰσθήσεις καὶ συναισθήματα

οἱ αἰσθήσεις καὶ τὰ συναισθήματα λειτουργοῦν μὲ «διαφορικὴ» λογική.

Δηλαδὴ ἀνιχνεύεται ἀρχικὰ ἡ αἰτία (ἡ ὁποία τὸ προκαλεῖ) καὶ ἀπὸ τὴν «μεταβολὴ τοῦ μεγέθους» της (τῆς ἀνιχνευομένης αἰτίας), προκαλεῖται τὸ ἀντίστοιχο συναίσθημα, ὄχι ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς πληρότητος «αὐτὸ καθ' ἑαυτὸ», ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πόσο μεταβάλλεται στὸ χρόνο.

Παράδειγμα:
τὸ αἴσθημα τῆς ἐπιθυμίας γιὰ «οὔρηση», δὲν προκαλεῖται ἀπὸ τὴν μέτρηση τῆς «πληρότητας τῆς οὐροδόχου κύστης» αὐτῆς καθ' αὐτῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ρυθμὸ μεταβολῆς (αὔξησης στὴν προκειμένη περίπτωση) αὐτῆς τῆς πληρότητας. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ πολλὲς φορὲς μὲ μικρὴ πληρότητα, αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀναβάλλουμε τὴν ἐκπλήρωση χωρίς πρόβλημα· ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν ὅσο εἴμαστε μακρυὰ ἀπὸ τὸ ὅριο τῆς χωρητικότητας τῆς οὐροδόχου κύστης.

Δεύτερο παράδειγμα:
Τὸ αἴσθημα «πένθους» ἀπὸ τὴν ἀπώλεια προσφιλοῦς, εἶναι περισσότερο ἢ λιγότερο ἔντονο ἀναλόγως μὲ τον ρυθμὸ μεταβολῆς τῆς πληροφορίας, γιὰ αὐτὸ λέμε «νὰ τοῦ τὸ πεῖς μὲ τρόπο».

Τρίτο παράδειγμα:
Ἄν δεῖς γιὰ πρώτη φορὰ ἕνα «πανέμορφο τοπίο», ἡ αἰσθήση εὐχαρίστησης ποὺ νοιώθεις εἶναι πολὺ μεγάλη, ὅμως μετὰ ἀπὸ καιρὸ μένοντας καὶ βλέποντάς το συνέχεια ἡ αἰσθήση εὐχαρίστησης μειώνεται. Ἰσχύει κι ἐδῶ ὁ ἴδιος νόμος.

Ἔτσι λειτουργοῦν ὅλα τὰ αἰσθήματα καὶ οἱ αἰσθήσεις μὲ «διαφορικὴ» λογική.

4 Ἰουλ 2023, 2:38:47 μ.μ.

ἁπλὴ καὶ ἐνισχυμένη ἀναλογική

ἡ ἀναλογικὴ εἶναι μία καὶ δὲν χρειάζεται τὸ «ἁπλὴ» αὐτὸ εἶναι πλεονασμὸς καὶ ὑπόπτων ἐφεύρημα.

ἡ «ἐνισχυμένη ἀναλογικὴ» ἔχει ἄπειρες διαβαθμίσεις καὶ ὅσο πιὸ ἐνισχυμένη εἶναι τόσο πλησιάζουμε πρὸς τὰ ἀπαράδεκτα καθεστῶτα.

αὐτὰ γιὰ τὴν ἀντιπροσωπευτικὴ δημοκρατία.

τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴ δημοκρατία. δημοκρατία εἶναι μία καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ.

γιὰ νὰ ἔχουμε δημοκρατία θὰ πρέπει νὰ ἔχουνε ὅλοι οἱ πολῖτες ἄμεση πρόσβαση καὶ στὶς τρεῖς διαστάσεις τοῦ πολιτικοῦ γίγνεσθαι δηλαδή

τὶ θὰ παραχθεῖ
ποιός θὰ τὸ παράξει καί
πῶς θὰ μοιραστεῖ

Μὲ λόγο καὶ δράση καὶ στὰ τρία!
καὶ μὲ πλήρη κατάργηση τῆς δουλείας!

ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ αὐτὸ ἐὰν δὲν πᾶμε στὴν ἄμεση διαδικτυακὴ Δημοκρατία εἶναι ἡ ψῆφος νὰ εἶναι ἐπώνυμη καὶ νὰ ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἀνάκλησης, ἐὰν ὁ ἐκπρόσωπος σου δὲν τηρεῖ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὶς ὁποῖες τον ὥρισες.

στὸ πλαίσιο τῆς ἰδεολογίας τῆς «νεωτερικότητας», ἔχουν πείσει τὸ μεγάλο ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ, ὅτι εἶναι σωστὸ καὶ ἔτσι πρέπει νὰ λειτουργεῖ μία χώρα πολιτικά. δηλαδὴ τὸν ἔχουν πείσει, ὅτι ἔτσι λέει ἡ ἐπιστήμη τῆς πολιτικῆς, ἔτσι λένε οἱ ἔρευνες, καὶ ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι τὸ πολιτικὰ ὀρθό! Κατάργηση κάθε ἔννοιας Δημοκρατίας

5 Ἰουλ 2021, 4:06:13 μ.μ.

Ἀριστοτέλης:
διαλεκτικὸς λόγος καὶ Δημοκρατία

Μελετῶντας τὸ ὄργανο Ἀριστοτέλους γίνεται φανερὴ ἡ θέση του γιὰ τὴν διάκριση μεταξὺ «διαλεκτικοῦ» καὶ «ἐπιστημονικοῦ» (διδακτικοῦ) λόγου, ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος ἀκολουθεῖ τὶς δικές του ἀρχὲς γιὰ τὴν παραγωγὴ ἀληθῶν προτάσεων καὶ γενικότερα τὴν παραγωγὴ τῆς ἀλήθειας ξεκινῶντας ἀπὸ «ἀληθῆ καὶ πρῶτα».

Ὁ διαλεκτικὸς λόγος πρέπει νὰ διακρίνεται σαφῶς ἀπὸ τὸν ἐπιστημονικὸ (ἢ διδακτικὸ ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Ἀριστοτέλης), ὁ ὅποιος (ἐπιστημονικός) δὲν ἀμφισβητῆται ποτὲ ἀπὸ τὸν ἀποδέκτη.

Ἀντιθέτως ὁ «διαλεκτικὸς λόγος» ποὺ εἶναι ὁ κοινωνικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον μπορεῖ ὁ καθένας νὰ ἔχει ἄποψη θέση καὶ νὰ διατυπώνει τὴν γνώμη του.

Ἐδῶ ξεκινάει τὸ μεγαλεῖο τῆς δημοκρατίας.
Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ εἶναι ἐπιστήμονας κάποιος γιὰ νὰ ἔχει λόγο γιὰ τὴν πολιτικὴ, τὴν δικαιοσύνη, τὴν οἰκονομία καὶ ὅλα τὰ ἐρωτήματα τὰ διαλεκτικὰ (ὄχι ἐπιστημονικὰ).

Ἡ διάκριση σὲ ὅλο τὸ ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλη, αὐτῶν τῶν εἰδῶν τοῦ λόγου, εἶναι πανταχοῦ παροῦσα.
Εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ὁ διαλεκτικὸς λόγος, ὁ λόγος ποὺ ἀναφέρεται στὰ κοινωνικὰ (δίκαιο, οἰκονομία, πολιτικὴ) καὶ φιλοσοφικὰ (ἀναζήτηση τοῦ ψευδοῦς) ζητήματα, καὶ εἶναι τελείως διαφορετικὸς ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ λόγος δηλαδὴ ὁ ὁποῖος δὲν ἐπιδέχεται καμία ἀμφισβήτηση καὶ εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ «ἀληθής».

Ἡ διάκριση αὐτὴ δὲν θὰ εἶχε καμία ἀξία ἐὰν δὲν ὁδηγοῦσε μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ μία πολὺ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου Δημοκρατία.

Ὁ κάθε «πολίτης» μπορεῖ νὰ ἔχει λόγο διαλεκτικὸ, ἀσχέτως τῆς ἐπιστημονικῆς του κατάρτισης.
«Τῶν γὰρ κοινωνοῦντα λόγων ψέγειν λόγους»

9 Νοε 2021, 9:35:12 π.μ.

Ἀριστοτέλης, Σωκράτης, ἰδέα.

Ἐδῶ ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς λέει τὶ ὑποστηρίζει ὁ Σωκράτη καὶ τὴν «ἰδέα»!

«Σωκράτους δὲ περὶ μὲν τὰ ἠθικὰ πραγματευομένου περὶ δὲ τῆς ὅλης φύσεως οὐθέν, ἐν μέντοι τούτοις τὸ καθόλου ζητοῦντος καὶ περὶ ὁρισμῶν ἐπιστήσαντος πρώτου τὴν διάνοιαν, ἐκεῖνον ἀποδεξάμενος διὰ τὸ τοιοῦτον ὑπέλαβεν ὡς περὶ ἑτέρων τοῦτο γιγνόμενον καὶ οὐ τῶν αἰσθητῶν· ἀδύνατον γὰρ εἶναι τὸν κοινὸν ὅρον τῶν αἰσθητῶν τινός, ἀεὶ γὲ μεταβαλλόντων. οὗτος οὖν τὰ μὲν τοιαῦτα τῶν ὄντων ἰδέας προσηγόρευσε, τὰ δ᾿ αἰσθητὰ παρὰ ταῦτα καὶ κατὰ ταῦτα λέγεσθαι πάντα»
«Μετὰ τὰ Φυσικὰ» 987b,

Νὰ τὸ ποῦμε μὲ δικά μας λόγια.
Ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς λέει ὅτι ὁ Σωκράτης δὲν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιὰ τὰ θέματα τῆς φύσης, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει εἶναι τὸ θέμα τῆς κοινωνίας, δηλαδὴ τὸ ἠθικὸ. Καὶ εἶναι ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος ἀσχολήθηκε καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ «ὁρισμὸ» τῆς κάθε ἔννοιας, τοῦ κάθε ὀνόματος.
Καὶ καθότι τὰ πράγματα τὰ φυσικὰ συνεχῶς ἀλλάζουν οἱ παραστάσεις ὅλες ποὺ ἔχουμε γιὰ αὐτὰ, γιὰ τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ, συμπυκνωμένα σὲ ἕνα νόημα σὲ μία λέξη, αὐτὸ τὸ λέμε ἰδέα, καὶ συνέχεια γιὰ αὐτὸ μιλᾶμε, καὶ συνέχεια μὲ αὐτὸ ἀσχολούμαστε, καὶ λέμε ὅτι ἀσχολούμαστε μὲ τὰ «Φυσικά».

19 Νοε 2023, 10:39:30 π.μ.

Ἀριστοτέλης

«πᾶν ἀγαθὸν πρὸς πᾶν ἂν εἴη συμβλητὸν» Πολιτικὰ 1283a.3

15 Μὰρ 2023, 1:42:59 μ.μ.

βίαιοι θάνατοι καὶ «ἐγκληματικὴ κοινωνικὴ ἀδιαφορία»

Τροχαῖα, ἐργατικά, ἰατρικά, οἰκιακά, μεταφορᾶς, αὐτοκτονίες, ἀνθρωποκτονίες, δολοφονίες, πνιγμοί, δηλητηριάσεις, πτώσεις, σεισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιὲς εἶναι τὰ αἴτια τῶν «βίαιων θανάτων», ποὺ κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα ξεπερνοῦν τὶς 4 χιλιάδες.

Καὶ ὅλοι προέρχονται ἀπὸ «ἐγκληματικὴ κοινωνικὴ ἀδιαφορία».

29 Ἰουλ 2021, 2:41:48 μ.μ.

Γάμος καὶ καταπίεση τῆς γυναίκας

Ἡ Ἐνδοοικογενειακὴ καταπίεση τῆς γυναίκας ἀπὸ τὸν ἄνδρα εἶναι ἡ ἀντίδρασή του ἄντρα στὸ ἀπάνθρωπο καὶ παράλογο θεσμικὸ σύστημα ποὺ τοῦ ἐπεβλήθη, δηλαδὴ τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου.

Καὶ αὐτὸ ἔγινε μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ μπορεῖ ὁ ἄντρας νὰ ἐκτονώνεται καὶ νὰ ἀντέχει ἔτσι τὴν ἐξουσία ποὺ τοῦ ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴν ἄρχουσα τάξη.

27 Δὲκ 2021, 9:22:44 μ.μ.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν τὴν «μόδα»

Οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν τὴ μόδα γιὰ πολλοὺς καὶ ποικίλους λόγους.

Οἱ ἀντιφάσεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας μᾶς δίνουν τὸ σκηνικὸ καὶ τὴν ἀπάντηση σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα:
Γιατί οἱ Ἄνθρωποι Ἀκολουθοῦν τὴ Μόδα...

Πρώτη ἀντίφαση: ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζῶο μιμητικὸ ποὺ προσπαθεῖ νὰ διαφέρει.
Δευτέρα ἀντίφαση: ἡ ζωὴ στηρίζεται στὸν θάνατο ἄλλης ζωῆς.
Τρίτη ἀντίφαση: ὁ κάθε ἕνας θέλει νὰ ἐξουσιάζει ἀλλὰ νὰ μὴν ἐξουσιάζεται.
Τετάρτη ἀντίφαση: ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται πολλὲς ὧρες γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει ἐλεύθερο χρόνο δηλαδὴ νὰ μὴν ἐργάζεται.
Πέμπτη ἀντίφαση: Τόσο καλύτερα ξέρεις νὰ ζεῖς, ὅσο πλησιάζεις στὸ θάνατο.

13 Αὐγ 2022, 11:27:57 μ.μ.

Γνώση καὶ μεσότητα

Ἡ Ἀρετὴ εἶναι πάντα ἀνάμεσα στὰ δύο ἀντίθετα κακά της. Ἡ γνώση, ἡ πληροφόρηση, ἡ ἐπικοινωνία, ὁ ὀρθὸς λόγος, εἶναι τὰ ἐφόδια γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ βρεῖς τὸ μέσον αὐτὸ (τὴν Ἀρετὴ) καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπο καὶ τὴ μέθοδο ποὺ Θὰ ἀκολουθήσεις ἀλλὰ καὶ τὸ νὰ ἐντοπίσεις ἀκριβῶς τὸ σημεῖο τοῦ ἄριστου τὸ ὁποῖο νὰ μὴ γέρνει πρὸς τὴν μία κακία οὔτε πρὸς τὴν ἄλλη.

1 Δὲκ 2021, 6:07:23 μ.μ.

Πολιτισμός

Ὁ πολιτισμὸς τοῦ καθίσματος κάνει τὴν Γυμναστικὴ ἐμπόρευμα.
Ὁ πολιτισμὸς τοῦ καθίσματος δημιούργησε τὴν ἰατρικὴ τοῦ δόγματος «μὴ ὑγιὴς μὴ νεκρός».
Ἡ ἠθικὴ τῆς θρησκείας κάνει τὸν ἔρωτα πορνεία καὶ πορνογραφία.
Τὸ «ἀνεξέλεγκτο» στὴν παραγωγὴ τροφίμων προκαλεῖ τοὺς καρκίνους.
Ἡ ἐμπορευματοποίηση τῆς παιδείας ὀνομάζει (βαφτίζει) τὴν προπαγάνδα καὶ τὴν κατάρτιση ὡς Γνώση, τέχνη, μόρφωση.
Ὁ πολιτισμὸς τοῦ ὑπηκόου καὶ ὄχι τοῦ πολίτη

10 Ἰαν 2023, 5:03:03 μ.μ.

Γυμναστικὴ (ὁρισμός)

Γυμναστικὴ εἷναι ἡ συστηματικὴ προσαρμογὴ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, σὲ ρυθμὸ καὶ συμμετρία τῆς κάθε δυνατῆς κίνησης, μὲ σκοπὸ τὴν πληρότητά του, σὲ κάλλος, δύναμη, ὑγεία κι εὐεξία.

4 Ἰουν 2021, 11:10:09 π.μ.

Γυμναστικὴ, ταξίδια, τέχνη, νόμισμα.

Τὰ τέσσερα ταῦτα ὅταν ἐμπορευματοποιηθοῦν, πρῶτον αὐτοαναιρούνται καὶ δεύτερον καταστρέφουν τὴν κοινωνία.

31 Μὰρ 2021, 9:50:08 π.μ.

Γυμναστικὴ τέχνη παιδεία

ἡ γυμναστικὴ εἶναι μία διαδικασία ἐκπαίδευσης τῶν ἀνθρώπων (καὶ νέων καὶ ἡλικιωμένων), ἀπὸ τοὺς Γυμναστές, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι καὶ ἡ Τέχνη, δηλαδὴ ἡ Ποίηση, μία διαδικασία ἐκπαίδευσης ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀπὸ κάποιους φωτισμένους ἐξ αὐτῶν, ποῦ λέγονται καλλιτέχνες, ποιητές.

1 Ἀπρ 2021, 2:14:30 μ.μ.

Δεδομένα, πληροφορία, δείκτης, εἴδηση.

δείκτης: «Θνησιμότητα» καὶ «θνητότητα»

Δείκτης καλεῖται ὁ λόγος ἐπὶ τοῖς ἑκατὸ κάποιων δεδομένων ποὺ ἔχει ὁριστεῖ καὶ καθιερωθεῖ ἔτσι ἀπὸ μία σύμβαση τῶν μελῶν τῆς ἀντίστοιχης ἐπιστημονικῆς περιοχῆς.

«Θνησιμότητα» καὶ «θνητότητα», δύο ἔννοιες τῆς στατιστικῆς ἰατρικῆς ὁρολογίας, οἱ ὁποῖες εἶναι σαφῶς ὁρισμένες.

Χρησιμοποιοῦνται δε ἀπὸ τοὺς ρήτορες τῆς τηλεόρασης κατὰ τὸ δοκοῦν εἴτε γιατί δὲν ξέρουν, εἴτε γιατί σκοπίμως θέλουν νὰ συσκοτίσουν τὴν ὑπόθεση στὴν ὁποία ἀναφέρονται.

θνησιμότητα μιᾶς «νόσου» ὁρίζεται καὶ ἐννοεῖται τὸ ποσοστὸ τῶν θανάτων ἐπὶ τοῖς ἑκατὸ στὸ σύνολο τοῦ πληθυσμοῦ, σὲ μία συγκεκριμένη περιοχὴ σαφῶς ὁριοθετημένη καὶ σὲ ἕνα χρονικὸ διάστημα ὅμοιος σαφῶς ὁριοθετημένο. Παραδείγματος χάρη ἡ θνησιμότητα τῆς Α ἀσθένειας στὴν Πελοπόννησο τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2018 ἦταν 1,2%

Θνητότητα μιᾶς νόσου σὲ μία περιοχὴ ἀνὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα εἶναι τὸ ποσοστὸ ἐπὶ τοῖς ἑκατὸ τῶν νεκρῶν ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν προσβληθέντων ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀσθένεια. Παραδείγματος χάρη ἡ θνητότητα τῆς ἄλφας ἀσθένειας στὴν Πελοπόννησο τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2018 ἦταν 0,23 %

Γιὰ νὰ καταλάβουμε καλύτερα τὴ διαφορὰ θνητότητας καὶ θνησιμότητας θὰ ἀναφέρω ἕνα συγκεκριμένο παράδειγμα ἀκραίο ἀλλὰ πολὺ ἐνδεικτικὸ καὶ πολὺ πραγματικὸ. ἡ θνητότητα τῆς λύσσας εἶναι 100% γιὰ τὴν περιοχὴ φέτος, ἀλλὰ ἡ θνησιμότητα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀσθένεια εἶναι 0%.

Αὐτὸ τὸ ἀκραῖο παράδειγμα γιὰ νὰ καταλάβουμε καλύτερα ὅτι οἱ δύο αὐτοὶ δεῖκτες εἶναι ἀνεξάρτητοι μεταξύ τους μπορεῖ νὰ ἀνεβαίνει νὰ κατεβαίνει ὁ ἕνας ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἄλλον. Βεβαίως πάντα ἡ θνησιμότητα εἶναι μικρότερη ἀπὸ τὴ θνητότητα.

Τὸ νὰ ὑπολογίσουμε αὐτοὺς τοὺς δύο δεῖκτες σὲ μία νόσο ἢ γιὰ μία νόσο εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ συγκεντρώσουμε τὰ δεδομένα ποὺ θὰ φτιάξουν τὴν πληροφορία αὐτῶν τῶν δεικτῶν, δηλαδὴ εἶναι πολὺ δύσκολο μερικὲς φορὲς νὰ μάθουμε πόσοι νοσοῦν ἀπ' αὐτὴν τὴν ἀσθένεια. Ἐπίσης εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μετρήσουμε πόσοι πεθαίνουν ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀσθένεια.

Ἡ δυσκολία στὴν πρώτη περίπτωση ὀφείλεται στὸ ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ νὰ εἶναι ἀσυμπτωτικοὶ καὶ νὰ μὴν μποροῦν πρακτικὰ νὰ καταγραφοῦν.

Στὴ δεύτερη περίπτωση μπορεῖ κάποιοι νὰ πεθάνουν ἔχοντας αὐτὴ τὴν ἀρρώστια, ἀλλὰ κι ἄλλες ὑποκείμενες, καὶ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ποῦμε ἀπὸ ποιὰ ἀπὸ τὶς δύο πέθαναν.

6 Αὐγ 2021, 8:17:02 μ.μ.

Δεδομένο-πληροφορία-εἴδηση

Δεδομένο λέγεται ὁποιαδήποτε μέτρηση μπορεῖ νὰ καταγραφεῖ ὡς μεμονωμένο συμβὰν, εἴτε εἶναι μέτρηση φυσικοῦ μεγέθους, εἴτε εἶναι μέτρηση κοινωνικοῦ μεγέθους, εἴτε εἶναι μέτρηση διακεκριμένων ποσοτήτων, εἴτε εἶναι μέτρηση στατιστικῶν ποσοτήτων, ἀκόμα καὶ οἱ φυσικὲς σταθερὲς καὶ ὁποιεσδήποτε ἄλλες σταθερές. Παραδείγματος χάρη ἕνα δάσος πῆρε φωτιὰ καὶ κάηκαν 350 στρέμματα

Πληροφορία ὀνομάζεται ἡ ὁποιαδήποτε συσχέτιση μεταξὺ δεδομένων καί συνόλων δεδομένων. Παραδείγματος χάρη ὅτι κάηκε μία περιοχὴ ἕνα δάσος πῆρε φωτιὰ καὶ κάηκε τὸ 10 % τῆς ἐπιφάνειας του, αὐτὸ εἶναι πληροφορία.

Εἴδηση ὀνομάζεται ὁποιαδήποτε πληροφορία ἢ δεδομένο ποὺ θὰ ὁδηγήσουν τὸν ἀποδέκτη σὲ ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου σκέψης ἢ πράξης. Παραδείγματος χάρη ὅτι καίγεται Αὐτὸ τὸ δάσος καὶ ὅτι οἱ ὁδηγοὶ ποὺ κατευθύνονται σὲ αὐτὸν τὸ δρόμο πρέπει νὰ ἀλλάξω κατεύθυνση ἢ ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἔξω βρέχει εἶναι εἴδηση γιὰ νὰ πάρει ὁ ἄλλος ὀμπρέλα.

6 Αὐγ 2021, 8:09:11 μ.μ.

Δημοκρατία καὶ Στοιχεῖα Εὐκλείδου

Ὅπως ἀκριβῶς πῆρε ἡ ἄρχουσα ἰδεολογία τὰ «στοιχεῖα Εὐκλείδου» καὶ τὰ ἔκανε «Γεωμετρία» καὶ στὴ συνέχεια τὰ ἔκανε «μὴ εὐκλείδεια Γεωμετρία», ἔτσι ἀκριβῶς πῆρε τὴν ἔννοια τῆς «Δημοκρατίας», ἡ ὁποία εἶναι μία καὶ ἀδιαπραγμάτευτη (ὅπως ἡ ἔννοια ὑγεία, ἡ ἔννοια ἔγκυος καὶ λοιπὰ) καὶ ἄρχισε νὰ τὴν χωρίζει σὲ εἴδη: ἄμεση δημοκρατία, ἔμμεση δημοκρατία, κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία, Σοβιετική, δημοκρατία Κίνας, Δημοκρατία..., Δημοκρατία..., καὶ τὰ λοιπὰ καὶ τὰ λοιπά.

12 Ἰαν 2021, 6:21:23 π.μ.

Διαβάζοντας τὸ πρωτότυπο κείμενο

Γύρω στὸ 1990, ἀφοῦ εἶχα μελετήσει γιὰ ἀρκετὰ χρόνια «τὰ στοιχεῖα τοῦ Εὐκλείδη» ἀπὸ τὸ μεταφρασμένο καὶ καταπληκτικὸ κείμενο τοῦ Εὐαγγέλου Σταμάτη καὶ μετὰ τὴν ἀνάρτηση ποὺ ἔκανα τοῦ Ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου κειμένου στὸ διαδίκτυο, μοῦ μπῆκε ἡ ἰδέα νὰ ἀρχίσω τὴ μετάφραση τῶν θεωρημάτων τοῦ Εὐκλείδη, σὲ μία πιὸ ἁπλὴ γλῶσσα ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Σταμάτη καὶ ἔτσι ξεκίνησα.
Μετὰ ἀπὸ μερικὰ θεωρήματα κατάλαβα ὅτι μπορῶ νὰ διαβάζω τὸ ἀρχαῖο κείμενο, καὶ νὰ τὸ κατανοῶ ἀπὸ τὸ πρωτότυπο, μὲ τὴν βοήθεια βεβαίως κάποιου λεξικοῦ, νὰ βρίσκω μερικὲς ἄγνωστες λέξεις, εἰδικὰ γιὰ ρήματα.

Αὐτὸ ἦταν τὸ πρῶτο ξεκίνημα, στὴ συνέχεια ἀσχολήθηκα μὲ ἀλλὰ κλασικὰ κείμενα ἀπὸ τὸν Αἴσωπο μέχρι τόν Ἐπίκουρο, καὶ παρατήρησα ὅτι μὲ ἕνα καλὸ λεξικὸ καὶ μὲ μία καλὴ ἀνάλυση τῆς δομῆς τῆς «ἄγνωστης» λέξης ἐννοῶ γραμματικὴ ἀνάλυση γιὰ νὰ βρίσκω τὸν ἀρχικὸ της τύπο, στὸ σημεῖο αὐτὸ μὲ βοήθησε πολὺ τὸ ἐργαλεῖο ποὺ ἔχει φτιάξει τὸ πρόγραμμα Περσέας τοῦ πανεπιστημίου tufts, καθὼς ἐπίσης καὶ γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς λέξης μὲ βοηθάει πολὺ τὸ online λεξικὸ little Scott, σήμερα μετὰ ἀπὸ μία ἀπὸ μία πορεία 30 χρονῶν μὲ αὐτὲς τὶς διαδικασίες ἀνάγνωση καὶ μελέτης τῶν κειμένων βρίσκομαι σὲ ἕνα ἱκανοποιητικὸ ἐπίπεδο ποὺ νὰ μπορῶ νὰ διαβάζω τὸ πρωτότυπο κείμενο πάντα βέβαια μὲ τὴ βοήθεια τῶν γλωσσικῶν αὐτῶν ἐργαλείων.

Μπορῶ νὰ πῶ τώρα μὲ βεβαιότητα ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶμαι νεκρὴ καὶ οὔτε εἶναι ξένη σὲ μᾶς, ἀλλὰ εἶναι μία συνέχεια τῆς δικιᾶς μας γλώσσας καὶ μέσα ἀπὸ τὴν κατανόηση τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς καταλαβαίνω πολὺ καλύτερα τὴ νέα ἑλληνική.

22 Ὀκτ 2022, 10:49:16 π.μ.

διαβάζοντας τὸν Νεχαμά

γνωρίζοντας τόν Ἀλέξανδρο Νεχαμὰ μὲ ἀφορμὴ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου του οἱ ἀρετὲς τῆς αὐθεντικότητας, προβληματίστηκα στὰ ἐξῆς σημεῖα:

πρῶτον ἂν ὁ Σωκράτης ἦταν σοφιστὴς ἢ δὲν ἦταν σοφιστής.

δεύτερον ἡ αὐτοκατηγόρησης ἂν δηλαδὴ μπορεῖ μία δεύτερη οὐσία νὰ κατηγορήσει τὸν ἑαυτό της.

τρίτον ἂν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει διάκριση μεταξύ του εἶναι καὶ τοῦ γίγνεσθαι.

20 Ἀπρ 2021, 8:36:12 μ.μ.

Διαπόμπευση τῶν ὑποδίκων

Ἡ Διαπόμπευση τῶν ὑποδίκων εἶναι ὁ δείκτης τῆς σήψης τῆς κοινωνίας.

Ἄλλοι δεῖκτες ποὺ μᾶς δείχνουν τὸν βαθμὸ σήψης μιᾶς κοινωνίας εἶναι:

Τὸ ποσοστὸ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸν τζόγο, τὶς μαντεῖες, τὴν μόδα καὶ τὴν μὴ ἀποδοχή τῶν αἱρετικῶν θέσεων.

22 Νοε 2021, 2:25:36 μ.μ.

Διάφορα

Τὸ γονιδίωμα εἶναι ἕνα πολὺ ἐξελιγμένο ρολόϊ.

Ὁ Ἄνθρωπος γιὰ ὅτι νομίζει ὅτι ξέρει φτιάχνει «Θεωρίες»,
γιὰ ὅτι δὲν ξέρει φτιάχνει «Θεούς»
καὶ πολλὲς φορὲς ἀντὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ φτιάχνει «Θρησκεία»

Οἱ δύο δρόμοι τῆς Ἄγνοιας.
Ὁ ἕνας εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἡμιμάθειας ποὺ τὸν ἀποκαλοῦμε «Ἐπιστήμη»,
καὶ ὁ ἄλλος ὁ δρόμος τῆς αὐτογνωσίας ποὺ τὸν ἀποκαλοῦμε «Φιλοσοφία».

Τὸ IQ τοῦ καθενὸς εἶναι ὑπεύθυνο γιὰ τὸ «μὲ ποιά πράγματα ἀσχολεῖται»

Ἡ ἀποκλειστικότητα καὶ ἡ ἰδιοκτησία στὸ ἐρωτικὸ πεδίο, δηλ. τοῦ ἐρωτικοῦ συντρόφου, (παλαιότερα μόνο ἀπὸ τὸν ἄντρα πρὸς τὴν γυναῖκα) εἶναι ἡ πρωταρχικὴ αἰτία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἐκπόρνευση τοῦ ἔρωτα καὶ τὴν συνειδησιακὴ ἀνοχὴ τῆς ἐξουσίας.

Ἡ κοινωνία ποὺ τὰ μέλη της τηροῦν τοὺς νόμους χωρὶς τὴν ἀνάγκη δικαστῶν καὶ δικηγόρων, εἶναι ἀπὸ βιολογικῆς σκοπιᾶς ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει, ἀπὸ πολιτικῆς θεώρησης θὰ ὀνομαζόταν «Ἀναρχικὴ Κοινωνία», μὲ «ἀρχὲς» ὡς «ἐξουσιαστικὲς ὀντότητες» καὶ ὄχι «νόμους».

23 Μαΐ 2021, 8:55:21 μ.μ.

Δούλευε Κατανάλωσε

Ὁ λόγος ποὺ τὸ σύστημα τῆς ἐξουσίας θέλει σήμερα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐργάζονται εἶναι γιατί ἔτσι κλέβει τὴν ὑπεραξία περισσότερων ταυτόχρονα θέλει καὶ νὰ ἔχει ἀνέργους γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ μειώνουν τοὺς μισθοὺς καὶ ἔτσι νὰ ἔχει μεγαλύτερη ὑπεραξία.

Ἡ ἐξουσία τῶν χρηματαγορῶν.

3 Νοε 2023, 7:08:31 μ.μ.

Ἐκμετάλλευση καὶ ἐξαθλίωση

Οἱ δύο αὐτὲς ἔννοιες εἶναι ἀδέλφια δίδυμα δηλαδὴ παράγονται ἀπὸ τὴν ἴδια μήτρα τὸ ζωικὸ ἔνστικτο, ἡ δομὴ τοῦ ἀνθρώπου ὅπου θέλει γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ νὰ καταστρέψει τὸ ὁτιδήποτε γύρω του.

Ἐκμετάλλευση κάθε ἄψυχου ὑλικοῦ καὶ ἐξαθλίωση κάθε ἔμψυχου τοιούτου.

1 Ἰαν 1921, 2:00:00 π.μ.

Ἐλαστικὴ Ἠθική

Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Ἠθικὴ εἶναι σταθερὴ ἀκλόνητη μόνιμη καθολικὴ καὶ διαχρονικὴ εἶναι ἰδεολογία.

15 Ὀκτ 2022, 5:10:37 μ.μ.

Ἐναντιότης καὶ ἀντίφαση

Ἡ διάκριση μεταξὺ τῶν ἐναντίων (ἀντιθέτων) προτάσεων καὶ τῶν ἀντιφατικῶν, εἶναι μία πολὺ σημαντικὴ διανοητικὴ διαδικασία γιὰ νὰ ἀποφεύγονται οἱ φαῦλοι διάλογοι. Στὸ κεφάλαιο 10 τῆς πραγματείας «περὶ ἑρμηνείας» ὁ Ἀριστοτέλης ξεκαθαρίζει αὐτὸ τὸ θέμα.

4 Αὐγ 2022, 9:49:33 μ.μ.

Ὁ Ἐξόριστος

Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἔργο μὲ τὸν ὁμώνυμο τίτλο, ποὺ εἴδαμε πρόσφατα ἀπὸ τὴν κινηματογραφικὴ λέσχη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὸ θερινὸ σινεμὰ «Θανάσης Βέγγος» ἔχω νὰ πῶ τὰ ἑξῆς.

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος αἰσθάνεται ὅτι εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντος του, γιὰ ὁποιαδήποτε αἰτία, μετανάστευση, χρῶμα, τάξη, φῦλο, ἐργασία, μόρφωση, ἡλικία, πλοῦτο, περιουσία, κλπ, ἡ σύγκρουση ποὺ ὑπάρχει μέσα του (λόγῳ συνειδητοποιήσης αὐτῆς τῆς διαφορετικότητας) εἶναι σὲ δύο ἐπίπεδα:

στὸ ἕνα αἰσθάνεται ὅτι ἀδικεῖται, καὶ αὐτὸ τὸν ὠθεῖ σὲ μιὰ σειρὰ πράξεων καὶ ψυχικῶν διαθέσεων,
καὶ στὸ ἄλλο δὲν ἀφήνει εὐκαιρία, ὅπου μπορεῖ νὰ ἀδικήσει, καὶ αὐτὸ μὲ στόχο νὰ ἐξισορροπήσει τὸ πρῶτο ἐπίπεδο.

Ἡ ἀξία τοῦ ἔργου ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ ὅλη παρουσίαση τοῦ θέματος ἦταν τέτοια ποὺ νὰ καλύπτει κάθε περίπτωση τοῦ καθενός μας, καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ τὸ ὁποῖο παρουσιάζεται στὸ συγκεκριμένο σενάριο.

Φόβος καὶ πόνος ἀπὸ ὅπου κι ἂν προέρχεται καὶ ὅπου ἀπευθύνονται, ἄνωθεν ἢ κάτωθεν, παρελθὸν ἢ παρὼν καθορίζουν τὴν πράξη μας καὶ τὴ ψυχική μας διάθεση. Καὶ ὅλα αὐτὰ φυσικὰ στὸν ἀντίποδα μιᾶς μὴ ἐξουσιαστικῆς κοινωνίας.

3 Νοε 2023, 7:36:30 μ.μ.

Ἐξουσία καὶ Γλῶσσα

Ἡ γλῶσσα εἶναι σχεδὸν ταυτόσημο μὲ τὴν σκέψη.
Ὅλες οἱ ἐξουσίες ὑποβαθμίζουν τὴν σκέψη.

Μὲ τὶς παραπάνω θέσεις ξεκινῶ νὰ περιγράψω τὸ ἑξῆς φαινόμενο.

Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας μὲ νόμο τοῦ κράτους ἐπεμβαίνει ἡ ἐξουσία στὴ «γλῶσσα» καὶ... καταργεῖ τὴν Τρίτη κλίση, τὸ ἀπαρέμφατο, τὴν δοτικὴ καὶ ἄλλα διάφορα ὑποβαθμίζοντας ἔτσι τὴ σπουδαιότερη καὶ ἱστορικότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου, τὴν «Ἑλληνική γλῶσσα».

Οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἔγινε αὐτὸ (δὲν ἐξετάζω τὶς δικαιολογίες ποὺ ἀκούστηκαν) βρίσκονται σὲ δύο κυρίους ἄξονες.

Ὁ πρῶτος ἄξονας εἶναι ἡ βαθιὰ ἐξουσία ἡ ὁποία θέλει νὰ εἶναι ἡ κοινωνία, κοινωνία ὑποταγμένων ἀτόμων καὶ ὄχι κοινωνία πολιτῶν καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὑποβαθμίζοντας τὴν γλῶσσα ὑποβαθμίζεται ἡ σκέψη καὶ τρόπος ἔκφρασης τῶν πολιτῶν γιατί δὲν πρέπει οἱ ἐξουσιαζόμενοι νὰ σκέπτονται καὶ νὰ ἐκφράζονται σωστὰ βαθιὰ καὶ ἐπίμονα.

Ὁ δεύτερος ἄξονας κινεῖται στὸ ὅτι οἱ διάφοροι λακέδες τῆς ἐξουσίας τοποθετοῦνται σὲ θέσεις κλειδιὰ τῆς ἐξουσιαστικῆς δομῆς καὶ ἐπειδὴ εἶναι ἀμόρφωτοι ἄνθρωποι καὶ δὲν μποροῦν νὰ χρησιμοποιοῦν σωστὰ τὴ γλῶσσα καὶ προκειμένου νὰ ἐξευτελίζονται εἶναι καλύτερα νὰ τὴν ὑποβαθμίσουν τὴν γλῶσσα γιὰ νὰ φαίνεται ὅτι μιλοῦν σωστὰ καὶ ἄρα εἶναι σπουδαῖοι καὶ νὰ δικαιολογοῦν ἔτσι τὴ θέση τους.

31 Αὐγ 2023, 3:09:05 μ.μ.

Ἐξουσία καὶ Ἐγκληματικότητα

Ἡ κάθε ἐξουσία συντηρεῖ, ἀναπτύσσει, μεγεθύνει καὶ δημοσιοποιεῖ τὴν ἐγκληματικότητα γιὰ πολλοὺς λόγους:

Ἐδῶ μερικοὶ ἐξ αὐτῶν:

γιὰ τὴν συσκότιση τοῦ βασικοῦ αἰτίου τῆς ὕπαρξης τῆς πραγματικῆς ἐγκληματικότητας, ποὺ εἶναι ἡ ταξικὴ διάρθρωση τῆς κοινωνίας.
γιὰ τὴν ἀνάπτυξη καὶ συντήρηση τοῦ φόβου τῶν ὑπηκόων.
γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἔτσι τοῦ ΑΕΠ μέσῳ τῆς ἀνάπτυξης τοῦ «security».
γιὰ τὴν δικαιολόγηση τῆς ἀνάπτυξης περαιτέρω τῶν μηχανισμῶν καταστολῆς.
γιατὶ ἔτσι οἱ πολλοὶ θὰ στηρίζουν τὴν ἐξουσία (ὅσο ἡ ἐγκληματικότητα μεγεθύνεται) μὲ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι τοὺς ἐξασφαλίζει τὴν ἀσφάλεια καὶ τοὺς προστατεύει ἀπὸ τοὺς «κακούς».
(βασικὸς ψυχολογικὸς λόγος).

Ἡ μόνη πραγματικὴ ἐγκληματικότητα εἶναι ἡ μετατροπὴ τῆς «πολιτειακῆς ὀργάνωσης» σὲ «ἐξουσία».

4 Μαΐ 2023, 11:12:09 π.μ.

Ἐξουσία καὶ Φόροι

Ἕνα πολὺ σημαντικὸ γιὰ τὴν ἐξουσία «σημεῖο δράσης» εἶναι ἡ ἐπιβολὴ καὶ εἴσπραξη τῶν φόρων.

Τὰ εἴδη καὶ τὸ ὕψος τῶν φόρων, οἱ ὁποῖοι ἀρχικὰ ἔγιναν μὲ τὴν «δῆθεν αἰτιολογία» ὅτι εἶναι ἀπαραίτητοι γιὰ τὴν ἀνακατανομὴ (ἢ πιὸ δίκαιη διανομὴ) τοῦ παραγόμενου προϊόντος, καὶ τὴν παραγωγὴ κοινωνικῶν ἀγαθῶν: ὑγείας, παιδείας, πρόνοιας, ἀσφάλειας καθὼς καὶ κατασκευῆς μεγάλων κοινωφελῶν ἔργων: πλατεῖες, δρόμοι καὶ λοιπῶν παρομοίων.

Τελικὰ κατέληξαν νὰ μὴν ἔχουν καμία σχέση μὲ «αὐτὰ» καὶ νὰ πηγαίνουν κατ' εὐθεῖαν στὶς τσέπες τῶν ἐξουσιαστῶν, ἀποικιοκρατῶν, κυριάρχων καὶ τῶν τσιρακιῶν τους.

Σήμερα ὅλοι οἱ φόροι καθὼς καὶ τὸ ὕψος τῆς τιμῆς τους, ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ πόσο τους ἀνέχονται καὶ πόσο τοὺς ἀντέχουν οἱ φορολογούμενοι.

11 Ἰαν 2022, 11:46:30 π.μ.

Ἔξυπνος ἢ βλᾶκας

Εἶναι ἔξυπνος ἢ βλᾶκας αὐτὸς ποὺ λέει ξέρω ποιό εἶναι τὸ σωστὸ ἀλλὰ θεωρῶ σωστότερο νὰ μὴν τὸ ἀκολουθῶ

12 Ἰουν 2023, 4:23:54 μ.μ.

Οἱ Ἐπαναστάσεις ἢ οἱ μεγάλες στιγμὲς τῆς Ἱστορίας

Οἱ Ἐπαναστάσεις στὴ σκέψη ἢ οἱ μεγάλες στιγμὲς στὴν Ἱστορία τῆς σκέψης

τὸ Πυθαγόρειο θεώρημα
τὰ ἀσύμμετρα μεγέθη
ἡ φιλοσοφία ἢ ἡ καταγγελία τῶν δεισιδαιμονιῶν
ἡ ἀνακάλυψη τῶν φαινομένων συλλογισμῶν
ἡ ρητορικὴ τέχνη
τὸ θέατρο
ἡ δημοκρατία
ἡ Νευτώνεια θεωρία
ὁ ἠλεκτρισμός
ἡ θεωρία τῆς σχετικότητας
ἡ κβαντικὴ θεωρία
ἡ θεωρία τῶν χορδῶν

Οἱ Ἐπαναστάσεις στὴν τεχνολογία ἢ οἱ μεγάλες στιγμὲς στὴν Ἱστορία τῆς τεχνολογίας (ἢ τὸ ἰσοδύναμο του, ποῦ εἶναι οἱ ἐπινοήσεις τῶν ὅπλων)

ἡ ἐπινόηση τοῦ κυλίνδρου
ἡ ἐπινόηση τοῦ ἄξονα καὶ τῆς ἀνάρτησης
ἡ ἐπινόηση τοῦ μετάλλου
ἡ ἐπινόηση τοῦ πλοίου
ἡ ἐπινόηση τοῦ ξίφους, δόρατος, βέλους
ἡ ἐπινόησητοῦ σιφωνίου

2 Ἀπρ 2021, 11:33:08 π.μ.

Ἐπιστημονικὲς δημοσιεύσεις

Τὸ νεκροταφεῖο τῆς γνώσης

26 Ἰαν 2021, 2:27:36 μ.μ.

Ἐπιχειρῶ

Ἐπιχειρῶ ἐπιχείρημα ἐπιχειρηματίας Θὰ προσπαθήσω σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο νὰ ἀναδείξω τὴ διαφορὰ καὶ τὴ σημασία τοῦ ἐπιχειρήματος σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὸ συλλογισμό. θὰ ποῦμε δλδ καὶ τί σημαίνει ἐπιχειρῶ ἀλλὰ καὶ τί διαφέρει τὸ ἐπιχείρημα ἀπὸ τὸν συλλογισμό.

31 Αὐγ 2023, 9:35:12 μ.μ.

Ἔργο τέχνης συνέχεια...

ἡ περιγραφὴ τοῦ φαινομένου ὀφείλει νὰ εἶναι ὅσο πιὸ περιεκτικὴ καὶ περιληπτικὴ γίνεται. ταυτόχρονα πρέπει νὰ περιγράφει τὰ αἴτια καὶ τὶς ἀφορμές του. ὁ τρόπος γραφῆς του πρέπει νὰ εἶναι ἔτσι ὥστε νὰ ἀπευθύνεται σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῶν ἀνθρώπων τῆς κοινωνίας.

9 Φὲβ 2021, 7:13:09 μ.μ.

Ἐτυμηγορία καὶ ἀπόφαση τοῦ δικαστηρίου

Σὲ μία δίκη ὑπάρχει ὁ κατηγορούμενος, οἱ κατήγοροι, καὶ οἱ δικαστές.

Τὸ δικαστήριο πρέπει νὰ δεῖ ὅλη τὴν ὑπόθεση.

Ἡ κατηγορία: «ὁ χ εἶναι ἔνοχος» (κατάφαση)!

Ἐὰν τὸ δικαστήριο κρίνει ὅτι ἡ «κατηγορία» δὲν εἶναι ἀληθὴς ἔχουμε το: «ὁ χ δὲν εἶναι ἔνοχος» (ἀπόφαση)! Ἄρα ἡ κατάφαση (ὁ ἰσχυρισμὸς τῆς κατηγορίας) ἀπὸ τοὺς κατηγόρους ἔρχεται σὲ ἀντίφαση μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου!

Ἐάν τὸ δικαστήριο κρίνει ὅτι εἶναι ἔνοχος, γιὰ «ὅλες ἢ μέρος» τῶν κατηγοριῶν· διότι μπορεῖ ὄχι ὅλες νὰ εἶναι ἀληθεῖς τότε ἔχουμε ἀπὸ τὸ δικαστήριο «τὴν κατηγορία τὴν ἀληθινή», δηλαδὴ τὴν «ἔτυμη», ἄρα τὴν «ἐτυμηγορία» (ἔτυμος + ἀγορεύω) τοῦ δικαστηρίου.

Δέν νοῆται «ἐτυμηγορία» σὲ περίπτωση ἀθώωσης.

Πολλοὶ μπερδεύουν αὐτὲς τὶς δύο ἔννοιες («ἐτυμηγορία», «ἀπόφαση»)!

13 Νοε 2022, 1:50:02 μ.μ.

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἐπιστήμης

Tὸ φαινόμενο «Mpemba»
«Γιατὶ τὸ ζεστὸ νερὸ παγώνει ταχύτερα ἀπὸ τὸ κρύο

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς κυρίαρχης θερμοδυναμικῆς ἀπὸ ἕναν 13χρονο Ἀφρικανὸ μαθητῆ, τον Mpemba τὸ 1963, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ πάρει τὸ φαινόμενο τὸ ὄνομά του καὶ νὰ δικαιωθεῖ τὸ ἀριστοτελικὸ κείμενο ποὺ μέχρι τώρα θεωρεῖτο ἀνακριβές.

Τρία πράγματα εἶναι ἄξια θαυμασμοῦ, πρῶτον τὸ πεῖσμα τοῦ νεαροῦ δεύτερον ἡ ἀλήθεια στὸ ἀριστοτελικὸ κείμενο καὶ τρίτον εἶναι ἡ ἐπὶ 2,5 χιλιετίες ἀπαξίωση τῆς ἀριστοτελικῆς σημειώσεις

Περισσότερα γιὰ τὸ φαινόμενο «Mpemba» ἐδῶ

3 Ἰουν 2023, 6:02:00 μ.μ.

Ἡ ἀνοησία τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης...

...συνέχεια τῶν λοιπῶν παραμυθιῶν, «ἀνοησιῶν» τοῦ παρελθόντος.

ἡ τεχνικὴ νοημοσύνη εἶναι τὸ νέο ἐργαλεῖο τῆς ἐξουσίας μέσῳ τοῦ ὁποίου παράγει στοὺς ὑπηκόους ἕνα δέος.

Νοήμονα ὄντα ὑπάρχουν μόνο στὴ γῆ καὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ὅσα ξέρουμε μέχρι τώρα.

«Νοημοσύνη» ἔχει μόνο τὸ ἀνθρώπινο εἶδος. Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ παράξει ἀνθρώπινη φωνὴ με λογικὴ.

Τὸ νὰ ἀποδίδουν κάποιοι τὴν ποιότητα αὐτὴ (τὴ «Νοημοσύνη») σὲ κάποιες μηχανὲς εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀνοησία ποὺ ἔχει ποτὲ εἰπωθεῖ καὶ προφανῶς κάποια σκοπιμότητα ὑπάρχει.

Αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὀνομάζουν «ἔτσι» κάποιοι εἶναι ἁπλὰ ἡ συνέχιση τῆς πληροφορικῆς καὶ τοῦ διαδικτύου, μὲ τοὺς κβαντικοὺς ἐνδεχόμενους ὑπολογιστές, ὅπου οἱ δυνατότητές τους εἶναι ἀπείρως μεγαλύτερες ἀπὸ τὶς μέχρι τώρα γνωστές.

Στηριζόμενοι στὸ παραπάνω, ἡ παγκόσμια ἐλὶτ προχωράει τὸ ἀφήγημά της γιὰ τὴν «πολιτικὴ ὀρθότητα», ὅτι θὰ μᾶς τὴν ἐπιβάλουν οἱ μηχανὲς αὐτές, οἱ ὁποῖες κατὰ τὴν δική τους θέση σκέπτονται καλύτερα ἀπὸ μᾶς, εἶναι νοήμονες χα χα χα!

Εἶναι τὸ ἱστορικὸ ἀντίστοιχο τῆς μαγείας, ποὺ προωθοῦσαν στὸ μεσαίωνα διάφοροι ἐξουσιαστὲς γιὰ νὰ τρομοκρατήσουν τὸν κόσμο καὶ νὰ τιμωρήσουν τοὺς ἀντιφρονοῦντες.

Τὰ ἀντίστοιχα παραμύθι τῆς ἐξουσίας τοῦ τελευταίου μισοῦ αἰῶνα εἶναι:

ἡ προσελήνωση τοῦ ἀνθρώπου
ἡ πανδημία τοῦ AIDS, ποὺ θὰ πεθαίναμε ὅλοι σὲ 5 χρόνια
τὸ φαινόμενο τῆς ἐρημοποίησης
ἡ τρῦπα του ὄζοντος
ἡ πτώση τῶν δίδυμων πύργων
οἱ τρελὲς ἀγελάδες καὶ τὰ τρελὰ πουλερικά
οἰκονομικὴ κρίση
ἡ πανδημία τοῦ COVID 19
οἱ πόλεμοι καὶ ἡ ἀκρίβεια
ἀπειλὲς ἀπὸ ἐξωγήινους
κλιματικὴ ἀλλαγή
πράσινη ἐνέργεια
τεχνητὴ νοημοσύνη

παράλληλα ἔχουν ἀφήσει νὰ κυκλοφοροῦν στὸ παρασκήνιο οἱ διαφορὲς ἠλιθιότητες, βλακεῖες καὶ σαχλαμάρες τῶν προηγούμενων γενεῶν ὅπως παραδείγματος χάρη

τὰ ζώδια καὶ οἱ μαντικὲς τέχνες
ἡ μαγεία λευκὴ καὶ μαύρη
οἱ θρησκεῖες 3.000 περίπου σὲ ὅλο τὸν κόσμο σήμερα

καὶ γενικά, οἱ ἰδεολογικὲς τοποθετήσεις ποὺ παράγουν φόβο, ψέμα, δέος καὶ ποὺ προϋποθέτουν ἢ καὶ προωθοῦν τὴν κατάταξη τῶν ἀνθρώπων σὲ ἀνώτερους καὶ κατώτερους, σὲ κύριους καὶ δούλους.

Ἐπίσης ὅλα τα παρακάτω:

δεισιδαιμονίες
ἰδεολογήματα
μεταφυσικά
ζώδια καὶ ἀστρολογίες
ἐξωγήινη ζωή
μετὰ θάνατον ζωή
ἰνδοευρωπαϊκὲς ὑποθέσεις
ψυχὴ καὶ ἀθανασία τῆς ψυχῆς
δωδεκάθεον

Καὶ γενικῶς προσέχουμε ὥστε νὰ μὴν ἀκοῦμε τοὺς στρατευμένους ρήτορες καὶ καλλιτέχνες.

6 Ἰουλ 2023, 12:25:13 μ.μ.

Ἡ ἀπαγόρευση τοῦ ἔρωτα

Οἱ λόγοι καὶ τὰ αἴτια γιὰ τὴν ἀπαγόρευση μὲ νόμους κι ἔθιμα τοῦ ἐλεύθερου ἔρωτα σὲ μιά κοινωνία.

Ποιούς λόγους ἔχει μιὰ «ἐξουσία» νὰ περιορίζει συστηματικὰ, ἔν μέρει ἢ ἔν ὅλῳ, τὶς ἐρωτικὲς δραστηριότητες κάποιων;
Ποιά ἐξουσία τὸ κάνει καὶ γιατί;
Πῶς πείθονται κάποιοι ὅτι πρέπει νὰ ἀπέχουν οἰκειοθελῶς;
Ποιὲς οἱ συνέπειες αὐτῆς τῆς ἀπαγόρευσης;
Πῶς συνδέεται τὸ «ἔνστικτο» τῆς κυριαρχίας (κάθε ἄνθρωπος τὸ ἔχει λόγῳ τῆς καταγωγῆς μας ἀπὸ τὰ ζῶα) μὲ τὶς διαστροφὲς τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ σέξ, ὅπως μαζοχισμὸς, σαδισμός, ὑποταγή, ὁμοφυλοφιλία, ὄργια, καὶ λοιπὰ;
Εἶναι μόνο τὰ αὐταρχικὰ καθεστῶτα, οἱ θρησκεῖες καὶ οἱ ταξικὲς κοινωνίες, ποὺ προωθοῦν καὶ ἐπιβάλουν τὴν ἀπαγόρευση τοῦ ἔρωτα;
Ὑπάρχουν καὶ ἰδεολογίες, πέρα ἀπὸ τοὺς ἠθικούς καὶ νομικοὺς κανόνες, οἱ ὁποῖες στηρίζουν αὐτὴν τὴν ἀπαγόρευση;
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὶς αὐταρχικὲς κοινωνίες οἱ «διαστροφὲς» τοῦ ἔρωτα εἶναι πολὺ μεγαλύτερες καὶ σὲ ἔκταση καὶ καὶ σὲ ἔνταση;
Νὰ δεχτοῦμε τὸ φροϋδικὸ ἀξίωμα ὅτι «ὁ πολιτισμὸς εἶναι πηγὴ δυστυχίας»;
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ «πολιτισμὸς» χρειάζεται κάποιοι ἄνθρωποι νὰ ἐργαστοῦν περισσότερο καὶ νὰ μὴν ἔχουν ἐρωτικὲς σχέσεις;
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι παλαιότερα τοὺς δούλους τοὺς εὐνούχιζαν;
Εἶναι ὁ εὐνουχισμένος πιὸ ὑποτακτικὸς;
Θέλουν τοὺς ὑπηκόους τους οἱ διάφορες ἐξουσίες πιὸ ὑποτακτικοὺς;
Εἶναι εἶδος εὐνουχισμοῦ ἡ ὅποια «ἐρωτικὴ ἀπαγόρευση»;

Ἀπαντῶντας σὲ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα ἔχουμε ἀπαντήσει στὸ ἐρώτημα «γιατὶ ἀπαγορεύουν τὸν ἔρωτα;»

6 Αὐγ 2021, 8:01:22 μ.μ.

ἡ ἀποβλάκωση

Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἀποβλάκωσης τῆς μεσαίας τάξης ἔγινε μὲ τὴ μετατροπὴ τῆς ἰδεολογίας τῆς «ἀποταμίευσης καὶ τῶν ἀγαθῶν της» στὴν χυδαία ἰδεολογία τοῦ «παῖξτε σὲ χρηματοπιστωτικὲς ἐπενδύσεις!»

Ὡς γνωστὸν ἡ «μεσαία τάξη» εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία στηρίζει κάθε φορὰ τὸ ἑκάστοτε ἐξουσιαστικὸ σύστημα. Ἡ «μεσαία τάξη» ἐξασφαλίζει τὴ δομὴ γιὰ μιὰ «ἄρχουσα τάξη» ἀπὸ τὴν μία, καὶ τοὺς «ἐξαθλιωμένους ἐργάτες» ἀπὸ τὴν ἄλλη.

Ἡ κυρίαρχη Ἰδεολογία ἑπομένως στοχεύει πάντα στὸ νὰ διαμορφώσει τὴν πρέπουσα κοινὴ γνώμη στὴ μεσαία τάξη· καὶ ὅταν λέμε «μεσαία τάξη», τὴν ἐννοοῦμε μὲ ὅλες τὶς ἐνδεχόμενες διαβαθμίσεις καὶ διαστρωματώσεις της.

Τὸ ὅτι τὰ χαμηλά εἰσοδηματικὰ στρώματα τῆς «μεσαίας τάξης» ἐνδεχομένως νὰ τροφοδοτήσουν τὸ προλεταριᾶτο εἶναι κάτι τὸ ἀναπόφευκτο καὶ ἀναγκαῖο· τὸ πῶς γίνεται αὐτὸ κάθε φορὰ εἶναι ἕνα ἄλλο μεγάλο κεφάλαιο.

Πάντοτε σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις ὅλων τῶν ἐξουσιαστικῶν δομῶν καὶ ὅλων τῶν ἱστορικῶν σχηματισμῶν τὸ κυρίαρχο πολιτικὸ πρόβλημα παραμένει τὸ ἴδιο, δηλαδὴ:

Τί θὰ παραχθεῖ;
Ποιός θὰ τὸ παράξει;
Πῶς θὰ μοιραστεῖ;
Καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος «ἄτομο» μπορεῖ νὰ εἶναι «ἐμπόρευμα» δηλαδή «ὑπηρετικὸ προσωπικὸ», «πόρνη», καὶ ὅλα τὰ παρόμοια;

Οἱ ἐξουσιαστὲς πάντοτε προωθοῦν τὴν ὕπαρξη τῶν ἀρχόντων ἀπὸ τὴ μία καὶ τῶν δούλων ἀπὸ τὴν ἄλλη μὲ μία «μεσαία τάξη» φυσαρμόνικα, ἡ ὁποία στηρίζει αὐτὸ τὸ σύστημα δομικά.

Ἡ ἐλεύθερη Σωκρατικὴ Ἀριστοτελικὴ θέση πάνω σὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα εἶναι πάγια καὶ σαφὴς: κατάργηση τοῦ διπόλου Ἄρχοντας-δοῦλος.

Ἡ θεμελίωση τῆς κοινωνικῆς δομῆς μὲ «ὀργάνωση» καὶ «δικαιοσύνη», ὅπου ὁ καθένας θὰ βρίσκεται στὴν θέση ἐκείνη ὅπου ἔχει τὴν μέγιστη ἀπόδοση μὲ κριτήριο τὶς ἰδιαίτερες ἱκανότητες του (ἡ ἐναλλαγὴ τῶν θέσεων ἐργασίας δὲν ἀποκλείεται), καὶ ὁ ἀποκλεισμὸς τοῦ διπόλου «Ἄρχοντας-δοῦλος»,εἶναι «ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ» γιὰ μιὰ ἀνθρώπινη πολιτεία.

Ὁ ρόλος τῶν κοινωνικῶν μηχανισμῶν ἐξουσίας.

ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὴν θρησκεία ὡς κοινωνικὸ θεσμό. Οἱ ἔννοιες θεὸς, θεϊκὸς, ἔνθεος, δαίμων, εὐδαιμονία, δεισιδαιμονία, πίστις, λατρεία καὶ τὰ παρόμοια, εἶχαν ἀρχικὰ «κοινωνικὴ διάσταση» καὶ ἔπαιξαν τὸν «ρόλο» τους ὅταν πρωτο-χρησιμοποιήθηκαν αὐτὲς οἱ ἔννοιες. Οἱ ἔννοιες αὐτὲς στὴν ἀρχική τους χρήση βοηθοῦσαν τὸν κάθε ἄνθρωπο νὰ προσαρμοστεῖ καλύτερα στὴν κοινωνικὴ του θέση. Δὲν εἶχαν καμία σχέση μὲ «μεταφυσικὴ» καὶ «ὑπερφυσικὴ» διάσταση, τὴν ὁποία τοὺς ἔδωσαν ἀργότερα οἱ μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες.

Μετατόπισαν λοιπὸν τὸ νόημα αὐτῶν τῶν ὀνομάτων σ’ ἕνα ἄλλο τὸ ὁποῖο εἶχε στοιχεῖα παρανοϊκῆς, μεταφυσικῆς καὶ ὑπερφυσικῆς ὀντότητας. Αὐτὸ βόλευε πάρα πολὺ τὴν ἑκάστοτε ἐξουσία ὥστε νὰ ἐνισχύσει τὸν φόβο στὶς ἀνθρώπινες μᾶζες (γιατί περὶ μαζῶν πρόκειται), μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς παρανοϊκὲς μεταφυσικὲς ἔννοιες.

Τὰ τρία θεμελιώδη θέματα γιὰ τὴν ἀποβλάκωση στὸ ἀτομικὸ ἐπίπεδο:

προωθοῦνται μὲ τεράστια ἔνταση ἀπὸ τὴν κάθε ἐξουσία

Ἐνοχὲς ἀπὸ τὸ παρελθόν
ὑποχρεώσεις γιὰ τὸ παρόν
καὶ φοβίες γιὰ τὸ μέλλον.

Ἀντίστοιχα στὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα (ὡς πρὸς τοὺς τρεῖς χρόνους):

Τὰ παραμύθια (παρελθόν)
τὰ παιχνίδια (παρόν)
καὶ ἡ ἐκπαίδευση (μέλλον)

Τὸ Σύστημα φροντίζει ὥστε ἡ ἀποβλάκωση νὰ κλιμακώνεται ὡς ἑξῆς:
Ὅσο σὲ ὑψηλότερα ἀξιώματα βρίσκεται κάποιος τόσο μεγαλύτερη ἀποβλάκωση πρέπει νὰ ἔχει!

Πάντοτε παραμένει ἐνεργὸ καὶ κυρίαρχο τὸ «πολιτικὸ ζήτημα» ποὺ συνοψίζεται στὶς φράσεις:

τί παράγουμε;
Ποιός τὸ ἀποφασίζει;
ποιός τὸ παράγει;
πῶς μοιράζεται τὸ παραγόμενο προϊόν;
πάντοτε δὲ μὲ τὸ ἀνοιχτὸ ἐρώτημα: Πῶς θὰ ἀποφύγουμε νὰ ἔχουμε τὸν ἄνθρωπο προϊόν; (πορνεία, ὑπηρέτης καὶ λοιπὲς ὑπηρεσίες).

Ὁ ἀθλητισμός καὶ ἡ ἀποβλάκωση

Εἶναι πολὺ ὕπουλο καὶ πάρα πολὺ πρόστυχο αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάνει ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία ποὺ παράγει καὶ προωθεῖ «τὸ ὡραῖον τοῦ ἀθλητισμοῦ». Ἡ κοινωνία τοῦ ἀνταγωνισμοῦ καὶ τῆς ταξικῆς δομῆς, τοῦ αὐταρχισμοῦ καὶ τῆς παραγωγῆς δούλων γιὰ τὴν ἄρχουσα τάξη, αὐτὴ ἡ κοινωνία παράγει καὶ προωθεῖ τὸν πρωταθλητισμὸ, γιατί θέλει ἔτσι νὰ ἀποδεχτοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτὴ τὴν ἀπάνθρωπη κοινωνικὴ δομὴ καὶ νὰ δεχτοῦν ὅτι αὐτὸ μπορεῖ νὰ εἶναι μία φυσικὴ ἐξέλιξη τῆς ἀξίας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς κατάταξης τοὺς στὴν ταξικὴ δομή.

Αὐτὸ ποὺ λένε μερικοὶ «ναὶ στὸν ἀθλητισμὸ ὄχι στὸν πρωταθλητισμὸ» εἶναι γιὰ νὰ μὴν τοὺς χαρακτηρίσω ἠλίθιους, εἶναι τοὐλάχιστον ἀγράμματοι, ἀδαεῖς καὶ βλᾶκες διότι ὁ ἀθλητισμὸς ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι πρωταθλητισμὸς, δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ ἀθλητισμὸς καὶ κάποιος νὰ ἀσκεῖ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα μὲ σκοπὸ νὰ βγεῖ δεύτερος ἢ καὶ τελευταῖος. Ἄρα ἀθλητισμὸς καὶ πρωταθλητισμὸς εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες δὲν μπορεῖ νὰ τὶς διακρίνουμε καὶ ἑπομένως εἶναι ἀνοησία νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ ὀνομάζουμε κάτι πρωταθλητισμὸ εἶναι ἁπλὰ ἡ ἔκφραση τοῦ ἀθλητισμοῦ στὴν ἀκραία της μορφὴ ὁ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς θὰ βγεῖ πρῶτος, γιατί αὐτὸ θὰ πεῖ ἀθλητισμὸς, ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε καὶ νὰ διακρίνουμε εἶναι νὰ διακρίνουμε τὸν ἀθλητισμὸ ἀπὸ τὴν γυμναστικὴ λέμε ὄχι στὸν ἀθλητισμὸ ἑπομένως καὶ σὲ κάθε πρωταθλητισμὸ καὶ ναὶ στὴ γυμναστική.

Ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι μία διαστροφὴ τῆς γυμναστικῆς καὶ εἶναι φανερὸν πῶς βοηθάει τὴν ἀποβλάκωση.
Παράδειγμα λανθασμένου συλλογισμοῦ κοινῆς γνώμης
Η γυμναστικὴ εἶναι καλό
ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι γυμναστικὴ
ἄρα ὁ ἀθλητισμὸς εἶναι καλὸ

τὸ λάθος βρίσκεται στὴν δεύτερη προκείμενη

Ἡ Φιλοσοφία καὶ ἡ ἀποβλάκωση

Τὸ μεγάλο ἀξίωμα τῆς φιλοσοφίας εἶναι ὅτι ἡ φιλοσοφία παράγεται καὶ δυναμώνει ὅσο μία κοινωνία γίνεται πιὸ δημοκρατικὴ μὲ πολὺ ὑψηλὰ ἐπίπεδα δικαιοσύνης καὶ εὐδαιμονίας, ὅσο ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ, ἡ κοινωνία προχωράει πρὸς μία αὐταρχικὴ καὶ ἄδικη ἐκδοχὴ μὲ ἐξουσία βάρβαρη, τότε ἡ φιλοσοφία μετατοπίζεται σὲ θεολογία, ἡ ἐπιστήμη σὲ παραλογισμὸ καὶ ἡ τέχνη σὲ ἀκαταλαβίστικα ἱερογλυφικὰ σχήματα.

Τὸ παραπάνω ἀξίωμα τὸ διατύπωσα ὅταν μελέτησα τὴν ἱστορία καὶ τὰ γραπτὰ αὐτοῦ τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ ἀλλάξει τὴν θρησκεία τῆς αὐτοκρατορίας. πολλοὶ μπερδεύονται καὶ ὁμιλοῦν γιὰ ἐστεμμένο φιλόσοφος αὐτὸ εἶναι λάθος θὰ ἔπρεπε νὰ μιλοῦν γιὰ ἐστεμμένο ἱερέα.

Ἡ φιλοσοφία γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ χρειάζεται «δημοκρατία» καὶ «ἐλευθερία λόγου» δὲν εἶναι δυνατὸν σὲ αὐταρχικὰ καθεστῶτα νὰ ἔχουμε λόγο καὶ φιλοσοφία. Ἔχουμε μόνο διαλογισμὸ καὶ μυστήρια τὰ ὁποῖα ὁδηγοῦν σὲ περίεργες θεολογίες καὶ Θεολόγο-φιλοσοφίες μετεμψύχωσης καὶ ἀθανασίες τῆς ψυχῆς καὶ διάφορες ἄλλες βλακεῖες καὶ κουραφέξαλα.

Φανερὸ πῶς γίνεται ἡ ἀποβλάκωση τῆς μεσαίας (καὶ ὄχι μόνο) τάξης μέσῳ τῆς φιλοσοφίας.

Σὲ ὅλους τους κοινωνικοὺς μηχανισμοὺς (παιδεία, ἐνημέρωση, πολιτισμὸς, ἐκπαίδευση, ἤθη, ἔθιμα, θρησκεῖες, ἐπιστῆμες, τέχνες, καταστολή, δικαιοσύνη, ἐμπόριο, τουρισμός, συνήθειες, μόδες καὶ λοιπούς), ὑπάρχουν τὰ σημεῖα ἀποβλάκωσης τῶν μαζῶν, καὶ ἐνίσχυσης τῆς κοινωνικῆς ταξικότητας. Τὰ ἀφήνω γιὰ ἀσκήσεις ἀπὸ τὸν ἀναγνώστη!

30 Ἀπρ 2021, 11:19:44 π.μ.

Ἡ δημοκρατία, ἡ δικαιοσύνη, ὁ ἔρωτας

Ἡ δημοκρατία, ἡ δικαιοσύνη καὶ ὁ ἔρωτας εἶναι τὰ τρία μεγαλύτερα ἀγαθά. Εἶναι τὰ καλύτερα ποὺ μποροῦν νὰ ὑπάρξουν, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἐπιβάλλονται, ἀλλὰ κατακτῶνται σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο μέσα ἀπὸ τὴν παιδεία!

Ἐὰν κάποιος προσπαθήσει νὰ τὰ ἐπιβάλει τότε τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι ἡ βαρβαρότητα, ὁ φασισμὸς καὶ ὁ βιασμὸς ἀντιστοίχως. Τὰ τρία μεγαλύτερα κακά.

26 Νοε 2022, 12:32:10 μ.μ.

Ἡ «διαφορά», ἡ «διαίρεση» καὶ τὸ «εἴδος»

Τὸ ἐρώτημα εἶναι νὰ βροῦμε τὰ κριτήρια ἐκεῖνα, ὅπου κάποια «διαφορά» σὲ ἕνα «γένος», δὲν εἶναι ἁπλὴ «διαφορά», ἡ ὁποῖα μπορεῖ νὰ κάνει μιὰ ἁπλὴ διαίρεση, ἀλλὰ νὰ εἶναι «διαφορὰ εἰδοποιὸς» δηλαδὴ νὰ παράγει «εἴδη» μέσα στὸ γένος.

Τὸ ἐρώτημα εἶναι πολὺ δύσκολο καὶ ἔχει πολλὲς παραμέτρους. Μία πρώτη σκέψη εἶναι ἂν ἡ διαφορὰ παράγει ἕνα «ὑποσύνολο» τοῦ γένους τὸ ὅποιον ἔχει «ἴδιον» (μοναδικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ) αὐτὴ τὴ διαφορά.

Ἕνα ἄλλο κριτήριο ὀρθῆς διαίρεσης ποὺ πιθανὸν νὰ ὁδηγήσει σὲ εἶδος εἶναι:
Τὸ «μέρος», τὸ ὁποῖο θὰ προσδιοριστεῖ νὰ μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ ὡς καθόλου, μὲ ὅσο γίνεται περισσότερες κατηγορίες ὅλων τῶν ἄλλων ἐννέα πρωταρχικῶν γενῶν τῶν σημαινόντων.

Ἕνα ἄλλο κριτήριο ὀρθῆς διαιρέσεις εἶναι τὸ ἑξῆς:
ὅταν τὰ διαιρούμενα μέρη μποροῦν νὰ πάρουν «ὄνομα», τὸ ὁποῖο νὰ σημαίνει αὐτὸ καὶ μόνο τὸ μέρος καὶ ὄχι τίποτα ἔξω ἀπὸ αὐτό.

Καθὼς ἐπίσης τὸ ὄνομα ποὺ θὰ πάρει τὸ «λοιπόν», νὰ μὴ νοῆται ἁπλῶς ὡς τὸ «μὴ τέτοιο» τοῦ ἀρχικοῦ.

14 Αὐγ 2021, 10:22:55 π.μ.

Ἡ ἐξουσία τῶν «κλάδων»

Τὸ θέμα ποὺ πρέπει νὰ κατανοήσουμε εἶναι πὼς ἡ «κυρίαρχη ἐξουσία», ἡ πολιτικο-οικονομικὴ τοιαύτη, προωθεῖ κατὰ καιροὺς καὶ δημιουργεῖ μόδα τὴν ἐξουσία κάποιου «κλάδου», γιὰ τὴν δημιουργία τῶν πιστῶν της καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν της.

Παραδείγματος χάρη τῶν «ἱερέων» στὸ Μεσαίωνα, ὅπου αὐτοὶ ἀποφάσισαν γιὰ τὰ πάντα, ἢ τοῦ κλάδου τῶν «στρατιωτικῶν», ὅπου σοῦ ἔλεγαν ὅτι πρέπει νὰ πολεμήσεις καὶ νὰ σκοτωθεῖς καὶ αὐτὸ εἶναι κέρδος γιὰ τὴν πατρίδα.

Ἄλλο παράδειγμα, ὁ κλάδος τῶν «τραπεζιτῶν» ὅταν σοῦ λέει ὅτι ναὶ μὲν σὲ κλέβει ἡ τράπεζα, ἐντάξει, μετὰ ἡ τράπεζα χρεωκόπησε, ἔλα τώρα νὰ τὴν ἀνακεφαλαιοποιήσουμε !!!

Ἕνα ἄλλο παράδειγμα ὁ κλάδος τῶν «ξενοδόχων». Ἔλα τώρα πρέπει νὰ ταξιδεύει ὁ ἄνθρωπος, τὰ ταξίδια εἶναι καλὸ πρᾶγμα καὶ διάφορα ἄλλα μπλὰ μπλά.

Ἄλλο παράδειγμα, ποὺ συνέβη μὲ τὶς φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες, μὲ τὴν ἰδεολογία «ὅλα γίνονται γιὰ τὴν ὑγεία», ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ εἶναι πελάτες αὐτῶν τῶν ἑταιρειῶν, μὲ φάρμακα, ἐμβόλια, ἐξετάσεις, καὶ οὕτῳ καθέξεις.

ἡ λίστα τῶν κλάδων ποὺ κυριαρχοῦν ὡς ἐξουσιαστικὲς δὲν ἔχει τελειωμὸ στὴν ἱστορία καὶ οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτοὺς παραμένουν ἴσως γιὰ πάντα «ἐν ἰσχύ».

1 Σὲπ 2021, 7:26:26 π.μ.

Ἡ ἐπικουρικὴ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας τοῦ Σωκράτη

Ὁ Σωκράτης ὡς γνωστὸν δὲν φοβήθηκε τὸν θάνατο καὶ δὲν δείλιασε νὰ τὸν ἀποδεχτεῖ καὶ νὰ μείνει, καὶ νὰ μὴν ἀπόδραση, ὅπως τοῦ ζήτησαν οἱ μαθητές του, μὲ τὴν βασικὴ πλατφόρμα στὴ σκέψη ὅτι «δὲν πρέπει νὰ παραβιάζουμε τοὺς νόμους», τοὺς κοινωνικοὺς νόμους.

Ὁ Ἐπίκουρος, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ, εἶναι γνωστὸ ὅτι δίδασκε πὼς «ὁ ἄνθρωπος δὲν πρέπει νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὸν θάνατον», νὰ καθοδηγεῖται ἀπὸ τὴν εὐχαρίστηση καὶ ἀπὸ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ πόνου. Ἀλλὰ πάντα μὲ δεδομένο ὅτι θὰ τηρεῖ τοὺς νόμους καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι ἴσοι.

Ἐὰν διαβάσουμε μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη τὴν ἱστορία τοῦ Σωκράτη, τότε θὰ δοῦμε καὶ θὰ σκεφτοῦμε πόσο ἁπλὰ πρέπει νὰ δεχτοῦμε τὸν θάνατο, ὁ ὁποῖος «προέρχεται» ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς κοινωνικοὺς, δηλαδὴ τὸν φυσικὸ θάνατο.

30 Σὲπ 2021, 9:05:09 π.μ.

Ἡ ἐπιστήμη τῶν Ἑλλήνων ἡ ἐπιστήμη σήμερα

Συνέχεια τοῦ προηγούμενου... Εἶναι φανερὴ καὶ πολὺ ἔντονη ἡ προσπάθεια ποὺ γίνεται ἀπὸ τὸ κῦμα τῆς νεωτερικότητας σήμερα νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ ἐπιστήμη ξεκίνησε τὸ 16ο αἰῶνα. Μὲ τὴν ἀγωνία στὸ πρόσωπο ὅλων αὐτῶν τῶν κολοκυθοκέφαλων καθηγητῶν, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν μὲ δόντια καὶ μὲ νύχια, ἐπικαλούμενοι κάθε σόφισμα καὶ μὲ κάθε διαστροφὴ τῆς λογικῆς. Τὸ μόνο ποὺ καταφέρνουν εἶναι νὰ γελοιοποιηθοῦν στὰ μάτια μας.

4 Ἰαν 2024, 1:06:14 μ.μ.

Ἡ θανατικὴ καταδίκη τοῦ Σωκράτους

καὶ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ροῦ τῆς ἱστορίας τῆς φιλοσοφίας

Μετὰ τὴν ἄδικη ἐκτέλεση τοῦ Σωκράτους οἱ ἐξουσίες ἔσφιξαν τὰ λουριὰ τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου καὶ τῆς σκέψης σὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς μεταγενέστερους φιλοσόφους.

Μὲ πρώτους τοὺς Πλάτωνα καὶ Ἀριστοτέλη ἡ φιλοσοφία ἄρχισε νὰ περιορίζεται καὶ νὰ περιχαρακώνεται καὶ «θεματικὰ» καὶ «ἀντιεξουσιαστικά».

Νὰ δοῦμε πρῶτα ποιά ἦταν τὰ βαθύτερα αἰτία τὰ ὁποῖα ὁδήγησαν τοὺς ἀθηναίους, δημοκρατικοὺς καὶ ἀριστοκρατικούς, νὰ ὁδηγηθοῦν στὸ ἔγκλημα τοῦ 399.

Προφανῶς ὅλοι γνωρίζουμε καὶ καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ κατηγορίες ποὺ τοῦ ἀσκήθηκαν στὸ δικαστήριο ἦταν ψεύτικες. Τὰ πραγματικὰ αἴτια βρίσκονται στὴν ἀμφισβήτηση ἀπὸ μέρους του τῆς κάθε ἐξουσίας.

Ὁ Πλάτωνας σὲ κανένα του ἔργο δὲν παίρνει θέση γιὰ κανένα μεγάλο ἐρώτημα!;

Ὁ Ἀριστοτέλης ἀναγκάζεται νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ μὴ δώσει στοὺς ἀθηναίους τὴν εὐκαιρία νὰ διαπράξουν καὶ δεύτερο ἔγκλημα κατὰ τῆς φιλοσοφίας.

Καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ μεταγενέστεροι φιλόσοφοι καὶ διανοούμενοι προσέχουν τὰ λεγόμενα τους μὴν θίξουν κάποια κακῶς κείμενα καὶ βροῦν τὸν «μπελα» τους.

17 Δὲκ 2022, 12:05:48 μ.μ.

Ἡ θυσία τῆς ἐξουσίας

Ἡ κάθε ἐξουσία (εἴτε πολιτικὴ εἴτε θρησκευτικὴ ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο... ὅπου ὑπάρχει ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ ἐξουσία), προκειμένου νὰ πείσει τοὺς ἐξουσιαζόμενους της, ὅτι εἶναι «ἠθικὴ», «σωστὴ», «καλὴ», «ἄψογη» καὶ ὅτι «φροντίζει τὸ καλό τους», καὶ ὅτι «ὅλοι τους» (οἱ ἐξουσιαστές) εἶναι «καλοὶ», «ἠθικοὶ» καὶ «ἄψογοι» προβαίνει ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸ εἰς τὴν θυσία ἑνὸς ἐξιλαστήριου θύματος.

Ὡς ἐξουσία ὁρίζουμε τὴν παρεκτροπή τῆς «ἀπαραίτητης κοινωνικῆς ὀργάνωσης» σὲ «συμμορία» ἀπάτης, ψευδοῦς, ἀδικίας καὶ ἐγκλήματος.

Τὸ πολιτικὸ θέμα ποὺ ἔχει νὰ διαχειριστεῖ ἡ «ὀργάνωση-ἐξουσία» εἶναι ἡ ἀπάντηση στὶς τρεῖς ἐρωτήσεις:

Τί θὰ παραχθεῖ
Ποιός θὰ τὸ παράξει
Πῶς θὰ μοιραστεῖ.

12 Σὲπ 2021, 12:39:34 μ.μ.

Ἡ «Ἰατρική»
χθὲς, σήμερα, αὔριο.

Ἡ «Ἱπποκράτειος Ἰατρικὴ» τῆς ὑγείας, τῆς αὐτοθεραπείας, τῆς ἴασης, τῆς φροντίδας, τῆς πανάκειας μὲ στόχο τὴν ἀτομικὴ «αἴγλη», ἀποτελεῖ «τὸ χθὲς τῆς Ἰατρικῆς».

Σήμερα, ἡ ἰατρικὴ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ ἀσθενοῦς, ἀλλὰ γιὰ τὰ κέρδη τῶν ἐμπλεκόμενων ἑταιρειῶν, ἰατρικῶν, φαρμακευτικῶν, καὶ λοιπῶν τοιούτων, μὲ τὸ κυρίαρχο δόγμα καὶ πρακτική τὸ «μὴ ὑγιὴς, μὴ νεκρὸς» γιὰ τὸν κάθε ἀσθενῆ.

Τὸ αὔριο τῆς Ἰατρικῆς εἶναι πολὺ ζοφερό, μετατρέποντας τὸ κυρίαρχο δόγμα της σιγά - σιγὰ στὸ: «ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Γῆς πελάτες μας», μὲ τὰ κέρδη τῶν ἐμπλεκομένων νὰ ἐκτινάσσονται στὰ ὕψη!

26 Μαΐ 2023, 11:04:09 π.μ.

ἡ ἰδεολογία τῆς «Νεωτερικότητας»

Ἡ προσωπικὴ ἀντίληψη, ὅτι «ἐγὼ» αὐτὸ ποὺ πιστεύω εἶναι τὸ καλύτερο «πιστεύω» ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ἕνα θέμα δεδομένο καὶ βαθιὰ ψυχολογικό. Ἰσχύει δὲ γιὰ κάθε ἄνθρωπο.

θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ποῦμε «ἀτομικὴ νεωτερικότητα».

Αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ δείξω ἐδῶ εἶναι ὅτι κάποιοι ποὺ ὑπηρετοῦν «κοινωνικοὺς θεσμοὺς» πιστεύουν ὅτι αὐτοὶ (οἱ κοινωνικοὶ θεσμοὶ) ἔτσι ὅπως εἶναι διαμορφωμένοι καὶ καθιερωμένοι εἶναι οἱ καλύτεροι τοιοῦτοι ὅλων τῶν προηγούμενων ἐποχῶν.

3 Νοε 2023, 7:08:31 μ.μ.

Ἡ ἰδεολογικὴ ἀγκύλωση τῆς νεωτερικῆς ἐπιστήμης

Τὸ νὰ πιστεύει κάποιος ὅτι τὰ διαλεκτικὰ ἐρωτήματα μποροῦν νὰ ἀπαντηθοῦν, νὰ πάρουν δηλαδὴ θετικὸ πρόσημο ἀλήθειας ἀπὸ τὴ σημερινὴ ἐπιστήμη εἶναι ἁπλὰ μία ἀντίληψη μικρόνοων ἀνθρώπων, ἀνθρώπων ἐγκλωβισμένων στὴν ἰδεολογία τῆς «νεωτερικῆς ἐπιστήμης» ποὺ «Ὅλα τὰ ξέρει».

Τὶ εἶναι διαλεκτικὸ ἐρώτημα;

Τὰ διαλεκτικὰ ἐρωτήματα εἶναι τὰ ἐρωτήματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὡς μόριο ἀντιφάσεως ἀναγκαστικὰ δίνουν θετικὴ ἀληθοτιμὴ σὲ μία ἐκ τῶν δύο προτάσεων, ὡς πρὸς τὸ τυπικὸν μέρος.

Ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικό μέρος, τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ εἶναι ὅλα ὅσα ἐνδιαφέρουν τὸν κάθε «πολίτη», (φιλοσοφικά, πολιτικά, οἰκονομικά, δικαιοσύνης, ἠθικά, καὶ λοιπὰ παρόμοια), τὰ ὁποῖα δὲν γίνεται νὰ ἀποδειχθοῦν καὶ νὰ ἀπαντηθοῦν μὲ ἀσφαλῆ τρόπο, οὔτε μὲ πείραμα οὔτε μὲ σκέψη (συλλογισμό).

22 Ὀκτ 2022, 11:42:16 π.μ.

Ἡ ἱερόδουλη

Ἱερόδουλη ἑταίρα
Ἐσὺ τὴ νύχτα κυβερνᾶς
κι ἔχεις ὀνόματα χιλιάδες
ἐπίθετα δέ, μὴ τὰ ρωτᾶς

Ὄμορφη ἄσχημη ἡ μοιραία
Ὅλοι σὲ θέλουν στὴ δουλειά
Χίλια ὀνόματα σοῦ δίνουν
Γιὰ νὰ σὲ ἔχουν στὰ κλαριά!

Ἀπόδειξη ποτὲ δὲν κόβεις
γιατί δὲν θέλουνε αὐτοί
ἡ ἐφορία μὴ τοὺς πιάσει
ἡ σύζυγος καὶ οἱ γνωστοί

Χρειάζεται καὶ αὐτὴ τὴν εὐλογία τῆς κοινωνίας, καὶ ἔτσι ἡ δοῦλα αὐτὴ ὀνομάστηκε ἱερόδουλος.

Συνήθως μὲ τὶς ἱερόδουλες (τὶς πόρνες δηλαδὴ) πήγαιναν οἱ τοκιστές. Γι' αὐτὸ πάντα ἀναφέρονται μαζὶ οἱ πορνοβοσκοὶ καὶ οἱ τοκιστές.

Καὶ στὸ ὑψηλὸ κοινωνικό-φιλοσοφικὸ ἐπίπεδο ἀνάλυσης αὐτὲς εἶναι οἱ δύο ὁμάδες «ἐπαγγελμάτων», οἱ ὁποῖες φτιάχνουν τὸ τρίγωνο τῆς διαπλοκῆς μὲ τὴν ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία.

Ἀπὸ τὶς δοῦλες οἱ πιὸ τυχερὲς καὶ οἱ πιὸ ὄμορφες φυσικὰ γίνονταν ἱερόδουλες, δηλαδὴ ὑπηρετοῦν τὸν ἀφέντη τους. Ἡ ἱστορία τῶν δούλων εἶναι πολὺ μπερδεμένη, κεκαλυμμένη ἀπὸ μύθους καὶ παραμύθια.

Τὸ ἐπάγγελμα πόρνη δὲν εἶναι ἀνοικτὸ ἐπάγγελμα χρειάζονται τέτοιες προϋποθέσεις γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ γίνεις πόρνη τίμια καὶ σωστὴ ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ τὸ πετύχεις. Ἡ νομοθεσία ὑποκριτικὰ προωθεῖ τους νταβατζῆδες κι ὅλο τὸ κύκλωμα παραοικονομίας ποὺ τοὺς στηρίζει. Ἡ πόρνη, ἡ ὁποία εἶναι ἀνεξάρτητη καὶ ἐλεύθερη ὀνομάζεται «Λαΐς», ἀπὸ τὸ ὄνομα τῆς περίφημης Κορινθίας πόρνης Λαΐδος, ποὺ ἔζησε στὴν ἀρχαιότητα τὴν ἐποχὴ τοῦ Διογένη τοῦ κυνικοῦ, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε τὸ γνωστό: «σβησθείσης λυχνὸς πᾶσα γυνὴ ὁμοία» ὅταν τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι δὲν ἦταν αὐτὴ, ἀλλὰ ἡ γριὰ δοῦλα της, μὲ τὴν ὁποία πλάγιασε τὴν νύκτα, (τὸν εἶχε καλέσει νὰ κοιμηθοῦν μαζί το βράδυ, γιὰ νὰ τὸν ἐκδικηθεῖ ἐπειδὴ δὲν τὴν τιμοῦσε).

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Χριστὸς μίλησε γιὰ ἁμαρτωλὴ πόρνη καὶ ὄχι γιὰ ἁμαρτωλοὺς νταβατζῆδες καὶ γαμίκουλες.

Ὅταν κάποιος γίνεται ἰδιοκτήτης κάποιων ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα εἶναι γιὰ πώληση ὀνομάζεται ἔμπορος ὅταν αὐτὰ τὰ ἀγαθὰ δὲν εἶναι γιὰ πώληση ἀλλὰ γιὰ ἴδιαν χρήση ὀνομάζεται ἄρχοντας

Στὸ χρηματιστήριο τῆς πορνείας τὸ ἀκαθάριστο ἐθνικὸ προϊὸν κάθε χώρας φτάνει περίπου τὸ 20%, προϊὸν πολὺ δύσκολα ὁριζόμενο καὶ πολὺ δυσκολομετρήσιμο γιὰ ὅλα τὰ εἴδη τοῦ ἀγοραίου ἔρωτα· πορνείας καὶ πορνογραφίας, πουτάνες, ζιγκολὸ, τραβεστὶ, καὶ λοιποί. Ἡ παραοικονομία τῆς πορνείας ´εχει ἀπίστευτες διαστάσεις.

Πορνοβοσκοὶ, νταβατζῆδες, ναρκομανεῖς, μαφιόζοι, ἔμποροι ναρκωτικῶν καὶ λευκῆς σαρκὸς, βιομηχανίες προφυλακτικῶν καὶ εἰδῶν βοηθητικῶν, πλαστικῶν αἰδοίων καὶ δονητῶν, ὅλοι αὐτοὶ αὐξάνουν τὴν κατανάλωση κατὰ 20%, ὑπάρχει μεγάλη ἀβεβαιότητα πάντοτε τὸν προσδιορισμὸ τέτοιων ὑπηρεσιῶν καὶ προϊόντων.

Ἀγοραῖος ἔρωτας: Τιμωρία στὸν πελάτη καὶ ὄχι στὴν ἱερόδουλη ἀποφάσισε ἡ Εὐρωβουλὴ 28 Φεβρουαρίου 2014

Μὲ 343 ψήφους ὑπὲρ καὶ 139 κατά, ἡ Εὐρωβουλὴ ἀποφάσισε νὰ ἐφαρμοστεῖ τὸ σκανδιναβικὸ μοντέλο ἀντιμετώπισης τῆς πορνείας, ἐνῷ παράλληλα καταδίκασε τὴν προσέγγιση ποὺ ἀκολουθεῖται σὲ Γερμανία καὶ Ὁλλανδία καί τείνει νὰ ἐξαπλωθεῖ στὴν ὑπόλοιπη Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.

Ἡ συζήτηση ἐπὶ τοῦ θέματος δημιούργησε ἀρκετὲς ἀντιπαραθέσεις μεταξύ εὐρωβουλευτῶν ἀλλὰ καὶ ἔντονο δημόσιο διάλογο μεταξὺ φορέων, ἐμπλεκόμενων μερῶν καὶ πολιτῶν.

Σύμφωνα μὲ τὸ «σουηδικὸ μοντέλο», τὸ ὁποῖο ἔχει ἤδη ἐνσωματωθεῖ στή νομοθεσία σκανδιναβικῶν χωρῶν, ἡ «πώληση» σὲξ εἶναι νόμιμη, ἀλλὰ ἡ ἀγορά τέτοιων ὑπηρεσιῶν ἀπαγορεύεται. Στόχος τῆς προσέγγισης αὐτῆς εἶναι ἡ μείωση τῆς ζήτησης στὴν πορνεία, καθὼς κατὰ τὴ συνεύρεση μὲ ἱερόδουλη αὐτὸς ποὺ πρέπει νὰ τιμωρεῖται εἶναι ὁ πελάτης.

Αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκει στὴν οὐσία ἡ Εὐρωβουλὴ εἶναι νὰ ἀντιμετωπίζεται ὡς ἔγκλημα τοῦ πελάτη ἡ ἀγορὰ σεξουαλικῶν ὑπηρεσιῶν, καθὼς σύμφωνα μέ στατιστικὰ στοιχεῖα ὑπάρχει ἄμεση σύνδεση μὲ τὴν ἐμπορία ἀνθρώπων (human trafficking).

Συγκεκριμένα, τὸ 62% τῶν θυμάτων ἐμπορίας ἀνθρώπων προορίζεται γιά σεξουαλικὴ ἐκμετάλλευση καὶ τὸ 96% ἀπὸ αὐτὲς εἶναι γυναῖκες, ἐνήλικες καὶ ἀνήλικες.

Παράλληλα, δίνεται ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν ἐνσωμάτωση τῆς αὐστηρῆς καταδίκης ἀνδρῶν στὶς περιπτώσεις ὅπου οἱ ἱερόδουλες εἶναι ἡλικίας μέχρι 21 ἐτῶν.

«Ἀντὶ γιὰ τὴ νομιμοποίηση -ποὺ ἀποδείχτηκε καταστροφικὴ γιὰ τήν Ὁλλανδία καὶ τὴ Γερμανία- χρειαζόμαστε μιὰ πιὸ εὐέλικτη προσέγγιση ὅσον ἀφορᾶ τὴν πορνεία, ποὺ θὰ τιμωρεῖ τοὺς ἄνδρες ποὺ ἀντιμετωπίζουν ὡς ἐμπόρευμα τὸ σῶμα τῆς γυναίκας καὶ ὄχι τὰ ἄτομα ποὺ ἀναγκάζονται νά προσφέρουν σεξουαλικὲς ὑπηρεσίες», τόνισε ἡ Βρετανίδα εἰσηγήτρια εὐρωβουλευτὴς τῶν Ἐργατικῶν Μαίρη Χάνεϊμπολ.

Ἀγοραῖος ἔρωτας: Τιμωρία στὸν πελάτη καὶ ὄχι στὴν ἱερόδουλη ἀποφάσισε ἡ Εὐρωβουλή

11 Δὲκ 2023, 6:52:49 π.μ.

Ἡ κατανόηση τοῦ φαινομένου

Ὁ σκοπὸς τῆς φιλοσοφίας εἶναι ἡ κατανόηση τοῦ φαινομένου.

27 Σὲπ 2023, 8:30:55 π.μ.

Ἡ κοινωνία τῶν νταβατζήδων

Μὲ τὴν ἰδεολογία τῶν μηχανισμῶν καταστολῆς, ὅτι δῆθεν μᾶς προστατεύουν ἀπὸ τοὺς κακούς, τους ἐγκληματίες, τοὺς δολοφόνους, καὶ τοὺς κλέφτες καὶ διάφορα ἄλλα μπλὰ μπλὰ, φτιάχνουν μία ἀστυνομία ποὺ εἶναι ἕνας μηχανισμὸς στήριξης κατὰ πάσης ἀπειλῆς τῆς ταξικῆς δομῆς, δηλαδὴ γιὰ τὴν προστασία τῆς κυρίαρχης καὶ ἄρχουσας τάξης.

Ὅταν αὐτὸς ὁ μηχανισμὸς καταστολῆς φτάνει στὰ ὅριά του, τότε πρέπει νὰ ἐφευρεθεῖ ἕνας ἄλλος μηχανισμὸς προστασίας ἀπὸ μία ἄλλη δῆθεν ἀπειλὴ, ὁ ὅποιος θὰ προστατεύει τάχα μου τοὺς πολῖτες, πχ ὁ μηχανισμοὶ πολιτικῆς προστασίας.

Οἱ κίνδυνοι αὐτοὶ ἔχουν ἐφευρεθεῖ, ἔχουν ἐπινοηθεῖ, ἔχουν μπερδευτεῖ μὲ ὑπαρκτοὺς πραγματικοὺς ὅπως οἱ σεισμοὶ παραδείγματος χάριν καὶ ἐμπλουτίζονται συνεχῶς μὲ ἀφηγήματα ἀστεία, σαθρὰ, καὶ κάποιοι τὰ πιστεύουν, ὅπως οἱ ἐξωγήινοι, ἡ κλιματικὴ ἀλλαγὴ, οἱ πλημμύρες, οἱ σεισμοὶ καὶ καταποντισμοὶ, οἱ φωτιὲς, οἱ πυρκαγιὲς, οἱ καύσωνες, ἄγρια φίδια καὶ τὰ λοιπὰ παρόμοια, καὶ ὁ μῦθος τοῦ κακοῦ λύκου συνεχίζεται ἀναπτύσσεται καὶ προσαρμόζεται κάθε φορὰ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἐξουσιάζουν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ τακτικὴ τῶν νταβατζήδων . Δημιουργοῦν τεχνητοὺς κινδύνους καὶ ἀπειλὲς γιὰ τὶς πόρνες τὶς ὁποῖες ὑποτίθεται προστατεύουν καὶ ἔτσι δικαιολογοῦν τὴν ὕπαρξή τους καὶ τὴν κυριαρχία τους.

29 Ὀκτ 2023, 10:42:41 π.μ.

ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ

ὁ στόχος τῆς σημερινῆς κυριαρχίας δὲν εἶναι αὐτὴ καθ' αὐτὴ ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ στόχος εἶναι ἡ αὔξηση τῆς ἐξαθλίωσης τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ τὸ ποσοστὸ τῶν ἐξαθλιωμένων ἀνέργων, δηλαδὴ ἡ αὔξηση τοῦ προλεταριάτου.

Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὸ ἀκολουθοῦνται πολλὲς τακτικές, ὅπως ἡ κατάργηση τῆς ἰδιοκτησίας μέσῳ τοῦ φόρου, ποὺ πληρώνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ αὐτὰ ποῦ κατέχουν, τὸ ἰδεολόγημα τοῦ χρέους τοῦ κράτους, οἱ δῆθεν πανδημίες, ἡ ὑπάρξη ἐξωγηίνων εἰσβολέων, ἡ κλιματικὴ ἀλλαγὴ, ἡ πάταξη τῆς τρομοκρατίας (ποὺ οἱ ἴδιοι παράγουν), ἡ προώθηση τῶν ἐρωτικῶν διαστροφῶν ὡς κανονικότητα, ἡ ἀνάδειξη τῆς ἐγκληματικότητας καὶ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν, ἡ κατάργηση τῆς ἱστορίας τῆς λογικῆς καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης πολιτικῆς σκέψης (politically correct) καὶ ὅλα τὰ παρόμοια.

Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι ὅτι ὅλα ὅσα παράγονται ἀγαθὰ, ὑπηρεσίες, θὰ παράγονται ἀπὸ τοὺς ἀλλοτριωμένους καὶ ἐξαθλιωμένους, ποῦ θὰ δουλεύουν ἀλλὰ τίποτα ἀπὸ αὐτὰ (οὔτε τὰ μέσα παραγωγῆς, οὔτε τὰ παραγόμενα ἀγαθὰ) δὲν θὰ ἀνήκει σ' αὐτούς.

Ὅλοι οἱ νόμοι καὶ ὅλα τὰ ἰδεολογήματα ποὺ κυριαρχοῦν σήμερα καὶ στὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης καὶ στὴν παιδεία προάγουν αὐτὸ τὸ ἰδεολόγημα.

Στὸ νομικὸ ἐπίπεδο, οἱ νόμοι γιὰ τὸ χρέος, ἡ παράλογη φορολογία, ἡ παράλογη φοροαπαλλαγὴ τῶν μεγιστάνων, οἱ παράκτιες ἑταιρεῖες, σὲ ὅλα ὁ στόχος εἶναι ἡ κατάργηση τῆς ἰδιοκτησίας καὶ ἑπομένως ἡ κατάργηση τοῦ λόγου καὶ τῆς πολιτικῆς σκέψης στὸν καθέναν, δηλαδὴ ἡ κατάργηση τοῦ «πολίτη».

ἡ μείωση τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων ἡ αὔξηση τοῦ πληθωρισμοῦ, ἡ θανάτωση τῶν γερόντων μέσα ἀπὸ τὰ ἐμβόλια τῆς δῆθεν πανδημίας, κ.α. ὅλα ἔχουν ἕνα στόχο καὶ σκοπό: τὴν κοινωνία τῆς ἀπόλυτης κυριαρχίας. Μία μικρὴ ἐλὶτ νὰ κυριαρχεῖ καὶ νὰ ἐξαθλιώνει ὅλο τὸν πληθυσμὸ νὰ τὸν ἔχει δοῦλο της καὶ ὑπηρέτη της.

5 Ἰουλ 2021, 4:09:42 μ.μ.

Ἡ μεσότητα

Καὶ πρέπει τὴν «μεσότητα» σωστὰ νὰ ἐκτιμήσεις,
σὲ κάθε σου ἐνέργεια, ὅπου κι ἄν συναντήσεις,
πόσο πολὺ νὰ κοιμηθεῖς, καὶ πόσο νὰ μιλήσεις,
καὶ πόσο τοῦτο νὰ σκεφτεῖς, πόσο νὰ περπατήσεις.

Πόσο πολὺ νὰ γυμναστεῖς, καὶ πόσο ἀραλίκι,
πόσο πολὺ νὰ ἐρωτευτεῖς, καὶ νὰ δημιουργήσεις,
πόσο νὰ φᾶς, πόσο νὰ πιεῖς, καὶ πόσο νὰ ἀγαπήσεις,
ἂν ἔλλειψη ἢ ὑπερβολὴ, ἔ τότε, τότε θὰ ἀρρωστήσεις.

11 Νοε 2023, 8:43:50 π.μ.

Ἡ ὁμαδικὴ δράση

Ἀπαραίτητο στοιχεῖο γιὰ τὴν σωστὴ καὶ ὑγιεινὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀτόμου εἶναι ἡ ὁμαδικὴ δράση

9 Ὀκτ 2021, 8:23:58 π.μ.

Ἡ παρουσίαση τοῦ σοφιστῆ τοῦ Πλάτωνος

Τὸ «μὴ ὃν» τῶν σοφιστῶν χωρίζεται σὲ δύο μεγάλα εἴδη. Τὸ ἕνα εἶναι τὰ τῆς φύσεως ὅπου περιλαμβάνονται τὰ εἴδωλα οἱ ἀντικατοπτρισμοὶ οἱ αὐταπάτες καὶ τὰ λοιπὰ φυσικὰ φαινόμενα ποὺ παράγονται μέσῳ τῶν αἰσθήσεων ὡς μὴ ὄντα, καὶ τὰ τῆς ψυχῆς ὅπου περιλαμβάνονται οἱ ἀναμνήσεις οἱ φαντασιώσεις καὶ τὰ εἴδη καὶ γένη τῶν πρώτων οὐσιῶν.

Μία ἄλλη κατάταξη τῶν «μὴ ὄντων» θὰ ἦταν ἡ ἑξῆς τὰ τῆς φύσεως μετὰ τοῦ λόγου στὴν πρώτη κατηγορία τα τῆς φύσεως ἐκεῖ θὰ περιλαμβάνονταν ὅλα τὰ φαινόμενα ποὺ παράγουν τὰ εἴδωλα τοὺς ἀντικατοπτρισμοὺς καὶ τὶς αὐταπάτες τῶν αἰσθήσεων καὶ στὴ 2η κατηγορία θὰ τοῦ λόγου θὰ ἦταν ὅλα τὰ φαινόμενα ποὺ παράγονται στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μέσῳ τῶν παθημάτων τῶν ἀναμνήσεων τῶν φαντασιώσεων τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῆς λογικῆς

1. Τὸ σενάριο τοῦ διαλόγου.
2. Μάλα ἄνδρα φιλόσοφον
3. Σοφιστής, φιλόσοφος, πολιτικός.
4. ἡ ἐρώτηση τοῦ Σωκράτη
5. Οἱ σοφιστὲς οἱ νομπελίστες τῆς ἐποχῆς.
6. ἡ διχοτομικὴ διαίρεση καὶ ἡ διαίρεση ἐν γένει.
7. ἡ διαίρεση καὶ ὁ λόγος! ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ βασικὸς λόγος τῆς διαίρεσης.
8. τὰ ἐπίθετα γιὰ τὸν Σοφιστή.
9. Σύγκρισης Σοφιστῆ Φιλοσόφου. (254a, νὰ διαβαστεῖ σελίδα 216)
Παραδείγματα φαινομένων ποὺ ὁδηγοῦν σὲ «μὴ ὄν»
10. εἴδωλα
11. φαντασιώσεις (ὁ Ἀριστοτέλης ἀπαντᾷ μὲ τὸν τραγέλαφο).
12. Τὰ τῆς ψυχῆς
13. Πᾶν, σῶμα ταυτόχρονα εἶναι ἀκίνητο καὶ κινούμενο Παρμενίδης.
14. Ποιό τὸ ὄνομα τοῦ μὴ ὄντως (Σελὶς 202 νὰ διαβαστεῖ)
15. Ἐμεῖς διψᾶμε, ὁ ἄλλος γνωρίζει τὰ πάντα!
ἀλλὰ ὅλα τὰ κάνει γιὰ τὰ λεφτά, μᾶς δουλεύει. (251c Νὰ διαβαστεῖ ἀπὸ τὴν σελίδα 204)
16. Τὰ μὴ ὄντα Ἀλληλο- ὑπάρχουν κι ἀλληλο συνδέονται μεταξύ τους, ! Ἀλλὰ ὅπως τὰ γράμματα ποὺ φτιάχνουν τὶς λέξεις (253a)
17. κίνηση στάση
18. ταυτὸν- ἕτερον τοῦ Πλάτωνος εἶναι τὰ ἀντικεῖσθαι τοῦ Ἀριστοτέλη. 4 εἴδη «Λέγεται δὲ ἕτερον ἑτέρῳ ἀντικεῖσθαι τετραχῶς, ἢ ὡς τὰ πρὸς τί, ἢ ὡς τὰ ἐναντία, ἢ ὡς στέρησις καὶ ἕξις, ἢ ὡς κατάφασις καὶ ἀπόφασις.» Κατηγορίαι κέφ. 10 19. οἱ 5 Κατηγορίες τοῦ Πλάτωνα: ὄν, ταυτόν, ἕτερον, κίνηση, στάση
20. τὸ ἕν πολλαχῶς λέγεται
21. τὰ πολλὰ ὡς ἕν («τὸ ὂν ἢ τὸ ἓν πολλὰ σημαίνει» Σ.Ε. 170c)
«Ἐπεὶ δὲ τὸ ταὐτὸν καὶ τὸ ἕτερον πολλαχῶς λέγεται, ἔργον ἐστὶ σοφιστικῶς λαμβάνοντι ἑνὸς ἀποδοῦναι καὶ μόνου τινὸς τὸ ἴδιον» Τοπικά, 134 b
22. «περὶ ἕκαστον ἄρα τῶν εἰδῶν πολὺ μὲν ἐστι τὸ ὄν, ἄπειρον δὲ πλήθει τὸ μὴ ὄν.» (256c, ς. 226)
23. Τὰ μέρη, μόρια οὐσίας εἶναι καὶ αὐτὰ οὐσίες κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη
24. Καλὸ κακὸ καὶ μὴ καλὸ τρεῖς ἔννοιες διαφορετικὲς.
25. Τὰ ὄντα τοῦ Πλάτωνα εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Ἀριστοτέλη ἀκριβῶς ταυτίζονται αὐτὰ τὰ δύο μὲ τὴν ἀριστοτελικὴ σκέψη νὰ προχωράει στὴν διάκριση αὐτῶν τῶν ὄντων σὲ τρία εἴδη σὲ τρεῖς ὁμάδες στὶς πρῶτες οὐσίες στὶς «δεύτερες» οὐσίες εἰκότως δεύτερες οὐσίες.
26. Τὸ «μὴ ὄν» τοῦ σοφιστὴ τοῦ Πλάτωνα ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀριστοτελικὴ γραμματεία μὲ τὶς κατηγορίες ὅλες ἐκτὸς τῆς πρώτης οὐσίας.
27. «μὴ οὐσῶν τῶν πρώτων οὐσιῶν ἀδύνατον τῶν ἄλλων τί εἶναι». Ἀριστοτέλης κατηγορίες 2b

24 Νοε 2023, 8:12:53 π.μ.

Ἡ «πολιτικὴ ὀρθότητα», «politically correct»

Τὸ μόνο στὸ ὁποῖο συμφωνοῦν πάντες οἱ ἄνθρωποι, τὰ μέλη μιᾶς δημοκρατικῆς κοινωνίας, εἶναι ὅτι ὅλοι ἔχουν τὸ δικαίωμα στὸ «διανοητικὸ ἐπίπεδο», στὸ ἐπίπεδο τοῦ «λόγου», νὰ διαφωνοῦν.

Ἑπομένως, ὁτιδήποτε θεωρεῖται ἐξ ὁρισμοῦ ὀρθὸ ἂν μὴ τί ἄλλο εἶναι ἀντιφατικὸ, διότι δὲν μπορεῖ μία «πολιτικὴ» νὰ θεωρεῖται ἐξ ὁρισμοῦ «ἀληθής» καὶ «σωστή».

Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμὸς τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τοῦ φασισμοῦ, τοῦ ναζισμοῦ καὶ τῆς τυραννίας. Νὰ ὑπάρχει δηλαδὴ κάποιος ἢ κάποιοι οἱ ὁποῖοι νὰ ἀποφασίζουν στὸ πολιτικό/ἠθικό/νομικὸ ἐπίπεδο τί εἶναι σωστὸ καὶ τί λάθος, τί ἀπαγορευμένο καὶ τί ὄχι, στὴν σκέψη καὶ τὸ λόγο.

Ἀπαράδεκτη ἰδεολογία χειρότερη καὶ ἀπὸ τὴν μεσαιωνικὴ θεοκρατία.

Δὲν θὰ ἀναφερθῶ καὶ δὲν θὰ ἐξετάσω τὰ ἐπί μέρους θέματα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολεῖται αὐτὴ ἡ ἀπαράδεκτη ἰδεολογία γιατί ὅλα αὐτὰ εἶναι θέματα κοινωνικὰ πολιτικὰ καὶ νομικὰ καὶ μόνο ἡ δημοκρατική τους ἀντιμετώπιση ἔχει νόημα.

Προφανῶς, τὰ αἴτια πίσω ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη αὐτῆς τῆς ἰδεολογίας, εἶναι ἡ προσπάθεια τῆς ἀπόκρυψης τῆς ἔντονης ταξικότητας τῆς σημερινῆς κοινωνίας.

Εἶναι περιττὸ νὰ ποῦμε ὅτι ὅλα τὰ κινήματα τῶν δικαιωματιστῶν, στὴν πραγματικότητα προωθοῦν αὐτὴ τὴν ἰδεολογία.

Καὶ σὲ τελευταία ἀνάλυση μία παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιβληθεῖ χωρὶς τὴν ὕπαρξη αὐτῆς τῆς ἰδεολογίας.

29 Δὲκ 2021, 10:19:46 μ.μ.

Ἡ πολιτικὴ πρᾶξις

Οἱ νόμοι τοῦ «ἀκαταδίωκτου»

...τῶν ὑπουργῶν καὶ τῶν γνωμοδοτικῶν ἐπιτροπῶν

Θὰ ξεκινήσω μὲ ἕνα παράδειγμα. Ἔστω ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι πρόκειται νὰ κηρύξουν πόλεμο ἐναντίον τῶν Θηβαίων! Οἱ μισοὶ ρήτορες στὴν βουλὴ ὑποστηρίζουν τὸ «ναί» καὶ οἱ μισοὶ τὸ «ὄχι». Καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ ἀναπτύσσουν τὰ ὑπέρ καὶ τὰ κατὰ τῶν δύο ἐπιλογῶν. Τελικὰ ἡ κυβέρνηση ἐπιλέγει τὸ ἕνα ἐκ τῶν δύο. Ὅτι καὶ νὰ συμβεῖ στὴ συνέχεια οἱ ὑποστηρικτὲς αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς μποροῦν ἀναντίρρητα νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἄλλη ἐπιλογὴ θὰ εἶχε χειρότερες συνέπειες γιὰ τὴν πόλη. Τὸ ἀντίστροφο θὰ ὑποστηρίζει ἡ ἄλλη πλευρά. Τὸ πείραμα τῆς πραγματικῆς ζωῆς δὲν μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθεῖ. Οἱ πολιτικὲς πράξεις δὲν μποροῦν νὰ ἀποδειχθοῦν ἐκ τῶν ὑστέρων οὔτε ὡς σωστὲς οὔτε ὡς λανθασμένες. Καθὼς καὶ οἱ ἀπόψεις καὶ γνῶμες τῶν ρητόρων καὶ τῶν δύο πλευρῶν σὲ καμία περίπτωση δὲν κρίνονται, κατακρίνονται ἢ δικάζονται· αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ δημοκρατία. Ὅσοι προσπαθοῦν κάτι τέτοιο ἁπλῶς ἀερολογοῦν.

Ἄρα οἱ «πολιτικές πράξεις» καὶ οἱ «γνωμοδοτήσεις» σε καμία περίπτωση δὲν ἀποτελοῦν ποινικά ἀδικήματα. Ἑπομένως οἱ νόμοι ποὺ ψηφίζονται γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ τῆς νομικῆς εὐθύνης (ἀκαταδίωκτο) ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι περιττοὶ, κάτι τὸ ὁποῖο γνωρίζουν καλὰ οἱ ψηφίσαντες, μᾶς ὁδηγοῦν κατ' ἀνάγκην στὴ σκέψη ὅτι γίνονται ἐκ τοῦ πονηροῦ.

Ἡ «πολιτικὴ πράξη» δὲν ἀξιολογεῖται, ἐπειδὴ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπαναληφθεῖ, ἄρα δὲν ἔχει ἀνάγκη κανενὸς νομοῦ τὴν προστασία. Εἶναι φανερὸν ὅτι ἡ «πολιτικὴ πράξη» δὲν μπορεῖ ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς καλὴ ἢ κακή. Μόνο ἐκ τῶν προτέρων μπορεῖ νὰ συζητηθεῖ. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ χρόνος δὲν γυρίζει πίσω, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθεῖ μιὰ πράξη. Τὰ «δεινὰ» καὶ τὰ «ὀφέλη» ἀπὸ μία «πράξη» δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγκριθοῦν μὲ τὰ ἀντίστοιχα ἀπὸ μία φανταστικὴ τοιαύτη.

Ἡ κάθε πράξη τοῦ κάθε ἀνθρώπου, εἶναι ἢ «πολιτικὴ πράξη» ἢ «ἰδιωτικὴ πράξη». Ἰδιωτικὴ πράξη εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία δὲν δημοσιοποιεῖται καὶ ἑπομένως δὲν κριτικάρετε, καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει στὸ παρὸν κείμενο (ἐννοεῖται ὅτι πάντα μιλᾶμε γιὰ «πράξεις» οἱ ὁποῖες δὲν παραβαίνουν τὸν ποινικὸ κώδικα, ἀλλιῶς εἴτε «ἰδιωτικὴ» εἴτε «πολιτικὴ», τότε λέγεται «ἐγκληματικὴ» καὶ ἀκολουθεῖ τὴν δικαστικὴ ὁδό).

Τὸ βασικὸ θεώρημα εἶναι: Καμία «πολιτικὴ πράξη» δὲν μπορεῖ ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ ἐλεγχθεῖ γιὰ τὴν ὀρθότητα καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα της, οὔτε σὲ σχέση μὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη οὔτε σὲ σχέση μὲ τὴν ἀποφυγή της. Πάντα θὰ ὑπάρχουν σημεῖα ἀδικίας καὶ συμφερόντων καὶ στὴν πολιτικὴ πράξη καὶ στὴν φανταστικὴ της, οἱ ρήτορες ἔνθεν καὶ ἔνθεν θὰ τὰ ὑποστηρίζουν.

Ἡ ἀπόδειξη αὐτοῦ τοῦ θεωρήματος εἶναι πολὺ ἁπλῆ καὶ νομίζω κατανοητὴ ἀπ’ ὅλους, καθότι οὐδεμία πράξη μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθεῖ ὑπὸ τίς ἴδιες συνθῆκες. Ἑπομένως δὲν μπορεῖ νὰ γίνει πείραμα ἀποτίμησης τῆς ἀξίας της. Καὶ ἄρα τὸ ὅτι «αὐτὴ ἡ πράξη εἶναι ἡ καλύτερη δυνατή», μπορεῖ νὰ τὸ ἰσχυριστεῖ κάποιος πολὺ εὔκολα.

Ἐὰν ὅλα αὐτὰ εἶναι ἔτσι, τότε εἶναι φανερὸ ὅτι εἶναι περιττὴ κάθε νομοθεσία περὶ «εὐθύνης» ὑπουργῶν ἀλλὰ καὶ περὶ εὐθύνης γιὰ κάθε «νόμιμη πράξη» τοῦ καθενός. Οἱ πράξεις τῶν πολιτικῶν καὶ οἱ πράξεις τῶν κοινῶν θνητῶν εἶναι «πολιτικὲς πράξεις» καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν μποροῦν νὰ διωχθοῦν ἢ νὰ κατηγορηθοῦν ἢ νὰ κατακριθοῦν «αὐτὲς καθαυτὲς» (ἐκτὸς ἂν εἶναι ἐγκληματικὲς), οὔτε κἄν νὰ τὶς κριτικάρουμε μποροῦμε. Διότι θὰ σοῦ ἀπαντήσει ὁ πολιτικὸς ποὺ τὴν ἀποφάσισε «ἄν κάναμε ὁτιδήποτε ἄλλο τὰ "δεινὰ" θὰ ἦταν περισσότερα»!

Ἡ «πολιτικὴ πράξη» δὲν διώκεται ἐκ τῶν ὑστέρων, μόνον ἐκ τῶν προτέρων συζητεῖται, διαβουλεύεται καὶ ἀποφασίζεται ἀπὸ ὅλους τοὺς πολῖτες. Σήμερα μὲ τὶς ἠλεκτρονικὲς δυνατότητες ποὺ ὑπάρχουν αὐτὸ εἶναι παιχνιδάκι! Παραδείγματος χάριν, θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὡς ἐξῆς: Οἱ βουλευτὲς διατυπώνουν σωστά τὸ ἐρώτημα, οἱ πολῖτες ψηφίζουν καὶ ἡ κυβέρνηση ὑλοποιεῖ αὐτὸ ποὺ ψήφισαν οἱ πολῖτες.

Ὅσο γιὰ τὸ ἀξιόποινο τῶν «γνωμοδοτήσεων», δὲν τίθεται ἀπὸ κανέναν τέτοιο ζήτημα! Δὲν ποινικοποιῆται ἡ «σκέψη», ὁ «λόγος», ἡ «γνώμη» σὲ πολιτισμένη κοινωνία. Θεμελιῶδες ἀνθρώπινο δικαίωμα ἡ ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης! Ἑπομένως, πρὸς τὶ οἱ νόμοι περὶ τοῦ ἀκαταδίωκτου τῶν γνωμοδοτικῶν ἐπιτροπῶν;

Ὅλες οἱ πράξεις καὶ οἱ λόγοι τοῦ κάθε «δημόσιου λειτουργοῦ» καὶ τοῦ κάθε «ἁπλοῦ πολίτη» εἶναι «πολιτικές πράξεις!» Κατ’ ἐπέκταση καὶ γιὰ τὸν «ἁπλὸ πολίτη» ἰσχύει ἀκριβῶς τὸ ἴδιο· δηλαδὴ ὅλες οἱ πράξεις του ὀφείλουν, σὲ μία εὐνοούμενη κοινωνία πολιτῶν, νὰ εἶναι τέτοιες ὥστε νὰ μὴν ἔχη δικαίωμα κανένας, οὔτε καὶ ὁ ἴδιος, νὰ τὶς κριτικάρει ἐκ τῶν ὑστέρων, μόνον ἐκ τῶν προτέρων ὀφείλει νὰ τὶς σκέπτεται προκειμένου νὰ τὶς ἀποφασίσει. Τὰ φασιστικά καθεστῶτα, καὶ τὰ «καθεστῶτα δουλείας» ἐκ τῶν προτέρων τὶς ἀπαγορεύουν ἢ τὶς ἐπιβάλουν καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων τὶς τιμωροῦν.

Οἱ πολιτισμένες κοινωνίες δικάζουν μόνον «πράξεις ποὺ ἔχουν καταγραφεῖ ἐκ τῶν προτέρων ὡς «ἐγκλήματα» γιὰ ὅλους τοὺς πολίτες καὶ ποτὲ «πολιτικὲς πράξεις» ἢ «γνῶμες»! Τὰ ἐγκλήματα ὅπως τῆς «ἐσχάτης προδοσίας» ἢ τὰ «κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος», ξεφεύγουν τοῦ παρόντος λόγῳ μεγάλης νομικῆς πολυπλοκότητας.

Τὸ ἀντίστροφο θέμα τῆς «παραγραφῆς τῶν ἐγκλημάτων» τὸ ἔχω ἀναπτύξει ἐδῶ!

31 Αὐγ 2023, 11:33:11 π.μ.

ἡ πρωταρχικὴ συσσώρευση συνεχίζεται...

ἔλεγχος καιροῦ, μεταναστευτικῶν ροῶν, πυρκαγιῶν, πληθωρισμοῦ, τεχνητοῦ χρέους, καταστροφῶν πάντως εἴδους, καταστροφὴ παραγωγῆς, πόλεμοι, ... Ὅλα αὐτὰ ἐλέγχονται, ὑποστηρίζονται καὶ προωθοῦνται ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε κυριαρχία, γιὰ τὴν αὔξηση καὶ συντήρηση τοῦ «προλεταριάτου». Ἄρα ἡ πρωταρχικὴ συσσώρευση συνεχίζεται.

20 Ἀπρ 2021, 8:33:00 μ.μ.

Ἡ στατιστικὴ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα

Ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπάρχουν πολλὲς ἔννοιες οἱ ὁποῖες σημαίνουν στατιστικὲς τοιαῦτες παραδείγματος χάρη «ἔνιοι», «πολλοὶ», «πλεῖστοι».

3 Νοε 2023, 7:47:46 μ.μ.

ἡ τρομοκρατία

Τὸ τρίτο δεκανίκι τῆς «ἐξουσίας - κυριαρχίας» εἶναι ἡ «τρομοκρατία», (τὰ ἄλλα δύο «ἀπάτη» καὶ «βία»), ἡ ὁποία προωθεῖται καὶ ἐπιβάλλεται σὲ ὅλα τὰ ἐξουσιαζόμενα ἄτομα τῆς κοινωνίας.

Ἡ τρομοκρατία εἶναι τὸ τρίτο δεκανίκι, τὸ ὁποῖο ἐμφανίζεται μέσῳ τῆς «ἀπάτης» καὶ τῆς «βίας», ποὺ ἐνδεχομένως ἀσκεῖται ἀπὸ ὅλους τοὺς μηχανισμοὺς ἐξουσίας: μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας, μέσα μαζικῆς δικτύωσης σὲ μία συμφωνία ὁμαδικῆς τρομοκράτησης.

Μαφία, παρακράτος καὶ ἐγκληματικότητα ἄνωθεν καὶ κάτωθεν συντονίζονται πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπό. Παράγουν καὶ πραγματικὴ ἐγκληματικότητα γιὰ νὰ προωθήσουν τὴ τρομοκρατία.

Οἱ ἐξουσιαξόμενοι πρέπει συνεχῶς κάτι νὰ φοβοῦνται: Τὴ φτώχεια, τὴν ἀνεργία, τὸν πληθωρισμό, τὴν τρῦπα του ὄζοντος, τὶς τρελὲς ἀγελάδες, τὴ γρίππη τῶν πτηνῶν, τοὺς δίδυμους πύργους, τὴν ἑλονοσία, τὸν κόβιτ, τὸν ἰὸ τῶν πιθήκων, τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, οἱ ἄντρες τὶς γυναῖκες, οἱ γυναῖκες τοὺς ἄντρες, οἱ ὁμοφυλόφιλοι τοὺς μὴ ὁμοφυλόφιλους.

Παντοῦ ἐχθροὶ καὶ ἀπειλὲς ἀπὸ ὅλες τὶς ἐνδεχόμενες προοπτικὲς ζωῆς: περπάτημα, τρέξιμο, ποδήλατο, κολύμβηση, διατροφή, ἀναπνοή, ἔρωτας, σέξ, συναναστροφές, φιλίες, ἀλλόθρησκους, ἀτυχήματα, ταξίδια, τραῖνα, ἀεροπλάνα, στὸ αὐτοκίνητο, ἐργατικὰ ἀτυχήματα, τροχαία ἀτυχήματα, ληστεῖες, οἰκιακὰ ἀτυχήματα, καὶ ὁ κατάλογος αὐτὸς δὲν ἔχει τέλος οὔτε καὶ ἀρχή...

Ἡ τρομοκρατία εἶναι ἀπαραίτητο συστατικὸ γιὰ τὴν συντήρηση τῆς ἐξουσίας, εἶναι ἐκ τῶν ὤν οὐκ ἄνευ.

Ἐνῷ ἡ τρομοκρατία παράγεται καὶ προωθεῖται ἀπὸ τὴν κεντρικὴ ἐξουσία, ἐμφανίζεται παραπλανητικὰ ὅτι ἔχει τὶς ρίζες της στὸ ἁπλὸ ἔγκλημα, ἡ διαστρέβλωση τῆς ἔννοιας εἶναι μεγάλη.

Παρόμοιες ἔννοιες ὅπως ἡ «γραφειοκρατία» παίζουν καὶ αὐτὲς τὸ ρόλο τους στὴ στήριξη, τὴν ἐνδυνάμωση καὶ τὴν παγίωση τῆς ἐξουσίας.

14 Ὀκτ 2021, 4:38:45 μ.μ.

Θεῖο δῶρο τὰ συμπτώματα τῆς νόσου

Ἡ σωστὴ ἀνάγνωση καὶ ἀντιμετώπιση τῶν «συμπτωμάτων» τῆς νόσου εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν ἴαση της.

Πυρετὸς, πόνος, ἱδρῶτας, δύσπνοια, ὑπνηλία, ἀνορεξία, πίεση, βῆχας, φτέρνισμα, καταρροὴ, ὑπνηλία, κούραση, φαγούρα, δυσφορία, ταχυπαλμία, καὶ λοιπὰ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ τὰ σεβόμαστε καὶ νὰ τὰ διαβάζουμε κατάλληλα ὥστε θὰ γίνει ἡ θεραπεία καὶ ἡ ἴαση τῆς νόσου σωστά.

Τὸ μεγάλο λάθος εἶναι ἡ καταστολή αὐτῶν, σύνηθες στὴν σημερινὴ ἰατρική.

19 Φὲβ 2022, 8:08:05 π.μ.

Θεωρίες «συνωμοσίας»

Ὄι θεωρίες συνωμοσίας ὡς συνέχεια τῆς Νεοτερικότητας.

Οἱ θεωρίες συνωμοσίας ἀποτελοῦν μία συνέχεια τῆς νεωτερικότητας ἢ γιὰ νὰ τοῦ ποῦμε καλύτερα οἱ θεωρίες συνωμοσίας «εἶναι ἡ νεωτερικότητα» αὐτὴ καθʼ αὑτή.

4 Αὐγ 2022, 8:55:44 π.μ.

Ἰατρικὴ καὶ ὑγεία

«Ἡ ἰατρικὴ προσποιεῖται ὅτι μᾶς θέλει ὑγιεῖς»
Τὸ ἰατρικὸ δόγμα εἶναι σήμερα: «μὴ ὑγιὴς μὴ νεκρός»
«Ἡ Ἰατρικὴ εἶναι ἡ διαχείριση τῆς φθορᾶς»

14 Ἰαν 2022, 7:40:38 μ.μ.

ἱπποκράτους περὶ Διαίτης Α, παρ. 2

«Οὐ γὰρ εὐθέως αἱ νοῦσοι τοῖσιν ἀνθρώποισιν ἐπιγίνονται, ἀλλὰ κατὰ μὶκρὸν συλλεγόμεναι ἀθρόως ἐκφαίνονται»

2 Ἰαν 2023, 10:51:22 μ.μ.

Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν

«Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν»:
ταύτην τὴν παροιμίαν οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ πτηνοῦ ζῴου φασὶν εἰρῆσθαι, ὅτι οὔτε αὐτὸ βρωτὸν ἐστιν οὔτε τὸ ᾠόν, ὃ ἔχει.
οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ Κόρακος τοῦ Συρακουσίου ῥήτορος, πρῶτον διδάξαντος τέχνην ῥἠτορικήν. ὑπὸ γὰρ τούτου, ὥς φασι, μαθητής, Τισίας ὄνομα, μισθὸν ἀπαιτούμενος εἰς τὸ δικαστήριον εἶπεν· εἰ μὲν μὲ νικήσειας, οὐδὲν μεμάθηκα· εἰ δὲ ἡττηθήσῃ, οὐ κομὶσῃ τοὺς μισθούς. θαυμάσαντες οἱ δικασταὶ τὸ σόφισμα τοῦ νεανίου ἐπεφώνουν· κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν.
(Suda, Lexicon)

Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν: ὅτι ἄβρωτὸν ἐστι αὐτὸ τὸ ζῷον, ἀλλὰ δὴ καὶ τὸ ᾠὸν αὐτοῦ. ἀπὸ Κόρακος ῥήτορος πρώτου διδάξαντος τὴν ῥητορικὴν· τὸν γὰρ μαθητὴν αὐτοῦ μὶσθὸν ἀπαιτῶν, εἰς τὸ δικαστήριον, εἶπεν ὁ αὐτὸς μαθητὴς, ἴωμεν, καὶ εἰ μὲν νικήσειας, οὐ μεμάθηκα· εἰ δὲ ἡττηθήσῃ, οὐ λὴψῃ μισθούς.
(Corpus Paroemiographorum Graecorum)

Ἰσοκράτης, εἰπόντος αὐτῷ τινος ὅτι ὁ δῆμος ὑπὸ τῶν ῥητόρων ἁρπάζεται· «Τί θαυμαστὸν εἰ Κόρακος ἐφευρόντος τὴν ῥητορικὴν οἱ ἀπʼ ἐκείνου κόρακές εἰσιν;» (Isocrates Orat., Fragmenta 15.2) Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν: τὴν παροιμίαν ταύτην οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ πτηνοῦ ζώου φὰσὶν εἰρῆσθαι, ὅτι οὔτε αὐτὸς βρωτὸς ἐστιν, οὔτε τὸ ὠὸν ὃ ἔχει. Οἱ δὲ, ἀπὸ Κόρακος τοῦ Συρακουσίου ῥἤτορος, πρώτου διδάξαντος τέχνην ῥητορικήν. Ὑπὸ γὰρ τούτου, ὡς φασί, μαθητὴς Τισίας ὀνόματι μὶσθὸν ἀπαιτούμενος καὶ εἰσαγόμενος εἰς τὸ δικαστήριον, εἶπε πρὸς τὸν Κόρακα· Εἰ μὲν μὲ νικήσεις, ὦ Κόραξ, οὐδὲν μεμάθηκα, καὶ οὐ λὴψῃ τί· εἰ δ' ἡττηθήσῃ, οὐ κομιῇ τὸν μὶσθὸν ὡσαύτως. Θαυμάσαντες οὖν οἱ δικασταὶ τὸ σόφισμα τοῦ νεανίσκου ἐπεφώνησαν, «Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν.» Εἴρηται δὲ ἡ παροιμία ἐπὶ τῶν πονηρῶν πονηρὰ ποιούντων.
(Corpus paroemiographorum Graecorum, vol. 1 Zenobius Sophista 4.82.1)

28 Μὰρ 2023, 8:30:08 π.μ.

Κοινωνικὴ σχιζοφρένεια

ὁ ὁρισμὸς τῆς κοινωνικῆς σχιζοφρένειας. κοινωνικὴ σχιζοφρένεια εἶναι ὅταν μία χώρα κάνει παρελάσεις γιὰ νὰ τιμήσει καὶ νὰ δηλώσει τὴν ἐθνική της ἀνεξαρτησία καὶ κοινωνική της δικαιοσύνη καὶ τὴ λαϊκὴ τῆς κυριαρχίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὑπογράφει μνημόνια ὑποταγῆς σὲ θεσμοὺς καὶ τρόϊκες.

2 Ἰουν 2021, 4:59:47 μ.μ.

Μαθαίνοντας ἱστορία

Εἶναι προτιμότερο νὰ μὴν γνωρίζεις τίποτα γιὰ τὴν ἱστορία μιᾶς περιόδου, μιᾶς περιοχῆς, ἑνὸς λαοῦ, μιᾶς φυλῆς, μιᾶς χώρας, παρὰ νὰ τὴν ἔχεις μάθει μέσα ἀπὸ προπαγάνδα καὶ ἰδεολογία μὲ ἀνακρίβειες, ἀποκρύψεις, διαστρεβλώσεις καὶ ψέματα. Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ μάθεις, ἂν μάθεις, ἱστορία εἶναι νὰ ρωτᾶς ἐσὺ ὁ ἴδιος τὸν ὑποτιθέμενο ἱστορικὸ καὶ αὐτὸς νὰ σοῦ ἀπαντᾶ.

2 Ἰαν 2023, 10:48:15 μ.μ.

Μαθηματικὰ καὶ Κόσμος τῶν πραγμάτων

Τὰ μαθηματικὰ εἶναι ἕνα ἀνοικτὸ σύστημα ποὺ μπορεῖ ἀνὰ πᾶσα στιγμή νὰ περιγράψει τὸν κόσμο τῶν πραγμάτων. Δὲν περιέχεται σ' αὐτὸν ἁπλᾶ τὸν περιγράφει. Εἶναι μιὰ καθαρὴ διανοητικὴ κατασκευὴ τοῦ ἀνθρώπου.

17 Φὲβ 2022, 7:05:57 π.μ.

Ματζούνια καὶ mRNA οὐσίες

Ἡ ἀντιμετώπιση μιᾶς νόσου μὲ pcr test καὶ mRNA οὐσίες δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπιση της μὲ μαντζούνια διαβάσματα ἐξορκισμοὺς καὶ ξεματιάσματα. (Ἡ κυρά μας ἡ μαμή, Βασιλειάδου, Ὀρέστης Μακρής)

1 Ἰαν 2024, 9:15:24 μ.μ.

Μικρόνοια ἰδεολογικὴ ἀγκύλωση τῆς νεωτερικῆς ἐπιστήμης

Τὸ νὰ πιστεύει κάποιος ὅτι τὰ διαλεκτικὰ ἐρωτήματα μποροῦν νὰ ἀπαντηθοῦν, νὰ πάρουν δηλαδὴ πρόσημο ἀλήθειας, θετικὸ εἴτε ἀρνητικὸ ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἐπιστήμη εἶναι ἁπλὰ μία ἀντίληψη μικρῶν ἀνθρώπων, ἀνθρώπων ἐγκλωβισμένων καὶ ἀγκυλωμένων στὴν ἰδεολογία της νεωτερικῆς ἐπιστήμης ποὺ λέει ὅτι ὅλα τὰ ξέρει.

17 Σὲπ 2021, 8:33:06 μ.μ.

Μυκῆναι ἡ κορυφαία στιγμὴ τῆς ἀνθρωπότητας

Οἱ Μυκῆνες ἐκπροσωποῦν ἕναν πολιτισμὸ τὸν λεγόμενο μυκηναϊκὸ καὶ μινωικὸ ἡ μὲ ἕνα ὄνομα τὸν πολιτισμὸ τῶν Ἀχαιῶν.

Ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς ὑπῆρξε μοναδικὴ κορυφαῖα καὶ ἀνεπανάληπτη στιγμὴ τῆς ἀνθρωπότητας ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Ἀπὸ αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ σώζονται ἐκτὸς τῶν ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων καὶ τὰ ὁμηρικὰ ἔπη τὸ λογοτεχνικὸ ἀριστούργημα ὅλων τῶν ἐποχῶν ἀπὸ τὸ ὁποῖο «πῆραν» ἀργότερα ὅλοι οἱ μεγάλοι καλλιτέχνες καὶ διανοητές.

Ἀλλὰ τὸ μεγάλο πρόβλημα μὲ τὶς Μυκῆνες εἶναι ἡ φωτιὰ ποὺ ἔχει ἀνάψει στὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων ἡ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας ἐκείνης τῆς ἐποχῆς.

Εἶχαν φτάσει νὰ διδάσκουν στὰ σχολεῖα ὅτι αἱ Μυκῆναι εἶναι ἕνα μυθολογικὸ εὕρημα τοῦ ποιητῆ, μέχρι τὶς ἀνασκαφές του Ἐρρίκου Σλήμαν (Heinrich Schliemann, 6 /01/1822 – 26/12/1890).

Καὶ συνεχίζουν μέχρι σήμερα μὲ τὸ παραμύθι ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ γράφτηκε τὸν 7ο αἰῶνα ἀπὸ ἕνα ποιητὴ Ὅμηρο, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ξέρουμε τίποτα, οὔτε τὴ μάνα του, οὔτε τὸ μέρος ποὺ γεννήθηκε, οὔτε τὸ μέρος ποὺ πέθανε, οὔτε μαθητὰς εἶχε, οὔτε δασκάλους;!

Γιὰ τὶς λεπτομέρειες τοῦ τρωικοῦ πολέμου, ἐκεῖ ἡ κατάσταση εἶναι ἀηδιαστικὴ, Τὸ τί διδάσκουν στὰ παιδιά μας εἶναι ἀδιανόητο καὶ ἔξω ἀπὸ κάθε φαντασία.

Περισσότερα γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἐδῶ

16 Ἀπρ 2023, 11:53:29 π.μ.

νεωτερικότητα καὶ ἀτομικὴ συνείδηση - παγκοσμιοποίηση

ἡ ἔννοια τῆς νεωτερικότητας μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ ἄτομο γιὰ νὰ χαρακτηρίσει τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. εἶναι περίπτωση ποὺ κάποιος πιστεύει ὅτι αὐτὴ τὴν στιγμὴ τῆς ζωῆς του ὅλα τὰ κάνει καλύτερα καὶ τὰ σκέφτεται καλύτερα καὶ τὰ γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες στιγμὲς τῆς ζωῆς του.

4 Ἰουλ 2023, 2:38:47 μ.μ.

νεωτερικότητα καὶ ἐξουσία

τὰ αὐταρχικὰ καθεστῶτα σὲ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἰδεολογία στηρίζουν τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα (politically correct) τὴν ὁποία ὑποστηρίζουν Mark Twain, «εἶναι εὐκολότερο νὰ ἐξαπατήσεις κάποιον, παρὰ νὰ τὸν πείσεις ὅτι ἔχει ἐξαπατηθεῖ».

19 Σὲπ 2022, 5:03:33 μ.μ.

Νεωτερικότητα καὶ ἱστοριογραφία

Ἡ διαστρέβλωση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων εἶναι γνωστὴ ἀπὸ ἄλλες μελέτες καὶ προοπτικές. Ἐδῶ στὴν προκειμένη περίπτωση, τῆς ἀνάπτυξης τῆς ἰδεολογίας τῆς «νεωτερικότητας» ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε ἐξουσία εἶναι ἐκ τῶν ὤν ΟΥΚ ἄνευ ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ ἐσκεμμένη διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας, διότι πάνω σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς στηρίζεται ἡ νεωτερικότητα.

Δηλαδὴ ἐπειδὴ ἐξ ὁρισμοῦ ἡ «νεωτερικότητα» εἶναι ἰδεολογία, ἡ ὁποία λέγει ὅτι ἡ ἐποχή, οἱ συνθῆκες, ἡ ὀργάνωση, ἡ ἐπιστήμη, ἡ τέχνη καὶ ἡ φιλοσοφία τῆς σήμερον ἡμέρας, δηλαδὴ τῆς δικῆς μας ἐξουσίας, πρέπει αὐτὸ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὶς προηγούμενες ἀντίστοιχες τέτοιες, τὶς ὁποῖες ἐμεῖς θὰ σᾶς ποῦμε πὼς ἦταν, ἄρα ἐμεῖς παράγουμε ἱστοριογραφία καὶ δίνουμε κριτήρια τῆς ὀρθῆς ἐπιστήμης τῆς ἱστοριογραφίας.

19 Σὲπ 2022, 5:10:07 μ.μ.

Ἡ Νεωτερικότητα

ἡ ἰδεολογία ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν

Ὁρισμὸς τῆς «Νεωτερικότητας»

«Νεωτερικότητα» εἶναι ἡ ἰδεολογία ἐκείνη, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἡ «σημερινὴ κατάσταση» στὴν ἐπιστήμη, τὴν τεχνολογία, τὴν τέχνη, τὴν θρησκεία, τὴν οἰκονομία, τὸ δίκαιον, τὴν πολιτικὴ εἶναι καλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες.

Ἡ ἰδεολογία τῆς «Νεωτερικότητας» εἶναι ἡ ἀρχαιότερη ἰδεολογία ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία ἀναπαράγει καὶ ὑποστηρίζει ὅτι ὅλα τὰ «σύγχρονα» καὶ τὰ «νεώτερα» στὴν τέχνη, τὴν ἐπιστήμη, τὴ λογικὴ, τὰ γράμματα, τὴν πολίτικη εἶναι τὰ ἀνώτερα τῶν προηγουμένων τους καὶ ἔτσι ἐνισχύει τὴν θέση της, ἀναπαράγεται καὶ ἐνισχύεται μέσῳ αὐτῆς τῆς ἰδεολογίας. Τὸ μεγάλο ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς «Νεωτερικότητας» εἶναι ἡ συνεχὴς ἀνάπτυξη καὶ ὑπεροχὴ τῆς τεχνολογίας. Πράγματι ἡ τεχνολογία ἀναπτύσσεται συνεχῶς προοδεύει δυναμώνει ἐντυπωσιάζει καὶ κερδίζει σὲ ὅλα τὰ σημεῖα τὶς προηγούμενες τεχνολογίες. Αὐτὸ δίνει τὸ ψεύτικο πλεονέκτημα καὶ τὴν δικαιολογία γιὰ μία ἀναλογικὴ σύγκριση μὲ τὶς ὑπόλοιπες ἀνθρώπινες κοινωνικὲς δραστηριότητες.

Ἐν κατακλεῖδι ἡ ἰδεολογία αὐτὴ ὑποστηρίζει καὶ δῆθεν ἀποδεικνύει ὅτι ἡ σημερινὴ κατάσταση τῶν κοινωνικῶν «πραγμάτων» σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, (ὅπως τέχνη, ἐπιστήμη, θρησκεία, τεχνολογία, φιλοσοφία, πολιτική, οἰκονομία, ἔθιμα, κλπ), εἶναι σὲ καλύτερη γενικὴ κατάσταση ἀπὸ ὅτι ἦταν τὶς προηγούμενες ἐποχές.

Αὐτὸ ἐνδέχεται σὲ ὁρισμένα σημεῖα νὰ εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ σὲ πολλὰ εἶναι ψεῦδος.

Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ἡ κάθε «ἐξουσία» παράγει καὶ προωθεῖ αὐτὴν τὴν ἰδεολογία εἶναι ἡ ἑδραίωση, ἡ συντήρηση καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ της.

Τὰ αὐταρχικὰ καθεστῶτα σὲ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἰδεολογία στηρίζουν τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα (politically correct) τὴν ὁποία ὑποστηρίζουν. Ἡ ἀτομικὴ εὐθύνη καὶ «Νεωτερικότητα»

Ὁ κάθε ἕνας τῆς κάθε ἐποχῆς, ἐπιστήμονας ἢ καλλιτέχνης ἢ τεχνικός ἢ φιλόσοφος, μέσα ἀπὸ τὰ ψυχολογικά του συμπλέγματα, θέλει νὰ πιστεύει ὅτι αὐτὰ ποὺ λέει καὶ πρεσβεύει καὶ κάνει εἶναι ἀνώτερα κάθε ἄλλης ἐποχῆς.

Ὑποστηρίζει ὅτι δῆθεν μελέτησε καί ἐνσωμάτωσε ὅλα τὰ προηγούμενα ἀντίστοιχα καὶ ὅτι τὰ δικὰ του εἶναι τὰ πιὸ σωστά. Τῷ αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ ἀτομικές αὑτό-ἐκτιμήσεις καὶ ἐκλογικεύσεις ἴδιων πιστεύω.

Ἔτσι λοιπὸν ὁ κάθε ἕνας ἀναπαράγει καὶ παίζει το παιχνίδι τῆς κυρίαρχης ἐξουσίας, ἡ ὁποία με τὴν σειρά της μέσα στὰ πλαίσια τῆς «Νεωτερικότητας» ὑποστηρίζει ὅτι αὐτὴ ἡ «ὀργάνωση διοίκησης» ἢ ἡ συγκεκριμένη «πολιτειακὴ δομὴ» ποὺ αὐτὴ ἐφαρμόζει εἶναι ἡ καλύτερη! Ἄν κάποιος ἔχει ἀντιρρήσεις θεωρεῖται παράφρων.

Ἱστοριογραφία καὶ «Νεωτερικότητα»

Ἡ διαστρέβλωση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων εἶναι γνωστὴ ἀπὸ ἄλλες μελέτες καὶ προοπτικές.

Ἐδῶ στὴν προκειμένη περίπτωση, τῆς ἀνάπτυξης τῆς ἰδεολογίας τῆς «Νεωτερικότητας» ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε ἐξουσία εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ «ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ ἐσκεμμένη διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας», διότι πάνω σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς στηρίζεται ἡ «Νεωτερικότητα».

Δηλαδὴ ἐπειδὴ ἐξ ὁρισμοῦ ἡ Νεωτερικότητα εἶναι ἰδεολογία, ἡ ὁποία λέγει ὅτι ἡ ὀργάνωση, ἡ ἐπιστήμη, ἡ τέχνη καὶ ἡ φιλοσοφία καὶ ἡ πολιτική, τῆς σήμερον ἡμέρας (τῆς δικῆς μας διακυβέρνησης) εἶναι ἡ καλύτερη, πρέπει αὐτὸ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὶς προηγούμενες ἀντίστοιχες «τέτοιες», τὶς ὁποῖες ἐμεῖς θὰ σᾶς ποῦμε πὼς ἦσαν μέσῳ τῆς «Ἱστορίας» ποὺ θὰ σᾶς διδάξουμε, ἄρα ἐμεῖς παράγουμε «Ἱστορία» καὶ δίνουμε καὶ τὰ κριτήρια τῆς ὀρθῆς ἐπιστήμης τῆς ἱστοριογραφίας.

Δηλαδὴ γράφουμε τὴν ἱστορία ἔτσι ὥστε νὰ φαίνεται πόσο ἀνώτερα εἶναι σήμερα τά «πάντα».

Ἡ Παιδεία στὴν ὑπηρεσία τῆς Νεωτερικότητας

Ἡ ἰδεολογία τῆς «Νεωτερικότητας» προωθεῖται μέσῳ πολλῶν μηχανισμῶν· ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι ἡ παιδεία.

Ὅλοι οἱ φορεῖς ποὺ ἀποτελοῦν αὐτὸν τὸν μηχανισμό, καὶ τὰ «σχολεῖα» καὶ οἱ «δάσκαλοι» καὶ τὰ λοιπὰ τοιαῦτα χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τοὺς κεντρικοὺς μηχανισμοὺς χρηματοδότησης τῆς κοινωνίας καὶ προωθοῦν τὴν «Νεωτερικότητα». Ἐκβιάζουν ἔτσι οὐσιαστικὰ τοὺς νέους ἀνθρώπους στὸ νὰ προχωρήσουν σὲ ἑνὸς εἴδους προσηλυτισμὸ σὲ «αὐτὲς» τὶς διδασκαλίες μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐξειδικεύσεις ἢ καλύτερα νὰ τὸ ποῦμε σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐξειδικεύσεις τὶς ὁποῖες ἔχουν ἐφεύρει αὐτοὶ οἱ φορεῖς γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν καλύτερα τὸ ὅποιο ἀφήγημα τους.

Ὁ ἐκβιασμὸς γίνεται στὸ ἑξῆς σημεῖο: ἐὰν μάθεις «αὐτὰ» καλά, θὰ ἔχεις μεγάλες ἀποδοχὲς καὶ ἂν τὰ ἀναπαράγεις σωστὰ ἀκόμα μεγαλύτερες! ‎Αὐτὴ εἶναι ἡ παιδεία καὶ ἡ ἐπιστήμη στὴν ἐποχὴ τῆς «Νεωτερικότητας»· ἀπεναντίας στὴν κλασικὴ ἐποχὴ ὅλη ἡ παιδεία εἶχε σκοπὸ νὰ μάθη τὸν ἄνθρωπο νὰ σκέπτεται μὲ ἕναν σωστὸ κοινωνικὸ τρόπο, (‎ἡ ὅλη χρηματοδότηση γινόταν σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο), νὰ σκέπτεται μὲ ἕναν τρόπο, ὁ ὁποῖος νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει τὸ νὰ γίνει καλύτερος πολίτης δηλαδὴ νὰ ἀγαπήσει τὴν διαδικασία ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ τὸν φέρει πιὸ κοντὰ στὴν πολιτικὴ ἀρετή.

Ἡ διαμόρφωση καὶ ἡ ἐκπαίδευση τῶν «πολιτῶν» εἶναι τὸ πιὸ σημαντικὸ ζήτημα σὲ μία κοινωνία, μὲ κυρίαρχα ἐρώτημα πάντοτε: Τὶ πρέπει νὰ διδάσκονται οἱ «πολῖτες; Ποιό θὰ εἶναι τὸ πρόγραμμα σπουδῶν; Ποιός θὰ τὸ ἀποφασίζει; Ποιός καὶ πὼς θὰ τὸ χρηματοδοτεῖ; Οἱ ἀπαντήσεις σ’ ὅλα αὐτὰ σήμερα δίνονται ἀπὸ τὶς «ἐξουσίες» στὸ πλαίσιο τῆς «Νεωτερικότητας».

Νεωτερικότητα καὶ Παγκοσμιοποίηση: τὸ τέλος τῶν αὐτοκρατοριῶν

Ἡ σημερινὴ ἀνάπτυξη τῶν «μέσων» (παραγωγῆς, ἐνημέρωσης, καταστολῆς, ἐλέγχου), ἔχει φτάσει σὲ τέτοιο ἐπίπεδο, ὥστε ἡ παγκόσμια ἡγετικὴ ἐλὶτ, οἰκονομικὴ καὶ Πολιτικὴ, αἰσθάνεται καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν δημιουργία μιᾶς «παγκόσμιας κυριαρχίας», τὸ ὄνομα τῆς ὁποίας εἶναι «παγκοσμιοποίηση». Ἡ «Νεωτερικότητα» τῆς σημερινῆς «παγκόσμιας κυριαρχίας» στοχεύει σὲ πολλὰ ἐπίπεδα διανοητικῆς συσκότισης.

Ἡ καταμέτρηση ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἐνδεικτικὴ καὶ σὲ ἐξέλιξη, τὰ δὲ πεδία στὰ ὁποῖα στοχεύουν εἶναι ρευστά, ὅπως παραδείγματος χάριν:

οἱ «κλασσικὲς μέθοδοι ἐκφοβισμοῦ τῶν μαζῶν» ὅπως θεοὶ, δαίμονες, λοιμοὶ, πόλεμοι, κατακλυσμοὶ, σεισμοὶ, καταποντισμοὶ, πανδημίες, νόσοι, ἀκραῖα καιρικὰ φαινόμενα, κλιματικὴ ἀπειλὴ, ἐξωγήινες ἐπιθέσεις, ἐγκληματικότητα, ὑποδούλωση, ἐκπόρνευση, ἐξαθλίωση, καὶ ὅλες οἱ παρόμοιες «ἀπειλὲς» πρόκλησης δέους, εἶναι πάντα παροῦσες καὶ ἀναπαράγονται σὲ παγκόσμια σενάρια πλέον.
οἱ παγιωμένες συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων ὅπως «ἔθνος», «θρησκεία», «φυλὴ», «ἤθη», «ἔθιμα», «παράδοση», «ἱστορία», ἀμφισβητοῦνται ὡς ξεπερασμένες.
καὶ ἄλλα.

Τὰ ἐργαλεῖα-ὅπλα ποὺ χρησιμοποιεῖ σήμερα ἡ παγκόσμια κυριαρχία γιὰ νὰ πετύχει τοὺς στόχους της εἶναι:

ὁ ἔλεγχος τοῦ χρήματος
ὁ ἔλεγχος τῆς Παιδείας
ὁ ἔλεγχος τῶν μαζικῶν μέσων ἐπικοινωνίας καὶ κοινωνικῆς δικτύωσης
ὁ ἔλεγχος τῶν μηχανισμῶν καταστολῆς (ἀστυνομία, ὁ στρατός, κλπ)
μετακινήσεις τῶν πληθυσμῶν
προπαγανδιστικὴ παιδεία

Ἡ ἰδεολογία τῆς «Νεωτερικότητας» θεωρεῖ γιὰ τὰ «συμπτώματα ἀδικίας» ὅπως

ἐγκληματικότητα καὶ λοιπὲς παραβατικὲς συμπεριφορὲς,
πορνεία καὶ λοιπὲς σεξουαλικές διαστροφὲς,
κάπνισμα, ἀλκοὸλ καὶ λοιπὲς ἀνθυγιεινὲς συνήθειες,
ἀστρολογία, χαρτομαντεία, καφεμαντεία, ταρώ, καὶ λοιπὲς μαντικὲς δραστηριότητες
«μόδες» ἐποχῆς
ρατσισμός, φεμινισμός καὶ λοιπὲς κοινωνικὲς συγκρούσεις
καὶ ἄλλα πολλὰ παρόμοια

ὅτι ἡ σημερινὴ ἀντιμετώπισή τους ἀπὸ τὴν κοινωνία εἶναι ἡ καλυτέρα ὅλων τῶν προηγουμένων.

Ἡ «Νεωτερικότητα» ἔχει πείσει ἕνα μέρος τῶν «ὑπηκόων» ποὺ τὴν ἐνστερνίζονται, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸν τρόπο καὶ ὅτι σὲ ὅλα εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἱστορικὲς περιόδους τῆς ἀνθρωπότητος.

Γιὰ ὅλα τὰ παραπάνω ἡ «Νεωτερικότητα» δέχεται νὰ ἔχουμε καὶ τὴν κατάργηση τῆς Δημοκρατίας, τὴν ἀπαγόρευση τοῦ ἐλεύθερου λόγου, οἱ μόνοι ποὺ θὰ ὁμιλοῦν θὰ εἶναι οἱ ἡγέτες, οἱ ἐπιστήμονες, οἱ εἰδικοὶ καὶ οἱ ἄριστοι, αὐτοὶ μόνο ξέρουν καὶ μόνο αὐτοὶ θὰ ἀντιμετωπίζουν· ἔτσι λοιπὸν ἡ ἐγκαθίδρυση μιᾶς δικτατορίας καλυμμένη μέ το μανδύα τῆς ψευδο-δημοκρατίας καὶ τῶν ψευδο-ἐκλογῶν γίνεται πραγματικότητα.

Φιλοσοφία καὶ «Νεωτερικότητα»

Ὁ Πόλεμος τῆς «ἐξουσίας» ἐνάντια στοὺς «ἀνθρώπους» διεξάγεται ἐδῶ καὶ χιλιετίες μέσῳ τῆς «Νεωτερικότητας».

Οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ πόλεμοι ποὺ δίνουν οἱ ἐξουσίες γιὰ νὰ διατηρηθοῦν, νὰ ἀναπαραχθοῦν, νὰ διευρυνθοῦν καὶ νὰ μεγεθυνθοῦν στηρίζουν ὅλες τὶς ἰδεολογικὲς τους προπαγάνδες κατὰ πολὺ μεγάλο βαθμὸ στὴν ἰδεολογία τῆς «Νεωτερικότητας».

Ἡ «Νεωτερικότητα» τῆς κάθε ἐποχῆς προσπαθεῖ νὰ περάσει τὸ παραμύθι τῆς ἐξουσίας ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες. (εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς Νεωτερικότητας).

Ἡ φιλοσοφία ἔρχεται κάθε φορὰ νὰ ἀποκαλύψει καὶ αὐτὰ τὰ ψεύδη τῆς ἐξουσίας.

Ἡ προσπάθεια κάποιων φωτισμένων ἀνθρώπων νὰ ἀποκαλύψουν τὰ ψεύδη ποὺ ὑπάρχουν καὶ διαδίδονται στὴν κοινωνία εἶναι ἕνα ἀπ’ τὰ βασικὰ ἔργα τῆς φιλοσοφίας.

Ἡ «Νεωτερικότητα, ἡ ἰδεολογία ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν ἀενάως θὰ συγκρούεται μὲ τὴν φιλοσοφία.

2 Μαΐ 2021, 12:32:20 μ.μ.

ὁ Ἀριστοτέλης γιὰ τὸ δεκαδικὸ σύστημα!!!

Ἀριστοτέλους «Προβλήματα» 910b

«ιε΄, Ὅσα μαθηματικῆς μετέχει θεωρίας»

«Διὰ τί πάντες ἄνθρωποι, καὶ βάρβαροι καὶ Ἕλληνες, εἰς τὰ δέκα καταριθμοῦσι, καὶ οὐκ εἰς ἄλλον ἀριθμόν, οἷον β΄, γ΄, δ΄, ε΄, εἶτα πάλιν ἐπαναδιπλοῦσιν, ἓν πέντε, δύο πέντε, ὥσπερ ἕνδεκα, δώδεκα; οὐδ᾿ αὖ ἐξωτέρω παυσάμενοι τῶν δέκα, εἶτα ἐκεῖθεν ἐπαναδιπλοῦσιν; ἔστι μὲν γὰρ ἕκαστος τῶν ἀριθμῶν ὁ ἔμπροσθεν καὶ ἓν ἢ δύο, καὶ οὗτος ἄλλος τις, ἀριθμοῦσι δ᾿ ὅμως ὁρίσαντες ἄχρι τῶν δέκα. οὐ γὰρ δὴ ἀπὸ τύχης γε αὐτὸ ποιοῦντες φαίνονται καὶ ἀεί· τὸ δὲ ἀεὶ καὶ ἐπὶ πάντων οὐκ ἀπὸ τύχης, ἀλλὰ φυσικόν. πότερον ὅτι τὰ δέκα τέλειος ἀριθμός; ἔχων γὰρ πάντα τὰ τοῦ ἀριθμοῦ εἴδη, ἄρτιον περιττόν, τετράγωνον κύβον, μῆκος ἐπίπεδον, πρῶτον σύνθετον. ἢ ὅτι ἀρχὴ ἡ δεκάς; ἓν γὰρ καὶ δύο καὶ τρία καὶ τέτταρα γίνεται δεκάς. ἢ ὅτι τὰ φερόμενα σώματα ἐννέα; ἢ ὅτι ἐν δέκα ἀναλογίαις τέτταρες κυβικοὶ ἀριθμοὶ ἀποτελοῦνται, ἐξ ὧν φασὶν ἀριθμῶν οἱ Πυθαγόρειοι τὸ πᾶν συνεστάναι; ἢ ὅτι πάντες ὑπῆρξαν ἄνθρωποι ἔχοντες δέκα δακτύλους; οἷον οὖν ψήφους ἔχοντες τοῦ οἰκείου ἀριθμοῦ, τούτῳ τῷ πλήθει καὶ τἆλλα ἀριθμοῦσιν. μόνοι δὲ ἀριθμοῦσι τῶν Θρᾳκῶν γένος τι εἰς τέτταρα, διὰ τὸ ὥσπερ τὰ παιδία μὴ δύνασθαι μνημονεύειν ἐπὶ πολύ, μηδὲ χρῆσιν μηδενὸς εἶναι πολλοῦ αὐτοῖς»

30 Αὐγ 2023, 1:05:06 π.μ.

Ὁ ἔλεγχος τῶν «δομικῶν στοιχείων» τῆς κοινωνικῆς συγκρότησης

Ὁ ἔλεγχος τῶν «δομικῶν στοιχείων» τῆς κοινωνικῆς συγκρότησης εἶναι ἡ βασικὴ προτεραιότητα τῆς κάθε ἐξουσίας ἀπὸ «πολιτικῆς» μέχρι «θρησκευτικῆς»...

Ἡ κοινωνικὴ συγκρότηση τῆς κάθε κοινωνίας, στηρίζεται σὲ πολλοὺς πυλῶνες, οἱ ὁποῖες συγκροτοῦνται ἀπὸ τὰ βασικὰ δομικὰ στοιχεῖα τους.

Ἡ κάθε ἐξουσία, ξεκινῶντας ἀπὸ τὰ «ἤθη» καὶ τὰ «ἔθιμα» ὅλων τῶν μορφῶν, προχωρᾶ στὸν ἔλεγχο τῶν ἐπί μέρους «δομῶν κοινωνικῆς συγκρότησης», («παιδείας», «ὑγείας», «οἰκογένειας», «θρησκείας», «ἱστορίας», «οἰκονομίας», «δικαίου», «πολιτικῆς», «ἐπιστήμης», «φιλοσοφίας», «παραγωγῆς»), μὲ στόχο τὴν ἑδραίωση, ἐνίσχυση καὶ ἀναπαραγωγὴ της.

Γιατί ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται ὡς μία ἐκτροπὴ τῆς κοινωνικῆς ὀργάνωσης, ἐπιδιώκει καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐλέγξει ὅλα αὐτὰ τὰ κοινωνικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνικῆς συγκρότησης;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ἢ καλύτερα μπορεῖ νὰ δοθεῖ, μέσα ἀπὸ τὴν ἐπισήμανση καὶ τὸν ἐντοπισμὸ τῶν «ἐξουσιαστικῶν ἀνθρώπων», οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται σὲ ὅλες τὶς κοινωνίες ἀπὸ τὸ πουθενά, μὲ ζωώδη ἔνστικτα ἐπιβολῆς τοῦ ἰδίου συμφέροντος καὶ συγκροτοῦν τὶς συμμορίες τῆς κοινωνικῆς κυριαρχίας.

Δύο εἶναι οἱ στόχοι τῆς κυριαρχίας ὅσο ἀφορᾶ τὴν «σκέψη» καὶ τὸν «λόγο» τῶν ἀνθρώπων, μελῶν τῆς κοινωνίας.

Ὁ πρῶτος στόχος εἶναι ἰδεολογικὴ συσκότιση τῶν ὑπηκόων ὥστε νὰ πιστεύουν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν πιστὰ τὶς ἐντολὲς-ὁδηγίες καὶ τὰ προστάγματα τὶς ἐξουσίας.

Καὶ ὁ δεύτερος στόχος εἶναι ἡ φίμωση ἐξουδετέρωση ἀπομόνωση καὶ ἂν χρειαστεῖ θανάτωση ὅλων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ξεφεύγουν ἀπὸ τὸν πρῶτο τὸ στόχο. Δηλαδὴ οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι καὶ ἑπομένως οἱ πολέμιοι τῆς κάθε «ἐξουσίας» καὶ κάθε «ψεύδους» καὶ «ἀδικίας».

27 Ἰουλ 2022, 2:07:49 μ.μ.

Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος

«Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος» μπορεῖ νὰ εἶναι κάποιος, ὅταν ἐξασφαλίσει καὶ τὶς τέσσερις παρακάτω προϋποθέσεις:

Πρῶτον, νὰ εἶναι «ὑγιής» (σωματικὰ ψυχικὰ καὶ διανοητικά).
Δεύτερον, νὰ εἶναι «μὴ ἐργαζόμενος» (συνταξιοῦχος, εἰσοδηματίας, οἰκόσιτος).
Τρίτον, νὰ εἶναι «ἐρωτικὰ διαθέσιμος» (χωρὶς ἐνσωματωμένη ἰδεολογία περὶ τοῦ ἀντιθέτου καὶ ἐπίσης χωρὶς ἐξωτερικὴ ἐξουσιαστικὴ σχέση ἀπαγόρευσης).
Καὶ τέταρτο, νὰ εἶναι «πολίτης σὲ πολιτεία μὲ Δημοκρατία», δηλαδὴ νὰ ἔχει συμμετοχὴ «λόγου» καὶ στὰ τρία ἐπίπεδα τῶν πολιτικῶν ἀποφάσεων:
- α) τί προϊόν θὰ παραχθεῖ,
- β) ποιός θὰ τὸ παράξει καὶ
- γ) πῶς θὰ διανεμηθεῖ.

Ἡ συνθήκη εἶναι ἱκανὴ ἀλλὰ ὄχι ἀναγκαία.

2 Ἰαν 2022, 11:49:55 π.μ.

Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει δικαίωμα σὲ ὅλες τὶς νόμιμες ἐπιλογές του

25 Ἀπρ 2022, 6:08:48 μ.μ.

Ὁ κάθε λόγος ἐξετάζεται χωριστά

Δὲν κρίνουμε συνολικὰ ἕναν ἄνθρωπο ἀλλὰ ἕναν ἕναν τοὺς λόγους του, πάνω στοὺς ὁποίους στηρίζει τὴ συνολική του σκέψη καὶ δράση.

10 Ὀκτ 2022, 3:25:45 μ.μ.

Ὁ νόμος τῆς ἔρευνας

Ὅταν ἔρευνας σωστὰ καὶ ψάχνεις κάτι μὲ τὶς ὀρθὲς μεθόδους ἔρευνας, τότε σίγουρα κάτι θὰ ἀνακαλύψεις, συνήθως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἀρχικὰ ἔχεις στόχο νὰ βρεῖς.

Ἢ ἀλλιῶς διατυπωμένος μὲ συντομία ὁ νόμος αὐτός μας λέει:

«Στὴν ἔρευνα ἀλλὰ ψάχνεις καὶ ἄλλα βρίσκεις».

20 Νοε 2022, 9:25:36 μ.μ.

Ὁ πελάτης τοῦ ἔρωτα

Ὠδὴ στὸν πελάτη

Ἐσὺ ποὺ τώρα πᾶς μὲ τὴν κοπέλα
καὶ πληρωμένο ἔρωτα ζητᾶς,
νὰ ξέρεις πὼς σὲ κάθε πῆγε-ν-ἐλα
ὅλα τὰ φωνήεντα εἶναι ψευτιά.

Ἐσὺ ποὺ τώρα πᾶς μὲ τὴν πουτάνα
καὶ πληρωμένο ἔρωτα ζητᾶς,
σίγουρα δὲν ἔχεις καταλάβει,
ὅτι τὰ φωνήεντα εἶναι ψευτιά.

Τόσο καιρὸ τὰ δίνεις καὶ δὲν τὸ 'χεις μάθει,
πὼς ὅλα τὰ λεφτά σου πᾶνε στὸ νταβατζή;
μὰ ἕνα θὰ σοῦ πῶ νὰ ξέρεις τὶ τὴ νοιάζει,
πότε θὰ τελειώσεις νὰ πάει γιὰ νὰ πλυθεῖ.

Ἐσὺ νομίζεις ἔρωτα πὼς τώρα ἀγοράζεις,
μὰ εἶσαι καὶ μαλάκας ποὺ κάνεις τὸν πελάτη,
γιὰ κάτι ποὺ εἶναι φέϊκ καὶ σὺ τὸ ἀγκαλιάζεις,
ἐνῶ τὸ ἴδιο τζάμπα ἀξίζει σὰν διαμάντι.

Ψάξε λοὶπὸν καὶ βρὲς τὸ παντοῦ εἶναι τριγύρω
τὸ γνήσιο, τὸ ὡραῖο καὶ τὸ αὐθεντικό,
αὐτὸ ποὺ μόνο τζάμπα μπορεῖ νὰ εἶναι τέτοιο,
ὄχι λοιπὸν μὲ φράγκα γιὰ κάτι φυσικό!

Σὲ ἔχουνε δουλέψει πολλοὺς αἰῶνες τώρα,
μαύρισαν τὸν ἔρωτα τὸν κάναν ξωτικό,
στὸν ἀπαγορεύουν θρησκεῖες, οἰκογένειες,
σὲ κάνανε μαλάκα, γουρούνι, δουλικό.

Ἐγὼ δὲν ἔχω πάει σὲ πορνεῖο,
οὔτε ἔχω δώσει χρήματα γιὰ αὐτὰ,
ξέρω ὅμως ἕνα καὶ ἕνα κάνουν δύο,
καὶ πῶς τὰ τρία «Μ» εἶναι πολλά!

29 Σὲπ 2021, 2:18:33 μ.μ.

Ὁ σεβασμὸς τῶν ἐξαπατημένων

Ὁ σεβασμὸς τῶν ἐξαπατημένων ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν πρέπει νὰ εἶναι τὸ βασικό μας μέλημα κάθε στιγμὴ ἀκόμα καὶ γιὰ τὶς δικές μας ἰδεολογίες.

12 Ἰουλ 2023, 5:44:40 μ.μ.

«Ἓν οἴδα, ὅτι οὐδὲν οἰδα»

Ὁ Σωκράτης δὲν εἶπε ποτὲ τὴν φράση: «Ἕν οἴδα ὅτι οὐδὲν οἰδα». Αὐτὴ ἡ διατύπωση δὲν ὑπάρχει σὲ κανένα κλασσικὸ κείμενο. Ὅμως ἔχω βρεῖ αὐτὴ τὴν καταπληκτική! διατύπωση ἀπὸ στόματος Σωκράτους στὸν Φαῖδρο τοῦ Πλάτωνος [235c]

«εὖ οἶδα, συνειδὼς ἐμαυτῷ ἀμαθίαν» τὸ ὁποῖο σημαίνει:

«πολὺ καλὰ ἔμαθα, νὰ συνειδητοποιῶ τὴν ἀμάθεια μου»

τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἀντιφατικό, εἶναι πιὸ βαθὺ φιλοσοφικὸ καὶ εἶναι καὶ πιὸ κομψὸ ὡς διατύπωση! Φαῖδρος 235c

31 Ἰουλ 2021, 8:56:21 μ.μ.

Ὁ φιλόσοφος καὶ ἡ πολιτική

Ὁ φιλόσοφος δὲν μπορεῖ νὰ ἀσκήσει πολιτικὴ, ὁ φιλόσοφος καταγγέλλει τὶς ἀδικίες τῆς κάθε πολιτικῆς.

Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐγγενῶς ὑπηρετεῖ τὴν ἀδικία καὶ τὴν ἀναπαράγει!

Ἐὰν αὐτὸ δὲ συνέβαινε, ἡ πολιτικὴ δὲν θὰ χρειαζόταν. Δηλαδὴ ἐὰν στὴν κοινωνία δὲν ὑπῆρχε ἡ ἀδικία, δὲν θὰ ὑπῆρχε καμία ἀνάγκη γιὰ ὀργάνωση, διοίκηση, διακυβέρνηση, ἐξουσία.

18 Ὀκτ 2022, 11:04:11 μ.μ.

Ὁ φιλόσοφος, ὁ ἐπιστήμονας καὶ ὁ ἀκροβάτης

τὰ «λάθη»,
στὸν φιλόσοφο ἐπιτρέπονται!
στὸν ἐπιστήμονα συνυπάρχουν!
στὸν ἀκροβάτη ἀπαγορεύονται!

27 Ἰουλ 2022, 2:07:49 μ.μ.

Οἱ «πρὸς τί» χαρακτηρισμοὶ τῶν μελῶν κάποιων κοινωνιῶν

Ὑπήκοος βασιλιᾶς Δοῦλος δεσπότης
Σκλάβος ἀφέντης
Ὑπηρέτης κύριος
Ἄποικος ἀποικιοκράτης
Ἐξουσιαζόμενος ἐξουσιαστής
Πόρνη πορνοβοσκὸς (Νταβατζῆς)
Ἐκμεταλλευόμενος ἐκμεταλλευτής
Ἐργάτης καπιταλιστής
Δουλοπάροικος φεουδάρχης
Ὀπαδὸς ἀρχηγός
Πρόβατο βοσκός
Σύζυγος σύζυγος
Πιστὸς Δόγμα
Ἐθνικιστὴς Ἔθνος

7 Ἰαν 2024, 3:12:17 μ.μ.

Οἱ 4 φάσεις τοῦ πόσιμου νεροῦ

πηγή, πηγάδι, ὑδραγωγεῖο, μπουκάλι.

11 Ἀπρ 2023, 12:25:25 μ.μ.

οἱ 5 λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους προωθοῦνται οἱ δικαιωματιστές

Ποιοὶ εἶναι οἱ δικαιωματιστές;
δικαιωματιστές εἶναι ὅλοι οἱ κάθε λογῆς ἀδικημένοι, ξεπεσμένοι, ἀπαξιωμένοι, ἀνώμαλοι, διεστραμμένοι, δύσμορφοι, ἀνάπηροι, πόρνες, ὁμοφυλόφιλοι, γύφτοι, μαῦροι, λαθρομετανάστες κλπ

Οἱ πέντε λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους προωθοῦνται οἱ δικαιωματιστές.
1 ἐξουσίας (ἐγγυημένη ὑποστήριξη- ψῆφος)
2 μείωση πληθυσμοῦ (ἐπιλεκτικὰ ἐξυπηρετεῖ καὶ συμφέροντα τῶν τριῶν ἄλλων λόγων)
3 ἐπιχειρήσεις (φθηνότερο ἐργατικὸ προϊόν)
4 ἀπόκρυψη τῆς βασικῆς ἀντίθεσης (οἰκονομικὲς ταξικὲς διαφορές... δίπολο ἀφέντης δούλου)
5 ψυχολογίας ἑκάστου (νὰ συνηθίσουμε τὴν ἀδικία τῆς ταξικῆς ἀνισότητας τῆς διαφοροποίησης)

Ἡ κάθε ἐξουσία μέσα στὸ πλαίσιο τῆς γενικῆς ἀπάτης, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε μιλήσει ἀλλοῦ, προωθεῖ τὶς φαντασιακὲς φοβίες στοὺς ἀνθρώπους ἢ μὲ ἄλλα λόγια προωθεῖ ψεύτικες φανταστικὲς καταστάσεις, οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν φόβους στοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ὑπηκόους, τοὺς ὑποτελής, τοὺς ἐκμεταλλευόμενους, τοὺς ἐξαθλιωμένους, τοὺς ἐξουσιαζομένους κλπ.

Τέτοιες φαντασιακὲς καταστάσεις πρόκλησης φόβου εἶναι:
προβλέψεις γιὰ τὸ μέλλον,
θεϊκὲς ἀπειλές,
ἐξωπραγματικοὶ κίνδυνοι,
ψεύτικες κρίσεις (εἴτε οἰκονομικὲς ἢ κοινωνικὲς ἢ οἰκονομικὲς ἢ πολεμικὲς ἢ ὑγειονομικὲς κλπ).

Παράλληλα μὲ τὴν προώθηση ὅλων αὐτῶν τῶν φαντασιακῶν φόβων καὶ παραλογισμῶν καὶ γιὰ λόγους σκοπιμότητος (μὴ δίνοντας χῶρο στὴν κριτικὴ αὐτῶν τῶν ἀφηγημάτων), προωθοῦν τὴν δῆθεν ἰσότητα μεταξὺ τῶν διαφορετικοτήτων, καὶ τῆς ἔνταξης των σὲ μία κοινωνία μεγίστης ἀδικίας ἡ ὁποία ἐπισκιάζεται λόγῳ αὐτῶν τῶν ἀντιθέσεων, τῶν δικαιωματιστῶν.

Ἄς κάνουμε ἕνα διανοητικὸ πείραμα, ἂς φανταστοῦμε μία περίπτωση ὅπου σὲ ἕνα ἄτομο μὲ ὅλες αὐτὲς ἰδιαιτερότητες: παραδείγματος χάριν μία γυναῖκα, μαύρη, λεσβία, μουσουλμάνα ποῦ ζεῖ σὲ ξένη χώρα, ἀλλὰ εἶναι «ζάμπλουτη», «ἑκατομμυριοῦχος».

Ποιός θὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ γυναῖκα εἶναι καταπιεσμένη ἢ καὶ ἀδικημένη;

Τὸ μόνο πρόβλημα ποὺ σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ σὲ ὅλους τοὺς πολιτισμοὺς ὑπάρχει εἶναι ἕνα τὸ τῆς ἐξουσίας-ἀδικίας. μὲ ὅλες τὶς ἰδιαιτερότητες καὶ μορφὲς ποὺ μπορεῖ αὐτὸ νὰ ἐκφραστεῖ.

2 Ἀπρ 2021, 11:25:15 π.μ.

Οἱ 7 γνωστοὶ ἄγνωστοι

Μηδέν, ἄπειρον, π, ρίζα 2, e, i

8 Σὲπ 2021, 10:11:42 π.μ.

Οἱ αἰσθήσεις.

Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο ἐντάσσεται καὶ ἡ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐξαπατᾶται τόσο εὔκολα.

18 Ὀκτ 2022, 10:55:15 μ.μ.

Οἱ διακρίσεις τοῦ λόγου

Οἱ πέντε διακρίσεις τοῦ λόγου ἀπὸ τεχνικῆς διαφορᾶς
1. ὁ ζωντανὸς λόγος
2. ὁ μαγνητοσκοπημένος λόγος
3. ὁ ἠχογραφημένος λόγος
4. ὁ γραπτὸς λόγος
5. ὁ προφορικὸς λόγος
Ὅταν λοιπὸν λέμε «λόγος» ἐννοοῦμε τὸν ζωντανὸ λόγο
μὲ διχοτομικη διαίρεση
ζωντανὸ καὶ μὴ ζωντανὸ λόγο

29 Νοε 2023, 7:49:54 μ.μ.

Οἱ διανοούμενοι

Σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς ὑπάρχουν πάντοτε διανοούμενοι (δηλαδὴ ἐπιστήμονες καλλιτέχνες φιλόσοφοι), οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν καὶ διαδίδουν τὸ ψέμα καὶ τὸ ἄδικον.

Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς τὸ κάνουν συνειδητά, γιὰ δόξα ἢ χρῆμα.

Κάποιοι ἄλλοι ἔχουν ἁπλῶς ἐξαπατηθεῖ.

Καὶ μία μικρὴ μειοψηφία διανοουμένων ποὺ τὰ βλέπει ὅλα αὐτὰ εἴτε σιωπᾶ ἢ δὲν ξέρει τί νὰ κάνει.

25 Ἀπρ 2022, 6:09:16 μ.μ.

Οἱ δικτατορίες

Ἡ ἐποχὴ ὅπου οἱ κυρίαρχες κοινωνικὲς δυνάμεις προωθοῦσαν φανερὲς δικτατορίες ἔχει περάσει.

Σήμερα οἱ δικτατορίες στήνονται καλυμμένες μὲ τὸν μανδύα τῆς κομματικῆς ψευτο Δημοκρατίας.

20 Σὲπ 2022, 9:44:51 π.μ.

Οἱ δομὲς τῆς κοινωνικῆς ὀργάνωσης τῆς ἀνθρωπότητας

Ἀτομικῆς προσπάθειας
Συλλογικῆς κοινωνίας
Συναινετικῆς ὀργάνωσης
Ὑποτακτικῆς δομῆς
Ψηφιακῆς Μαζικοποίησης

29 Σὲπ 2021, 7:08:24 π.μ.

Οἱ δυνάστες

Στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ὅλοι οἱ πόλεμοι εἶναι ἢ κατακτητικοὶ ἢ ἀπελευθερωτικοὶ ἢ ἐμφύλιοι.

Καὶ πάντα καταλήγουν καὶ οἱ κατακτητικὲς καὶ οἱ ἀπελευθερωτικές δυνάμεις (γενικὰ οἱ νικητές), νὰ γίνονται οἱ νέοι δυνάστες.

4 Ἰουλ 2023, 2:38:47 μ.μ.

Οἱ δύο ἀτομικὲς ἰδεολογίες

Ὁ κάθε ἄνθρωπος καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του ἀναπτύσσει δύο προσωπικὲς ἰδεολογίες.

Ἡ μία ἰδεολογία ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν τραγικότητα τοῦ θανάτου, τὴν ὁποία συνειδητοποιεῖ, καὶ αὐτὴ ἐκδηλώνεται μέσα ἀπὸ ἕνα θρησκευτικὸ συναίσθημα ἡ μία θρησκεία, ἢ κάτι ἄλλο ἐνδεχομένως, πχ μεταφυσικό.

Ἡ δεύτερη ἰδεολογία ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν θέληση γιὰ ζωὴ καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῆς ζωῆς καὶ τὴν εὐχαρίστηση καὶ τὴν ἡδονὴ καὶ ὅλα ὅσα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ θέμα τοῦ ἔρωτα καὶ τῆς ἡδονὴ τῆς ζωῆς.

1 Ἰουλ 2021, 10:11:20 μ.μ.

Οἱ Μάγισσες τὸ Μεσαίωνα

Τὶς Μάγισσες στὸ Μεσαίωνα δὲν τὶς καίγανε οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ἱερεῖς (αὐτοὶ ἁπλὰ καθοδηγοῦσαν τὴ διαδικασία), ἀλλὰ σύσσωμος ὁ ἀποβλακωμένος ὄχλος.

Ἡ πρωταρχικὴ προτεραιότητα κάθε ἐξουσίας εἶναι νὰ ἀποβλάκωση τὸν «ὄχλο», τὴ μεγάλη μᾶζα τῶν ὑπηκόων της. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ἕπονται χωρὶς μεγάλο ζόρι.

26 Δὲκ 2023, 12:28:28 μ.μ.

Οἱ νόμοι, τὰ δόγματα, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ θεωρίες τῶν προηγούμενων

Οἱ κατηγορίες, τὰ ὀνόματα, οἱ λόγοι, τὰ πιστεύω κλπ τῆς κάθε ἐποχῆς καὶ τοῦ κάθε σοφοῦ, ὀφείλουν νὰ μελετῶνται καὶ νὰ μεταφέρονται σὲ σημερινοὺς κοινωνικοὺς ὅρους γιὰ τὴν δημιουργικὴ σύνθεση μὲ τὴ σημερινὴ πραγματικότητα, φυσικὴ καὶ κοινωνική.

Μερικὰ τὰ κρατᾶμε ὡς ἔχουν, μερικὰ τὰ ἀπορρίπτουμε πλήρως καὶ κάποια ἄλλα τὰ προσαρμόζουμε στὰ σημερινὰ δεδομένα.

29 Ἰουλ 2021, 2:43:12 μ.μ.

Οἱ βιομηχανίες γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς «ἐξουσίας»

Ἡ ἐπιβολὴ τῆς «ἐξουσίας» κάθε φορὰ αἰτιολογεῖται καὶ μὲ διαφορετικὸ τρόπο.

Αὐτὲς εἶναι οἱ βιομηχανίες, χωρὶς τὶς ὁποῖες, δὲν μπορεῖ νὰ στηριχθεῖ καμία «ἐξουσία» καμία «κυριαρχία» εἶναι:

Οἱ βιομηχανίες τοῦ «ἐγκλήματος», ὅπως παραδείγματος χάρη «πολεμικὲς βιομηχανίες», «βιομηχανίες ναρκωτικῶν καὶ πορνείας» καὶ οἱ παρόμοιες.

Οἱ βιομηχανίες τῆς «ἰδεολογίας», ὅπως παραδείγματος χάρη «παιδείας», «ὑγείας», «καταστολῆς», οἱ λεγόμενες «ἀσφαλείας».

Οἱ βιομηχανίες τοῦ «περιττοῦ καὶ τοῦ ἄχρηστου» ὅπως παραδείγματος χάρη βιομηχανίες τῆς μόδας, τοῦ τουρισμοῦ, τοῦ ἀθλητισμοῦ κ.λπ.

Οἱ βιομηχανίες τῆς «προπαγάνδας» ὅπως παραδείγματος χάρη, «ἐφημερίδες», «περιοδικὰ», «μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης», «μέσα μαζικῆς δικτύωσης» κ. λπ.

1 Σὲπ 2023, 12:56:51 μ.μ.

Οἱ μὴ ταξικὲς κοινωνικὲς συγκρούσεις

Οἱ ἐξουσίες σὲ μία κοινωνία εἶναι πολλές!

Ἡ κάθε ἐξουσία προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλει στοὺς «ἐξουσιαζομένους» της τὴν «ἰδεολογία» ἐκείνη ἡ ὁποία συμφέρει αὐτὴν τὴν συγκεκριμένη ἐξουσία, νὰ τὴν ὑποστηρίζουν καὶ νὰ τὴν ἀναπαράγουν οἱ ὑποτελεῖς της.

Οἱ συγκρούσεις, οἱ διαφωνίες καὶ οἱ ἀντιδικίες (οἱ μὴ ταξικὲς) μεταξὺ τῶν «ἐξουσιαζομένων», ὀφείλονται στὸ ὅτι αὐτοὶ ἀνήκουν σὲ διαφορετικὲς ἰδεολογίες, δηλαδὴ ἔχουν ἐκπαιδευτεῖ ἀπὸ διαφορετικὲς ἐξουσίες.

23 Μὰρ 2021, 7:22:56 π.μ.

Οἱ φάσεις τῆς ἱστορίας τῆς φιλοσοφίας

ἡ 1η φάση, εἶναι ἡ «φάση τῆς δεισιδαιμονίας»,
ἡ 2η φάση, ἡ «φάση σοφιστείας καὶ τῆς ρητορείας»,
ἡ 3η φάση, ἡ «φάση τῆς αὐτοκρατορίας ἢ τῆς σιωπῆς»,
ἡ 4η φάση, ἡ «φάση τῆς θεολογίας ἢ τῆς μελλοντικῆς ὑπόσχεσης»,
ἡ 5η φάση, ἡ «φάση τοῦ διαφωτισμοῦ ἢ τῆς ἀναγέννησης»,
ἡ 6η φάση, ἡ «φάση τῆς ὑπόσχεσης ἡ τῆς ἀνάπτυξης τῆς τεχνολογίας»,
ἡ 7η φάση, ἡ φάση τῆς ἐπιστήμης ὅπου ἐπιστημονικοποιήθηκαν ὅλα τὰ «διαλεκτικὰ ἐρωτήματα» οἰκονομίας, δικαίου, δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ψυχολογίας, ἱστορίας, (ἀκόμα καὶ ἡ φιλοσοφία πάει νὰ γίνει καὶ αὐτὴ ἐπίσημη χα χα χα!).
Αὐτὴ εἶναι ἡ τελευταία φάση ποὺ ζοῦμε σήμερα.

2 Ἀπρ 2021, 11:38:28 π.μ.

Οἰκονομία

Ἡ λογικὴ τοῦ δανεισμοῦ («νὰ βγοῦμε στὶς ἀγορὲς!;») εἶναι ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία τῆς δῆθεν «ἀνάπτυξης», ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ κεκαλυμμένη λογικὴ τῆς ἐξουσίας γιὰ ὑποτέλεια καὶ ἐξαθλίωση τῶν πολλῶν ὑπὲρ τῶν ὀλίγων καὶ ἐκτόξευση τῆς ταξικότητας τῆς κοινωνίας μὲ ὅλες τὶς συνέπειες αὐτῆς: ἐγκληματικότητα ἀδικία πόλεμοι δυστυχία ἐξαθλίωση δουλοποίηση.

Νὰ πὼς συμβαίνει αὐτό. μὲ τὸ δανεισμὸ τὸ κράτος συντηρεῖ μὲ τοὺς φόρους του τὶς δανειακές του ὑποχρεώσεις μὲ συνέπεια τὴν αὔξηση τῆς ταξικότητας τῆς κοινωνίας.

20 Ἀπρ 2021, 8:22:50 μ.μ.

Ὄνομα καὶ ἐπίθετα, οὐσιαστικά

Πρέπει νὰ καταλάβουμε τὴν διαφορὰ μεταξὺ ποὺ «ὀνόματος», δηλαδὴ τί σημαίνει ὄνομα.., καὶ τῶν εἰδῶν αὐτοῦ, δηλαδὴ τὸ ὄνομα ἔχει δύο εἴδη μπορεῖ νὰ εἶναι οὐσιαστικὸ καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι (ἢ γίνει) καὶ ἐπίθετο. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ρῆμα.

Πάντα μιλᾶμε γιὰ τὸ ἴδιο ὄνομα ὑπάρχει ὅμως περίπτωση νὰ μὴν μποροῦν κάποια ὀνόματα νὰ ἔχουν καὶ τὰ δύο εἴδη, τὸ ἀπαγορεύει ἡ δομὴ τῆς οὐσίας τους. πχ γιατρὸς, ὡραῖος κλπ

Ἐὰν δὲν ἔχει ἢ δὲν γνωρίζουμε ἢ δὲν θέλουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε «ὄνομα» μιᾶς οὐσίας (πρώτη ἢ δεύτερη), τότε ἀντὶ αὐτοῦ, τοῦ ὀνόματος, χρησιμοποιοῦμε τὴν δυνατότητα τῆς γραμματικῆς ποὺ λέγεται «ἀντωνυμία».

Τὸ ρῆμα βεβαίως εἶναι ἡ δεύτερη μεγάλη ὁμάδα ὀνομάτων γιατί καὶ αὐτὸ εἶναι ὄνομα ἁπλὰ ἔχει μέσα του ἐπιπλέον χρόνο δὲν εἶναι οὐσία ἀλλὰ προσδιορίζει πάντοτε κάποια οὐσία

Μία σημαντικὴ παρατήρηση εἶναι ἕνα ὄνομα μπορεῖ νὰ διατρέξει ὅλο Τὸ φάσμα τῶν γραμματικῶν μερῶν τοῦ λόγου δηλαδὴ μπορεῖ νὰ γίνει ὄνομα οὐσιαστικὸ μπορεῖ νὰ γίνει ὄνομα ἐπίθετο μπορεῖ νὰ γίνει ρῆμα μπορεῖ νὰ γίνει ἐπίρρημα καὶ λοιπά.

5 Νοε 2022, 9:10:46 π.μ.

ὁρισμὸς καὶ παραδείγματα ὁμωνύμων

«Ὁμώνυμα» λέγονται δύο ἢ καὶ περισσότερα ὄντα, τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα μόνον εἶναι κοινό, ἀλλὰ τὸ κατὰ τὸ ὄνομα λόγος τῆς οὐσίας διαφορετικὸς. Μὲ ἄλλα λόγια ἀνήκουν σὲ διαφορετικὰ προσεχῆ γένη.

Ἀλλὰ θὰ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ σὲ τελείως διαφορετικὰ γένη ἔτσι μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ «ὁμογενῆ ὁμώνυμα» καὶ γιὰ «ἑτερογενῆ ὁμώνυμα».

Ἐνῷ γιὰ τὰ «συνώνυμα» ἔχουν τὸ ἴδιο ὄνομα, ἀλλὰ ἔχουν καὶ τὸ ἴδιο γένος,ἀνήκουν στὸ ἴδιο γένος.

Αὐτοὶ εἶναι οἱ δύο πρῶτοι ὁρισμοὶ μὲ τοὺς ὁποίους ξεκινάει τὶς «Κατηγορίες» ὁ Ἀριστοτέλης.

Καὶ μὲ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀριστοτέλη βλέπουμε ὅτι τὸ ἴδιο ὄνομα ἄλλοτε μπορεῖ νὰ εἶναι συνωνυμία ἄλλοτε μπορεῖ νὰ εἶναι ὀμωνυμία. πχ τὸ «ζῶον».

παραδείγματα

Παπποῦς (ἡλικιωμένος, τοῦ ἐγγονοῦ)
Πόδι, πτερὸ (τὰ μέρη καὶ τὰ μέλη τῶν οὐσιῶν)
Ἐλπίδα, Χαρὰ (ὀνόματα ἀνθρώπων ἢ ἀρετῶν)

Ἐπίσης ἔχουμε:
Τὰ ὁμώνυμα τῶν γενῶν - εἰδῶν – καθ’ ἕκαστον.
Τὰ ὁμώνυμα τῶν «πρὸς τί» ὅταν δὲν ἀποδίδεται σωστά.
Τὰ ὁμώνυμα τῶν λοιπῶν

Ὁμοίως, ἔχουμε ὁμώνυμα καὶ στὰ προϊόντα καὶ ἐργαλεῖα παραγωγῆς, παραδείγματος χάρη, κάβουρας ποντίκι καρυδάκι παξιμάδι καὶ χίλια δυὸ ἄλλα παρόμοια.

Ὀμωνυμίες εἶναι δυνατὸν νὰ συναντήσουμε παντοῦ στὸ λόγο, ἀκόμα καὶ στὶς ἀντωνυμίες! Ὀμωνυμιες στὶς ἀντωνυμίες! ἀκούγεται λίγο παράξενο ἀλλὰ γίνεται, θυμηθεῖτε τὴν σοφιστεία μὲ τὸ σκύλο: «ἔχει πατέρα; ναί. εἶναι δικό σου; ναί. ἄρα εἶσαι ἀδερφὸς μὲ τὸν σκύλο».

Βασίλισσα τοῦ μελισσιοῦ καὶ ἡ βασίλισσα μιᾶς χώρας
γλάστρα: φυτοῦ, γλάστρα: ὄμορφη κι ἀμόρφωτη κοπέλα
λεκάνη
στρώματα
πρόταση

Ἡ εὐτυχία, ἡ χαρὰ ,καὶ ἡ Εἰρήνη, ὡς πανανθρώπινες ἀξίες καὶ ὡς γυναικεῖα ὀνόματα.

Ὁμώνυμα εἶναι ἐπίσης τὰ ὀνόματα ὅταν αὐτὰ ἀλλάζουν, πεδίο ἀναφορᾶς παραδείγματος, χάρη τὸ ὄνομα «πρόταση» ἐὰν ἀναφέρεται στὴ «γραμματικὴ» ἢ ἀναφέρεται στὶς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων «πρόταση γάμου», ἢ ἄν ἀναφέρεται στὴ γυμναστικὴ, «ἀνάταση», «πρόταση», λοιπά.

Ὄργανα, μέρη καὶ μέλη τοῦ ἀνθρώπου μὲ ἀντίστοιχα ἄλλων π.χ. σῶμα, πόδι, λαιμὸς, κεφάλι, μάτι.

Οἱ «ἐπιθετικοὶ» προσδιορισμοὶ διαφορετικῶν προοπτικῶν.
Πχ τὸ ὄνομα «ἐπιθετικὸς» στὸν πόλεμο καὶ στὴ γραμματικὴ
ἀκόμα καὶ ὀνόματα κατὰ συμπλοκὴ ὅπως «χαρτὶ ὑγείας»
Τὰ πιστοποιητικὰ νόσησης καὶ ἐμβολιασμοῦ, τὰ λὲς καὶ χαρτιὰ ὑγείας.

Ὑπάρχουν πολλὰ ρήματα
Τρέχω, ἀνοίγω,
Μπαμπᾶ μὴ τρέχεις, τρέχω ἕνα πρόγραμμα,
Ἀνοίξαμε καὶ σᾶς περιμένουμε.

Ὀμωνυμία στοὺς ἐπιστημονικοὺς κλάδους.
«Μηχανικὴ», μηχανικὴ, ἠλεκτρισμός
«Μηχανικὴ» τῶν ρευστῶν
Τομέας «μηχανικῆς» τοῦ ΕΜΠ

Τὴν Ὀμωνυμία μποροῦμε ἐμεῖς σήμερα νὰ τὴν διακρίνουμε καὶ νὰ τὴν κατανοήσουμε καλύτερα ὡς ἑξῆς: Πρῶτο κριτήριο, ἐὰν τὸ ὄνομα εἶναι «οὐσία» παραδείγματος χάρη τὴν ἴδια λέξη ποὺ μπορεῖ νὰ τὴν ἔχουμε ὡς δεύτερη οὐσία, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ τὴν ἔχουμε καὶ ὡς «ποιότητα», αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα πρῶτο εἶδος ὀμωνυμίας. παραδείγματος χάρη τὸ «ζῶον» ὡς δεύτερη οὐσία καὶ ὡς ποιότητα.

Τὸ δεύτερο «κριτήριο» εἶναι αὐτὸ τῶν «ἐναντίων». Ψάχνουμε γιατί κάθε «ἕνα» ποιό εἶναι το ἀντίθετο του πχ τὸ «ζῶον» μὲ τὴν κυρία ἔννοια τοῦ δηλαδὴ τὴν «οὐσία», τὴ δεύτερη δὲν ἔχει ἐνάντιον. Ἐνῷ μὲ τὴν ἀρχικὴ ἔννοια, ὥς ποιὸν ἔχει «ἐναντίον»: τὸ «ἔξυπνος» ἢ τὸ «βλᾶκας».

Τὸ τρίτο κριτήριο εἶναι το νὰ δοῦμε ἐὰν ἀνήκουν στὸ ἴδιο γένος ἐὰν ἀνήκουν στὸ ἴδιο γένος δηλαδὴ εἶναι συγγενῆ τότε αὐτὰ εἶναι συνώνυμα καὶ ὄχι ὁμώνυμα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ γιὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἀνθρώπων ἔχουμε τοὺς ὅρους «ἁπλὴ συνωνυμία» ἢ «συγγενικὴ συνωνυμία» ἢ «συγγένεια».

Βασίλισσα
ὅταν λὲς «βασίλισσα» ἐννοεῖς τὴ γυναῖκα ἐκείνη...
Ὅταν λὲς «βασίλισσα» ἐννοεῖς τὸ κομμάτι ἐκεῖνο στὸ σκάκι...
Ὅταν λὲς «βασίλισσα» ἐννοεῖς τὴ μέλισσα ἐκείνη στὸ μελίσσι... κ. λπ.

Ὅρος Ὅταν λὲς «ὅρος» ἐννοεῖς τὸ βουνὸ ἐκεῖνο τοῦ ὁποίου...
Ὅταν λὲς «ὅρος» ἐννοεῖς τὸ νομικὸ ἐκεῖνο ὁρισμὸ μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μιλήσεις...

Ἐλεύθερος Ὅταν λὲς «ἐλεύθερος» ἐννοεῖς ὅτι δὲν εἶναι δοῦλος,
ὅταν λὲς «ἐλεύθερος» ἐννοεῖς ὅτι δὲν εἶναι παντρεμένος
ὅταν λὲς «ἐλεύθερος» ἐννοεῖς ὅτι τὸ ἠλεκτρόνιο αὐτὸ δὲν δεσμεύεται ἀπὸ κάποιον πυρῆνα καὶ λοιπά.

12 Ἀπρ 2021, 11:36:15 π.μ.

Ὁρισμὸς καὶ πραγματικότητα

Ὅσο καλύτερα ὁρίζεται ἕνα μέγεθος τόσο μὴ πραγματικὸ εἶναι καὶ ὅσο πιὸ δύσκολα ὁρίζεται ἕνα μέγεθος τόσο πιὸ πολὺ πραγματικὸ εἶναι

20 Ἰουλ 2023, 9:27:28 π.μ.

ὅρος καὶ ὁρισμοί

Γιὰ κάθε ὅρο (ἢ γιὰ καθετὶ) ποὺ ὁρίζεται μὲ περισσότερους τοῦ ἑνὸς ὁρισμούς, μποροῦμε νὰ ποῦμε μετὰ βεβαιότητος, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁριστεῖ σωστὰ ἢ ὅτι δὲν ὑπάρχει.

Ἡ ἀπόδειξη τοῦ ἀνωτέρω θεωρήματος εἶναι εὔκολη ἀρκεῖ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι ἂν ἀπὸ τοὺς δυὸ ὁρισμοὺς ὁ ἕνας ἦταν καλύτερος ὁ ἄλλος θὰ ἐξαφανιζόταν στὴν πορεία τοῦ χρόνου. Τὸ ὅτι παραμένουν καὶ οἱ δύο (ἢ καὶ περισσότεροι) ἐν ἐνεργείᾳ αὐτὸ σημαίνει ὅτι κανένας ἀπὸ τοὺς δύο (ἢ ἀπ ὅλους αὐτοὺς) δὲν τὸ ὁρίζει σωστά.

29 Ἀπρ 2021, 10:24:12 μ.μ.

ἰδεολογίες

Ὅσο πιὸ εὐφυής καὶ πιὸ ὀξυδερκὴς καὶ πιὸ κοινωνικὰ καταξιωμένος εἶναι κάποιος τόσο πιὸ ἐπικίνδυνος εἶναι νὰ διαδώσει ἰδεολογίες, δηλαδὴ νὰ μιλᾶ γιὰ πράγματα ποὺ δὲν ὑπάρχουν ὅτι ὑπάρχουν καὶ τὸ ἀντίστροφο νὰ μιλᾶ γιὰ πράγματα ποὺ ὑπάρχουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν.

8 Σὲπ 2021, 10:10:59 π.μ.

Ὅταν ἡ εἴδηση γίνεται ἱστορία

Εἰδήσεις τοῦ παρελθόντος δὲν λέγονται εἰδήσεις λέγονται ἱστορία!

20 Ἀπρ 2021, 8:20:28 μ.μ.

Παιδεία καὶ ἐκπαίδευση

Πρέπει νὰ διακρίνουμε τὶς δύο ἔννοιες: παιδεία καὶ ἐκπαίδευση.

Ἡ ἐκπαίδευση εἶναι μία διαδικασία ἐξουσιαστικοῦ μηχανισμοῦ παραγωγῆς «ἀνθρώπων» μὲ εἰδικότητες καὶ ἱκανότητες, οἱ ὁποῖες νὰ ἀποσκοποῦν στὴν περαιτέρω «ὀργάνωση» τῆς «ἐξουσιαστικῆς» δομῆς τῆς κοινωνίας.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ παιδεία εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ καὶ πραγματικὴ ψυχοδιανοητικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ γίνει ἕνα μέλος, «πολίτης» τῆς κοινωνίας, χρήσιμο, δίκαιο, ἠθικὸ καὶ ἀγαθό.

29 Ἰαν 2023, 3:16:56 μ.μ.

περὶ ψυχῆς 413a

ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ χωριστὴ τοῦ σώματος

18 Σὲπ 2022, 11:34:39 μ.μ.

Πλάτωνας Ἀριστοτέλης

Ὁ Πλάτωνας καὶ ὁ Ἀριστοτέλη εἶναι τὰ λουλούδια ποὺ φυτρώσανε πάνω στὴν κοπριὰ τῶν σοφιστῶν.

8 Φὲβ 2022, 10:14:47 μ.μ.

Πλάτωνος Πολιτεία 328d

«ὅσον αἱ ἄλλαι αἱ κατὰ τὸ σῶμα ἡδοναὶ ἀπομαραίνονται, τοσοῦτον αὔξονται αἱ περὶ τοὺς λόγους ἐπιθυμίαι τε καὶ ἡδοναί» Πλάτωνος Πολιτεία 328d

12 Ἰουλ 2023, 5:37:30 μ.μ.

Πληρωμένοι ἔρωτες

Νταβατζῆδες καὶ προαγωγοί,
μπράβοι, ἔμποροι, τσατσάδες,
σωματέμποροι καὶ μαστροποί,
μὲ ἕνα ὄνομα πορνοβοσκοί,
μὲ τὶς εὐλογίες τῶν πρὸ καὶ νῦν
πουλᾶνε, ξεπουλᾶνε, αἰῶνες τώρα,
χαλασμένες κονσέρβες
ἐρωτικῆς τροφῆς
σὲ πρεζόνια, κοθώνια,
καὶ βλᾶκες κάθε λογῆς.
Ἐν τῷ μεταξὺ, ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐμεῖς,
χαζεύουμε, κοιτᾶμε,
σχολιάζουμε, συζητᾶμε,
ἀναλύουμε κι ἐνίοτε γαμᾶμε,
κατακρίνουμε καὶ γελᾶμε.

2 Ἀπρ 2021, 11:34:23 π.μ.

Ποιητικὲς ἔννοιες.

«Ποιητικὲς» λέξεις καὶ φράσεις εἶναι οἱ λέξεις καὶ οἱ ἔννοιες ποὺ τὸ νόημά τους σηματοδοτεῖται ἀπὸ ἱστορικὰ γεγονότα ἢ μύθους. πχ ὁ βιασμὸς τῆς Λουκρητίας, ὁ λαγὸς καὶ ἡ χελώνα, οἱ ἆθλοι τοῦ Ἡρακλῆ. κλπ

22 Ὀκτ 2022, 11:44:04 π.μ.

πολιτεία Πλάτωνος 431 b 9

Καὶ μὴν καὶ τάς γε πολλὰς καὶ παντοδαπὰς ἐπιθυμίας καὶ ἡδονάς τε καὶ λύπας ἐν παισὶ μάλιστα ἄν τις εὕροι καὶ γυναιξὶ καὶ οἰκέταις καὶ τῶν ἐλευθέρων λεγομένων ἐν τοῖς πολλοῖς τε καὶ φαύλοις.

27 Σὲπ 2021, 3:23:52 μ.μ.

Πρόληψη, προφύλαξη, διάγνωση

Ἔχουμε αὐτὲς τὶς τρεῖς ἰατρικὲς ἔννοιες, τὴν «πρόληψη», τὴν «προφύλαξη» καὶ τὴ «διάγνωση», γιὰ κάποιες ἀσθένειες, ἀντίστοιχα ἔχουμε τὴν προληπτικὴ ἰατρικὴ τὴν προφυλακτικὴ Ἰατρικὴ καὶ τὴν διαγνωστικὴ ἰατρική.

Οἱ περισσότεροι ἐξ ἡμῶν συγχέουν αὐτοὺς τοὺς τρεῖς ὅρους, πρέπει νὰ τοὺς διακρίνουμε γιατί εἶναι σαφῶς διαφορετικοί.

Προληπτικὴ ἰατρική: «πρόληψη ἀσθένειας» ἔχουμε ὅταν ἐξασφαλίζουμε ἕναν τρόπο ζωῆς, ὁ ὅποιος μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀσθένεια.

«Προφύλαξη» εἶναι μία τακτικὴ ἔναντι κάποιου συγκεκριμένου κινδύνου, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ σὲ ἀσθένεια.

Καὶ «διαγνωστικὴ ἰατρικὴ» εἶναι συχνὲς καθορισμένες καὶ καθιερωμένες ἐξετάσεις γιὰ νὰ δοῦμε ἂν ἔχουμε ἀσθενήσει.

Δὲν εἶναι αὐτὸ οὔτε «πρόληψη» οὔτε «προφύλαξη», ἀλλὰ «διάγνωση».

11 Μαΐ 2021, 2:53:07 μ.μ.

Πῶς νὰ βρεῖς τὸ θησαυρό

Δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς θὰ διαβάσω ἕνα βιβλίο τοῦ Ἀριστοτέλη!
Πρέπει νὰ τὸ ξαναδιαβάσεις ἀφοῦ ἔχεις διαβάσει καὶ κάποιο ἄλλο πρίν...
Τότε θὰ καταλάβεις περισσότερα πράγματα καὶ αὐτὴ ἡ διαδικασία δὲν ἔχει τέλος

12 Ἰαν 2021, 6:18:56 π.μ.

Ἐπαναστατικὰ κινήματα: ἡ ἰδεολογία τῆς ψευδο-ἰσότητας

Ὅλα τὰ δῆθεν προοδευτικὰ «ἐπαναστατικὰ κινήματα» εἶναι:
«ἀνοησίες» ὡς πρὸς τὸ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο τους,
εἶναι «σοφιστεῖες» ὡς πρὸς τὴ λογικὴ δομή τους
εἶναι «προβοκατόρικες ἀπόψεις» ποὺ προωθοῦνται γιὰ νὰ καλύψουν τὴν πραγματικὴ ἀνισότητα, δηλαδὴ τὴν «ταξική-οἰκονομική-κοινωνικὴ» ἀνισότητα-ἀδικία.

Σκεφτεῖτε πόσο ἀνόητο εἶναι νὰ λέει κάποιος φεμινιστὴς ὅτι «καταπιέζεται ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὸν ἄντρα» ὅταν ἔχουμε ζάμπλουτες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ἔχουνε δεκάδες ἢ ἑκατοντάδες ὑπηρέτες, ποὺ τὶς ἐξυπηρετοῦν καὶ τὶς προσκυνοῦν!

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα δῆθεν ἀπελευθερωτικὰ κινήματα τῶν δῆθεν μειονοτήτων.

Ὁ ρατσισμὸς εἶναι ἕνα ἰδεολόγημα τῆς ἄρχουσας τάξης.

Μποροῦμε σὲ ὅλα αὐτὰ νὰ βροῦμε παραδείγματα τὰ ὁποῖα θὰ ἐνισχύουν τα προαναφερθέντα.

Κοντολογὶς γιὰ νὰ κλείνουμε τὸ θέμα τὸ ὁποῖο ἔχει πάρει κακῶς τεράστιες διαστάσεις, ὅλα αὐτὰ τὰ κινήματα τὰ δῆθεν προοδευτικὰ ἀπὸ τοὺς «οἰκολόγους» μέχρι τους «τρασβεστὶ» καὶ ἀπὸ τὶς «κακοποιημένες γυναῖκες. μέχρι τοὺς «μετανάστες», εἶναι κινήματα, τὰ ὁποῖα παράγει ἐνισχύει καὶ προωθεῖ ἡ «ἄρχουσα Ἰδεολογία», γιατί ἔτσι μπορεῖ καὶ ρίχνει «στάχτη στὰ μάτια» καὶ νὰ ἀποκρύπτει τὰ πραγματικὰ κοινωνικὰ, οἰκονομικὰ καὶ ταξικὰ προβλήματα.

Γιὰ τὴν συνολικὴ ὀργάνωση μιᾶς δίκαιης κοινωνικῆς δομῆς, ἡ ὁποία προφανῶς δὲν θὰ κυοφοροῦσε καὶ δὲν θὰ ἀναδείκνυε τέτοια προβλήματα καὶ ἡ ὁποία θὰ ἐξαφάνιζε τὴν ταξικότητα στὸ οἰκονομικὸ τὸ κοινωνικὸ πεδίο, εἶναι ἕνα ἀνοιχτὸ, ἄλυτο θέμα, παγκόσμιο καὶ διαχρονικὸ ἀπὸ τὸν «Πλάτωνα» μέχρι «Καστοριάδη».

14 Μαΐ 2022, 7:26:51 π.μ.

Σκέψη καὶ ἐξουσία

Ἐὰν ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων μιᾶς κοινωνίας σκέπτεται σωστά, οἱ ἐξουσίες ἀνατρέπονται καὶ ἐξουδετερώνονται καὶ ἡ κοινότητα ὁδεύει πρὸς Πολιτεία.

23 Ὀκτ 2021, 7:44:16 μ.μ.

Σκίστε τὰ ὅλα!

Κάποτε ἕνας καθηγητὴς τῆς Ἰατρικῆς πῆρε τοὺς μαθητές του καὶ πῆγαν στὸν Καύκασο, γιὰ νὰ μελετήσουν τὸ φαινόμενο δυὸ ὑπεραιωνόβιων ἀδελφῶν.

Ὁ ἕνας ἦταν 125 ἐτῶν καὶ ὁ ἄλλος ἦταν 127 ἐτῶν.

Ρώτησαν τὸν πρῶτο, «τί ἔκανες στὴ ζωή σου» καὶ αὐτός τους εἶπε:

Ἐγὼ στὴ ζωή μου τὰ ἔκανα ὅλα κανονικὰ, κανονικὰ ἔτρωγα, κανονικὰ ἔπινα, μὲ μέτρο ξενύχταγα, κανονικὰ πήγαινα μὲ γυναῖκες, κανονικὰ «Ὅλα».

Γράφετε ἔλεγε ὁ καθηγητὴς στοὺς μαθητές.

Στὸ τέλος τὸν ρώτησαν: «Ποῦ εἶναι ὁ ἀδερφός σου, ὁ 127 χρονῶν;» Αὐτὸς ἀπάντησε; «εἶναι ἀπέναντι στὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα». Πῆγαν ἐκεῖ, τὸν βρῆκαν, αὐτὸς ἤθελε νὰ τοὺς κεράσει κρασὶ, αὐτοὶ τὸν ρώτησαν, «τί ἔκανε στὴ ζωή του» καὶ αὐτός τους ἀπάντησε: «ἐγὼ στὴ ζωή μου πολὺ ἔπινα, πολὺ ξενύχταγα, πολὺ γλένταγα, πολὺ πήγαινα μὲ γυναῖκες, πολὺ τὸ ἕνα, πολὺ τὸ ἄλλο...»

Καὶ τότε ὁ καθηγητὴς λέει στοὺς μαθητές του «Σκίστε τὰ ὅλα»

15 Δὲκ 2022, 1:33:17 μ.μ.

Στὴν Παγκοσμιοποίηση λέμε «ΝΑΙ»

Εἴμαστε ὑπὲρ τῆς παγκοσμιοποίησης.

Εἴμαστε ὑπὲρ τῆς παγκοσμιοποίησης μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ ἔχουμε παγκοσμιοποιημένη «Δημοκρατία» δηλαδὴ:

«ὁ λαός - ὁ ἄνθρωπος» τῆς γῆς θὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ λαμβάνει τὶς ἀποφάσεις καὶ γιὰ τὰ τρία πολιτικὰ ἐρωτήματα:

πρῶτον τί θὰ παραχθεῖ, δεύτερον ποιός θὰ τὸ παράξει καὶ τρίτον πῶς θὰ μοιραστεῖ.

Σὲ μιὰ τέτοια παγκόσμια Δημοκρατία λέμε «ναί»!

Λέμε «ὄχι» στοὺς ψευδο-πολιτικοὺς, ὄχι στοὺς ψευδο-ἐπιστήμονας, ὄχι στοὺς ψευδὸ-εἰδικοὺς, ὄχι στοὺς χαρτογιακάδες, ὄχι στοὺς ἀρριβίστες, ὄχι στοὺς ἀπατεῶνες, ὄχι στὰ λαμόγια, ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν παγκοσμιοποίηση γιὰ τὴν κατάργηση τῆς δημοκρατίας καὶ τὴν ἐνίσχυση καὶ μεγέθυνση τῆς ταξικότητας τῆς κοινωνίας.

4 Αὐγ 2022, 9:45:58 μ.μ.

Τὰ γένη στὴ «γλῶσσα» καὶ τὴν «πραγματικότητα»

Ἡ γλῶσσα εἶναι ἡ ἀντανάκλαση τῆς «σκέψης» καὶ τῆς «Ἱστορίας τῆς κοινωνίας» στὴν ὁποία παρήχθη.

Ἡ ἐνασχόληση καὶ ἡ ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων ἀρχικὰ ἦταν μὲ «ἀνθρώπους», «ζῶα» καὶ «φυτὰ» γιὰ νὰ καλύψουν καὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς βασικὲς ἀνάγκες ἐπιβίωσης καὶ ἀναπαραγωγῆς.

Τὰ «δύο» γένη, «ἀρσενικό», «θηλυκό», ἀπαραίτητο στοιχεῖο γιὰ τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ ἑπομένως γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ «ὄντος» ἀπετέλεσαν πρωταρχικὴ διάκριση τοῦ κάθε «ὄντος».

Ἐὰν ἕνα μέλος αὐτοῦ τοῦ εἴδους δὲν ἀνῆκε οὔτε στὸ ἕνα οὔτε στὸ ἄλλο, τότε αὐτὸ ὀνομάζεται «οὔτε ἕτερο», δηλαδὴ «οὐδέτερο».

Μὲ αὐτὴ τὴν λογικὴ ἱστορικὴ διαδικασία πέρασαν τὰ «δύο» γένη καὶ τὸ «οὐδέτερο» καὶ στὴ γλῶσσα.

Τὸ «οὐδέτερο» δὲν εἶναι «γένος», εἶναι ὁτιδήποτε «ἄλλο», τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι οὔτε «ἀρσενικό» οὔτε «θηλυκό», ἀλλὰ βρίσκεται στὸ εὐρύτερο γένος τῶν δύο γενῶν.

3 Μὰρ 2021, 9:09:03 π.μ.

Τὰ «ποιά» τῶν ἀνθρώπων

Ἡ βία (λεκτική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλικὴ κλπ) σὲ θεσμοθετημένο πλαίσιο (ἑταιρεία, οἰκογένεια, σχολεῖο, σύλλογο, κόμμα κλπ), εἶναι δείκτης τοῦ πόσο αὐταρχικὴ καὶ ἄδικη εἶναι μιὰ κοινωνία.

Ὅλες οἱ κοινωνίες ποὺ ἀναπτύχθηκαν καὶ συγκροτήθηκαν, ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου πάνω σὲ αὐτὸ τὸν πλανήτη μέχρι σήμερα, εἶχαν τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικό:

Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἔχουμε τὴν «ὀργάνωση» τῆς κοινωνίας, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη, καὶ τὴν προωθοῦν φωτεινὰ καθαρὰ μυαλὰ χωρὶς ἰδιοτέλεια, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἔχουμε πάντα τὴν τάση ἀπὸ ὁρισμένους νὰ μετατρέπουν αὐτὴ τὴν «ὀργάνωση» σὲ «ἐξουσία».

Πάντοτε ὑπάρχουν τὰ παπαγαλάκια τῆς ἐξουσίας, οἱ «ρήτορες» καὶ οἱ «σοφιστὲς», οἱ ὁποῖοι διαστρεβλώνουν τὸν ὀρθὸ λόγο τῶν φωτισμένων πρώτων γιὰ νὰ στηρίζουν αὐτὴ την παρεκτροπή.

Ἡ διαμάχη αὐτὴ ποὺ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες συμβολικὰ χαρακτηρίζεται ὡς ἡ μάχη τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, καὶ ἔχει πάρει διάφορες μορφὲς στοὺς ἱστορικοὺς χρόνους.

Ὁ βασικὸς στόχος τῶν σοφιστῶν καὶ τῶν ρητόρων τῆς ἐξουσίας εἶναι νὰ ἐνσπείρουν στὴν κοινωνία «φόβους» καὶ «ἐνοχές» μέσῳ τοῦ «λόγου τῆς ἀπάτης», μὲ πολλοὺς διάφορους καὶ ποικίλους τρόπους, εἴτε μὲ τὶς δεισιδαιμονίες τῶν θεῶν, εἴτε μὲ τὶς σοφιστεῖες τῶν σοφιστῶν, εἴτε μὲ ἀποπροσανατολισμὸ τῆς κοινῆς γνώμης, εἴτε μὲ παραπληροφόρηση τῶν δῆθεν ἐπιστημῶν.

Πρῶτα πρέπει νὰ λυθοῦν οἱ βασικὲς ἀνάγκες καὶ τῶν τελευταίων ἀνθρώπων καὶ μετὰ οἱ ἀνάγκες πολυτελείας τῶν ἀρχόντων.

Βεβαίως αὐτὸ ποὺ εἶναι τὸ σωστὸ, εἶναι καὶ ἀδύνατο νὰ συμβεῖ διότι οἱ ἀνάγκες πολυτελείας τῶν ἀρχόντων προϋποθέτουν τὸν ἐξευτελισμὸ τῶν τελευταίων ἀνθρώπων γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἔχουν τοὺς δούλους τους! Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη ἀνάγκη πολυτελείας τῶν «ἀρχόντων».

29 Μαΐ 2021, 7:19:47 π.μ.

Τὰ ὅπλα καὶ ὁ κοινωνικὸς σχηματισμός

Ἡ δομή, ἡ συγκρότηση καὶ τὸ «μέγεθος τῆς κοινότητος» καθορίζονται ἀπὸ τὴν «τεχνολογία τῶν ὅπλων» τῆς ἐποχῆς.

Ἰσχυρὰ ὅπλα μεγάλες κοινότητες.

Ἀδύναμα ὅπλα μικρὲς κοινότητες.

4 Ἰουλ 2023, 2:48:32 μ.μ.

Τὰ παραμύθια τῆς γιαγιᾶς

Ἡ «παιδεία» τοῦ καθενὸς ξεκινάει μὲ τὴν γέννησή του.

Τὰ «παραμύθια τῆς γιαγιᾶς» στὰ παιδιά, εἶναι ὁ προθάλαμος τῆς ἰδεολογικῆς σύγχυσης γιὰ τὴν πλήρη ἀποβλάκωση ἀργότερα ἀπὸ τὰ «ἀφηγήματα» τῆς ἐξουσίας.

Ὁ ἄνθρωπος ἔτσι μαθαίνει ἀπὸ μικρὸς νὰ πιστεύει καὶ νὰ ἀποδέχεται τὸ «ἀδύνατον», τὸ «ἄτοπον», τὸ «παράλογο», τὸ «ψέμα», τὸν «παραλογισμό».

Τὰ παραμύθια στὰ παιδιὰ ἀποτελοῦν τὸν προθάλαμο γιὰ ὅλες τὶς «ἀνόητες ἰδεολογίες» ποὺ θὰ τοὺς διδάξουν ἀργότερα.

Ὄχι παραμύθια στὰ παιδιὰ, ἀλλὰ οὔτε καὶ στοὺς μεγάλους.

Τὰ παραμύθια τῆς γιαγιᾶς στὰ παιδιά, εἶναι ὁ προθάλαμος τῆς ἰδεολογικῆς σύγχυσης γιὰ τὴν πλήρη ἀποβλάκωση ἀργότερα ἀπὸ τὰ ἀφηγήματα τῆς ἐξουσίας.

Ὁ ἄνθρωπος μαθαίνει ἀπὸ μικρὸς νὰ πιστεύει καὶ νὰ ἀποδέχεται «ὅλα αὐτά».

Ὄχι παραμύθια στὰ παιδιὰ ἀλλὰ οὔτε καὶ στοὺς μεγάλους.

Στὰ παραμύθια λέμε «ὄχι».

Στοὺς μύθους λέμε «ναί».

3 Ἰαν 2024, 2:24:02 π.μ.

Ἀλλάξανε οἱ ἐποχές

Ἦρθαν οἱ ἐξωγήινοι ἀπὸ τὶς μαῦρες τρῦπες,
καὶ κατοικοῦν ἀόρατοι στὰ ἔγκατα τῆς γῆς,
θερμαίνουν τὸν πλανήτη μας, ἀλλάζουνε τὸ κλίμα,
καὶ πανδημίες ἔφεραν λιμοὺς καταστροφῆς.

Ἦρθαν οἱ ἐξωγήινοι μὲ ἰσχυρὰ ἐργαλεῖα,
πῆραν τὰ μέσα μαζικῆς, τὴν ἐπικοινωνία,
πῆραν ἀεροδρόμια, λιμάνια καὶ παιδεία,
νὰ φτιάξουν λένε τὴν correct τώρα δημοκρατία.

Τὸ πῶς θὰ ζοῦμε τώρα ἐμεῖς αὐτοὶ θὰ μᾶς τὸ λένε,
πυρηνικά, ἀνεμογεννήτριες καὶ μὲ ἡλιακά,
καὶ στὰ μυαλὰ θὰ κάνουνε συντρίμμια καὶ γυαλιὰ
ὅλα τὰ στερεότυπα ποὺ εἴχαμε παλιά.

Ἀλλάξανε οἱ ἐποχές, καὶ θὰ τοὺς λέμε gay,
βεβαίως εἶναι πιὸ σωστό, ἀπὸ τὸ νὰ 'σαι straight.
θὰ πᾶνε τώρα καὶ στρατό, καὶ στρατηγοὶ θὰ γίνουν,
στὰ νήπια μοῦ φαίνεται, μαθήματα θὰ δίνουν.

Μάνα θέλω νὰ 'μαι ἀγόρι δὲν μοῦ ἀρέσει τὸ βυζί
τὸ πουλάκι τοῦ Θανάση θέλω νὰ χῷ γιὰ πιπί,
μάνα ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀγόρι, κι ἂς ἔχω ἐξοχὴ
μὲ ἐγχείρηση θὰ γίνω «trans» γλυκιὰ καὶ ποθητὴ.

Ἀλλάξανε οἱ ἐποχὲς στὸ διάολο τὰ δυὸ φῦλα,
ἔτσι γουστάρουν οἱ correct καὶ πάθαμε τὴν νίλα
καὶ ἔγινε ὁ Μῆτσος Πάολα κι ὁ Κωνσταντῖνος Ντίνα
ἡ Σούλα ἀπέκτησε τσουτσοῦ, πέος μακρὺ ἡ Πολίνα.

Ἄφυλοι, gay καὶ τραβέλια, μᾶς ἔχουν πρήξει τὸ μυαλό,
κι οἱ θεωρίες δικαιωμάτων, ἔχουν στραβώσει τὸ γιαλό,
ἐργάτρια εἶναι καὶ ὄχι πόρνη, καὶ τὸ πορνεῖο μαγαζί,
ὡραῖο ὄνομα ἔχει τώρα, studio θὰ τὸ λὲς καὶ ἐσύ.

Οἱ ἀγαπημένοι μας λοάκτοι πορεῖες κάνουν κουνιστοὶ,
καὶ προσπαθοῦνε νὰ μᾶς δείξουν τί ὁ καθένας τους ποθεῖ,
σερνικοθήλυκα ὑπῆρχαν πάντα σὲ κάθε ἐποχή,
μὰ τώρα γίνανε τῆς μόδας, περήφανοι εἶναι καὶ οἱ γονεῖς.

Ἔγχρωμοι, φεμινίστριες, λοάκτοι, ἄθεοι καὶ φανατικοί,
δικαιώματα ἔχουν ὅλοι, σὲ τούτη τὴ παλιὸ ζωή.
κτηνοβάτες καὶ μαζόχοι, νεκρόφιλοι, παιδεραστές,
δικαιώματα γυρεύουν, σὲ κάποιες τηλε ἐκ πομπές.

Στὸ δίκτυο βρίσκεις τὰ πάντα ἔρωτες καὶ ναρκωτικά,
πορνοσελίδες νταβατζήδων στὰ μέσα τὰ κοινωνικά,
διαλέγεις πιὰ ἀπὸ τὸ menu, πόρνη ἢ gey, ἢ καὶ τράνς,
καὶ τὴν πορεία τοῦ μουνιοῦ online βλέπεις στὸ google maps.

Πλούσιο τὸ menu στὰ sites, γιὰ νὰ διαλέξει ὅτι ποθεῖ,
ἀπὸ ζευγάρι γιὰ παρτούζα μέχρι βιάγκρα, δονητή,
λεσβία, ὁμόφυλο ἢ straight, γιὰ σχέση ἢ γιὰ ἀρπαχτὴ,
καὶ στὴ Συγγροῦ μόνο γιὰ trans οἱ ἄσχετοι ἐφαρμογῆς.

Τὰ στερεότυπα οἱ correct θέλουν πολὺ νὰ ἀλλάξουν
καὶ ἄφυλο μετὰ ἄνθρωπο, γενίτσαρο νὰ φτιάξουν.
ἀλλάζουν τὰ ὀνόματα, σκοτίζουνε τὶς ἔννοιες,
καὶ ὀργανώσεις φτιάχνουνε, gay metoo τὶς λένε.

Ἕνας τρανσβεστὶ καὶ μία λεσβία γνωρίστηκαν ἕνα δειλινό,
ποὺ χὰν λάβει μέρος σὲ πορεία, μὲ οὐράνιο τόξο ὁδηγό,
ἦταν σαδιστὴς κι αὐτὴ μαζόχα κι ἔχουν κάνει δήλωση κοινή,
μὲ κλωτσιὲς καὶ μὲ χαστούκια, νὰ τὴν βρίσκουνε μαζί.

Μία μέρα ἡ μαζόχα ξύλο ἔφαγε πολύ,
κι ἦρθε στὸ νοσοκομεῖο καὶ ὁ ἰατροδικαστής,
εὐτυχῶς εἶχε μαζί του τὸ χαρτὶ ὁ σαδιστής,
πῶς τὸ ξύλο μοῦ ἀρέσει εἶχε δηλώσει ἡ μικρή.

Τὰ στερεότυπα τὰ παλιὰ τὰ πολυδουλεμένα
ποὺ δύο φῦλα εἴχανε εἶναι ξεπερασμένα,
μὲ τὴν σφραγῖδα τῶν correct συντρίβουν τὰ μυαλὰ,
ἐμεῖς δὲν τοὺς πιστεύουμε ἀλὶ μον στὰ παιδιά.

Ἀλλάξανε οἱ ἐποχές, θὰ λὲς τὸν λοῦτσο χέλι,
καὶ τὴν λεσβία βιζιτοῦ, ἐργάτρια τοῦ σέξ,
καὶ θὰ πληρώνεις «φι πι α», ἀπόδειξη στὸ χέρι,
ὅταν στὸ σπίτι ἔρχεται γιὰ τὰ ὑδραυλικὰ.

Δύο τρανσβεστί, ἡ μιὰ κυρία, θέλουν νὰ ʼχουνε παιδιά,
καὶ ζητᾶνε οἰκογένεια, μὲ παπᾶ καὶ μὲ χαρτιά,
μπερδέψαμε τὴν βοῦρτσα, χάσαμε τὸ φυσικό,
τὰ φῦλα γίναν δέκα τρία, ποὺ δύο ἤτανε τόσο καιρό.

Τοῦ ζώου τὸ δικαίωμα εἶναι πολὺ ἰσχυρό,
ἐκτὸς ἂν ἔχεις ἄδεια νὰ εἶσαι κυνηγός,
φίλος νὰ γίνεις μὲ σκυλιά, πολὺ νὰ τὰ προσέχεις,
τὴ βόλτα τους νὰ μὴν ξεχνᾶς, ἄλλη δουλειὰ δὲν ἔχεις.

Σακοῦλες γιὰ τὰ κόπρανα, θὰ βρεῖς στὸ τρίτο ράφι,
κονσέρβες καὶ λουκάνικα, λουριὰ κι ὅτι θέ,
πᾶρε κανένα κόκκαλο, καὶ χάντρα γιὰ τὸ μάτι,
καὶ δίπλα στὶς ζωοτροφὲς τσιγάρα, τὸστ καὶ νεσκαφέ.

Εἶναι οἱ ἐξωγήινοι ποὺ ἔχουν τὶς offshore,
ναὶ φόρο ἀπαλλάσσονται χωρὶς περιορισμό,
καὶ δανειστές μας γίνονται μὲ τόκο ὑψηλό,
μνημόνια μᾶς φέρνουνε νὰ ἔχουμε σωρό.

Κι ὅλα τὰ φροντίζουνε αὐτοὶ γιὰ τὸ καλό μας,
φρεγάτες καὶ ἀνάπτυξη θὰ ἔχουν στὸ πλευρὸ μας,
καὶ μὲ σκανάρισμα διπλὸ θὰ διώχνονται οἱ κακοί,
μόνο ἔγκριτοι ἐπιστήμονες θὰ βγαίνουν στὴν τιβί.

Οἱ ἀγορὲς τῶν δανειστῶν γίνονται δυνατές,
ἔχοντας αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὶς φορο-ἀπαλλαγές,
τὰ κράτη νὰ δανείζονται χρήματα ἀπʼ αὐτὲς
αὐτὰ ποὺ δὲν τοὺς φορολόγησαν ποτές.

Νόμοι, βουλὴ καὶ ἐκλογὲς καὶ πολιτειακά,
αὐτοὶ θὰ καθορίζουνε ποιὰ εἶναι τὰ σωστά,
καὶ ἂν τύχει νὰ διαφωνεῖς μὲ κάποιο ἀπ' αὐτά,
θὰ ἐκτελεῖσαι πάραυτα χωρὶς πολλὰ πολλά.

Ἐσὺ δὲν θὰ ʼχεῖς λόγο στὴ νέα ἐποχὴ,
θὰ εἶσαι ἕνας πολίτης χωρὶς πολιτική,
αὐτοὶ θὰ σοῦ ὁρίζουνε ποιὸς εἶναι ὁ σωστός
κι ἐσὺ θὰ τὸν ψηφίζεις τὸν νέο ἀρχηγό.

5 Ἰουλ 2021, 10:23:43 μ.μ.

Τί εἶναι φιλοσοφία

Ἡ φιλοσοφία δὲν προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ τὸ ψέμα καὶ τὸ «παράλογο».

Τὴν «ἀλήθεια» (Δηλαδὴ προτάσεις ποὺ νὰ εἶναι πάντα ἀληθεῖς) προσπαθεῖ νὰ τὴν βρεῖ ἡ ἐπιστήμη καὶ μάλιστα ἡ ἀπόλυτη ἐπιστήμη, δηλαδὴ ἡ ἐπιστήμη τῶν ἑλλήνων. οἱ σημερινὲς ἐπιστῆμες εἶναι στατιστικὲς ἀντιμετωπίσεις «διαλεκτικῶν Ἐρωτημάτων».

«Ἡ ἐπιστήμη ποὺ μετατρέπεται σὲ παραγωγικὴ δύναμη, Ὑποχρεωτικὰ ὑπόκειται στὶς ἐπιταγὲς τῆς ἐξουσίας»

Τὸ ἔργο τῆς φιλοσοφίας καὶ τῶν φιλοσόφων εἶναι νὰ παίρνουν αὐτὲς τὶς προτάσεις ποὺ παράγουν οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ρήτορες καὶ οἱ πολιτικοὶ, καὶ οἱ ὁποῖες γίνονται κοινὴ πίστη στὶς κοινωνικὲς ὁμάδες, καὶ νὰ ἐλέγχουν τὸ ψέμα τὸ ὁποῖο ἐνδέχεται νὰ περιέχουν.

Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ δὲν ὑπάρχει μέχρι σήμερα ἕνα ἐγχειρίδιο φιλοσοφίας, αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν ὑπάρχει μέχρι σήμερα ἕνα ἔργο ποὺ νὰ περιέχει τὴν «φιλοσοφία».

Καὶ γιατί αὐτό;

Διότι σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ μὲ τὶς δεδομένες κοινωνικὸ-πολιτικὲς καὶ ἱστορικὲς συνθῆκες της, παράγει διαφορετικὰ ψέματα, τὰ ὁποῖα τὰ περνᾶ γιὰ ἀλήθειες στὶς κοινωνικὲς ὁμάδες ποὺ προσφέρονται γιὰ αὐτό.

Μερικὰ παραδείγματα γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ αὐτὸ τὸ φαινόμενο.

Τὴν ἐποχὴ τῶν προσωκρατικῶν οἱ δεισιδαιμονίες τῶν φυσικῶν φαινομένων ἦταν ἡ ναυαρχίδα τῶν κυρίαρχων. Καὶ πάνω σ' αὐτὲς τὶς δεισιδαιμονίες στηριζόταν ἡ ἐξουσία.

αὐτὲς τὶς δεισιδαιμονίες ἦρθαν καὶ κατήγγειλαν οἱ φυσικοὶ φιλόσοφοι οἱ λεγόμενοι προσωκρατικοί.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Σωκράτη, Ἀριστοτέλη τὸ ψέμα παράγεται μέσα ἀπὸ τὴν ρητορεία καὶ ἐδῶ εἶναι ποὺ γίνεται ἡ μεγάλη καταγγελία ἀπὸ τὸν Τιτᾶνα αὐτὸν τῆς λογικῆς.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ μεσαίωνα τὸ ψέμα παράγεται μέσα ἀπὸ τὴν θεολογία καὶ μὲ τὴν νεότερη φιλοσοφία καταγγέλλουν ὅλο αὐτὸ τὸ παιχνίδι.

Σήμερα ἡ παραγωγὴ τοῦ ψέματος πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ἡ κοινωνικὴ ἀδικία, ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ «σημερινὴ ψευδοεπιστήμη», ἡ ὁποία παράγει ὅτι τῆς παραγγέλνει ἡ πολιτικὴ ἐξουσία.

Ἐπαφίεται στοὺς σημερινοὺς φιλοσοφους νὰ ἀναδείξουν αὐτὴν τὴν ἀπάτη.

1 Σὲπ 2023, 9:49:10 μ.μ.

Τί ἐστὶ φιλοσοφία, (συνέχεια...)

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πλήρως τὸ περιεχόμενο τῆς φιλοσοφίας, ὡς «ποιότητος», ἡ ὁποία καὶ καθορίζει το ποιόν τοῦ φιλοσόφου, θὰ πρέπει νὰ θυμόμαστε τοὺς ἑξῆς ἄξονες:

Πρῶτον ὅτι εἶναι ἕνα εἶδος ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας ὁ λόγος δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ κάλυψη πρακτικῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν.

Τὸ δεύτερον καὶ σπουδαιότερον, ὅτι τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ ποῦ εἴδους τοῦ ἐπιστητοῦ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ λέγεται φιλοσοφικὸ ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ εἶναι ἔξω ἀπὸ κάθε χρόνο, δηλαδὴ οἱ προτάσεις δὲν θὰ πρέπει νὰ παίρνουν ἀληθοτιμή μέσα σὲ χρονικὰ ὅρια.

Τὸ τρίτο σημεῖο στὸ ὁποῖο πρέπει νὰ δώσουμε μεγάλη βαρύτητα ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ διάκριση μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ ἱστορίας ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ καὶ ἐπιστήμης καὶ κοινωνιολογίας ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά. Στὴν πλευρὰ τῆς ἱστορίας ἔχουμε τὴν παράθεση τῶν γεγονότων, ὅσο καλὰ μποροῦμε νὰ τὰ ἔχουμε καταγεγραμμένα.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἔχουμε τὴν «κοινωνιολογικὴ» προσέγγιση, δηλαδὴ τὴν προσπάθεια νὰ δομήσουμε μία κοινότητα, μία κοινωνία, μία πολιτεία, μὲ τὸ καλύτερο δυνατὸ τρόπο, στὴ βάση τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς εὐδαιμονίας.

Οἱ δύο αὐτὲς πλευρὲς εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ καθαρίσουν ἀπὸ ἰδεολογήματα καὶ ἰδεολογίες καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀφήσουμε τὴ «νεωτερικότητα» νὰ μᾶς λέει ὅτι αὐτὲς εἶναι ἐπιστῆμες! Ὄχι δὲν εἶναι ἐπιστήμη οὔτε τὸ δίκαιο, οὔτε ἡ ἱστορία οὔτε ἡ πολιτικὴ, οὔτε ἡ οἰκονομία, οὔτε ἡ ἱστορία καὶ οὔτε ὅλα τὰ παρεμφερῆ καὶ τὰ ἀναφερόμενα στὸ παρελθὸν ἢ στὸ μέλλον μιᾶς κοινότητας.

Ὅπως ἔχουμε ἤδη τονίσει, ἡ φιλοσοφία δὲν προσπαθεῖ νὰ διατυπώσει ἀλήθειες γιὰ τὴν ὅποια πραγματικότητα (φυσικὴ, κοινωνικὴ, ψυχολογική). Αὐτὸ εἶναι δουλειὰ τῆς ἐπιστήμης καὶ τὸ κάνει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ποὺ μπορεῖ.

Ἡ ἀλήθεια τῆς Φιλοσοφίας περιορίζεται στὴ γλῶσσα, τὴ σκέψη, τὸν λόγο, (αὐτὰ καθ' αὐτὰ ἀφ ἑνὸς) καὶ ἀφ' ἑτέρου σὲ ἐρωτήματα καὶ φαινόμενα γιὰ τὰ ὁποῖα ἡ ἐπιστήμη δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ τὰ ἐπεξεργαστεῖ καὶ νὰ τὰ ἀντιμετωπίσει. Ὅπως εἶναι παραδείγματος χάριν τὰ διαλεκτικὰ ἐρωτήματά περί ἠθικῆς, περὶ θεολογίας, περὶ καταγωγῆς, καὶ προορισμοῦ τῆς ζωῆς.

Καὶ μὲ ἐργαλεῖο ὅλη αὐτὴν τὴν «ὀρθὴ συλλογιστικὴ» μέσῳ τῆς γλώσσας καὶ τοῦ λόγου προσπαθεῖ νὰ κάνει δύο πράγματα: πρῶτον νὰ δεῖ ποιὲς προτάσεις ἐπιστημονικὲς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τέτοιες γιὰ κάποιες παραβιάσεις ποὺ κάνουν στὴ συλλογιστικὴ γενικότερα.

Καὶ δεύτερον νὰ δεῖ ποιὲς ἀπὸ τὶς πολιτικὲς πράξεις στηρίζονται πάνω σὲ σαθρὸ λόγο (ρητορικό, ἐριστικό, Σοφιστικὸ ἢ φαῦλο).

Σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ φιλοσοφία ἐπισημαίνει καὶ ἀναδεικνύει τὸ ψεῦδος μέσα ἀπὸ τὶς ἀντιφάσεις τοῦ λόγου ποὺ τὸ παράγουν καὶ τὸ ἀναπαράγουν.

Ἡ σχέση δράσης καὶ σκέψης

Καὶ ὅπως τὸ δημιουργικὸ ἔργο κοστίζει πολὺ καὶ σὲ χρῆμα καὶ σὲ χρόνο καὶ σὲ ἔνταση ἐνῷ ἡ καταστροφή του εἶναι ζήτημα δευτερολέπτων ἔτσι ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὶς δυνατὲς σκέψεις πολὺ ἀργὰ διαδίδονται Καὶ δύσκολα κατανοοῦνται ἐνῷ το ἀντίθετο τοὺς οἱ ἀνοησίες οἱ βλακεῖες καὶ τὰ φανταστικὰ πράγματα διαδίδονται μὲ μεγάλη ταχύτητα καὶ ὅσο πιὸ ἀνοησίες εἶναι τόσο πιὸ φανατικοὺς ὀπαδοὺς ἀποκτοῦν ἀπ’ την ἄλλη μεριὰ πολὺ σοβαρὲς καὶ δυνατὲς σκέψεις βρίσκονται στὰ μυαλὰ ἀνθρώπων, ποὺ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ γιὰ αὐτές.

3 Νοε 2023, 7:08:31 μ.μ.

Φιλοσοφίας συνέχεια

Δύο εἶναι τὰ θέματα τὶς φιλοσοφίας, ἡ κρητικὴ τῶν «λεγομένων» γιὰ δόξες καὶ ψεύδη.

Οἱ αἰσθήσεις εἶναι ἐκ τῶν ὤν οὐκ ἄνευ προαπαιτούμενες γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ λόγου.

Ὅλες οἱ προτάσεις οἱ ὁποῖες μποροῦν νὰ διατυπωθοῦν ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο σὲ μία συγκεκριμένη γλῶσσα, διακρίνονται σὲ προτάσεις κατὰ «λέξη» καὶ σὲ «λογικὲς» προτάσεις, οἱ λεγόμενες προτάσεις κατὰ «λόγου» ἢ ἀναλύονται σὲ τέτοιες.

Ἰδεολογικὲς προτάσεις ἢ διαλεκτικὲς προτάσεις εἶναι αὐτὲς οἱ ὁποῖες δὲν μποροῦν νὰ ἀποδειχθεῖ ἐπιστημονικὰ ἀπὸ ἄλλες ἀληθὴς ἐκ τῶν προτέρων.

Δύο τυχαῖοι ἄνθρωποι ἴσως σπάνια νὰ βροῦν μερικὲς προτάσεις γιὰ τὶς ὁποῖες νὰ συμφωνήσουν καὶ οἱ δύο, ὅτι εἶναι ἀληθής.

13 Ἀπρ 2023, 9:38:44 π.μ.

Τὸ «εἶναι» καὶ τὸ «ὄν»

Τὸ «αὐτὸ εἶναι γεγονὸς» ἀπὸ λογικῆς ἀπόψεως θεωρεῖται λανθασμένη ρήση. Τὸ «εἶναι» καὶ τὸ «γεγονὸς» δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρχουν!

Τὸ «εἶναι» στὴ φιλοσοφία καὶ λογικὴ ἀποτελεῖ τὸ μέγιστο γένος ὅλων τῶν γενῶν καὶ ὅλων τῶν ὄντων.

Τὰ γένη μποροῦν νὰ ἐπεκταθοῦν καὶ ἐκτὸς τοῦ «εἶναι» σὲ παρελθόντα ἢ μέλλοντα χρόνο, τα ὄντα ὅμως δὲν μποροῦν.

Τὰ ὄντα χωρίζονται σὲ δύο μεγάλες ὁμάδες κατηγορίες ἢ γένη:

Ἡ πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει τὰ «ἀεὶ ἐνεργούσει» ὄντα καὶ ἡ δεύτερη περιλαμβάνει τὰ «μὴ ἀεὶ ἐνεργούσει»

Στὴν πρώτη κατηγορία ἀνήκουν μεταξὺ ἄλλων καὶ οἱ πρῶτες οὐσίες, οἱ ὁποῖες δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἀνήκουν στὴ δεύτερη κατηγορία.

27 Δὲκ 2021, 9:46:19 μ.μ.

Τὸ «ἀγαθὸν» γίνεται ἔγκλημα

ὁποιοδήποτε «ἀγαθὸ» ὅσο χρήσιμο, πολύτιμο, ἡδονικό, ἀναγκαῖο, ἀπαραίτητο, εὐχάριστο, κι ἂν εἶναι, ὅταν δὲν τὸ ἐπιθυμεῖ κάποιος καὶ τοῦ τὸ ἐπιβάλεις τότε αὐτὸ λέγεται «βιασμός», καὶ εἶναι πρᾶξις ἐγκληματική! (ἐξαιροῦνται ἴσως κάποιες πράξεις ποὺ εἶναι μέσα στὴ σχέση γονέως-τέκνου)

21 Ἀπρ 2021, 11:24:46 π.μ.

Τὸ ἀξίωμα τῶν μετρήσεων

Ὅλες οἱ μετρήσεις (μὲ ἐξαίρεση ὁρισμένα σύνολα διακεκριμένων ἀντικειμένων) εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ λανθασμένες.

3 Νοε 2023, 7:54:00 μ.μ.

Τὸ γῆρας καὶ ὁ θάνατος

Τὸ γῆρας καὶ ὁ θάνατος, ἡ γέννηση καὶ ἡ φθορὰ εἶναι ἡ φυσικὴ ἐξέλιξη κάθε ὄντος, (ἀτομου, ἔμβιου, ζώου, ἔμψυχου καὶ ἄψυχου).

29 Μαΐ 2021, 7:16:26 π.μ.

Τὸ ἔγκλημα

Τὸ ἔγκλημα, τὰ αἴτια του, ἡ ἐκτέλεση του, τὰ εἴδη του καὶ διαγραφή του.

Ὅλα τὰ «ἐγκλήματα» ξεκινοῦν ἀπὸ ἕνα αἴτιο τὴν «ἀδικία».

Τὰ τρία εἴδη τοῦ «ἐγκλήματος»:

Τὰ «ἄνωθεν», αὐτὰ ποὺ παράγουν προωθοῦν καὶ συντηροῦν τὴν «ἀδικία», καὶ τὰ πράττουν οἱ εὑρισκόμενοι στὶς «ἄνω» κοινωνικὲς θέσεις.
«Τὰ «κάτωθεν», αὐτὰ ποὺ γίνονται λόγῳ τῆς ὑπάρχουσας «ἀδικίας», καὶ τὰ πράττουν οἱ εὑρισκόμενοι στὶς «κατώτερες» κοινωνικὲς θέσεις.
Τὰ «Ψυχασθενείας», αὐτὰ ποὺ πράττουν οἱ πάσχοντες.

Τὸ ἔγκλημα δὲν καταπολεμεῖται οὔτε μὲ «καταστολὴ», οὔτε μὲ «ἀσφάλεια ἀστυνομική», οὔτε μὲ ὁποιοδήποτε μηχανισμὸ προστασίας.

Τὸ ἔγκλημα καταπολεμεῖται μόνο μὲ τὴν ἐξάλειψη τῶν «αἰτιῶν» ποὺ τὸ παράγουν, καὶ ποιά εἶναι τὰ αἴτια ποὺ παράγουν τὸ ἔγκλημα; τὰ αἴτια ποὺ παράγουν τὸ ἔγκλημα εἶναι ἕνα: ἡ ἀδικία. (Πολύ πιθανὸ καὶ οἱ πάσχοντες «Ψυχασθενείας» νὰ ἔχουν τὸ ἴδιο βαθύτερο αἴτιο.)

Ὅταν σὲ μία κοινωνία ὑπάρχει «ἀδικία» Τότε κάπου θὰ ξεφυτρώσει στὸ ἔγκλημα ἢ μπορεῖ νὰ τὸ δοῦμε κι ἀνάποδα τὸ ἔγκλημα εἶναι ὁ δείκτης τῆς ἀδικίας ποὺ ὑπάρχει σὲ μία κοινωνία.

Ὁ μέσος κοινὸς ἐγκληματίας δὲν εἶναι οὔτε τρελὸς οὔτε παλιάνθρωπος, εἶναι βαθύτατα συνειδητοποιημένος ὅτι ἔχει ἀδικηθεῖ. Ὄχι ἄμεσα, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε καμία παρεξήγηση, ἀλλὰ ἔμμεσα ἀπὸ τοὺς κοινωνικοὺς μηχανισμούς.

Ἡ Ἀγκάθα Κρίστι μᾶς λέει ὅτι πίσω ἀπὸ κάθε ἔγκλημα ὑπάρχει τὸ οἰκονομικὸ κέρδος καὶ τὸ ἀντίστροφο κυνηγῶντας τὸ οἰκονομικὸ κέρδος εἶναι δυνατὸν νὰ διαπράττουν «ἔγκλημα».

Γιὰ τὴν ἀπαράδεκτη κοινωνικὴ θέση «ὑπὲρ τῆς διαγραφῆς τοῦ ἐγκλήματος» μετὰ τὴν πάροδο κάποιου χρονικοῦ διαστήματος ἔχω γράψει ἐδῶ.

2 Ἰουλ 2023, 12:08:14 π.μ.

Τὸ «κινοῦν ἀκίνητον» τοῦ Ἀριστοτέλους

Τί εἶναι τὸ «κινοῦν ἀκίνητον» τοῦ Ἀριστοτέλους; θὰ τὸ προσεγγίσουμε μέσα ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ κείμενα τοῦ Ἀριστοτέλους.

Πρῶτον θὰ δοῦμε τὶς ἕξι κινήσεις ποὺ μᾶς περιγράφει στὴν πραγματεία «Κατηγορίες» καὶ στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε ὅτι τὸ βασικό του αἴτημα στὸ «Μετὰ τὰ Φυσικὰ» πρῶτο βιβλίο εἶναι τὸ «αἴτιον τῆς κάθε κίνησης».

Ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς ἐπιβεβαιώνει στὸ «Μετὰ τὰ Φυσικὰ», οἱ προσωκρατικοὶ δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὸ «αἴτιο τῆς κίνησης», καὶ ἀφήνουν ἔτσι τὸ πιὸ βασικὸ ἐρώτημα τῆς φιλοσοφίας ἀναπάντητο.

Στὰ φυσικὰ τοῦ Ἀριστοτέλους ἔχουμε τὴν «δύναμη» ποὺ παράγει τὴν κίνηση· γιὰ τὸν Ἀριστοτέλη δὲν ὑπάρχει «σῶμα» ἢ «κάτι» ποὺ νὰ κινεῖται χωρὶς τὴν ἐπίδραση πάνω του μιᾶς δύναμης· αὐτὸ εἶναι τὸ σημεῖο ποὺ τὸν κατηγόρησαν γιὰ πολλὰ χρόνια ὅτι κάνει λάθος.

Ἡ σύγχρονη «Φυσικὴ» δέχεται ὅτι μπορεῖ ἕνα σῶμα νὰ συνεχίσει νὰ κινεῖται ἀκόμα καὶ ὅταν πάψουν οἱ δυνάμεις νὰ ἀσκοῦνται πάνω του, αὐτὸ στὴν πραγματικότητα ἀμφισβητεῖται σήμερα, γιατί δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε νοητικὰ νὰ γίνει ἕνα τέτοιο πείραμα. Ἐξάλλου τὸ βαρυτικὸ πεδίο εἶναι πανταχοῦ παρών.

Ὅλα τὰ «σωματικὰ» ὄντα τὴν κίνηση τὴν παίρνουν ἀπὸ τὰ πεδία τῶν δυνάμεων στὰ ὁποία βρίσκονται τὰ ὑλικά τους σημεῖα.

Αὐτὰ (τὰ ὄντα) κινοῦνται ἀπὸ τὸ πεδίο ἢ τὰ πεδία μέσα στὰ ὁποῖα βρίσκονται. Τὰ πεδία αὐτὰ εἶναι ἀκίνητα. Κι αὐτὰ δίνουν τὴν κίνηση στὰ κινούμενα ὄντα, ἄρα τὸ «κινοῦν ἀκίνητο» τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ «ἀκίνητο πεδίο».

Γιὰ τὰ ἔμψυχα ὄντα, ἐκτὸς τῶν κινήσεων αὐτῶν ποὺ τὰ πεδία τοὺς παράγουν, ὑπάρχει καὶ ἡ ψυχὴ ποὺ εἶναι καὶ αὐτὴ ἀκίνητη μέσα στὸ σῶμα καὶ αὐτὴ παράγει τὴν κίνηση τῶν ἔμψυχων, τὴν ἔλλογη κίνηση τὴν πραγματικὴ κίνηση ἂς ποῦμε μὲ τὸ ὄνομα «συνειδητὴ» κίνηση, - εὕρεση τροφῆς ἀναπαραγωγὴ, μετακίνηση, συντήρηση, αὐτοσυντήρηση.

Αὐτὸ ποὺ λέμε «ψυχή» εἶναι ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀκίνητο μὲς στὸ σῶμα καὶ δίνει τὴν κίνηση στὸ σῶμα αὐτό.

Τὸ πεδίο γιὰ τὶς φυσικὲς κινήσεις καὶ ἡ ψυχὴ γιὰ τὶς βιολογικὲς κινήσεις εἶναι τὰ δύο «κινοῦν ἀκίνητα» τοῦ Ἀριστοτέλους.

20 Ἰουλ 2023, 9:30:25 π.μ.

Τὸ λυκόφως τῶν φιλοσόφων

Οἱ τέσσερις φάσεις τῆς ἱστορίας τῆς φιλοσοφίας.

Πρώτη φάση: Οἱ προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι προσπάθησαν μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις, τὶς διανοητικὲς δυνάμεις, νὰ ξεκαθαρίσουν στὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων καὶ κυρίως τῆς παιδείας, τῆς ἐκπαίδευσης τῶν νέων, δηλαδὴ τῆς κατάρτισης τοῦ προγράμματος σπουδῶν τῆς ἐποχῆς τους, ὁτιδήποτε εἶχε σχέση μὲ δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις, ἄνωθεν ἐντολὲς, ἀποκαλυπτικὲς ἀλήθειες, σὲ θέματα ποὺ εἶχαν νὰ κάνουν μὲ τὰ «φυσικὰ φαινόμενα», καὶ τὰ μυστηριώδη ὑπερκείμενα ὄντα, τὰ ὁποῖα ἐλέγχουν αὐτὰ τὰ φαινόμενα: τέρατα, γοργόνες, δαίμονες, θεοὶ καὶ ὅλα τὰ παρεμφερῆ.

Ἡ δεύτερη φάση τῆς φιλοσοφίας τῆς ἱστορίας ἔρχεται μὲ τοὺς σωκρατικοὺς Πλάτωνα Ἀριστοτέλη Ἐπίκουρο καὶ τοὺς παρόμοιους, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ ξεκαθαρίσουν τὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅλες τὶς ἰδεολογίες, δοξασίες, ἀνοησίες, τὰ ὁποῖα προάγει ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία, καὶ ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν «κοινωνικὴ δομὴ», καὶ ποὺ στηρίζονται στὸν «λόγο», τὴ λογικὴ, τὴ ρητορεία, καὶ τὴν πειθώ.

Ἡ τρίτη φάση τῆς φιλοσοφίας τῆς ἱστορίας ἔρχεται μὲ τὴν ἐπικράτηση τῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν καὶ τὴν ἐπέλαση τοῦ σκοταδισμοῦ στὸν Μεσαίωνα, ὅπου ἀπαγορεύεται κάθε ἔρευνα κάθε ἐλεύθερη σκέψη καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καλοῦνται νὰ ὑπακοῦον τὸν θεῖο νόμο, τὸν ὁποῖο ἐκπροσωπεῖ κάθε φορὰ ὁ ἄρχοντας, ὁ αὐτοκράτορας ἢ ὁ τοπικὸς ἢ ὁ θρησκευτικὸς ταγός. Ἡ θεολογία προσπαθεῖ καὶ τὸ πετυχαίνει σὲ μεγάλο βαθμὸ νὰ θεωρεῖται φιλοσοφία. Οἱ φιλόσοφοι αὐτῆς τῆς ἐποχῆς προσπαθοῦν νὰ ἀναδείξουν τὸ πόσο μεγάλο λάθος εἶναι να ὑπάρχει τὸ «Tractatus theologico politicus» Καὶ ἔτσι ἀναδεικνύονται οἱ φιλόσοφοι τῶν τελευταίων αἰώνων.

Στὴν τέταρτη φάση τῆς φιλοσοφίας, τὴν σημερινή, τὴν φάση τῆς «νεωτερικότητας» καὶ τῆς «παγκοσμιοποίησης», (ὅπου ἡ θρησκεία ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη, ἡ ὁποῖα ἐλέγχεται ἀπὸ τὶς μεγάλες οἰκονομικὲς ἑταιρεῖες), ἔχουμε τὴν μεγάλη προσπάθεια τῆς ἐξουσίας νὰ ἐκπαιδεύσει τοὺς νέους στὰ σχολεῖα ὅλων τῶν βαθμίδων καὶ ὅλων τῶν ἐπιπέδων σὲ μία παγκόσμια Ἰδεολογία τῆς χρηματοπιστωτικῆς ἐξουσιαστικῆς καταστάσης, ὅπου ἡ οἰκονομία νὰ θεωρεῖται θεϊκὸ μυστήριο, οἱ offshore ἑταιρεῖες ἀπαραίτητες καὶ τὰ προσωπικὰ δεδομένα ἱερὰ, δηλαδὴ οἱ κλειδωμένοι λογαριασμοὶ στὶς τράπεζες νὰ ἀποτελοῦν τὸ ἄβατου γιὰ τὸν κοινὸ θνητὸ καὶ ὅλη ἡ πολιτικὴ ἐξουσία νὰ παίζετε σὲ ἕνα στημένο «θέατρο Δημοκρατίας» ὅπου βουλευτὲς καὶ κυβερνήσεις νὰ ὁρίζονται ἀπὸ τὶς μεγάλες χρηματοπιστωτικὲς δυνάμεις.

Μία σημαντικὴ παρατήρηση.
Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ τονίσουμε ἕνα διαχρονικὸ φαινόμενο καὶ νὰ ποῦμε ὅτι σὲ κάθε ἱστορικὴ ἐποχὴ συνυπάρχουν καὶ οἱ τέσσερις αὐτὲς δομὲς ἀλλὰ εἶναι πολὺ πιὸ ἀποδυναμωμένες κάθε φορὰ οἱ τρεῖς ἀπὸ τὴν κυρίαρχη, ἔτσι ὅπως ἔχουμε ὁρίσει τὶς 4 φάσεις.

6 Νοε 2023, 8:55:04 μ.μ.

τὸ μολύβι

Τὸ μολύβι εἶναι τὸ δῶρο ποὺ ἔδωσε ὁ «χρόνος» στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ μπορεῖ ὅποτε θέλει ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸν σταματάει.

3 Νοε 2021, 11:37:07 π.μ.

Τὸ ἕνα χῶμα κλέβει τὸ ἄλλο

Βλέποντας ἕναν ἀγρότη νὰ κλέβει τὰ ὅρια τοῦ χωραφιοῦ τοῦ γείτονα, ὁ σοφός εἶπε:
«Τὸ ἕνα χῶμα κλέβει τὸ ἄλλο»

(Εἶδε ἕναν ἀγρότη ποὺ ἔσκαβε τὸ αὐλάκι ποτίσματος νὰ παίρνει τὸ χῶμα ἀπὸ τὸ κτῆμα τοῦ διπλανοῦ καὶ νὰ τὸ βάζει ἀπὸ τὴν πλευρὰ τὴ δικιά του, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἔτσι τὸ δικό του κτῆμα.)

4 Δὲκ 2023, 9:14:33 π.μ.

Τουρίστας τῆς δόξας

Τουρίστας εἶναι τὸ ὄνομα, ποὺ θὰ μὲ περιγράψει
στὶς δόξες ποὺ ταξίδεψα καὶ ἔχω ξεπεράσει
αὐτὸς λοιπόν ὁ τίτλος σὲ μένανε ταιριάζει
τὸ ψέμα, ἡ δόξα, ἡ ἡδονή, ξανὰ νὰ μὲ φωνάζει.

27 Ἰουλ 2022, 2:07:49 μ.μ.

Τρίγωνο, Θεὸς καὶ τραγέλαφος

«Τρίγωνο», «Θεὸς» καὶ «Τραγέλαφος» εἶναι ἔννοιες ποὺ ἔχουν νόημα, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μᾶς ἐξασφαλίζει καὶ τὴν ὕπαρξή τους.

12 Ἰαν 2021, 5:41:22 π.μ.

Τυπωμένοι κανόνες ὑγιεινῆς διατροφῆς

Μὴν ἐφαρμόζετε πότε τυφλὰ τοὺς κανόνες ὑγιεινῆς διατροφῆς τυπομένων φυλλαδίων, κινδυνεύετε νὰ πάθετε σοβαρὴ δηλητηρίαση ἀπὸ τυπογραφικὸ λάθος.

30 Μὰρ 2023, 10:35:44 π.μ.

Ὑγεία

καὶ καθημερινὲς δραστηριότητες

Ἡ «διατροφή» δὲν μπορεῖ νὰ ὁριστεῖ ἢ νὰ κατηγορηθεῖ ὡς «ὑγιεινή» ἡ «ἀνθυγιεινή» ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο τρόπο διαβίωσης.

ὁμοίως, ἀντιστοίχως καὶ τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ καθημερινὰ:
γυμναστικὴ
ὕπνος
μελέτη
ἔρευνα
ἔρωτας

«Ὑγιεινὴ διατροφὴ», εἶναι ἡ πειραματικὴ διατροφὴ, ἀτομικὰ προσαρμοσμένη.

ἡ «Καθημερινὴ γυμναστικὴ» μὴ λείψει ἀπὸ τὴ ζωὴ,
ἂν θέλουμε τὸ νοῦ ἐν σώματι ὑγιεῖ.

γιὰ τὴν «ὑγεία τῶν δοντιῶν»

ὄχι τσιμπολογήματα ἐνδιάμεσα τῶν γευμάτων
καλὸ πλύσιμο μετὰ ἀπὸ κάθε γεῦμα
ὄχι ζάχαρη καὶ ἄσπρα ἀλεύρια καὶ συντηρητικὰ
κάθε ἕξι μῆνες καθάρισμα καὶ ἔλεγχο ἀπὸ τὸν ὀδοντίατρο

19 Σὲπ 2022, 5:21:03 μ.μ.

Φιλοσοφία καὶ νεωτερικότητα

Ὁ Πόλεμος τῆς ἐξουσίας ἐνάντια «στοὺς ἀνθρώπους» μέσῳ τῆς «νεωτερικότητας». Ὁρισμὸς τῆς νεωτερικότητας.

νεωτερικότητα εἶναι ἰδεολογία-φιλοσοφία τὴν ὁποία ἀναπτύσσει καὶ προάγει ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία ἡ ὁποία ὑποστηρίζει καὶ δῆθεν ἀποδεικνύει ὅτι ἡ σημερινὴ κατάσταση τῶν πραγμάτων σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τέχνη, ἐπιστήμη, φιλοσοφία, πολιτική, οἰκονομία εἶναι σὲ καλύτερο γενικὸ ἐπίπεδο ἀπὸ ὅτι ἦταν τὶς προηγούμενες ἐποχές. Αὐτὸ ἐνδέχεται σὲ ὁρισμένα σημεῖα νὰ εἶναι ἀλήθεια ἀλλὰ στὰ περισσότερα εἶναι ψεῦδος.

Οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ πόλεμοι ποὺ δίνουν οἱ ἐξουσίες γιὰ νὰ διατηρηθοῦν νὰ ἀναπαραχθοῦν νὰ διευρυνθοῦν καὶ νὰ μεγεθυνθοῦν στηρίζονται στὴν φιλοσοφία τῆς νεωτερικότητας κατὰ πολὺ μεγάλο βαθμὸ κατὰ τὴν ἰδεολογική τους προπαγάνδα ἑκάστοτε ἀπειλές

θεϊκά
πόλεμοι
στημένη τρομοκρατία
οἰκονομικὴ κρίση
ὑγειονομικοὶ κρίση
κλιματικὴ ἀπειλή

Ἡ νεωτερικότητα τῆς κάθε ἐποχῆς προσπαθεῖ νὰ περάσει τὸ παραμύθι τῆς ἐξουσίας ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες. Εἶναι καὶ ὁ ὁρισμὸς τῆς νεωτερικότητας.

Ἡ φιλοσοφία ἔρχεται κάθε φορὰ νὰ ἀποκαλύψει τὰ ψευδῆ τῆς ἐξουσίας. Αὐτὸ εἶναι φιλοσοφία, ἡ προσπάθεια κάποιων φωτισμένων νὰ ἀποκαλύψουν τὰ ψεύδη ποὺ διαδίδει ἡ ἐξουσία.

21 Δὲκ 2023, 8:54:22 μ.μ.

Γιατὶ φορᾶς κονσέρβα;

Σὲ βλέπω παντοῦ νὰ τριγυρνᾶς
καὶ νὰ φορᾶς κονσέρβα,
τιμόνι γκάζι μουσική
πάντοτε μές τα νεῦρα

3 Νοε 2023, 7:08:31 μ.μ.

«Πολιτικὴ ὀρθότης» ἢ «politically correct»

«Πολιτικὴ ὀρθότης», ἡ φράση αὐτὴ εἶναι τὸ ἐπιστέγασμα τῆς σημερινῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας, ἡ ὁποία προσπαθεῖ νὰ καταστρέψει κάθε ἔννοια πολίτη καὶ Δημοκρατίας.

τὸ ἰδεολόγημα αὐτὸ ὅτι δηλαδὴ κάποιοι δῆθεν σοφοὶ καὶ δῆθεν ἐπιστήμονες ξέρουν ποιὸ εἶναι τὸ «καλὸ» γιὰ «σένα» καὶ γιὰ «ὅλους», περιέχει μέσα του τὴ πιὸ μεγάλη ἀντίφαση, δηλαδὴ ὅτι γνωρίζουμε ἐκ τῶν προτέρων μὲ κάποιο μηχανισμὸ ποιό εἶναι τὸ «πολιτικὰ ὀρθὸ», ἑπομένως ἐσὺ ὁ τυχαῖος πολίτης δὲν ἔχεις δικαίωμα λόγου οὔτε δικαίωμα διαφωνίας.

Ἀξίωμα: ὁ λόγος καὶ ἡ διαφωνία εἶναι τὸ «βασικὸ» στοιχεῖο τῆς δημοκρατίας.

Ὁ στόχος εἶναι νὰ δομηθεῖ μία κοινωνία ὅπου οἱ πολῖτες δὲν θὰ εἶναι πολῖτες ἀλλὰ θὰ εἶναι «ζωντόβολα», ποὺ θὰ φέρονται καὶ θὰ ἄγονται ἀπὸ τὶς διάφορες ἰδεολογίες καὶ μόδες καὶ ποὺ θὰ ἐλέγχονται πλήρως ἀπὸ τὴν ἐξουσία, θὰ εἶναι δηλαδὴ «ζόμπι».

16 Μαΐ 2023, 7:29:52 π.μ.

«tractatus»
Σωκράτους, Spinoza, Vitgenstain

Τὰ δύο tractatus τῶν Spinoza καὶ Vitgenstain εἶναι διαπιστώσεις-καταγγελίες ὅτι αὐτὰ κακῶς συμβαίνουν στὴν ἱστορία.

Μὲ τὸ «Tractatus Theologico-Politicus» ὁ Spinoza καταγγέλλει ὅτι κακῶς ἡ «πολιτική» καθοδηγεῖται ἀπὸ τὴν «Θεολογία».

Μὲ τὸ «Tractatus Logico-Philosophicus» ὁ Vitgenstain καταγγέλλει ὅτι κακῶς ἡ «φιλοσοφία» καθοδηγεῖται ἀπὸ τὴν «λογική».

Ἐνῷ ἀπεναντίας«τὸ tractatus τοῦ Σωκράτους» εἶναι προτροπή, ἐννοεῖ το ὅτι πρέπει νὰ καθοδηγεῖται ἡ πολιτικὴ ἀπὸ τὴν φιλοσοφία.

«tractatus philosophical-political» τοῦ Σωκράτους:

Τὸ Ὄργανον τοῦ Ἀριστοτέλους ὡς τὸ σινικὸν τεῖχος τῆς λογικῆς

Τὸ «Ὄργανο» τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι τὸ ποιὸ ἄγνωστο κείμενο τῶν ἑλληνικῶν κλασσικῶν κειμένων, εἶναι τὸ κείμενο γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ νεωτερικότητα ὅλων τῶν ἐποχῶν ἔχει κάνει τὶς μεγαλύτερες καὶ τὶς περισσότερες προσπάθειες νὰ τὸ ἀνασυντάξει νὰ τὸ βελτιώσει καὶ νὰ τὸ παρουσιάσει γιὰ δικό της. Καὶ εἶναι τὸ κείμενο τὸ ὁποῖο χωρίς νὰ τὸ ἔχουμε διάβαση τὸ ἔχουμε σχεδὸν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὸ μυαλό μας λίγο ἢ πολὺ μέσῳ τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἢ μέσῳ τῶν ἐπιστημῶν τὶς ὁποῖες ἔχουμε σπουδάσει.

Αὐτὴ τὴ στιγμὴ σὲ πάρα πολλὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου διδάσκεται αὐτούσιο τὸ ὄργανο τοῦ Ἀριστοτέλη, μὴ ἐξαιρουμένων καὶ πολλῶν ἑλληνικῶν! Τὸ ὄργανο τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι μία πραγματεία ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀντικείμενο, δὲν μιλάει γιὰ κάτι συγκεκριμένο, δὲν μιλάει γιὰ κάτι ὑπαρκτὸ ἡ ἀνύπαρκτο, ἀλλὰ μιλάει γιὰ τὰ πάντα, καθότι ἀναλύει τὸν «λόγο».

Μὲ ὁτιδήποτε θέλεις νὰ ἀσχοληθεῖς, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ τοῦ δώσεις ἕνα «ὄνομα», ὁλόκληρο τὸ «Ὄργανον» ἀναφέρεται σὲ αὐτό. Διαλεκτικὴ ἐρώτηση, συλλογισμὸς, ἀπόδειξη, ἐπιχείρημα, ὄρος, γένος, εἶδος, διαφορά, λόγος, κατάφαση, ἔνσταση, ... καὶ ἄλλοι 1400 ὁρισμοὶ, μὴ ἐξαιρουμένου καὶ τοῦ ὁρισμοῦ τοῦ «ὁρισμοῦ», ἀποτελοῦν τὴν «προπαίδεια» γιὰ τὴν δόμηση τοῦ «σινικοῦ τείχους τῆς Λογικῆς», καὶ τὴν ἀναχαίτιση τῶν παραλογισμῶν τῶν βαρβάρων.

Εἶναι παταγώδης ἡ ἀποτυχία ὅλων τῶν προσπαθειῶν νὰ δημιουργήσουν ἕνα ἄλλο σύστημα λογικῆς.

Ὅλα τὰ εἴδη καὶ οἱ δομὲς τῶν διανοητικῶν σχημάτων ἔχουν ὁριστεῖ στὸ ὄργανο τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ ἀπὸ τότε ἔτσι τὰ ἐννοεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα γιὰ χιλιετίες τώρα. Ὑπάρχουν ἐπίσης στὸ Ὄργανο καὶ ὅλα τὰ εἴδη καὶ οἱ δομὲς τῶν παραβιάσεων τῶν διανοητικῶν σχημάτων, τὰ εἴδη τῶν παραλογισμῶν, καὶ οἱ σοφιστεῖες.

Οἱ δομὲς τῆς λογικῆς, οἱ ὁποῖες ἀναπτύσσονται στὸ ὄργανο εἶναι διάχυτες σὲ ὅλα τὰ ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι ἀξεπέραστα μοναδικὰ καὶ πάντα ἀληθινά.

Παγκοσμιοποίηση με «τεχνοφεουδαρχία» vs Παγκοσμιοποίηση μὲ «δημοκρατία»

Ὁ βασικὸς στόχος τῆς σημερινῆς Κυριαρχίας εἶναι ἡ «Παγκοσμιοποίηση» σε «τεχνοφεουδαρχική» βάση.

Οἱ ἐπὶ μέρους στόχοι:

αὔξηση τῆς ἐξαθλίωσης τῶν ἀνθρώπων
ἡ αὔξηση τοῦ προλεταριάτου
αὔξηση τῆς κερδοφορίας τοῦ Κεφαλαίου
μείωση τοῦ πληθυσμοῦ

Γιὰ νὰ ἐπιτευχθοῦν ὅλα αὐτὰ ἀκολουθοῦνται πολλές στρατηγικὲς καὶ τακτικές πχ

κατάργηση τῆς ἰδιοκτησίας μέσῳ τῶν φόρων,
τὸ ἰδεολόγημα τοῦ χρέους τοῦ κράτους,
οἱ δῆθεν πανδημίες,
ἡ ὑπάρξη ἐξωγηίνων εἰσβολέων,
ἡ κλιματικὴ ἀλλαγὴ,
ἡ πάταξη τῆς τρομοκρατίας (ποὺ οἱ ἴδιοι παράγουν),
ἡ συντήρηση τῶν πολεμικῶν συρράξεων,
ἡ προώθηση τῶν ἐρωτικῶν διαστροφῶν ὡς κανονικότητα,
ἡ ἀνάδειξη τῆς ἐγκληματικότητας καὶ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν,
ἡ κατάργηση τῆς ἱστορίας,
ἡ κατάργηση τῆς λογικῆς,
ἡ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἐλεύθερης πολιτικῆς σκέψης (politically correct)
καὶ ὅλα τὰ παρόμοια.

Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι ὅτι ὅλα ὅσα ἀγαθὰ ὑπηρεσίες παράγονται, θὰ παράγονται ἀπὸ τοὺς ἀλλοτριωμένους καὶ ἐξαθλιωμένους, οἱ ὁποῖοι θὰ δουλεύουν ἀλλὰ τίποτα ἀπὸ «αὐτὰ» δὲν θὰ ἀνήκει σ’ αὐτούς (οὔτε τὰ μέσα παραγωγῆς, οὔτε τὰ παραγόμενα ἀγαθὰ, οὔτε ὁ «λόγος» γιὰ τὸ τὶ θὰ παραχθεῖ).

Ὅλοι οἱ νόμοι καὶ ὅλα τὰ ἰδεολογήματα ποὺ κυριαρχοῦν σήμερα καὶ ὅλα τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης καὶ ἡ παιδεία προάγουν αὐτὰ τὰ ἰδεολογήματα.

Στὸ νομικὸ ἐπίπεδο τώρα, οἱ νόμοι γιὰ τὸ χρέος, ἡ παράλογη φορολογία, ἡ παράλογη φοροαπαλλαγὴ τῶν μεγιστάνων, οἱ ὑπεράκτιες (offshore) ἑταιρεῖες, καὶ ὅλα τὰ παρόμοια, ἐξυπηρετοῦν αὐτοὺς τοὺς στόχους.

Ὁ βασικὸς στόχος εἶναι ἕνας: ἡ κατάργηση τῆς ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας καὶ ἑπομένως ἡ κατάργηση τοῦ λόγου καὶ τῆς πολιτικῆς σκέψης στὸν καθέναν, δηλαδή ἡ κατάργηση τοῦ «πολίτη» καὶ μέσῳ τῆς «τεχνολογίας» ὁ ἔλεγχος τῆς «Ὑποταγῆς».

Ἡ μείωση τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων ἡ αὔξηση τοῦ πληθωρισμοῦ, ἡ θανάτωση τῶν γερόντων μέσα ἀπὸ τὰ ἐμβόλια τῆς δῆθεν πανδημίας, κ.α. ὅλα ἔχουν ἕνα στόχο καὶ σκοπό: την κοινωνία τῆς ἀπόλυτης κυριαρχίας.

Μία μικρὴ ἐλὶτ νὰ κυριαρχεῖ καὶ νὰ ἐξαθλιώνει ὅλο τον λοιπὸ πληθυσμό, νὰ τὸν ἔχει δοῦλο της καὶ ὑπηρέτη της.

«Ὁ φασισμὸς ἐκ τῆς φύσεως του λειτουργεῖ ὁλοκληρωτικὰ» καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση γι’ αὐτὸν εἶναι μονόδρομος.

Ἡ παγκοσμιοποίηση μὲ «δημοκρατία» εἶναι ἡ ἄλλη προοπτικὴ, ποὺ θὰ πρέπει ὅλοι οἱ ὀρθῶς σκεπτόμενοι νὰ ὑποστηρίξουμε.

Οἱ προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι

Οἱ προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι ποὺ ἔκαναν ἀναγωγὴ τῶν πάντων σὲ μία (ἢ περισσότερες) «πρώτη ἀρχὴ» καὶ αὐτὴ ἦταν πάντα ἢ τὸ νερὸ ἢ ὁ ἀέρας, ἢ ἡ γῆ ἢ τὸ πῦρ, ἢ συνδυασμὸς αὐτῶν, πράγματα τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου!

Τὸ μεγαλεῖο αὐτῶν τῶν φιλοσόφων εἶναι ὅτι ἀπήλλαξαν τὴν «σκέψη» τοῦ Ἀνθρώπου ἀπὸ μεταφυσικὲς ἔννοιες καὶ ἰδέες.

Ἡ φιλοσοφίες αὐτῶν (ἢ ἡ «πρώτη φιλοσοφία») ψάχνουν νὰ βροῦν ἀπὸ ποὺ ξεκίνησε ὁ κόσμος.

Ἔτσι λοιπὸν ὁ Θαλῆς εἶπε ὅτι τὰ πάντα ἀρχικὰ ἦταν ὑγρὰ καὶ μετὰ θερμαινόμενα ἡ ψυχραμένα ἔπαιρναν τὶς διάφορες μορφὲς. Ὁ Ἡράκλειτος κατάλαβε ὅτι ὅλα παίζονται μὲ τὴν θερμότητα καί μᾶς εἶπε ὅτι ὁ κόσμος πάντα ἦταν ἕνα «πῦρ ἀείζωον...». Παρομοίως καὶ οἱ λοιποί.

οἱ «προτεραιότητες»

Πῶς πρέπει νὰ εἶναι οἱ «προτεραιότητες» στὴν καθημερινή μας δράση.

Τὸ πρῶτο σημαντικὸ καὶ θεμελιῶδες ἐρώτημα πρὶν ξεκινήσει τὸ ἐρώτημα τῶν προτεραιοτήτων εἶναι: Ποιὲς ἀπὸ τὶς πράξεις δραστηριότητες σκέψεις καὶ λόγους δὲν τὶς ἐπιλέγουμε ποτὲ, εἶναι οἱ ἀπαγορευμένες καὶ ποιὲς εἶναι αὐτὲς οἱ ὁποῖες ἐπιλέγονται, δηλαδὴ εἶναι οἱ ἐπιτρεπτές.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη μεγάλη διάκριση γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε μετὰ στὸ ἐρώτημα τῶν προτεραιοτήτων γιὰ τὶς «ἐπιτρεπτές», ἐνῶ γιὰ τὶς «ἀπαγορευμένες» δὲν γίνεται λόγος.

Ὑπάρχουν καὶ οἱ περιπτώσεις τῶν σπάνιων τυχαίων ἔκτακτων καὶ συμπτωματικῶν καταστάσεων καὶ δράσεων. Γιὰ τὶς περιπτώσεις αὐτῶν ἡ καλύτερη ἐπιλογὴ εἶναι νὰ γίνει μία πολὺ γρήγορη ἐπεξεργασία γιὰ νὰ δοῦμε ἂν αὐτὲς ἀνήκουν στὶς ἐπιτρεπτὲς ἢ ὄχι.

Οἱ προτεραιότητα μιᾶς πράξης ἔναντι μιᾶς ἄλλης πρέπει νὰ στηρίζεται σὲ κριτήρια ὅπως ἀσφάλεια, ταχύτητα, ἄνεση, εὐχαρίστηση, κοινωνικότητα, νομιμότητα, κέρδος χρόνου καὶ ἠρεμίας, κλπ

Τὰ μεγάλα ἐρωτήματα τῆς προσωπικῆς καὶ ἀτομικῆς ζωῆς ὅπως πότε κοιμόμαστε πόσο κοιμόμαστε πότε τρῶμε τί τρῶμε αὐτὰ τὰ ἀφήνω γιὰ νὰ τὰ συζητήσω ἀλλοῦ.

ἡ Κατάργηση τῆς γυμναστικῆς.

Δὲ γνωρίζω πότε συνέβη τὸ γεγονὸς ἀλλὰ ξέρω ὅτι συνέβη τὶς τελευταῖες δεκαετίες.

Ἡ κατάργηση τῆς λέξης «γυμναστική» ἀπὸ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης σὲ ὅλα τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τοῦ ὑπουργείου παιδείας.

Εἶναι ἕνα φαινόμενο ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἑρμηνεύσω. Ἐκεῖνο ποὺ ξέρω καὶ εἶναι σίγουρο εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι σήμερα μπερδεύουν τὶς ἔννοιες τῆς γυμναστικῆς καὶ τοῦ ἀθλητισμοῦ λένε ἀθλοῦμαι ἐνῷ θέλουν νὰ ποῦν γυμνάζομαι.

Καὶ ἐπειδὴ τὰ ὅρια τῆς γλώσσας εἶναι καὶ τὰ ὅρια «τοῦ κόσμου μας», σύμφωνα μὲ τὸν «Ludwig Wittgenstein», οἱ χασάπηδες τῆς γλώσσας εἶναι ταυτόχρονα καὶ οἱ δολοφόνοι «τοῦ κόσμου μας».

Μία λέξη ποὺ μιλιέται στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀκριβῶς ὡς ἔχει, «γυμναστική», ἐδῶ καὶ πάνω ἀπὸ 5.000 χρόνια, ἦρθαν κάποιοι κολοκυθοκέφαλοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ ἀποφάσισαν νὰ καταργηθεῖ ἡ λέξη αὐτὴ ἀπὸ ὅλα τὰ δημόσια ἔγγραφα ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαίδευσης ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο μέχρι τὸ πανεπιστήμιο καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ ἄλλες λέξεις ὅπως παραδείγματος χάρη ἀθλοῦμαι, ἀθλοπαιδιὲς, ἄθλησης, Φυσικὴ Ἀγωγή, καὶ διάφορες ἄλλες σαχλαμάρες, ἀηδίες καὶ ξεράσματα. Ἀκόμα καὶ τὰ παράγωγά της ὅπως παραδείγματος χάρη «γυμναστήριο» «γυμνάζομαι» καὶ λοιπά.

Καὶ μὲ δεδομένο ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ σὲ σχεδὸν ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου ἡ λέξη γυμναστικὴ εἶναι παροῦσα μὲ πολλὲς παραλλαγὲς καὶ πολλὲς προσαρμογὲς στὴν ἑκάστοτε γλῶσσα παραδείγματος χάρη gymnastic, Gym καὶ λοιπά.

Τὸ γιατί τὸ κάνανε αὐτὸ ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξέρω ὑπάρχουν διάφοροι μῦθοι συνωμοσιολογίας οἱ ὁποῖοι μὲ βρίσκουν παντελῶς ἀδιάφορο.

Ἡ ἀνώτατη σχολὴ μὲ τὸ ὄνομα «Γυμναστικὴ Ἀκαδημία» μετονομάστηκε τότε σὲ «Τμῆμα Ἐπιστήμης Φυσικῆς Ἀγωγῆς καὶ Ἀθλητισμοῦ». Ἐξάλειψαν καὶ τὶς δύο αὐτὲς ὡραῖες ἑλληνικὲς λέξεις γυμναστικὴ καὶ ἀκαδημία καὶ τὶς ἀντικατέστησαν μὲ αὐτὸν τὸν ἄνευ νοήματος ἀπαράδεκτο τίτλο.

Οἱ Ἀρετὲς στὸν Πλάτωνα καὶ στὸν Ἀριστοτέλη

Ὅλοι σχεδὸν οἱ διάλογοι τοῦ Πλάτωνος ἐξαντλοῦνται μὲ το νὰ προσπαθοῦν νὰ δώσουν «ὁρισμοὺς» στὶς διάφορες ἀρετὲς καὶ κακίες (καὶ ὄχι μόνο).

Ὁ Πλάτωνας λοιπὸν μᾶς δίνει ὅλα τὰ ὑλικὰ γιὰ τὴν κατανόηση τῶν ἀρετῶν, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς δίνει ἕνα ὁλοκληρωμένο σχέδιο συναρμολόγησης αὐτῶν τῶν ὑλικῶν.

Ὁ Ἀριστοτέλης μὲ τὴν θεωρία τῆς «μεσότητος» καὶ μὲ τὴν θεωρία τῶν «κατηγοριῶν» μᾶς δίνει μία ὁμολογουμένως μοναδικὴ συναρμολόγηση ὅλων αὐτῶν λέγοντας ὅτι οἱ ἀρετὲς εἶναι ποιότητες καὶ μᾶς δίδουν τὸ «ποιόν», μὲ τὸ ὁποῖο «κατηγορεῖται» ἡ οὐσία «ἄνθρωπος», ὅτι ἔχει αὐτὲς τὶς ποιότητες. Τότε οἱ πράξεις καὶ οἱ σκέψεις εἶναι αὐτὰ ποὺ χαρακτηρίζουν τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ «ποιόν» τῶν ποιοτήτων αὐτῶν. Ἐπίσης μᾶς παρουσιάζει τὴν καταπληκτικὴ θεωρία τῆς «μεσότητας», ὅπου ἡ ἀρετὴ εἶναι «ἐναντία» δύο «ἐναντίων» κακιῶν, καὶ βρίσκεται ἀνάμεσά τους καὶ ἔχοντας ἀκρότατα καὶ τὸ «εὖ» καὶ τὸ «ἄριστον» (κινῆται σὲ ἄξονες δύο διαστάσεων ἡ ἀρετή).

Θρασύτης ἀνδρεία δειλία

Μία πράξη μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ μὲ τρεῖς χαρακτηρισμοὺς ὡς πρὸς τὴν «Ἀρετὴ», ὡς πρὸς τὸ ποιόν τῆς ἀρετῆς. παραδείγματος χάρη ἀνδρεία εἶναι ἡ Ἀρετὴ ποὺ μπορεῖ νὰ χαρακτηρίσει τὸν ἄνθρωπο ὡς ἀνδρεῖο, ἢ ἄνανδρο ἢ οὔτε ἀνδρεῖο οὔτε ἄνανδρο. Αὐτὲς εἶναι οἱ τρεῖς περιπτώσεις γιὰ κάθε Ἀρετή.

Ὅλο σχεδὸν τὸ ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι δομημένο μὲ τὰ «ὑλικὰ» ποὺ ἔδωσε ὁ Πλάτωνας στοὺς διαλόγους του.

Ἀρετὴ καὶ Ἐξουσία

Δὲν ὑπάρχουν κακὲς λέξεις οὔτε κακὲς σκέψεις οὔτε κακὲς πράξεις αὐτὲς καθ' αὐτές.

Ὅλες οἱ λέξεις εἶναι καλές, ὅλες οἱ σκέψεις εἶναι δημιουργικὲς καὶ ὅλες οἱ πράξεις εἶναι ὑπὸ συνθῆκες εἴτε ἐπιβαλλόμενες εἴτε ὑποχρεωτικὲς εἴτε ἀναγκαῖες εἴτε ἀναπόφευκτες.

Πίσω ἀπ' ὅλα αὐτὰ κρύβονται οἱ ἐξουσίες καὶ οἱ κυριαρχίες, οἱ ὁποῖες ἐπιβάλλουν καὶ καθορίζουν στοὺς ἐξουσιαζόμενούς τους, τὶ θὰ λένε, τὶ θὰ σκέφτονται, καὶ τὶ θὰ πράττουν, τοὺς φτιάχνουν ἔτσι «αὐτοί» (οἱ ἐξουσιαστὲς) τὸ προφὶλ τοῦ «ἐνάρετου» κατὰ τὰ συμφέροντά τους.

Τὴν Ἀρετή ὅταν δὲν τὴν φτιάχνεις μόνος σου μὲ ἐλεύθερη συνείδηση καὶ βούληση δὲν εἶναι Ἀρετή, εἶναι ἐντολὲς τῆς ἐξουσίας ποὺ σε προγραμματίζουν καὶ σὲ κάνουν ρομπότ.

Ἡ ἀρετὴ ποῦ δὲν εἶναι ἐπιλογή σου εἶναι τὸ πρόγραμμα ἑνὸς ρομπὸτ ποὺ σοῦ ἐπιβάλλεται.

ἡ Ἀρετὴ ποὺ ἐπιβάλλεται δὲν εἶναι Ἀρετὴ εἶναι αὐτὸ τὸ πρόγραμμα κάποιας ρομποτικῆς.

Ἐκλογικὸ σύστημα «ἁπλῆς ἀναλογικῆς»

Γιατί ὅλα τὰ κόμματα ὑποστηρίζουν συστήματα ἐνισχυμένης ἀναλογικῆς;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι πολὺ ἁπλή, ἀλλὰ εἶναι δύσκολο νὰ τὴν δοῦμε.

Θὰ ποῦμε παραδείγματα καὶ πιστεύω νὰ γίνει κατανοητὸ πλήρως.

Τὸ πρῶτο ἀξίωμα τῆς ἁπλῆς καὶ ἄδολη ἀναλογικῆς εἶναι ὅτι ἡ ψῆφος τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ μᾶς -ἂς ποῦμε ἡ ἔγκυρη ψῆφος- θὰ πρέπει νὰ ἔχει τὴν ἴδια βαρύτητα, δηλαδὴ δὲν μποροῦν οἱ ψῆφοι τοῦ ἑνὸς νὰ ἔχουν ἄλλη βαρύτητα μὲ τοὺς ψήφους τοῦ ἄλλου, τότε καταργεῖται στὴν πραγματικότητα ἡ δημοκρατία.

Γιὰ νὰ συμβεῖ αὐτὸ καὶ νὰ ἰσχύει ἰσοδυναμία ὅλων τῶν ψήφων θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε (εἶναι ἀναγκαία ἡ συνθήκη αὐτὴ) ὅλη ἡ ἐπικράτεια νὰ εἶναι μία ἐκλογικὴ περιφέρεια, σὲ ἄλλη περίπτωση δὲν θὰ ἰσχύει τὸ προαναφερθὲν ἀξίωμα, γιὰ νὰ τὸ καταλάβετε αὐτό, σκεφτεῖτε τί γίνεται μὲ τὶς μονοεδρικὲς ἐκλογικὲς περιφέρειες, ὅπου ἕνας βουλευτὴς βγαίνει μὲ λίγους ψήφους ἐνῷ σὲ ἄλλες περιφέρειες παίρνει πάρα πολλοὺς ψήφους ἀλλὰ δὲ βγαίνει βουλευτής.

Ποιό εἶναι τώρα τὸ πρόβλημα ποῦ προκύπτει ἐὰν γίνει ὅλη ἡ ἐπικράτεια μία ἐκλογικὴ περιφέρεια; τότε θὰ μπορεῖ ὁ κάθε ἕνας ἀνεξάρτητος, ποὺ δὲν ἀνήκει σὲ κόμμα νὰ θέσει ὑποψηφιότητα καὶ ὅταν πάρει τὸ ἐκλογικὸ μέτρο, νὰ βγεῖ βουλευτὴς, νὰ ἐκλεγεῖ βουλευτὴς. Αὐτόματα ἡ διαδικασία αὐτὴ ἀποδεσμεύει ὅλους τοὺς πολιτικοὺς ἀπὸ τὸ νὰ ἀνήκουν σὲ κάποιο κόμμα, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δεσμεύει αὐτοὺς ποὺ ψηφίστηκαν ἀπὸ ἕνα κοινὸ νὰ ἐφαρμόσουν αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα ψηφίστηκαν. Ἄρα δὲν μποροῦν νὰ ἀνήκουν σὲ ἕνα κόμμα.

Ἑπομένως γιὰ τὴν ὕπαρξη τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς, ἱκανὴ καὶ ἀναγκαία συνθήκη εἶναι ἡ κατάργηση τῶν κομμάτων.

Ἢ ἀλλιῶς, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς καταργοῦνται αὐτόματα στὴν πράξη ὅλα τὰ κόμματα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ κανένα κόμμα δὲν θέλει τὴν ἁπλὴ ἀναλογική!

Ὁ λόγος

Ὅλοι οἱ λόγοι, μὲ ὁποιαδήποτε ἔννοια, ἀνάγονται σὲ τελικὴ ἀνάλυση σὲ «ἁπλοὺς λόγους» (εἷς λόγος).

Ὁ ὁρισμὸς τοῦ λόγου εἶναι σύμφωνα μὲ τὸν Ἀριστοτέλη, «φωνὴ σημαντικὴ τῆς ὁποίας τὰ μέρη εἶναι σημαντικά», σύμφωνα μὲ αὐτὸ τὸν ὁρισμό, ὁ λόγος εἶναι ἡ συσχέτιση αὐτῶν τῶν δύο σημαντικῶν, καὶ λέω δύο γιατί τοὐλάχιστον δύο πρέπει νὰ εἶναι, ἐὰν εἶναι περισσότερα, τότε δὲν ἔχουμε ἕνα ἁπλὸ λόγο, ἔχουμε «σύνθετο» («λόγο συνδέσμῳ εἷς»).

Τὰ εἴδη τοῦ λόγου τὰ ὁποῖα διαφοροποιοῦνται ἀνάλογα μὲ τὴν ἐπιστήμη ἢ τὴν τέχνη ἢ τὴν προαίρεση ἢ τὴν μέθοδο χωρίζονται: συλλογισμοί, αἰτίες, δόξες, ἐπιχειρήματα, συμπεράσματα, προκείμενες, ἀποδείξεις, προτάσεις, λήμματα, αἰτήματα, ὅροι, ὁρισμοί, ἀναλογίες.

Ἐπίσης χωρίζονται ἀναλόγως τοῦ σκοποῦ γιὰ τὸν ὁποῖο γίνονται, σὲ διδακτικούς, διαλεκτικοὺς ρητορικούς, ἐριστικούς, σοφιστεῖες, πειραστικούς, ποιητικούς.

Ἀναλόγως τώρα τῆς ταύτισης τους τὸ πραγματικὸ τὸ ἀληθινὸ χωρίζονται σὲ ἀληθεῖς καὶ ψευδεῖς καὶ ἀχαρακτήριστους (Ὅπως παραδείγματος χάρη «εὐχὲς» «προσταγὲς» καὶ λοιπά).

Παράγωγα τοῦ «λόγου» εἶναι ὁ διάλογος, ὁ ἐπίλογος, πρόλογος, ὀρθολογικὸς, λογικὸς, παράλογος.

Τὰ εἴδη τοῦ λόγου

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν λόγο φωνὴ (ἄμεσος), ποὺ εἶναι ὁ πραγματικὸς λόγος ἔχουμε καί τους:

Ἀπὸ ἄποψη τρόπου ἐγγραφῆς,
τὸν γραπτὸ λόγο, τὸν ἠχογραφημένο λόγο, καὶ βιντεοσκοπημένο λόγο.

Τὰ εἴδη τοῦ λόγου ἀπὸ ἄποψιν ἰδιότητος τοῦ ὁμιλοῦντος χωρίζονται:
1. ἡγεμονικοὺς (δογματικοὺς) λόγους,
2. δημοσιογραφικοὺς (μυθιστορηματικὸς) λόγους,
3. ἐρωτικοὺς λόγους,

Τὰ εἴδη τοῦ λόγου ἀπὸ ἄποψιν περιεχομένου σέ:
1. διδασκαλικοὺς (ἐπιστημονικούς),
2. διαλεκτικούς,
3. ἐριστικούς-ρητορικούς,
4. ποιητικούς.

Τὸ ἀδύνατον καὶ τὸ ἄτοπον

Ἡ διάκριση τῶν δύο ὀνομάτων «ἀδύνατον» καὶ «ἄτοπον».

Στὰ σωζόμενα ἀριστοτελικὰ κείμενα ἑκατοντάδες φορὲς ἀναφέρεται ἡ λέξη ἀδύνατον καὶ ἑκατοντάδες φορὲς ἀναφέρεται ἡ λέξη ἄτοπον. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ στὰ πλατωνικὰ κείμενα.

Ἄν αὐτὲς οἱ δύο ἔννοιες εἶναι διαφορετικὲς τότε θὰ πᾶμε στὸ ἐρώτημα τί σχέση ἔχουν μεταξύ τους αὐτὲς οἱ δύο ἔννοιες; εἶναι ὁμογενής; ἐμπεριέχει ἡ μία στὴν ἄλλη; εἶναι δύο διαφορετικὲς ποὺ περιέχονται σὲ ἕνα κοινὸ σύνολο;

ἂς τὸ ποῦμε ἀλλιῶς, ἐρώτημα:
εἶναι κάθε ἄτοπον καὶ ἀδύνατον;
εἶναι κάθε ἀδύνατον καὶ ἄτοπον;
εἶναι κάποια ἀδύνατα καὶ ἄτοπα;
καὶ ἀντιστρόφως.
ἢ οὐδὲν ἀδύνατον εἶναι καὶ ἄτοπον.

Καὶ τώρα θὰ πρέπει νὰ ἀπαντήσουμε. Ποιὲς ἀπὸ τὶς παραπάνω ἐρωτήσεις εἶναι ἀληθὴς καὶ ποιὲς εἶναι ψευδής

Καὶ ἐδῶ πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε ἂν τὸ «ἀληθὲς» καὶ τὸ «ψευδὲς» εἶναι χαρακτηρισμοὶ τοὺς ὁποίους ἐπιδέχονται καὶ οἱ λογικὲς προτάσεις καὶ προτάσεις ποὺ ἀναφέρονται στὴν πραγματικότητα.

Φιλοσοφία καὶ ἀλήθεια

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ψάχνουν νὰ βροῦν τὴν ἀλήθεια!
μὲ τὶς αἰσθήσεις, τὶς μνῆμες, τὶς ἐμπειρίες, καὶ τὶς ἐπιστῆμες, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ βροῦν τὴν ἀλήθεια.

Ἀλλὰ τί εἶναι φιλοσοφία καὶ τί διαφέρει ἀπὸ ὅλα αὐτά;

Ἐπειδὴ ὅλοι ἔχουν πίστη καὶ ὅλα τὰ προηγούμενα δὲν ὁδηγοῦν στὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, νομίζουν ὅτι μὲ τὴν φιλοσοφία θὰ βροῦν τὴν ἀλήθεια!

Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὸ δὲν συνέβη τὰ 3 χιλιάδες χρόνια ποὺ προσπαθοῦν οἱ ἄνθρωποι μέσῳ τῆς φιλοσοφίας νὰ τὸ βροῦν καὶ δὲν τὸ ἔχουν βρεῖ.

Ἕνα ἐρώτημα κλειδὶ λοιπὸν εἶναι «γιατί ἡ φιλοσοφία ἄρχισε στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔχει μείνει μόνο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα;»

Ἡ ἀπάντηση εἶναι σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ προηγούμενα ἐρωτήματα καὶ ἔχει ὡς ἑξῆς:
πρῶτον μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἐπειδὴ ἔχει τρομερὲς δυνατότητες, ὑπάρχουν ἀντίστοιχα καὶ τρομερὲς δυνατότητες νὰ διατυπώσεις ψεύδη καὶ ἀνοησίες!

Ἔρχεται λοιπὸν ἡ φιλοσοφία καὶ ἀνακαλύπτει κάθε φορὰ τὰ «ψεύδη».

Ἐδῶ νομίζω εἶναι τὸ μεγάλο νόημα τῆς φιλοσοφίας (βεβαίως γίνονται καὶ προσπάθειες νὰ ὀνομάσουν φιλοσοφίες μερικὰ θεολογικὰ ἢ διανοητικὰ σχήματα ποὺ σοῦ δίνουν ἀπαντήσεις σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματα).

Ἡ φιλοσοφία ἀποκαλύπτει σὲ μεγάλο βαθμό τὰ «ψεύδη».

Οἱ μόνες ἀλήθειες ποὺ μπορεῖ νὰ πεῖ ἡ φιλοσοφία εἶναι αὐτὲς ποὺ ἡ ἴδια ἤδη ἔχει παράξει. Δηλαδὴ τὰ εἴδη τὰ γένη καὶ τὶς διαφορὲς γιὰ τὴν διαίρεση καὶ τὴ σύνθεση τῶν ἐννοιῶν.

Ἡ Ἐλευθερία

Ἡ Ἐλευθερία οὔτε χαρίζεται, οὔτε δίνεται, οὔτε ἀποκτᾶται.

Τὴν ἐλευθερία ἢ τὴν ἔχεις ἢ δὲν τὴν ἔχεις.

Εἶναι ἐσωτερικὴ βασικὴ καὶ θεμελιώδης ποιότητα τῆς ψυχῆς τοῦ καθενὸς καὶ ἢ τὴν ἔχεις ἢ δὲν τὴν ἔχεις.

Ἐλευθερία ποὺ χαρίζεται δὲν εἶναι λευτεριὰ,
εἶναι κλεμμένο ἐμπόρευμα ἀπὸ ἄλλη ζαβολιά.
Ἐλευθερία ποὺ κατακτᾶται δὲν εἶναι λευτεριὰ,
ἀλλὰ μία αὐταπάτη πὼς τάχα τούς νικᾶς.

Τὸ «ὄργανο» τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ τὸ σκάκι

Τὸ ὄργανο τοῦ Ἀριστοτέλους εἶναι τόσο ἁπλὸ καὶ τόσο εὔκολο ὅσο τὸ «σκάκι».

Μπορεῖ νὰ τὸ μάθει κανεὶς μέσα σὲ μία ὥρα ἀλλά...

Ἀλλὰ γιὰ νὰ πεῖ κάποιος ὅτι ξέρει νὰ παίζει καλὸ σκάκι χρειάζονται χρόνια ἐκπαίδευσης καὶ παιδείας πάνω σὲ αὐτὸ! ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι καὶ τὸ «ὄργανο» τοῦ Ἀριστοτέλους.

Ἡ ἐξοικείωση μὲ τὴν ἀδικία

Ἀγῶνες, διαγωνισμοὶ, πρωταθλήματα, καὶ ὅλα τὰ τοιαῦτα, εἶναι ὁ δούρειος ἵππος γιὰ τὴν ἀποδοχὴ σὲ βαθὺ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο, τῆς ταξικῆς δομῆς τῆς κοινωνίας καὶ ἑπομένως τὴν ἀποδοχὴ καὶ τὴν ἐξοικείωση μὲ τὴν ἀδικία.

Ἡ κορυφαία στιγμὴ τοῦ «ἐριστικοῦ λόγου»

Ὁτιδήποτε μοῦ λὲς, θὰ βρῶ μιὰ συνθήκη, στὴν ὁποῖα αὐτὸ ποὺ εἶπες εἶναι «ψεῦδος».

Ἡ αὐταρχικὴ παιδεία

Ἡ αὐταρχικὴ παιδεία στὰ χέρια τῆς κάθε ἐξουσίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ξεφυλλίζει τούς μαθητές, ἔχουμε καὶ ἕνα ἄλλο, ποὺ εἶναι μεγάλο θέμα, ποιό; ὅτι ξεφυλλίζει τοὺς δασκάλους, διότι τοὺς ὑπαγορεύει τὸ τὶ θὰ ποῦν καὶ πῶς θὰ τὸ ποῦν στοὺς μαθητές.

Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀλλοτρίωση, ἐξαθλίωση καὶ ἐξευτελισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπ’ αὐτό. Γιατί; γιατί πολὺ ἁπλὰ, ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ ὅποιος διορίστηκε γιὰ νὰ ἀποφασίζει τὴν διδακτέα ὕλη καὶ γιατί αὐτὸς εἶναι καλύτερος ἀπὸ τὸ δάσκαλο ποὺ θὰ τὴν διδάξει;

Καὶ αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ λόγος ποῦ τὰ παιδιὰ, οἱ μαθητὲς σήμερα, δὲν μαθαίνουν τίποτα καὶ ὅτι μαθαίνουν τὸ ξεχνᾶνε μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό.

Ἀριστοτέλους Οἰκονομικῶν Α΄ 1343α

Πόλις μὲν οὖν οἰκιῶν πλῆθός ἐστι καὶ χώρας καὶ κτημάτων αὔταρκες πρὸς τὸ εὖ ζῆν.

Φανερὸν δέ· ὅταν γὰρ μὴ δυνατοὶ ὦσι τούτου τυγχάνειν, διαλύεται καὶ ἡ κοινωνία.

Ἔτι δὲ ἕνεκα τούτου συνέρχονται. Οὗ δὲ ἕνεκα ἕκαστόν ἐστι καὶ γέγονε, καὶ ἡ οὐσία αὐτοῦ τυγχάνει αὕτη οὖσα· ὥστε δῆλον ὅτι πρότερον γενέσει ἡ οἰκονομικὴ τῆς πολιτικῆς ἐστι.(1343a.15)

Διάφορα

Τὸ «ἄγχος» εἶναι ἐσωτερικὴ ὑπόθεση, καὶ ἡ ἐκδήλωσή του ἀντανακλᾶται σὲ ἐξωτερικὸ ἀντικείμενο, τὸ ὁποῖο οἱ ἀδαεῖς ὀνομάζουν «αἴτιο» του.

Ἡ ἐνασχόληση μὲ τὰ «ὑλικὰ κοινωνικὰ ἀγαθὰ (σκουπίδια)», ἦταν πάντοτε ἡ ἐπιλογὴ τοῦ 99% τοῦ πληθυσμοῦ μιᾶς κοινωνίας

Ὁ κάθε ἄνθρωπος (τῆς κάθε ἐποχῆς, κοινωνίας, προσωπικῆς στιγμῆς) πιστεύει βαθιὰ μέσα του, πὼς πράττει πάντα τὸ σωστὸ (τίμιο, νόμιμο, ἀναγκαῖο), ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὴν τύφλα του, ὅτι δηλαδὴ ὅλα ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε ἰδεολογία του. Καὶ τὸ τραγικὸ δὲ εἶναι πὼς, «πιστεύει ὅτι ἔχει ἀσπασθεῖ τὴν καλύτερη ἰδεολογία».

Ἡ διατροφὴ εἶναι πολὺ σοβαρὸ θέμα, γιὰ νὰ τὸ ἀφήνουμε σὲ χέρια τρίτων.

Σύνθημα ἐνάντια στὴν καθιστικὴ ζωή «Ὄχι στὸ κάθισμα μὲ ἐξαίρεση τὸ βαθύ, ναὶ στὴ ξάπλα, περπάτημα, τρέξιμο, γυμναστική»

Στὸν «καθιστικὸ πολιτισμό» μας ἦταν προδρομικὰ καὶ πρακτικὰ ἐνάντια, ὁ μεγαλύτερος φιλόσοφος ὅλων τῶν ἐποχῶν, ὁ Ἀριστοτέλης, ἱδρύοντας τὴν «Περιπατητικὴ Σχολή».

Τὸ μεγαλύτερο οἰκονομικὸ ἔξοδο τοῦ Ἀνθρώπου, μετὰ τὴ «μόδα» καὶ τὴ «βλακεία», εἶναι ἡ «ἀνασφάλεια».
Ἂν καὶ τὰ τρία αὐτὰ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ἝΝΑ,

Οἱ Δυσκολίες, (ἀρρώστιες, ἀπαξιώσεις, ἄγχη), ὅταν διαβάζονται σωστά, φτιάχνουν ὡραιότερη ζωή.

Τὸ μεγαλύτερο βασανιστήριο εἶναι νὰ μαθαίνεις κάτι ποὺ δὲν θέλεις.

Τὸ νὰ ἐπιμένει ὁ γονιὸς νὰ μαθαίνει τὸ παιδί του γνώσεις, ποὺ στὸ μέλλον θὰ τοῦ δώσουν δουλειά, δὲν διαφέρει μ' αὐτούς, ποὺ ἀκρωτηριάζουν τὰ παιδιά τους γιὰ νὰ ἔχουν μέλλον στὴ ζητιανιά.

Τὸ χρῆμα ἀξίζει μόνο στὴν δυνατότητα ἀνταλλαγῆς του μὲ Ἐργασία.
Ὁ ὁποιοσδήποτε ἐργάζεται «ἀδικεῖ ἡ ἀδικεῖται».

Ὑπάρχει ἕνας βαθμὸς «Ψυχοδιανοητικῆς» ἀνάπτυξης στὸν ὁποῖο τὸ ὑποκείμενο, ἀνεξάρτητα ἱστορικο-οἰκονομικῆς κατάστασης (ἀτομικῆς ἡ κοινωνικῆς), αἰσθάνεται ὅτι δρᾶ με ἐλευθερία.

Τὸ πρῶτο στάδιο τῆς Σοφίας εἶναι ἡ συνειδητὴ ἐναλλαγὴ σκοποῦ καὶ μέσου στὴν κάθε πράξη σου!!

Τὰ «βραβεῖα» τῆς τέχνης 2024

Καὶ τὰ δύο ἔργα ποὺ βραβεύτηκαν, βραβεύτηκαν γιὰ τὸν ρόλο ποὺ ἔπαιξαν στὸ ξέπλυμα τοῦ ἐγκλήματος μέσῳ τῆς τέχνης. Τὰ ἐγκλήματα τοῦ πολέμου καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆς ἰατρικῆς βιομηχανίας

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε τὴν ἱστορία ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ δίνουν τὰ βραβεῖα; ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλὴ τὰ βραβεῖα τὰ δίνει ἡ ἐξουσία.
Καὶ ποιούς βραβεύει ἡ ἐξουσία; ἐξουσία βραβεύει τὰ παιδιὰ ποὺ τὴν ὑποστηρίζουν μὲ τὸν α ἢ τὸν β τρόπο.

Ἔτσι λοιπὸν ἔγινε καὶ ἐδῶ, ἡ ἐξουσία βραβεύει αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ξεπλένουν τὰ ἐγκλήματά της.

Λύχνον μεθ' ἡμέραν ἅψας, «ἄνθρωπον,» φησί, «ζητῶ.»

Μᾶς λέει ὁ Διογένης ὁ Λαέρτιος γιὰ τὸν Διογένη τὸν κυνικό.

Ἡ ἀποβλάκωση τῶν τάξεων

Ἡ ἀποβλάκωση καὶ ἡ συνεχόμενη ἠλιθιοποίηση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅλους τοὺς μηχανισμοὺς τῆς ἐξουσίας, τῆς κυριαρχίας καὶ τῆς ἡγεμονίας εἶναι διαφορετικὴ σὲ ποιότητα καὶ ποσότητα στὶς διάφορες τάξεις.

δηλαδὴ εἶναι ἄλλη ἡ ἀποβλάκωση τῶν ἀνθρώπων τῆς κατώτατης τάξης, διαφορετικὴ ἡ ἀποβλάκωση καὶ ἠλιθιοποίηση τῶν ἀνθρώπων τῶν ἄλλων τάξεων.

Κάθε τάξη ἔχει τὴ δική της ἀποβλάκωση ἔτσι ὅλοι μαζὶ στηρίζουν αὐτὸ τὸ οἰκοδόμημα, τὸ σάπιο καὶ βρώμικο τῆς κάθε ταξικῆς κοινωνίας.

Εὐτυχῶς ποὺ ὅλοι οἱ φιλόσοφοι κάνουν λάθη καὶ αὐταπατῶνται

Φαντάζεστε πόσο δυστυχισμένος θὰ ἤτανε ὁ ἄνθρωπος τῆς διανόησης ἐὰν βρισκόταν κάποτε ἕνας φιλόσοφος, ποὺ νὰ τὰ ἔλεγε ὅλα, τὰ πάντα, σωστά;!

θὰ σταμάταγε ἀνθρώπινη σκέψη...

Ἡ ταξικὴ κοινωνία

Στὶς ταξικὲς κοινωνίες, φαίνεται νὰ ὑπάρχει, ἡ πάλη τῶν τάξεων, στὴν πραγματικότητα ὅμως ὑπάρχει ὑποδούλωση τῶν τάξεων, ὑποταγὴ τῶν τάξεων, καθυπόταξη τῶν τάξεων, ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε κυριαρχίες, στὸ δὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο ὑπάρχει ἡ ἀποδοχὴ τῆς θέσης-τοποθέτησης τοῦ καθενὸς στὴν τάξη ποὺ βρίσκεται, μὲ μία κρυφὴ ἐλπίδα νὰ ἀνέβει κάπως μία τάξη

Ὁ ἐξευτελισμὸς τῶν κατώτατων τάξεων ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε ἐξουσίες ἡγεμονίες κυριαρχίες εἶναι ἀνελέητος φρικιαστικὸς καὶ ἄνευ οὐδενὸς ὁρίου.

Τὰ ἐγκλήματα ποὺ διαπράττονται νόμιμα ἢ παράνομα ἀλλὰ πάντα ἀτιμώρητα εἶναι φρικαλέα καὶ ἀποκρουστικά.

Ἡ καθυπόταξη καὶ ἡ ὑποδούλωση τῶν τάξεων ἄλλοτε μὲν γίνεται μὲ hardware τρόπο πχ χειροπέδες, ὅπλα, ἄλλοτε δὲ μὲ software τρόπο π.χ. μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, ἐκπαίδευση, θρησκεία.

Καὶ τὸ μεγάλο καλαμπούρι εἶναι «τὸ πῶς» οἱ διάφοροι ἱστορικοὶ, ἀπὸ τὴν κάθε τάξη στὴν ὁποία ἀνήκουν, περιγράφουν ὅλα αὐτά τα φαινόμενα.

Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς διχοτομικῆς διαίρεσης στὸν διαλεκτικὸ ἀγῶνα.

Ἡ διχοτομικὴ διαίρεση καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀντιφάσεως εἶναι δύο συγκοινωνοῦντα δοχεῖα.

Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς διχοτομικῆς διαίρεσης προκύπτει ἀπὸ δύο βασικοὺς λόγους.

Ὁ πρῶτος βασικὸς λόγος εἶναι ἡ ἀπαίτηση κατὰ τὸν διαλεκτικό ἀγῶνα νὰ «δίδει» ὁ ἀποκρινόμενος τὸ μόριο τῆς ἀντίφασης. (γενικότερη ἀπαίτηση τῆς διαλεκτικῆς: οἱ δύο συνδιαλεγόμενοι, ὁ ἐρωτῶν καὶ ὁ ἀποκρινόμενος, πρέπει κάθε φορὰ νὰ ἀπαντοῦν καὶ νὰ συμφωνοῦν στὸ μόριο τῆς ἀντίφασης, ἑπομένως ἡ ἐρώτηση πρέπει νὰ περιέχει δύο ὅρους σαφῶς ὁρισμένους, ὁ ἕνας ὅρος εἶναι τὸ γένος καὶ ὁ δεύτερος ὅρος εἶναι ἡ διαφορὰ ἐντὸς τοῦ γένους) μὲ μία διαφορὰ ἔχουμε μία τομή, ἑπομένως δύο εἴδη, τὸ ἕνα εἶδος εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁρίζει ἡ διαφορὰ καὶ τὸ δεύτερο εἶδος εἶναι τὸ μὴ τέτοιο.

Παραδείγματος χάριν.
Τὰ εἴδη τῶν ὑγιῶν μὴ ὑγιῶν νοσούντων καὶ μὴ νοσούντων.
Ἐὰν θέλουμε νὰ χωρίσουμε τοὺς ἀνθρώπους μὲ κριτήριο (διαφορά) τὴν ὑγεία, θὰ πρέπει νὰ ξεκινήσουμε ὡς ἑξῆς: ἡ πρώτη διαίρεση θὰ εἶναι ὑγιὴς καὶ μὴ ὑγιὴς συνεχίζουμε στὴ δεύτερη διαίρεση ὅπου πᾶμε στὸ σκέλος τοῦ μὴ ὑγιοῦς.
καὶ χωρίζουμε τοὺς «μὴ ὑγιὴς» σὲ «χρόνιους νοσοῦντες» καὶ «μὴ χρόνιους» στὴ δεύτερη περίπτωση θὰ μπορούσαμε νὰ πάρουμε μία ἄλλη διαφορὰ καὶ νὰ ποῦμε στοὺς πάσχοντες ἀπὸ μία νόσο ἢ στοὺς πάσχοντες ἀπὸ περισσότερες νόσους ταυτόχρονα καὶ οὕτῳ καθέξεις.
ἔτσι συνεχίζουμε καὶ φτάνουμε στὴν τελικὴ διαίρεση ὅπου ἔχουμε ὅλα τὰ εἴδη τὰ ὁποῖα ὅμως ἔχουν προκύψει ἀπὸ διχοτομικὲς διαιρέσεις στὶς ὁποῖες συμφωνοῦν καὶ οἱ δύο συνδιαλεγόμενοι.

Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν διαιρέσεων δὲν εἶναι ποτὲ μονόδρομος.

Στὴν προκειμένη περίπτωση θὰ μπορούσαμε νὰ εἴχαμε ξεκινήσει ἀπὸ τὴν νόσο καὶ νὰ χωρίσουμε διχοτομικὰ τοὺς ἀνθρώπους σὲ νοσοῦντες καὶ μὴ νοσοῦντες κ.ο.κ. καὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θὰ μπορούσαμε νὰ φτάσουμε σὲ ὅλες τὶς δυνατὲς κατηγορίες καὶ ἀρρώστιες καὶ ἀσθένειες καὶ ἀναπηρίες στοὺς πάσχοντες, τοὺς ἀνάπηρους, στοὺς καρδιακοὺς, στοὺς ψυχοπαθὴς, στοὺς διαβητικοὺς, καρδιακοὺς, καρκινοπαθεῖς, τραυματίες, ἀκρωτηριασμένους, στὴν ἐντατικὴ, ἑτοιμοθάνατους, ὑπὸ ἀνάρρωση, χρόνια πάσχοντες, παχύσαρκους, ὑπέρβαρους, μὲ νευρικὴ ἀνορεξία, ἐκ γενετῆς τυφλοὺς, ἐκ γενετῆς ἀνάπηρους, ἄτομα ποὺ χρειάζονται λογοθεραπεία, καὶ ἄν κάποιος ποὺ ἔχει σκολίωση ἢ κύφωση ἢ λόρδωση σὲ ποιά κατηγορία θὰ τὸν βάλουμε στοὺς ὑγιὴς ἢ στοὺς νοσοῦντες; ὁ τραυλός; ποῦ κατατάσσεται;

Καὶ πολλὰ ἄλλα εἴδη ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν ἢ δὲν ἔχουν κάτι τὸ ὁποῖο σχετίζεται μὲ τὴν νόσο καὶ τὴν ὑγεία. Προφανῶς προκύπτει μετὰ ἀπὸ τὴν πολυπλοκότητα ποὺ ἔχουν αὐτὲς οἱ διχοτομικὲς διαιρέσεις, ὅτι τὰ διάφορα εἴδη ποὺ προκύπτουν νὰ ἔχουν ἐπικαλύψεις καὶ νὰ ἔχουν προοπτικὲς κατηγόρησης ἀπὸ τὸ ἕνα στὸ ἄλλο. Παραδείγματος χάρη ἕνας «ἐκ γενετῆς τυφλὸς» νὰ ἀνήκει μὲ κάποιο τρόπος στὶς κατηγορίες τῶν νοσούντων ἀλλὰ καὶ νὰ θεωρεῖτε καὶ «ὑγιὴς» κατὰ τὰ ἄλλα.

Ὁ δεύτερος βασικὸς καὶ αὐτὸς λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖον ἡ διχοτομικὴ διαίρεση καθίσταται ἀναγκαία εἶναι ὅτι μόνο μὲ συνεχῆ διχοτομικὴ διαίρεση εἴμαστε σίγουροι ὅτι δὲν ἔμεινε τίποτα ἀπὸ τὸ γένος ἔξω ἀπὸ αὐτὰ τὰ «εἴδη» στὰ ὁποῖα τὸ διαιρέσαμε.

Οἱ λοιποὶ στόχοι κατὰ τὴν διχοτομικὴ διαίρεση εἶναι οἱ ἐξῆς:
1. ἰσοβαρῆ τὰ δύο μέρη ὅσο εἶναι δυνατόν
2. Κατάλληλη ἐπιλογὴ τῆς «διαφορᾶς» γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ σκοποῦ
3. ἡ σαφὴς «κατηγόρηση» τῆς διαφορᾶς στὰ δυὸ εἴδη.

Ἡ «ἀξία» στὸν Ἀριστοτέλη

Ἡ παρουσίαση τῆς «θεωρίας τῆς ἀξίας» στὸν Ἀριστοτέλη ἔχει σκοπὸ ὄχι τόσο νὰ σᾶς δείξω καὶ νὰ σᾶς μεταδώσω αὐτὴν τὴν θεωρία, τὴ θεωρία τῆς ἀξίας, ἀλλὰ περισσότερο γιὰ νὰ σᾶς κινήσω τὸ ἐνδιαφέρον, ὥστε νὰ διαβάσετε μόνοι σας καὶ νὰ μελετήσετε αὐτὸ τὸ ὑπέροχο ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλη ποὺ φέρει τὸν τίτλο «Ἠθικὰ Νικομάχεια».

Τὰ «Ἠθικὰ Νικομάχεια» εἶναι ἕνα ἔργο σταθμὸς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, μᾶς δίνει ὅλη τὴν δομὴ ποὺ πρέπει νὰ ἔχει ἕνας ἄνθρωπος στὴν σκέψη καὶ τὴν ψυχή του, ἐπίσης τὸ πὼς πρέπει νὰ εἶναι ὀργανωμένη μία κοινωνία, χωρὶς νὰ δίνει συγκεκριμένες ὁδηγίες καὶ συνταγές.

Τὸ ἔργο αὐτὸ, στὸ ὁποῖο ἀναπτύσσεται ἡ «θεωρία τῆς ἀξίας» ἑνὸς προϊόντος, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια καὶ μεγάλα ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλη, ἀποτελεῖται ἀπὸ 10 βιβλία καὶ ἔχει ἐμπνεύσει γενιὲς καὶ γενιὲς ἐπιστημόνων καὶ φιλοσόφων.

Ὅσοι σήμερα ψευτο-κουλτουριάρηδες καὶ ψευτο-διανοούμενοι ἀναμασῶντας ἀνοησίες τῆς νεωτερικότητας ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης εἶναι ξεπερασμένος ἢ ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης ἦταν ὑπὲρ τῆς δουλείας καὶ κατὰ τῶν γυναικῶν γελοιοποιοῦνται στὰ μάτια ὅλων ἡμῶν ποῦ διαβάζουμε καὶ μελετᾶμε αὐτὸ τὸ ἔργο.

Θὰ σᾶς περιγράψω καὶ θὰ σᾶς παρουσιάσω τὴν πιὸ σημαντικὴ θεωρία ποὺ ἔχει διατυπώσει ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ἡ ὁποία εἶναι σχεδὸν ἄγνωστη στοὺς περισσότερους ἀνθρώπους. Ἡ θεωρία τῆς ἀξίας «αὐτοῦ ποὺ δημιουργοῦμε καὶ αὐτοῦ ποὺ κατέχουμε».

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄν κοινωνικό. Δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει καὶ νὰ ἐπιβιώσει ἐκτὸς κοινωνίας.
Ὁ λόγος ὁ ὁποῖος μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ μελετήσουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀριστοτελικὴ σκέψη εἶναι ὁ ἑξῆς:

Νὰ ἔχουμε τὴν δυνατότητα, (αὐτὸ συμβαίνει σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ σὲ ὅλες τὶς κοινωνίες γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης εἶναι μοναδικὸς διαχρονικὸς καὶ οἰκουμενικὸς) νὰ σκεφτόμαστε καὶ νὰ δεχόμαστε τὴ σκέψη τῶν ἄλλων, εἴτε μέσῳ τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας εἴτε τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης εἴτε στὴν καθημερινὴ ἐπικοινωνία ἔτσι ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ κανένα παράλογον, καμία νοητικὴ ἀπάτη ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἐξουσία κι ἂν προέρχεται νὰ περάσει στὸ μυαλὸ καὶ τὴν ψυχή μας.

Φιλοσοφία, Κοινωνιολογία, Ἱστορία

Ὅσο πιὸ αὐταρχικὴ εἶναι ἡ ἐξουσία, τόσο πιὸ «παράλογα» πιστεύει καὶ ὑποστηρίζει.

Ἡ ἱστορία εἶναι ἡ φιλοσοφία τοῦ γεγονότος, δηλαδὴ τοῦ παρελθόντος.

Ἡ Φιλοσοφία τοῦ κοινωνικοῦ ὄντος καὶ τοῦ εἶναι του, ὀνομάζεται κοινωνιολογία.

Ἡ φιλοσοφία τοῦ μέλλοντος ἔχει δύο ἐνδεχόμενες ἐκφράσεις τὴν τῶν αἰτιῶν καὶ τὴν τῆς μαντείας.

Καὶ οἱ τρεῖς παραπάνω δραστηριότητες τῆς ἀνθρώπινης διανόησης ἀνήκουν στὸν χῶρο τοῦ διαλεκτικοῦ καὶ ὄχι τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου.

Οἱ ἀντιφάσεις τῆς «Παγκοσμιοποίησης»

Σήμερα ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψη κατὰ τὴν ὁποία θέλουμε νὰ καταργήσουμε κάποια λεγόμενα στερεότυπα δηλαδὴ ἀπόψεις καὶ θέσεις, οἱ ὁποῖες ἦταν ἡ βάση μέχρι σήμερα τοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ νὰ τὶς ἀντικαταστήσουμε μὲ νέες ἀπόψεις καὶ θέσεις πιὸ μοντέρνες, πιὸ σωστὲς καὶ πιὸ δίκαιες.

Ἡ μετεξέλιξη καὶ συνέχεια αὐτῆς τῆς νεωτερικῆς ἀντίληψης καὶ ἰδεολογίας (ὅτι δηλαδὴ ὅσο περνάει ὁ καιρὸς τόσο καὶ πιὸ σωστὰ γίνονται ὅλα σὲ αὐτὴ τὴν κοινωνία), εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀντίληψη ἀλλαγῆς τῶν βασικῶν κοινωνικῶν ἀντιλήψεων περὶ δικαίου καὶ σωστοῦ.

Οἱ προϋποθέσεις καὶ οἱ συνθῆκες οἱ ὁποῖες δίνουν τὴν δυνατότητα γιὰ μία τέτοια προοπτικὴ εἶναι
1. ἡ τεράστια αὔξηση τῆς ταξικότητας τῶν κοινωνιῶν
2. ἡ ἀνάπτυξη τῆς τεχνολογίας τοῦ διαδικτύου
3. ἡ εὐκολία παραγωγῆς ὅλων τῶν βασικῶν ἀγαθῶν
4. καὶ ἡ μεγάλη ἀνάπτυξη τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας καὶ κουλτούρας τὰ ὁποῖα ἐλέγχει πλήρως ἡ κυρίαρχη τάξη αὐτὴ τὴ στιγμή.

Οἱ ἀντιφάσεις στὴν ἱστορία αὐτῆς τῆς προοπτικῆς ξεκινοῦν πρῶτον μὲ τὴν κατάργηση τῆς δημοκρατίας,...

Ἡ θεσμοθέτηση καὶ ἡ πλήρης ἀποδοχὴ τῆς πορνείας, τῆς σωματεμπορίας καὶ τῆς πορνογραφίας καὶ λοιπῶν σεξουαλικῶν ἰδιαιτεροτήτων οἱ ὁποῖες μέχρι σήμερα ἦταν κάπως ἀποδεκτὲς ἄν καὶ παράνομες ...

Ὁ πλήρης ἔλεγχος τῶν μέσων μαζικῆς καὶ τῆς παιδείας προωθοῦν αὐτὲς τὶς ἀντιφάσεις....

Τὸ μεγάλο ἐφεύρημα: «οἱ «εἰδικοί» λένε τί πρέπει νὰ κάνουμε, πῶς νὰ τὸ κάνουμε, τί εἶναι σωστὸ, τί εἶναι δίκαιο, τί εἶναι καλὸ, τί εἶναι ἄδικο,...» ἀποτελεῖ τὸ βασικὸ ὅπλο γιὰ τὴν ἐπιβολὴ αὐτῆς τῆς νέας τάξης πραγμάτων.

Ἡ ἀποικία τοῦ ἀποικιοκράτη

Ἡ ἀποικία εἶναι ὄνομα «πρὸς τί»

Οἱ ἀποικιοκράτες (οἱ κυρίαρχοι) ἀγαποῦν, συντηροῦν, ἀναπαράγουν, δημιουργοῦν, ἐνισχύουν, διευρύνουν, ἐγκαθιστοῦν καὶ φροντίζουν τὴν τοπικὴ ἄρχουσα τάξη γιατί χωρὶς αὐτήν, δηλαδὴ χωρὶς αὐτοὺς τοὺς προδότες, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ συντηρήσουν καὶ νὰ κρατήσουν τὴν ἀποικία καὶ τοὺς σκλάβους τους.

Πολιτισμὸς ἴσον ἀποικιοκρατία

Ἡ Ἀθήνα ἀνακάλυψε τὴν ἐπιστήμη, τὸ θέατρο, τὴν φιλοσοφία, τὴν δημοκρατία, καὶ τὴν ἀποικιοκρατία.

Μετὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο ἡ Ἀθήνα ἔγινε διαδοχικὰ ἀποικία:
1. Λακεδαιμονίων
2. Μακεδόνων
3. Διαδόχων
4. Ρωμαίων
5. Βυζαντινῶν
6. Ἐνετῶν
7. Ὀθωμανῶν
8. Ἄγγλων
9. Ἀμερικανῶν
10. Δανειστῶν

Ἀριστοποίηση, βελτιστοποίηση

Ἄν...
ἡ ἄριστοποίησή της ἀρετῆς εἶναι τὸ ζητούμενο,
ἡ βελτιστοποίηση τῶν ἀρετῶν εἶναι ὁ στόχος.

Οἱ τρεῖς αἰώνιοι ἐχθροὶ τοῦ Ἀριστοτέλη

Αὐταρχικὲς ἐξουσίες
Οἱ ψευτοδιανοούμενοι
Οἱ Θεολογοῦντες

Ἡ ἀπαγόρευση τοῦ σέξ

Ἡ ἀπαγόρευση τοῦ σέξ στοὺς νέους καὶ τοὺς ἐκτός οἰκογένειας καὶ τὸ νὰ θεωροῦνται οἱ σχέσεις αὐτὲς παράτυπες, παράνομες, ἁμαρτίες καὶ τὰ παρεμφερῆ, προωθεῖ τὴν πορνεία.

«Τὸ ἓν πολλαχῶς λέγεται»

Οἱ τρεις σημασίες τῆς ρήσης αὐτῆς εἶναι:
1. Τὸ ἕν (ὄνομα) πολλαχῶς λέγεται. Δηλαδὴ ἕνα ὄνομα «λέγεται» γιὰ πολλὰ ὄντα!
2. Τό ἓν (ὃν) πολλαχῶς λέγεται. Δηλαδὴ ἕνα «ὅν» «λέγεται» μὲ πολλὰ ὀνόματα!
3. ἔτι ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τὸ ἓν πολλαχῶς λέγεται ὥσπερ καὶ τὸ ὄν, σκεπτέον τίνα τρόπον λέγουσιν εἶναι ἓν τὸ πᾶν.(Φυσικά 185b.6)

Τὰ τρία εἴδη τοῦ σὲξ

(εἴτε εἶναι ἀτομικὸ εἴτε εἶναι ὁμαδικὸ):

βιασμὸς (ἐνίοτε ἔγκλημα)
ἐμπόριο, πορνεία, σωματεμπορία (πάντοτε ἔγκλημα)
«οὐράνιος ἔρωτας!»

Ἄθεοι

Τὸ νὰ πιστεύεις στὴν ἀθεΐα δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι θρῆσκος, δηλαδὴ νὰ πιστεύεις σὲ κάτι.

...ατα

Χρήματα, εὑρήματα, κτήματα, ζητήματα, ἱζήματα, κοσμήματα, κρίματα, βοηθήματα, μαθήματα.

Παρελθὸν, παρὸν, μέλλον.

Ἀπὸ τὸ παρελθόν μας, δὲν πρέπει νὰ κουβαλᾶμε: Ἐνοχές, ἀπωθημένα, ἀπορρίψεις, ἀδικίες.

Γιὰ τὸ μέλλον μας, δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε: Φοβίες, προσδοκίες, ἐλπίδες.

Στὸ παρὸν πρέπει νὰ ἀποβάλουμε κάθε ἔννοια: καθήκοντος, ὑποταγῆς, σεβασμοῦ, ὑποχρέωσης.

Ἡ κατάργηση τῆς πατριαρχίας

Ἡ σημερινὴ φιλολογία ποὺ ἔχει ξεκινήσει κάποια χρόνια γιὰ τὴν κατάργηση τῆς πατριαρχίας καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς κοινωνίας εἶναι «fake» φιλολογία, δὲν ἔχει κανένα νόημα γιατί προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει τὴν ἐξουσιαστικὴ κοινωνία, τὴν κοινωνία της ταξικότητος. Ἁπλᾶ ἡ ἄρχουσα τάξῃ θὰ ἀποτελεῖται καὶ ἀπὸ ἄνδρες καὶ ἀπὸ γυναῖκες.

Ἡ κοινωνία σήμερα ἀποτελεῖται ἀπὸ μέσα καὶ δομὲς ἐξουσίας ποὺ τὸ κύριο χαρακτηριστικό τους εἶναι ἡ πλουτοκρατία.

Ὅλο τὸ παραμύθι τῆς δῆθεν ἀπελευθέρωσης τῶν γυναικῶν ,τῶν μαύρων, τῶν ὁμοφυλόφιλων, τῶν γύφτων, καὶ λοιπῶν μειονοτήτων γίνεται μὲ τὴν ἑξῆς σκοπιμότητα: νὰ ρίξουμε στάχτη στὰ μάτια καὶ νὰ μὴ βλέπουμε τὸ κυρίαρχο πρόβλημα, δηλαδὴ τὸ πρόβλημα τῆς ἐξουσίας καὶ μάλιστα τὶς ἐξουσίας τοῦ χρήματος.

Οἱ κάθε εἴδους καταπιεσμένοι τσιμπᾶνε τὸ τυράκι τῆς ἐξουσίας: «ἐναντίον της χ-ἀρχιας», δέχονται τὰ ψίχουλα ἐξουσίας ποῦ τοὺς τάζει τὸ σύστημα, καὶ γίνονται ἔτσι ἐργαλεῖο ἀναπαραγωγῆς της.

Τὸ ἄπειρον τῆς σκέψης

Ἡ δυνατότητα τῆς σκέψης τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄπειρη καὶ ὡς πρὸς τὴν ἐξυπνάδα καὶ ὡς πρὸς τὴν βλακεία

Οἱ δυνατότητες παραγωγῆς ὀνομάτων καὶ προτάσεων εἶναι ἄπειρες, καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ ὀρθοῦ καὶ σωστοῦ καὶ ἀληθοῦς καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τὴν ἀντίθετη αὐτῶν.

Ἡ συνειδητοποίηση τῆς πραγματικῆς κοινωνικῆς δομῆς, στὴν ὁποία ζεῖ ἕνα ἄτομο, ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ πρώτη προτεραιότητα του. Ζοῦμε στὴν κοινωνία τῶν «ἴδιων», σὲ μία κοινωνία ὅπου ὅλοι οἱ νόμοι λειτουργοῦν γιὰ τὴν προστασία τῆς ἰδιοκτησίας τῆς ἀδικίας. Ἰδιοκτησία παντοῦ καὶ στὰ προϊόντα τὰ παραγόμενα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, καὶ στὰ φυσικὰ προϊόντα, ἰδιοκτησία γῆς, καὶ στοὺς ἴδιους τοὺς ἀνθρώπους.

Διεθνιστὲς καὶ παγκοσμιοποιητές.

Καὶ οἱ διεθνιστὲς καὶ οἱ παγκοσμιοποιητὲς εἶχαν μία ἀρνητικὴ στάση ἀπέναντι στὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ κείμενα. Ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ τοῦ φαινομένου δὲν εἶναι πολὺ δύσκολη ἂν σκεφτοῦμε μόνο τὴν δημοκρατικὴ αἴσθηση ἰσότητας τὴν ὁποία ἀποπνέουν αὐτά τα κείμενα. Καὶ οἱ διεθνιστὲς καὶ οἱ παγκοσμιοποιητὲς θέλουν μία κοινωνία ὑπηκόων καὶ ὄχι μία κοινωνία πολιτῶν.

ΠερὶΨυχῆς βιβλίο 2, κεφ 1, 413a.3

«ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἔστιν ἡ ψυχὴ χωριστὴ τοῦ σώματος, ἢ μέρη τινὰ αὐτῆς, εἰ μεριστὴ πέφυκεν, οὐκ ἄδηλον· ἐνίων γὰρ ἡ ἐντελέχεια τῶν μερῶν ἐστὶν αὐτῶν. οὐ μὴν ἀλλ᾿ ἔνιά γε οὐθὲν κωλύει, διὰ τὸ μηθενὸς εἶναι σώματος ἐντελεχείας»

Ἐξουσία καὶ ὄνομα

Οἱ διάφορες ἐξουσίες ὡς γνωστὸν ἀλλάζουν τὰ ὀνόματα τῶν πραγμάτων καὶ ὅταν αὐτὸ δὲν εἶναι ἐφικτόν, ἀλλάζουν τὴ σημασία καὶ τὸ νόημα τοῦ ὀνόματος.

Τὰ «καθόλου» καὶ τὰ «καθ' ἕκαστον»

Τὰ 4 εἴδη τῆς διάκρισης «καθόλου» καὶ «καθ' ἕκαστον»:

γένους - εἴδους
εἴδους - πρώτης οὐσίας
καθόλου καὶ ἐν μέρει στὶς λογικὲς προτάσεις
«Διὸ καὶ φιλοσοφώτερον καὶ σπουδαιότερον ποίησις ἱστορίας ἐστὶν· ἡ μὲν γὰρ ποίησις μᾶλλον τὰ καθόλου, ἡ δ᾽ ἱστορία τὰ καθ᾽ ἕκαστον λέγει» [Περὶ Ποιητικῆς τοῦ Ἀριστοτέλους 1451 b.5]

Ὁ «λόγος» στὸν Ἀριστοτέλη

Ὁρισμός

[Περὶ ἑρμηνείας 16b.26] «Λόγος δέ ἐστι φωνὴ σημαντική, ἧς τῶν μερῶν τι σημαντικόν ἐστι κεχωρισμένον, ὡς φάσις ἀλλ᾿ οὐχ ὡς κατάφασις». Ὁ λόγος ὁ εἷς, ὁ λόγος ὁ ἕνας, ὁ ἀρχικὸς καὶ ὁ βασικὸς λόγος εἶναι: «ἡ κατηγορία ὄντος σὲ ὅν».

Ἡ λογική

Ὁ βασικὸς πυρῆνας τῆς λογικῆς εἶναι ὁ λόγος τῶν δύο ὅρων καὶ οἱ ἀντιστροφές του. Μία παρένθεση ἐδῶ -- νὰ ὀνομάζουμε τὴν «λογικὴ» «ἀριστοτελικὴ λογικὴ» εἶναι λανθασμένη προσέγγιση καθότι ὑπάρχει ἡ πιθανότητα παραπλάνησης κάποιου, νομίζοντας ὅτι ἔχουμε καὶ ἄλλες λογικές! Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λογική, μία εἶναι ἡ «λογικὴ» καὶ μόνο μία. Τὸ νὰ τὴ λέμε «ἀριστοτελικὴ λογικὴ» ἐπειδὴ ὁ Ἀριστοτέλης εἶναι ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος τὴν περιέγραψε, αὐτὸ γίνεται τιμῆς ἕνεκεν καὶ ὁ προσδιορισμὸς εἶναι τιμητικὸς καὶ ὄχι οὐσιαστικὸς (λογικός). Βασικὴ πλατφόρμα στὴν σκέψη, εἶναι ἡ «ἀκολούθησις» ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁ Ἀριστοτέλης ἢ τὸ «συμπέρασμα» ὅπως τὸ ὀνομάζουμε ἐμεῖς, ἢ τὸ «συνεπάγεται» ὅπως τὸ ὀνομάζουν κάποιοι ἄλλοι, ἢ τὸ «ἑπομένως» ἢ τὸ «ἄρα». Δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια ὅταν ἔχουμε μία κατηγορία, μία πρόταση ἐξετάζουμε τὸ πόσο ἀναγκαῖο εἶναι νὰ ὑπάρχει μία ἄλλη πρόταση ποὺ νὰ προκύπτει ἀπὸ αὐτήν. Αὐτὸ τὸ λέμε «ἀκολούθησις» «συμπέρασμα» «ἑπομένως» ἢ «ἄρα». Εἶναι ὁ πυρῆνας τοῦ συλλογισμοῦ μιᾶς προκειμένης.

ἀντιστροφὴ τῶν ὅρων

Ἐδῶ ἔχουμε συνήθως ἀντιστροφὴ τῶν ὅρων.
«Τὸ Α τῷ Β → Τὸ Β τῷ Α»
Στὴ συνέχεια ἔχουμε τὸ συλλογισμὸ τριῶν ὅρων, ποῦ εἶναι δύο προκείμενες καὶ ἂν αὐτὸς βγάζει συμπέρασμα τότε λέγεται «τέλειος συλλογισμὸς» καὶ ἀτελὴς ἐὰν χρειάζεται καὶ ἄλλη πρόταση γιὰ νὰ ἔχουμε ἀσφαλὲς συμπέρασμα.
«Δυνατόν», «ἀδύνατον», «ἐνδεχόμενον», «ἀναγκαῖον», εἶναι οἱ τέσσερις βασικοὶ τελεστὲς πού δύναται ἡ πρόταση νὰ λάβει, καθὼς καὶ μερικοὺς συνδυασμοὺς αὐτῶν.

Ἡ διάσπαση τοῦ φεμινιστικοῦ κινήματος

Ἡ διάσπαση τοῦ φεμινιστικοῦ κινήματος βρίσκεται σὲ μία ἐξέλιξη περίεργη καθότι ὑπάρχουν δύο τάσεις γιὰ νὰ μὴν ποῦμε περισσότερες ὅπου ἡ μία τάση ὑποστηρίζει ὅτι πρέπει νὰ εἶναι στὰ ὀνόματα καὶ στὶς λέξεις καὶ στὴν ὁμιλία πρῶτα τὸ θηλυκὸ γένος μετὰ τὰ ὑπόλοιπα. Ἡ ἄλλη ἄποψη τάση τοῦ κινήματος ἡ πιὸ ἤπια ὑποστηρίζει ὅτι πρέπει στὸ «λόγο» νὰ προηγεῖται τὸ οὐδέτερο καὶ ὅλα νὰ εἶναι οὐδέτερα ἐὰν εἶναι δυνατόν

ἕνα κεφάλαιο τῆς φιλοσοφίας

Τὸ κάθε τι ποὺ κάνεις τὸ ὁποῖο ἐπιδέχεται τὸ περισσότερο ἢ τὸ λιγότερο, (τὸ «μᾶλλον καὶ ἧττον» τοῦ Ἀριστοτέλους), εἶναι ἕνα κεφάλαιο τῆς φιλοσοφίας.

Τὸ «Ἄγχος»

Τὸ «Ἄγχος» εἶναι ἐσωτερικὴ ὑπόθεση καὶ ἡ ἐκδήλωσή του ἀντανακλᾶται σὲ «ἐξωτερικὸ ἀντικείμενο», τὸ ὁποῖο οἱ ἀδαεῖς ὀνομάζουν «Αἴτιο» του. Ἡ δὲ ἐνασχόληση μὲ τὰ «ὑλικὰ κοινωνικὰ ἀγαθὰ (σκουπίδια)», ἦταν πάντοτε ἡ ἐπιλογὴ τοῦ 99% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς κοινωνίας καὶ ἡ κύρια πηγὴ ἄγχους.

Ἡ «Ἀνασφάλεια»

Τὸ μεγαλύτερο οἰκονομικὸ ἔξοδο τοῦ Ἀνθρώπου, μετὰ τὴ «Μόδα» καὶ τὴ «Βλακεία», εἶναι ἡ «Ἀνασφάλεια». Ἂν καὶ τὰ τρία αὐτὰ μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ἕνα.

Ἡ «καλύτερη ἰδεολογία»

Ὁ κάθε Ἄνθρωπος (τῆς κάθε ἐποχῆς, κοινωνίας, προσωπικῆς στιγμῆς) πιστεύει βαθιὰ μέσα του, πὼς πράττει πάντα τὸ σωστὸ (τίμιο, νόμιμο, ἀναγκαῖο), ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ την τύφλα του, ὅτι δηλαδὴ ὅλα ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε «ἰδεολογία» του. Καὶ τὸ τραγικὸ δὲ εἶναι πὼς πιστεύει ὅτι ἔχει ἀσπασθεῖ τὴν «καλύτερη ἰδεολογία».

Ζήνων: βέλτιον εἶναι ἀπὸ δείπνου περιπατεῖν

«βέλτιον εἶναι ἀπὸ δείπνου περιπατεῖν» Σοφιστικοὶ Ἔλεγχοι 172a.8

Ἡ διατροφὴ εἶναι πολὺ σοβαρὸ θέμα,γιὰ νὰ τὸ ἀφήνουμε σὲ χέρια τρίτων. Σύνθημα ἐνάντια στὴν καθιστικὴ ζωή: «Οχι στὸ «Κάθισμα», μὲ Ἐξαίρεση τὸ Βαθύ, ΝΑΙ στὴ ξάπλα, περπάτημα, τρέξιμο, γυμναστική». Στὸν «καθιστικὸ πολιτισμό» μας ἦταν καὶ πρακτικὰ ἐνάντια, ὁ μεγαλύτερος φιλόσοφος ὅλων τῶν ἐποχῶν ὁ Ἀριστοτέλης, ἱδρύοντας τὴν «Περιπατητικὴ Σχολή».

διάφορα

Οἱ Δυσκολίες, (ἀρρώστιες, ἀπαξιώσεις, ἄγχη), ὅταν διαβάζονται σωστά, φτιάχνουν ὡραιότερη ζωή.

Τὸ Μεγαλύτερο βασανιστήριο εἶναι νὰ μαθαίνεις κάτι ποὺ δὲν θέλεις. Τὸ νὰ ἐπιμένει ἕνας γονιὸς νὰ μαθαίνει τὸ παιδί του γνώσεις ποὺ στὸ μέλλον θὰ τοῦ δώσουν καλύτερη δουλειά, δὲν διαφέρει ἀπ' αὐτούς, ποὺ ἀκρωτηριάζουν τὰ παιδιά τους γιὰ νὰ ἔχουν μέλλον στὴ ζητιανιά.

Τὸ χρῆμα ἀξίζει μόνο στὴν δυνατότητα ἀνταλλαγῆς του μὲ Ἐργασία. Ὁ ὁποιοσδήποτε ἐργάζεται «ἀδικεῖ ἡ ἀδικεῖται».

Ὑπάρχει ἕνας βαθμὸς «Ψυχοδιανοητικῆς» ἀνάπτυξης, στὸν ὁποῖο τὸ ὑποκείμενο, ἀνεξάρτητα ἱστορικό - οἰκονομικῆς κατάστασης (ἀτομικῆς ἡ κοινωνικῆς), αἰσθάνεται καὶ δρᾶ σὰν πραγματικὸς Θεός, ὅπως στὸ πρῶτο στάδιο τῆς «Σοφίας», ὅπου ἡ συνειδητὴ ἀλλαγὴ καὶ ἐναλλαγὴ σκοποῦ καὶ μέσου στὴν ἐπιτέλεση κάθε πράξης εἶναι σύνηθες φαινόμενο.

Κέρδος=κλοπή->δοῦλος

Τὸ κέρδος εἶναι ἰσοδύναμο μὲ τὴν κλοπή, ὅταν κάποιος κερδίζει, ἐξυπακούεται καὶ εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον κάποιος νὰ χάνει, καὶ αὐτὸς ποὺ χάνει εἶναι αὐτός ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐκλάπη τὸ κέρδος.

Μία δύσκολη ἐξίσωση εἶναι νὰ διατυπώσουμε τὴ σχέση μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἢ ὅλη διαδικασία του κέρδος εἶναι αὐτὴ ποὺ παράγει ρύπους, μόλυνση καὶ σκουπίδια.

Ἡ σημερινὴ κοινωνία τῆς ὑποκρισίας στὴν ὁποία ζοῦμε ἔχει ἀναδείξει ὡς ἐπιστήμη τὴν ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία τῆς κλοπῆς, τοῦ κέρδους, ὀνομάζοντας αὐτὲς τὶς κλοπὲς «ἐπιστῆμες τοῦ marketing».

Σημαντικὰ λάθη στὸν καθημερινὸ λόγο

Στὸν καθημερινό λόγος συνηθίζουμε πολλά λάθη, ὅπως «πεθαμένος ἄνθρωπος», «γραπτὸς λόγος», «λανθασμένος συλλογισμός»

παραδείγματα:

Τὸν τεθνεώντα ἄνθρωπο εἰπεῖν
Τὸ γραπτὸ κείμενο τὰ ἔγγραφα τὰ γραπτὰ βιβλία σημειώσεις, πολλὲς φορὲς τὸ ὀνομάζουμε ἀπὸ παραδρομὴ καὶ ἀπὸ λάθος «γραπτὸ λόγο». Αὐτὸ εἶναι ἀντίφαση
Ὅταν δὲν ἔχουμε συλλογισμὸ μερικὲς φορὲς πολλοὶ λένε «ὁ συλλογισμὸς εἶναι λανθασμένος ἢ ἄκυρος». ἀντίφαση διότι ἢ εἶναι συλλογισμὸς ἢ δὲν εἶναι συλλογισμός.

Ἀνοσοποιητικὸ σύστημα καὶ ψυχικὴ ὑγεία

Τὸ «ἀνοσοποιητικὸ σύστημα» καὶ ἡ «ψυχικὴ ὑγεία» τοῦ ἀνθρώπου ἀλληλοτροφοδοτοῦνται καὶ θετικὰ καὶ ἀρνητικά,

Πότε ἡ «Στατιστική» εἶναι ἐπιστήμη

Τὶ εἶναι ἡ «Στατιστική».
Στατιστικὴ εἶναι ἡ «μέθοδος» συλλογῆς δεδομένων ἀπὸ μετρήσεις ἑνὸς συγκεκριμένου μεγέθους σὲ ἕνα σαφῶς ὁρισμένο χῶρο σὲ σαφῶς ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα, καὶ τὴν περιγραφὴ τῶν συνθηκῶν ποὺ συμβάλλουν στὴν ἀξιοπιστία τῶν μετρήσεων. Ὑπολογίζονται ἐπίσης οἱ διακυμάνσεις καὶ οἱ ἀποκλίσεις τῶν τελικῶν τιμῶν αὐτοῦ τοῦ μεγέθους, ὅπως τὶς ὁρίζει ἡ μέθοδος.

Ἡ ἀξία τῆς «Στατιστικῆς»
Ἡ ἀξία τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς στατιστικῆς βρίσκεται στὴν ἐξῆς «μελλοντικὴ πρόβλεψη» καὶ μόνο σ' αὐτήν! Ὅτι σὲ ἕνα «μελλοντικὸ μοντέλλο» ὅμοιου «χώρου» καὶ «χρόνου» καὶ μὲ τὶς ἴδιες «συνθῆκες» τὸ «συγκεκριμένο μέγεθος» ἄν μετρηθεῖ ξανὰ θὰ μᾶς δώσει τὶς ἴδιες στατιστικὲς τιμὲς. Ἡ μετατροπὴ ἀπὸ αὐτὸ τὸ μοντέλλο σὲ διατύπωση πιθανότητος σέ «ἀτομικό» ἐπίπεδο εἶναι ἀπαράδεκτή καὶ ἀντεπιστημονικὴ προσέγγιση.

Παράδειγμα
Μετρᾶμε τοὺς νεκροὺς «Ψ» τὸν ἀριθμὸ, ἀπὸ τροχαία ἀτυχήματα στὴν παλαιά ἐθνικὴ ὁδό Ἀθηνῶν-Θεσσαλονίκης γιά «ἕνα ἔτος» ὅπου κινήθηκαν «Χ» ὀχήματα. Ἐπαναλαμβάνουμε τὴ μέτρηση πολλὲς φορὲς (γιὰ πολλὰ ἔτη) γιὰ τὸ ἴδιο δρόμο καὶ τόν ἴδιο ἀριθμό αὐτοκινήτων καὶ βρίσκουμε τὶς μέσες τιμές καὶ τὶς ἀποκλίσεις τους. Ἡ ἐπιστήμη τῆς στατιστικῆς μᾶς λέει ὅτι τὸν ἑπόμενο χρόνο θὰ ἔχουμε τὸν ἴδιο ἀριθμὸ νεκρῶν ἀπὸ τροχαία στὸ δρόμο αὐτὸν. Καὶ τίποτα ἄλλο! εἶναι μεγάλη ἀνοησία νὰ διατυπώσει κάποιος μιὰ πρόταση τοῦ τύπου «Ὁ συγκεκριμένος ταξιδιώτης ἔχει «τόση» πιθανότητα νὰ σκοτωθεῖ ταξιδεύοντας σὲ αὐτὸν τὸν δρόμο», καὶ ὅτι αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ τὴν «στατιστική» τῆς προηγούμενης μέτρησης

Ἀγχιβασίην